Οι μάζες είναι χειραγωγήσιμες... - Στρατής Παρέλης

Οι μάζες είναι χειραγωγήσιμες, μην ακούς

Ο πόλεμος των ημερών δεν τέλειωσε και οι κρατούντες

διψούν για αίμα αθώων.

Οι μάζες είναι χειραγωγήσιμες, μην ακούς, οι μάζες

αγαπούν το κουτόχορτο

και μεθούν με ξεθυμασμένο κρασί.

Διαβολικό τραγούδι του χρήματος, συ που παρασύρεις τους πάντες

στον μιαρό χορό σου, πες μου

ποιός είναι πάλι ο Ιούδας και ποιός

προδίδει τον Αθώο για των πολλών τα κρίματα εκ νέου, να θυσιαστεί;

Ακάνθινα στεφάνια στο κούτελο, πονάει η καρδιά, δεν είναι θέμα θρησκειών η εντιμότητα..

Κι εγώ κι εσύ που πάμε με τον έρωτα επιφορτισμένοι και με την βαριά κληρονομιά

ενός εντίμου βίου και μιας ρημαγμένης τραγικής ζωής;

...

Aπό την ποιητική συλλογή 

του Στρατή Παρέλη:Ερώτων άκανθες…

...

Image by KarimHommos

http://lefkoilykoi.blogspot.gr/

ΦΡΑΝΣΟΥΆ!

Ω! Φρανσουά μικρή γαλλίδα, κοριτσάκι μου
Που μ’ άρεσες σε ένα μικρό μπαράκι της Σικίνου
Χαμηλωμένο φως ροζέ ρομαντικό
Οι Rolling Stones να εξουσιάζουν
Χαμογελούσες
Ήσουν όμορφη
Σαν την πιο αινιγματική όψη του φεγγαριού
Σε μια πανσέληνο Αυγούστου-

Εγώ
Είχα ξεφύγει από την στράτευση με μόνη
Άδεια την μπαγιάτική μου αγανάκτηση, την βαρεμάρα
Ρούχα απαίσια στρατιωτικά
Σταθμός Λαρίσης τέσσερις η ώρα
Στις έντεκα κυνηγητό με κάποια καρακόλια στην πλατεία Βικτωρίας
Άπιαστος, άπιαστος λοιπόν
Ακόμα-

Με την ψυχή στα δόντια την ζωή μου πήγαινα
Έτσι λοιπόν –αλήτης για τη γνώμη του μπαμπά μου
Οι πιο πολλοί μια αναγούλα για τον ντελικάτο οργανισμό μου
Απόψε ‘’Καληνύχτα!’’ σ’ όσους ξενυχτάνε!
Εγώ ελευθερεύω
Κυρτός!

26. 09.’ 82
Αυλίδα

Επετειακό…

Τραγανό φως αλλά και ψύχρα
του Νοεμβρίου σαν που η τελεσίδικη απόφαση
του καιρού θέλησε τους πολλούς να παρακάμψει
και να ευεργετήσει τον Έναν
που έζησε με μια καρδιά αλύγιστη και που
όρθωσε ανάστημα παλικαριάς απέναντι στα καθεστώτα-

Ντουφεκίστε λοιπόν το στέρνο του, η καρδιά του
είναι αδούλωτη, δεν λυγά
κάψτε τις σκέψεις του- θα ξανακαρπίσουν
τα μαλλιά του
ανεμίζουν σαν ενός ήρωα που αψήφησε
τον θάνατο και δεν υποδουλώθηκε
ποτέ σε κανέναν

Η μέρα θαμπώνει από ιδιοτέλειες θλιβερές, η ζωή
σκληραίνει αλλά εκείνος
ανέρχεται κατά τους ουρανούς
κι όπως να οργανώνει λαμπαδηφορία
Ιδεών και ερώτων
λαμπρύνουν τα οικουμενικά λιβάδια
που ο νους του αγαπάει να έρχεται...

