Νωπά Αλιεύματα

Νωπά Αλιεύματα - Στρατής Παρέλης

[αλιεύματα μιας ποίησης που δεν μου ανήκε και δεν μου ανήκει]

Ξαφνικά νιώθω το βάρος μιας μνήμης επάνω μου κι όμως, κανένα βάρος ό ίδιος δεν έχω μιας και μου το αναιρούν οι χιλιάδες χίμαιρες που αγαπώ να σηκώνω σε ένα αποτέλεσμα που δεν είναι μοίρα, ούτε ζωή, παρά μια αλιεία σε ύδατα διάφανα και τόσο λυρικά που μεθά κι αυτός ακόμα ο ήλιος.

Καθρεφτίζονται όλα: μέσα μου, πάνω μου, πάνω στην αστραπή μιας σκέψης μου που διαρκεί όσο ενός δευτερολέπτου το ξάφνιασμα που σβήνεται μες το βιβλίο της αιωνιότητας.

Όλα έγκυρα κι όλα γύρω μου άκυρα, αλιεύματα μιας ποίησης που δεν μου ανήκε και δεν μου ανήκει, μιας ποίησης που ζητάει εσάς για να πραγματωθεί ως Σκοπός και ως πορεία προς την Αρμονία του έσω κόσμου του όντος..

...

ΝΩΠΑ ΑΛΙΕΥΜΑΤΑ

Η θάλασσα γέλασε μέσα μου κι ένα κοχύλι χιλιόδοξο 

άφησε να πλανιέται κοντά μου μια μουσική

όπως εκείνη των Σειρήνων·

Μεσάνυχτα Σαββάτου, ορμούν από παντού οι μελαγχολίες·

Με την λαδομπογιά της βροχής βάφονται οι δρόμοι και γυαλίζουν·

Ψαρεύω στα βαθιά, ήχος πελάγου ακούγεται απ' την σελίδα·

Όποιος είναι κοντά μου ακούει·

Σκαιός ουρανός, μπολιασμένος παραμυθιού παιχνίδι και θυσία των λέξεων·

Καθεύδω αργά, ο ύπνος δεν με παίρνει·

Όταν ηρεμούν τα σύμπαντα, ανταριάζονται οι μέσα μου κόσμοι..

...

Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2015..

Ό ήλιος σήμερα δίνει προβάδισμα στον ουρανό·

Πίσω από κώδικες που δεν καταλαβαίνω

Υψώνεται το αόρατο χέρι του θεού·

Η γη εκταμιεύει την φωτιά της και αμετάφραστη στέλνει τα δώρα

Της λιακάδας πέρα δώθε κι ολόγυρα.·

Παρακμιακή πόλη, φούρνοι που βγάζουν ψωμί, είναι απόμερη η γειτονιά μου, 

η αυτοκρατορία των καλών ημερών συνεχίζεται,

Κέρματα κυλούν πάνω στα πεζοδρόμια, περιφρονημένες αναμνήσεις,

Ζαλισμένο μελισσολόι που κρατά έναν ρυθμό από παλιά

Τρυγά των ανθών το μαρτύριο·

Μοιράζω καραμέλες στα παιδιά και χαίρονται-

Είναι ωραίο πρωί,

Η μέρα φορά την πορφυρή μπέρτα της και

Χρηματοδοτεί το καρναβάλι των θαυμάτων..

...

Το άρωμά σου…

Είναι το πλέον άστρο και η μουσική που διαποτίζει τα φυλλώματα των ευκαλύπτων

την ώρα που ο αέρας την παρασέρνει ως τα περιφραγμένα οικόπεδα και το κρύο

την πριμοδοτεί με το μπάσο του απογεύματος- πριν σπάσει

η κάθε νότα σαν ένα ρόδι που φυλά ευχές

αρχιχρονιά και είναι οι ευτυχίες η πλατφόρμα της επιθυμίας.

Σκαλώνουν στην καπνοδόχο του ορίζοντα τα σκιάχτρα των τύψεων·

Το ηλιοβασίλεμα τρέμει μες την κρουστή διάρκεια του χρόνου·

Σε κρατώ στην σκέψη μου, είσαι σαν ένα άρωμα που δεν ξεθυμαίνει..

...