[Να αφήσεις κατά μέρος την βροχή να κάνει την δουλειά της]

Να αφήσεις κατά μέρος την βροχή να κάνει την δουλειά της- άστην
να γανώσει τα φύλλα και το χώμα να κάνει 
φωνή από πηλό.
Νοέμβρης άοκνος και νεφελώδης- ο νεφεληγερέτης
έφυγε αφήνοντας πίσω από την πόρτα τ’ ουρανού 
δυο μπόγους ρούχα
άπλυτα και ένα καντήλι
παλαιόθεν αναμμένο.
Η μέρα συνεχίζεται και η ζωή
είναι σε όλα χρεωμένη.
Οι ανάγκες μας δεν καλύφθηκαν και πιο ακόμα
ανάγκες μας είναι. Ξημέρωσε η υδροκέφαλη Παρασκευή.
Μεροκάματα κουρασμένα κάνουν τον γύρο
της πλατείας, κάνουν τον γύρο
της πόλης κι αυτά
τα κλειδωμένα σπίτια ακουμπούν στο συνταρακτικό φως
της αστραπής που αφήνει
και μία άλλη εκδοχή θανάτου
κάπου αχνά να διαφαίνεται.
Μου τηλεφωνείς από το πιο ερωτικό υπερπέραν…
Και είσαι αόριστη όπως κι ο χρόνος αόριστος είναι και η εβδομάδα
που σέρνεται όπως μια σαύρα χαμηλά.
Τότε τα σχήματα αλλάζουν και το τετράγωνο
κατοικεί στους κήπους και τα λασπωμένα πεζοδρόμια και ο κύκλος
καταφεύγει στις νεραντζιές που κοσμούν
τα μικρά δρομάκια που ρυμοτομούν επιδέξια την λερωμένη πρωτεύουσα.
Σε βλέπω που περπατάς κατά την αγορά και κρατάς
μια χτεσινή εφημερίδα
τονίζοντας με τα τακουνάκια σου
την μετουσίωση όλων σε μια νεροποντή
που ξεπλένει του μεσημεριού την ανάσταση- σαν για να γίνει
αόρατο το καθετί που λέμε και που το συνέχει
ο έρωτας και που σου έχω εγώ ακόμα..

[Μου τηλεφωνείς από το πιο ερωτικό υπερπέραν…]

Να αφήσεις κατά μέρος την βροχή να κάνει την δουλειά της- άστην

να γανώσει τα φύλλα και το χώμα να κάνει

φωνή από πηλό.

Νοέμβρης άοκνος και νεφελώδης- ο νεφεληγερέτης

έφυγε αφήνοντας πίσω από την πόρτα τ’ ουρανού

δυο μπόγους ρούχα

άπλυτα και ένα καντήλι

παλαιόθεν αναμμένο.

Η μέρα συνεχίζεται και η ζωή

είναι σε όλα χρεωμένη.

Οι ανάγκες μας δεν καλύφθηκαν και πιο ακόμα

ανάγκες μας είναι. Ξημέρωσε η υδροκέφαλη Παρασκευή.

Μεροκάματα κουρασμένα κάνουν τον γύρο 

της πλατείας, κάνουν τον γύρο

της πόλης κι αυτά

τα κλειδωμένα σπίτια ακουμπούν στο συνταρακτικό φως 

της αστραπής που αφήνει

και μία άλλη εκδοχή θανάτου 

κάπου αχνά να διαφαίνεται.

Μου τηλεφωνείς από το πιο ερωτικό υπερπέραν…

Και είσαι αόριστη όπως κι ο χρόνος αόριστος είναι και η εβδομάδα

που σέρνεται όπως μια σαύρα χαμηλά.

Τότε τα σχήματα αλλάζουν και το τετράγωνο 

κατοικεί στους κήπους και τα λασπωμένα πεζοδρόμια και ο κύκλος

καταφεύγει στις νεραντζιές που κοσμούν 

τα μικρά δρομάκια που ρυμοτομούν επιδέξια την λερωμένη πρωτεύουσα.

Σε βλέπω που περπατάς κατά την αγορά και κρατάς 

μια χτεσινή εφημερίδα

τονίζοντας με τα τακουνάκια σου 

την μετουσίωση όλων σε μια νεροποντή

που ξεπλένει του μεσημεριού την ανάσταση- σαν για να γίνει

αόρατο το καθετί που λέμε και που το συνέχει

ο έρωτας και που σου έχω εγώ ακόμα..

[Έκθεση στο φως των ζωηρών εκδηλώσεων..]

Έκθεση στο φως των ζωηρών εκδηλώσεων.. Κάτι

Ξαφνικό που ξεπερνά τα ανθρώπινα και φτάνει

Στο ύψος μιας χαράς που δεν παρομοιάζεται

Κάνει το άρρητο πασιφανές. Το βράδυ

που γράφω κουρασμένος και έτοιμος

Να ταξιδέψω πριν ακόμα χαράξει, τρέχοντας

Προς του μυαλού μου την Θεσσαλονίκη..

Ναυάγιο ερωτικό μες τον Θερμαϊκό, λεωφόρος

Μιας Νίκης που πεισμάτωσε να τελειώσει

Κάτω απ’ του Πύργου την ωραία ματαιοδοξία.

Κλάξονς και αυτοκίνητα λουστραρισμένα, παιδιά

Με τα σακίδιά τους, σχολεία

Που δρέπουν της ειλικρίνειας τον καίριο καρπό, ακραία

Φανερωμένη διάθεση, κοντά στην παραλία

που φλερτάρει με το σύθαμπο του ουρανού και της πόλης

το αγλάισμα.

                       Εσύ

Είσαι εκεί που ποτέ μου δεν έφτασα, δεν μ’ άφησαν

Οι παραπλανητικοί συμβιβασμοί και οι προθέσεις

Που τινάζουν τα σύννεφα για να γίνει

Μία βροχή από δισταγμό και φολιδωτή αναποφασιστικότητα

Που βάζει τα πράγματα στην σειρά τους και απλοποιεί

Εκείνα που νιώθεις κι εκείνα που θα μπορούσες

Αλήθεια ν’ αλλάξεις..

[Αυτός που συμβουλεύει κεραυνούς μαρκάρει τα λόγια του με ήλιο.]

Αυτός που συμβουλεύει κεραυνούς

μαρκάρει τα λόγια του με ήλιο.

Πώς αλλιώς θα μείνουν αναλλοίωτα 

μετά ‘πο την βροχή; Σαν κυκλάμινα

που αναπάντεχα άντεξαν

πάνω στου βράχου την γεωγραφία.

Λυρικά δόκανα εγκλωβίζουν 

τα μελτεμάκια και απομυζούν

τον Νοτιά.

Εσύ κι εγώ ανάμεσα σε κάθε καταιγίδα 

σε μια σχεδία φιλιού κρατιόμαστε 

κι ο πόνος δεν μας πιάνει.

Ο χρόνος σαν τον μάθεις

σε κάνει πιο στιλπνό

είναι το κέρδος του ευτυχισμένου.

Θαλάσσια ανεμώνα μου

κυκλοφέρνεις

μες του ποιήματός μου την ανεμοδούρα

και με στιλβώνεις

να μην έχω ταίρι στο αθάνατο 

και το άτρωτο..

Σε αγαπώ 

γιατί απλούστερα

δεν θα μπορέσω ούτε μια στιγμή να αγαπάω..

[η ζωή σαν τσακμακόπετρα σπινθηρίζει]

Στην απόλυτη καθαρότητα   

ο ουρανός κρέμεται ανάμεσα σε δυο πλανήτες

και μιλά λογάκια εύληπτα

το ημερινό φεγγάρι.

Ήσυχα όλα - 

η ζωή σαν τσακμακόπετρα σπινθηρίζει

βαρά το χαρωπό ταμπούρλο της

και ο λυπημένος οπαδός της

ανέρχεται

την κλίμακα που πρέπει.

Κραυγαλέα απουσιάζει ο άνεμος. Κι εσύ

μια ομορφούλα που το κοκκινάδι στα νεανικά μαγουλά της

κάνει το φιλί, που αγαπούν οι αρσενικοί να κλέψουν,

πιο επιθυμητό

στολίζεις

με την ματιά σου τον κόσμο

και αμαρτία πια δεν υπάρχει-

υπάρχει

ψυχή που στα ευφρόσυνα πατεί και στέλνει

μηνύματα φλέγοντος ήλιου

κι ως αργά στο βασίλεμα..

[στο πάρκο]

Λιώνουν τα σύννεφα σαν ανεκπλήρωτες αγάπες

τ’ ουρανού. Κοντά στο πάρκο

οι φαρδιοί δρόμοι λούζονται με ήλιο

και γυαλίζουν σαν δελφίνια ευκίνητα.

Η λίμνη είναι ομοσπονδία πλασμάτων και φυτών- όλα

ιερουργούνε στην λιακάδα και στο ακίνητο νερό

που καθρεφτίζει τους ψηλούς ευκάλυπτους.

Διευρύνεται

το φως και η συνείδηση,

το καθετί που αγαπά το μέταλλό του

σκουριάζει

ευτυχισμένο νοεμβριάτικα.