Η βάρκα του έρωτα…

Παλιά ονειρευόμουν περισσότερο· τώρα

Καταφέρνω μόνο μικρές δόσεις φαντασίας

Όπως να γεύομαι το μέλι 

μιας κηρύθρας που δεν είναι πράγματι εκεί

Κι εγώ, αφροδισιακά, την φαντάζομαι.

Με πλημμύρισε πόνος· έτσι που η ζωή κυλάει μαγκωμένη

Σε δυσκολίες και σε φωτιές που τσουρουφλίζουνε 

τον άτυχο που ψάχνει μια διέξοδο λυτρωτική. 

Όμως είδα φεγγάρια

Είδα άστρα και άκουσα πολλές μουσικές

Μισές μέσα στον ύπνο μου, σαν ένα μέλος

Που αξίζει ατόφιο όλο το χρυσάφι.

Και του έρωτα η βάρκα -ας συντρίφτηκε απ' την πραγματικότητα 

που λέει ο ποιητής- 

κάτι μου άφησε στα χέρια να κρατώ

Ρημάδι ξύλο και μ' αυτό να βολοδέρνω,

Ανέλπιστα ο ίδιος ευτυχής, σε έναν 

Ωκεανό που είναι η κρυφή χαρά μου όλη..

Έλα να αρμενίσουμε ωραία απελπισμένα Βλαδίμηρε!

...

Ένα ελληνάκι ποίημα..

Απουσιάζει η διαφάνεια της μέρας, 

τα φύλλα σκληραίνουνε την στάση τους, 

σχεδόν μεθυσμένα απ' το κρύο φυλάνε

μία στιλπνότητα εξωπραγματική, 

στο μέρος που η βροχή πέφτει αλύπητα 

και νοτίζει

την ικμάδα των ρόδων.

Ένα δασύτριχο πεύκο χαϊδεύει την γενειάδα του,

αγκυλώνει τον άνεμο, 

αυθαδιά.

Το νερό συλλαβίζει την λάσπη και εντρυφά 

μες το αναγνωστικό της μέρας.

Ένα ελληνάκι ποίημα κυκλοφέρνει σαν ο μπόμπιρας 

ο αλητήριος στην πάνω γειτονιά.

Ξημερώνει μετέωρη Τρίτη..

...

Έσω αντίσταση…

Θύμωσα μ' όλα κι ήταν βέβηλο το πάθος μου,

άκουσα κάποτε φωνήεντα χαράς,

τώρα μ' απογοήτευσαν οι τσαρλατάνοι,

στύφισαν τα πολιτικά νεράντζια τους,

μια πολιτεία οξύμωρη- σαν σχήμα του θανάτου,

μούχλιασαν τα όνειρα, 

σχήμα της παρακμής απόκτησε η ελπίδα,

ένας αόρατος πόλεμος, μία αιτία τρελή 

πολεμά την πατρίδα μου

διαμορφώνει όργιο κακουργημάτων-

αποδεικνύονται λόγια τα λόγια που δεν καταλήγουν πουθενά,

συναινούν των αρχόντων οι βουλές πολλαπλά να χαθούνε

ελληνικά τεκμήρια που τρέμουν 

μες την εποχή

κομίζοντας 

ένα αγαπημένο κλέος που κηδεύει 

την εντός μου απογοήτευση..

..

Image by 1001 Graphics

Πρωτεύουσα…

Πρωτεύουσα βαρύγδουπη σαν αγελάδα·
Κατεβάζει ένα γάλα παχύ, όπως
των καταθλίψεων το κατακάθι-
Στους δρόμους οργανώνονται σαρωτικά παρτάκια,
Χορεύουν οι νέοι σαν να τους κινούν αόρατα νήματα,
Μαριονέτες πάνω απ' την σκιά,
μαριονέτες πάνω από τον θάνατο-
Τι θα πράξεις εσύ που λαβώθηκες κι όση ευαισθησία σου μένει
Είναι σαν ένα κάρβουνο που ανάβει κλέβοντας την τέχνη του Ηφαίστου;-
Παρακολουθώ την ευδία που ανοίγει μια πόρτα στο φως·
Πίσω απ' την οθόνη ξέρεις πως σε παρακολουθώ όπως
κι εσύ το ίδιο κάνεις
Παρφουμάροντας την μοναξιά που κρατάμε, να
αποδοθεί μια δικαιοσύνη
Που κάνει τα ανθρώπινα λιγάκι πιο υποφερτά..

Τρέχον μέτρο…

Κάποτε ζητώ μια λέξη: σαν να αξιώνω να μου φανερωθεί ένα θαύμα, να γευτώ μια φανταστική αποκάλυψη, να στρέψω το κάτοπτρο προς το μέρος μιας άυλης μορφής, που περνάει από μέσα του και αφήνει μια σκιά τόσο έντονη όσο και το πιο μεγάλο και δυνατό Αίσθημα.
Αλλά, πάντα, ζητώ την Αλήθεια, την απαρχή του γεγονότος της Αλήθειας, την καυτή λάβα του Σκοπού. Εκεί στήνω την ποίησή μου, στο εμβαδόν μιας εξουσίας που δεν μου ανήκε κι ούτε θα μου ανήκει ποτέ, κι ας είμαι εγώ οαρχιτέκτονας ενός περιώνυμου χάους.
Όποιος κατάλαβε από αόρατο κάτι, καταλαβαίνει-
Ζητώ να φορολογηθώ για μια Αποκάλυψη που θα είναι και το σπουδαιότερο, για σας, κληροδότημά μου..

Συνέβη…

Συνέβη·
Όπως συμβαίνουν τα πουλιά
Και ο άνεμος
Και μια ευθεία που καμπυλώνεται
Και το λουλούδι στον κάμπο
Και το μοιραίο δυστύχημα
Και μια θεότητα που συνεπικουρείται
Από έωλα πνεύματα·
Συνέβη·
Και η νύχτα το διαλάλησε
Στον κόσμο των άστρων·
Και μετά, όταν ήρθε η μέρα
Ξεθύμαναν τα γεγονότα και δεν είχαν κατάληξη
Μόνο ήταν
Ένα εγωιστικό παραμύθι
που ψεύδεται
Έως το τέλος των πάντων..

Μικρός απολογισμός της αστραπής…

Για να μάθω το φως, πόσες επαναστάσεις μες το κύτταρό μου, πόση ανάταση!
Ψηφία άγουρα που με τελείωσαν ενώ
Μόλις θα άρχισα να τα οργανώνω.
Μέσα μου.
Στο χωρίο μιας φωτιάς που η έμπνευση μένει,
Στο ίχνος μιας πληγής που είναι η ίαση που κάνει κόλπα.
Αυτόκλητος είναι ο καημός κι όσοι τον έχουν μένουνε βουβοί και δεν μιλάνε-
Συγκοινωνούντα δοχεία μάτια που άθροισαν το κλάμα και το τίναξαν σαν μια πυρκαγιά
Που μέσα της ο κόσμος είναι πλέων και ρέει·
Αποδομούνται, το βλέπεις, τα σύνορα-
Ο πόλεμος δεν τελειώνει εδώ, όλοι οι πόλεμοι τώρα μόλις θα άρχισαν..

Σχεδόν έτσι…

Αυτά που δεν καταλαβαίνω, δεν τα καταλαβαίνω
έτσι κι αλλιώς
αλλά και τα άλλα, αυτά που με εγκλωβίζουν σαν 
μία απόχη που με καθηλώνει σε ανίατες πραγματικότητες, αχ Θέε μου!
Ποιόν τρόπο βρίσκουν οι ονειροπόλοι να δραπετεύουν, ποιόν
να σκηνοθετούν ενώ όλα αφρόντιστα είναι
μες την ασυνταξία;
Και με την ποίηση-
τι δρόμους χαράζω;
Πού με απάγεις ντουνιά; Να τώρα
που αναρωτιέμαι και ξανά μεσημέριασε, αφήνοντας
μια μυρωδιά από θειάφι να σκουντουφλάει στα ρουθούνια μου, λίγο πιο πέρα
από τις Θερμοπύλες, στον ήλιο
μέσα που ζαλίζει και ανασταίνει
των πεσόντων την αγωνιώδη κραυγή..

Αποστάτες..