Το σκηνικό πατά καλά μες την εντύπωση κι εσύ

που έχεις μάτια έκπληκτα για όλα

χαμογελάς και μοιάζεις με νεραΐδα που αναδύθηκε απ’ τα νερά

μια ώρα Κυριακής που ο κόσμος

γλυκά κοιμάται και ουρανοδρομεί

μες τα μελένια όνειρα..

Στην εθνική οδό…

Δρεπανηφόρα άτσαλη βροχή. Η Λάρισα

μηρυκάζει την χειμωνιά της. Η Λαμία

σκεπάζεται μαύρο σεντόνι

της νύχτας και κροταλίζει δυο άστρα

βαθύγνωμα. Η Θεσσαλονίκη

χαϊδεύει τις αισθήσεις και τις μνήμες μου-

Α μελωδικό αεράκι

κρύο που φτάνεις ως το κόκαλο

διευρύνονται οι αλήθειες μου

κι η συννεφιά με τσούζει και με σφάζει.

Αερολιμένας σε έκπτωση και ωορρηξία.

Αερολιμένας κομπορρημοσύνης το έναυσμα.

Στην άκρη της πόλης

οι συνοικίες στέκονται γύρω μου αλλιώς

και ξέρω ότι ο χρόνος όλα τ’ αλλάζει.

Αφήνω την κούρασή μου πάνω στα τροχήλατα βαγόνια

και εργάζομαι σαν μια μεθοδική σκιά που αφήνει

το έλασσον στίγμα της πάνω

σε καταστάσεις και την υφή των πραγμάτων.

Δωρίζω -για να φτάσουν σε σένα-

τα πάντα μου..

Έξω είναι η βραχνή πόλη

Έξω είναι η βραχνή πόλη και ο ουρανός που μυρίζει οινόπνευμα

Είναι τα ανεμοδαρμένα δέντρα, οι στάσεις των λεωφορείων και οι περαστικοί
με τις ομπρέλες

Η στεντόρεια φωνή του αέρα γερνά τα κλαδιά που σπάζουν υποταγμένα

Και το νερό της βροχής τρέχει σαν μια ανάμνηση που δεν τελείωσε.

Μουντζούρες του ουρανού και κρύο

Η άσφαλτος γυαλίζει
σαν δωδεκάβολτο λαμπιόνι

Ο χρόνος ποταπή ιδιοκτησία.

Εγώ που ξέρω από ματαιότητα βαθαίνει ο νους μου και πάλι

Ζητώ τις ανηφόρες τις στρωτές.

Στο ρολόι μου οι δείκτες συλλαβίζουν

Τρίτη φθίνουσα

Καθώς γεμίζει βρύα θρησκευτικότητας ο χαρίεις Δεκέμβριος.

Εκεί να σε βρω που η φαντασία μου τρέχει κατά την θάλασσα

Κι εσύ κανονίζεις τα δέοντα να έχουνε οι άγγελοι νερό και

τα κορίτσια που αγαπάω παράδεισο!

ΦΡΑΝΣΟΥΑ!

Ω! Φρανσουά μικρή γαλλίδα, κοριτσάκι μου

Που μ’ άρεσες σε ένα μικρό μπαράκι της Σικίνου

Χαμηλωμένο φως ροζέ ρομαντικό

Οι Rolling Stones να εξουσιάζουν

Χαμογελούσες

Ήσουν όμορφη

Σαν την πιο αινιγματική όψη του φεγγαριού

Σε μια πανσέληνο Αυγούστου-

Εγώ

Είχα ξεφύγει από την στράτευση  με μόνη

Άδεια την μπαγιάτική μου αγανάκτηση, την βαρεμάρα

Ρούχα απαίσια στρατιωτικά

Σταθμός Λαρίσης τέσσερις η ώρα

Στις έντεκα κυνηγητό με κάποια καρακόλια στην πλατεία Βικτωρίας

Άπιαστος, άπιαστος λοιπόν

Ακόμα-

Με την ψυχή στα δόντια την ζωή μου πήγαινα

Έτσι λοιπόν –αλήτης για τη γνώμη του μπαμπά μου

Οι πιο πολλοί μια αναγούλα για τον ντελικάτο οργανισμό μου

Απόψε ‘’Καληνύχτα!’’ σ’ όσους ξενυχτάνε!