Ζητούν κουβέντες αλλά είναι μοναχικά διακείμενοι πίσω από κείνο που είναι οθόνη
και σουλουπώνει την ουσία του κάθε καημού.
Και πονάνε, ηττημένοι πίσω από ώρες που τους πολιορκούν, χλευάζοντας την ταπεινή τώρα ψυχή τους.
Παρακολουθούν την ζωή – η ζωή τους παρακολουθεί.
Νιώθοντας τον αιφνιδιασμό μιας απόφασης που δεν καταλήγει και πουθενά κι όμως
ωραία,
μόνοι τους,
από όλα,
αυτοί αποστάτησαν..

Η βάρκα του έρωτα…

Παλιά ονειρευόμουν περισσότερο· τώρα

Καταφέρνω μόνο μικρές δόσεις φαντασίας

Όπως να γεύομαι το μέλι

μιας κηρύθρας που δεν είναι πράγματι εκεί

Κι εγώ, αφροδισιακά, την φαντάζομαι.

Με πλημμύρισε πόνος· έτσι που η ζωή κυλάει μαγκωμένη

Σε δυσκολίες και σε φωτιές που τσουρουφλίζουνε

τον άτυχο που ψάχνει μια διέξοδο λυτρωτική.

Όμως είδα φεγγάρια

Είδα άστρα και άκουσα πολλές μουσικές

Μισές μέσα στον ύπνο μου, σαν ένα μέλος

Που αξίζει ατόφιο όλο το χρυσάφι.

Και του έρωτα η βάρκα -ας συντρίφτηκε απ' την πραγματικότητα

που λέει ο ποιητής-

κάτι μου άφησε στα χέρια να κρατώ

Ρημάδι ξύλο και μ' αυτό να βολοδέρνω,

Ανέλπιστα ο ίδιος ευτυχής, σε έναν

Ωκεανό που είναι η κρυφή χαρά μου όλη..

Έλα να αρμενίσουμε ωραία απελπισμένα Βλαδίμηρε!

[Ξαφνικά νιώθω το βάρος μιας μνήμης επάνω μου]

Ξαφνικά νιώθω το βάρος μιας μνήμης επάνω μου κι όμως, κανένα βάρος ο ίδιος δεν έχω, μιας και μου το αναιρούν οι χιλιάδες χίμαιρες που αγαπώ να σηκώνω σε ένα αποτέλεσμα που δεν είναι μοίρα, ούτε ζωή, παρά μια αλιεία σε ύδατα διάφανα και τόσο λυρικά που μεθά κι αυτός ακόμα ο ήλιος.

Καθρεφτίζονται όλα: μέσα μου, πάνω μου, πάνω στην αστραπή μιας σκέψης μου που διαρκεί όσο ενός δευτερολέπτου το ξάφνιασμα που σβήνεται μες το βιβλίο της αιωνιότητας.

Όλα έγκυρα κι όλα γύρω μου άκυρα, αλιεύματα μιας ποίησης που δεν μου ανήκε και δεν μου ανήκει, μιας ποίησης που ζητάει εσάς για να πραγματωθεί ως Σκοπός και ως πορεία προς την Αρμονία του έσω κόσμου του όντος..

[Διαβάζω αστειευόμενος με τις απαγορεύσεις]

Διαβάζω αστειευόμενος με τις απαγορεύσεις: θέλω να πω, διαβάζω ο,τιδήποτε μου προκαλεί το ενδιαφέρον, αποκλείοντας τον φανατισμό μου να ζητώ την ποίηση στα ρηχά της πεζότητας και στα βαθιά της ζωής.

Είναι μια πρακτική που οξύνεται όσο μαθαίνεις να συνηθίζεις το πιπέρι των γεγονότων, όσο η γεύση τους σε οδηγεί σε μια γαστριμαργία τολμηρή.

Μαγειρεύω με την φλόγα των ασήμαντων- και πετυχαίνω να με ξενίζουν τα χρώματα που ζητούν μια μπαχαρική συμπόνια για να δώσουν ένα πιάτο γεμάτο με το διαυγές ποίημα που καβουρντίζεται στην σιγανή φωτιά των παθών μου..

Της Απόκρεω…

Μεταμφιέζονται κι οι αυταπάτες μας, λες; Πάντως αγνώριστοι κι οι εαυτοί μας, τα πρόσωπα, οι κρυφές σκέψεις μας·
Ξημερώνει, βραδιάζει- ο ουρανός σκηνοθετεί πάνω στον βίο μας, πάνω σε κείνο που ήταν όνειρο και έγινε μια συνδιαλλαγή με τον καιρό.
Διαβάζουμε την ιστορία από την μεριά που είναι αθέατη.
Διαβάζουμε την ιστορία από την πλευρά που δεν πρωταγωνιστούμε εμείς.
Ημερολόγιο που καταγράφει και την αγωνία μας και τον καημό…

Στην λύπη που έχουμε..

Ανεμούριο σαν πάθος σαν αιχμή του δόρατος σαν εικασία
Για κάτι που δεν θα 'ρθει και το περιμένουμε·
Πόνος και των πραγμάτων, προσευχή πίσω απ' το συρματόπλεγμα, λύπη, δάκρυ που δεν εξαργυρώνεται, μελαγχολία για να είσαι εγώ και να είμαι εσύ, ταυτόσημοι κι αποδιωγμένοι
Από του κόσμου την εχθρότητα-
Σταμάτα εδώ απόψε, εδώ που οι πληγές μας ανθίζουν σαν ανεμώνες πορφυρές και στολίζουν
Το σώμα αυτό της οικουμένης που δεν μας ανήκει κι ας της ανήκουμε, της οικουμένης αυτής που είναι το σχήμα που πήρε ο πόνος..

Τα φυτά…

Ούτε σιγάνε ούτε εκπυρσοκροτούν-
Λυγίζουν μες τον αέρα και μετά
Σκαρφαλώνουν στην υπερούσια όψη των πραγμάτων:
Τα φυτά που συσκέπτονται με την γαλήνη προτού
Η ίδια γίνει ένα τέλμα που δεν προμηνύει κανέναν άξιο μύθο. Κι εδώ
Αρχίζει ο έρωτας της ψιχάλας με τα σπαθάτα φύλλα τους- τώρα
Που η χλωροφύλλη εξάπτεται και χλιμιντράει ακλόνητη στο απρόβλεπτο παραμύθι
Της ζωής που την βρίσκει και την αφήνει η μέρα..

Γυναίκα!

Τι ωραία γυναίκα που είσαι! Τρίζουν
Στο πέρασμά σου τα πατώματα, σκιαγραφείς
Την ιερότητα των στιγμών- εγώ που ξέρω
Πόσο κοστίζουν τα χείλη σου, πόσο
Κοστολογεί ο θεός την καρδιά σου- εγώ
Μαθαίνω από την αγιότητα που σκορπάς
Σαν ένα άρωμα αιθέριο, σέπαλα
Που σε κρατούν ακριβή
μες την αβρή ομορφιά σου.

Τι ωραία γυναίκα που είσαι! Ένα λουλούδι
Που το αποστηθίζουν μόνο οι αγνοί, μια μέθη
Ιερή που μας γεννά και μας ανδρώνει- εδώ
Που οι συστολές είναι Γραφή που δεν μετέφρασε
ούτε ο άνεμος, εδώ
Που η μιλιά σου είναι αρραγές σύμπαν που εντός του
έχει νόημα το αδύναμο Αρσενικό, εδώ
που είσαι για να είμαστε, για να φανερωθείς
σαν μάνα, ερωμένη, κόρη, αδερφή..

Μικρός απολογισμός της αστραπής…

Για να μάθω το φως, πόσες επαναστάσεις μες το κύτταρό μου, πόση ανάταση!
Ψηφία άγουρα που με τελείωσαν ενώ
Μόλις θα άρχισα να τα οργανώνω. 
Μέσα μου.
Στο χωρίο μιας φωτιάς που η έμπνευση μένει,
Στο ίχνος μιας πληγής που είναι η ίαση που κάνει κόλπα.
Αυτόκλητος είναι ο καημός κι όσοι τον έχουν μένουνε βουβοί και δεν μιλάνε-
Συγκοινωνούντα δοχεία μάτια που άθροισαν το κλάμα και το τίναξαν σαν μια πυρκαγιά
Που μέσα της ο κόσμος είναι πλέων και ρέει·
Αποδομούνται, το βλέπεις, τα σύνορα-
Ο πόλεμος δεν τελειώνει εδώ, όλοι οι πόλεμοι τώρα μόλις θα άρχισαν..