Εγώ ελευθερεύω

Κυρτός!

26. 09.’ 82

                   Αυλίδα

Μείνε κοντά μου και ας δοκιμάσουμε τα αντικλείδια της σιωπής

Τυχερά δέντρα και άνεμος βουλητικός

Τα Αροάνια ξίφη κόβουν το όλον

Τι μένει ολοκληρωμένο τελικά;

Να μας πεις εσύ ποιητή που ρεκάζεις

Τρέμοντας πα’ στης γλώσσας τα ψηφία κι όλα κάποτε
σου διαφεύγουν…

                              Οι αγκύλες της νύχτας που έρχεται άνοιξαν
και γεμίζει κάρβουνο η ρημαγμένη ατμομηχανή της·

Ο τόπος σκυθρωπάζει και τα πέρα χωριά δεν χωρούν μες τον χάρτη·

Η Αχαΐα πλένεται στα ύδατα της Στυγός- α τύχη!

Μείνε κοντά μου και ας δοκιμάσουμε τα αντικλείδια της σιωπής
που τα φιλιά μας χάρισαν.

Το ένοχο και το αθώο πλησιάζουν..

Το πλάσμα που είσαι πολύ τ’ αγαπάω!

Το βουρκωμένο απόγευμα, γιατί είσαι θλιμμένη,
κλέβει σενάριο από την νύχτα και γίνεται

μια θάλασσα στιχομυθία που συμπλέουν μέσα του οι πλέον
λυρικές φωνές του γλάρου και της λεμονιάς.

Το πλάσμα που είσαι πολύ τ’ αγαπάω!

Ματώνουν οι τουλίπες του ύπνου και το πορφυρό τους χάδι πάνω
στων νεφών τα κάστρα είναι σαν πληγή.

Αρχαιότροπα δέντρα κρατούν μακριά μας τον άνεμο.

Το Σάββατο ξενίζει λίγο τον ευλαβικό επισκέπτη του ποιήματος που προσπαθώ.

Αυτό που έχω κατακτήσει, μ’ αφανίζει.

Μένω εκεί που η αγάπη σου δεν έχει αντίκρισμα και οι σιωπές που ανακαλύπτω
είναι εθελούσια φυλακή που εντός της ανακάλυψα τον πιο πραγματικό εαυτό μου..

τι σκοτεινό που είναι τελικά το ρήμα της επιβίωσης

Της μάχης, που δεν ορίζω την έκβαση, η νίκη, ω!

Το πριν απ’ το πριν

και αυτό που ενώ το έχασα
και πάλι κερδισμένο το’ χω…

Ακμαίας της ψυχολογίας – δεν λύγισα

γιατί με γέννησε η Aστραπή – Α λεχθέν

για να μην πάψει η τρικυμία,

της καρδιάς μου

μπάλσαμο, α δώρο

του Θεού για μένα

Αγαπώ να δίνω αχτίδες και του φωτός

που ανακάλυψα να σκορπώ

τις εκφάνσεις

τι σκοτεινό που είναι τελικά το ρήμα

της επιβίωσης, τι δύσκολο

να υπάρχεις!

Κι ενώ εγώ με τα στιχάκια καταπιάνομαι και αγωνίες έχω

των λέξεων να δρέπω τον ανθό, το μακρινό αστέρι σου
για μιαν αγάπη που σου έχω απρόσμενα με προσεγγίζει
και με αναστατώνει..

Πουθενά το αμάρτημα

Δοκιμάζω τις αντοχές σου – ο τρόπος μου
είναι μια βελόνα με περασμένη κλωστή

Δοκιμάζω την υπομονή σου – ο τρόπος μου
είναι μια πολιορκία αδυσώπητη

Δοκιμάζω τα όριά σου – ο τρόπος μου
είναι μια θάλασσα που φοβάσαι και κλαις

Πόθοι καράβια αποπλέουν από την κατάφαση της πραγματικότητας και
αγκυροβολούν στο μακρινό λιμάνι των αισθήσεων

Θεός μου ο Έπαφος, αυτό το χαρίεν παιχνίδι της αφής

είναι η άμετρη συλλαβή της ποθητής αυτογνωσίας

Πουθενά το αμάρτημα – σε κερδίζω
με τον τρόπο που έχουν οι θύελλες:
ένα ζωντανό σώμα που λατρεύει του πάθους την εφαπτομένη..

Για ένα φιλί σου τέτοιο

Αναφώνησε πάνω από τα κάθετα βράχια τον ύμνο που θέλει να νικά και να μην καταβάλλεται η καρδιά.

Η μέρα σκορπά αφειδώς ηλιαχτίδες.

Το υπογεγραμμένο σου νομίζεις πλέει μες το γαλανό και η τριήρης του μυαλού ωραία πάει.

Σκαρώνω κάτι γλαφυρό και το κορίτσι που χτενίζεται κοιτά έξω απ’ το παράθυρο πολλά ωραία.

Οι γλάστρες μ’ ένα τσικ σκουντούν τα κεφαλάκια των βασιλικών και οι μικρές μου πιπεριές φλέγουν με κάψα τον αέρα.

Για ένα φιλί σου τέτοιο εγώ και τσουρουφλίστηκα και από όλα ξεχάστηκα..

Είσαι εκείνο που δεν εξηγώ και που με προλαβαίνει

Από το ανάκτορο της σελήνης ο ουρανός κλέβει μια ασημί απόχρωση που τρέμει.

Δώσε τον οβολό σου εδώ που οι ηλικίες δεν έχουν κανέναν πια λόγο

και τα αστέρια παφλάζουν μες τον παλιρροιακό απύθμενο ουρανό.

Είσαι εκείνο που δεν εξηγώ και που με προλαβαίνει

και κάνει τα ταλέντα των πουλιών σαν μεταγλωττισμένες εικασίες.

Βάλε το πιο καλό φουστάνι σου και έλα μες τους κήπους των οράσεων, έλα

πίσω από την μάντρα που θα περιμένω εγώ

να εκφωνήσω μες το σύμπαν του ερέβους λόγια ιλαρά..

Οι μάζες είναι χειραγωγήσιμες, μην ακούς

Ο πόλεμος των ημερών δεν τέλειωσε και οι κρατούντες

διψούν για αίμα αθώων.

Οι μάζες είναι χειραγωγήσιμες, μην ακούς, οι μάζες

αγαπούν το κουτόχορτο

και μεθούν με ξεθυμασμένο κρασί.

Διαβολικό τραγούδι του χρήματος, συ που παρασύρεις τους πάντες

στον μιαρό χορό σου, πες μου

ποιός είναι πάλι ο Ιούδας και ποιός

προδίδει τον Αθώο για των πολλών τα κρίματα εκ νέου, να θυσιαστεί;

Ακάνθινα στεφάνια στο κούτελο, πονάει η καρδιά, δεν είναι θέμα θρησκειών η εντιμότητα..

Κι εγώ κι εσύ που πάμε με τον έρωτα επιφορτισμένοι και με την βαριά κληρονομιά

ενός εντίμου βίου και μιας ρημαγμένης τραγικής ζωής;

Κι αν γράφω είναι που παρηγοριές ζητάω

Ας κρυφτώ μες την παλάμη της νύχτας

Την κοίλη, η ζωή
μου χάρισε
κι αυτήν την αναπνοή

Και ο θάνατος
είναι ένας μακρινός εφιάλτης

Που γράφεται ψηφιακά επάνω στα ντουβάρια.

Βήχουν οι περαστικοί, κάποιος
καπνίζει

Πάει να ξημερώσει, το σκοτάδι
δεν άντεξε

Έχεις και έχω ακόμα ελπίδες.

Από το πληκτρολόγιο ένας ήσυχος ήχος

Σαν που τρίζει του παρόντος η χαλαρή λιθοδομή

Αφήνει επάνω στην οθόνη
έναν ατμοσφαιρικό καημό.

Η πόλη θα ξυπνήσει, οι άνθρωποι

θα τρέχουν στην δουλειά τους

Θα είναι λυπημένος πολύ και
απαρηγόρητος
ο άνεργος.

Απέτυχε ή πέτυχε ο πολιτισμός;
Ποιός να το δει όταν πως τρέχουμε ξεχνάμε

Πως η αγέλη μας εμφύλια βαδίζει και ο ένας
δεν κατανοεί του άλλου

Το φοβερό μαράζι και τον πόνο;

Κι αν γράφω είναι που παρηγοριές ζητάω

Κάτω από το στατικό, με το αμυδρό του φως, πορτατίφ
που πολεμά κι αυτό με την σειρά του

Σε κάποιον χρήσιμο λιγάκι ν’ αποβεί..