Κάποτε…

Αθροίζεται μέσα μας μια κραυγή που θα συγκλονίσει το σύμπαν.
Είναι ο κόσμος που ράγισε και πια δεν κολλιούνται τα τσακισμένα κομμάτια του.
Μέσα στις λάσπες της φτώχειας κοιμούνται τα παιδιά που δεν έφταιξαν τίποτα.
Στα καθαρά μάτια τους βλέπεις μια περηφάνια που δεν ξεθυμαίνει.
Κάποτε θα δικαστούν οι αχόρταγοι, κάποτε θα δικαστούν.
Το δάκρυ θα επαναστατήσει, τα όνειρα θα ξεσηκωθούν
Και θα ξεκλειδώσουν τον φιλότιμο ουρανό.
Οι μανάδες θα βρουν τα πνιγμένα παιδιά τους- θα λειτουργήσει κανονικά ο παράδεισος..

Αποστάτες..

Ζητούν κουβέντες αλλά είναι μοναχικά διακείμενοι πίσω από κείνο που είναι οθόνη
και σουλουπώνει την ουσία του κάθε καημού.
Και πονάνε, ηττημένοι πίσω από ώρες που τους πολιορκούν, χλευάζοντας την ταπεινή τώρα ψυχή τους.
Παρακολουθούν την ζωή – η ζωή τους παρακολουθεί.
Νιώθοντας τον αιφνιδιασμό μιας απόφασης που δεν καταλήγει και πουθενά κι όμως
ωραία,
μόνοι τους,
από όλα,
αυτοί αποστάτησαν..

Όλο το παιχνίδι της γης…

Για να διασκεδάσει ο θεός
τακτοποιεί το χάος κάπου πιο ψηλά
απ' των βουνών τις κορφές
και τα δέντρα κρυφογελάνε ενώ
πουλιά ιλαρά μαστιγώνουν τον ουρανό με
τα πλουμιστά φτερά τους

ο ζέφυρος γέρνει απαλές νότες πάνω στην θάλασσα
το τόξο του ήλιου σημαδεύει αλάθητα
η τελετή του φωτός συντελείται
ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω
κι οφθαλμούς να τέρπεταί του η καρδία, αφού
όλο το παιχνίδι της γης πάνω σε μια ποιητική σελίδα
έχει νόημα έτσι και στέκει..

Συμβάντο…

Ψυχογραφείς κι ένα ίχνος από φευγαλέα σκέψη αφήνει το σάλιο της επάνω στα πλακάκια σαν
Ο γυμνοσάλιαγκας που αραδίζει ύστερα απ' την βροχή.
Τα άνθη κοιμήθηκαν κάτω απ' τις λεμονιές.
Ο μήνας τελείωσε.
Η χλωροφύλλη αγαπά τα στιλπνά φύλλα του δέντρου και ζεύεται το γενναίο φωνήεν της να βρεθεί κάτω από της έμπνευσης την ακρότητα.
Εγώ- σε διαβάζω σαν πάντα εγώ.
Ο χρόνος χλιμιντρά μες την ζωή μου σαν βουκεφάλας του αίματος και που αλλάζει συνεχώς κατεύθυνση και ποδοβολητό..

Σχεδόν έτσι…

Αυτά που δεν καταλαβαίνω, δεν τα καταλαβαίνω
έτσι κι αλλιώς
αλλά και τα άλλα, αυτά που με εγκλωβίζουν σαν 
μία απόχη που με καθηλώνει σε ανίατες πραγματικότητες, αχ Θέε μου!
Ποιόν τρόπο βρίσκουν οι ονειροπόλοι να δραπετεύουν, ποιόν
να σκηνοθετούν ενώ όλα αφρόντιστα είναι
μες την ασυνταξία;
Και με την ποίηση-
τι δρόμους χαράζω;
Πού με απάγεις ντουνιά; Να τώρα
που αναρωτιέμαι και ξανά μεσημέριασε, αφήνοντας
μια μυρωδιά από θειάφι να σκουντουφλάει στα ρουθούνια μου, λίγο πιο πέρα
από τις Θερμοπύλες, στον ήλιο
μέσα που ζαλίζει και ανασταίνει
των πεσόντων την αγωνιώδη κραυγή..