ΔΥΝΑΣΤΕΙΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ..

Την ύλη τρώει η ύλη-          αλλά

   στα βαθειά των αποκαλύψεών της

      εκμυστηρεύσεις πεταλούδας ταιριάζουν

          ψυχής.

              Σαν να μην μπορείς να εξηγήσεις κιόλας

                 το ελαφρό της πετάρισμα

                      προς το άπιαστο.

Θάλασσες

  ανταμώνουνε τις θάλασσες-

     μαγεία γεμάτες

         κάτι απ’ τον βυθό τους υποψιαζόμαστε

            γραμμένο

               σε βότσαλο εξαγνισμένο

                  σε έρημο ακρογιάλι-

Τοπία ωκεανών,

ζούγκλες παρθένες,  απάτητες

δυσκολεύοντας με το σκοτάδι τους την εξιχνίαση-

το πένθος όλο στα βαθειά κρύβεται

των μυστικών του πόντου.

Και αρδεύω με δροσιά βγαλμένη από όστρακο ανεστραμμένο

τα όνειρα

                                    μοσχοβολάνε τώρα

                                       εσύ ξέρεις από τάξη ανθρώπινη αλλά ξέρω κι εγώ

                                           άσπρα μαύρα γράμματα        

                                            κεφαλαία των πόθων γεωγραφία.

Πάλι θα είσαι εδώ

             που αρχίζουνε οι ανεμώνες της θαλάσσης πάνω στα έξω βράχια

                 να σαλεύουνε αργά με το λιλά της αμεριμνησίας τους   

                      μηνύματα όλα-

Επικοινωνίες του γαλαζοπράσινου         

καθώς ο ουρανός σου

   αποτυχημένος μάγος

      αρνείται να σε πάρει ακόμα στα βαθειά

φτιάχνεις λίμνη από πρωτόγονα δάκρυα

και χορταίνεις ολοένα με περισσότερες λέξεις…                       3.1.2008

ΣΩΜΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Από την παλιά σαρκοφάγο επέστρεψε σώμα άϋλο μουσικής

σα να της έφυγε ο νεκρός και άμοιρος από αρχής να αναστήθη’

και στο ψιλό φεγγαρίσιο φως

τσουχτερό κρύο να έκανε ο Γενάρης.



Ακίνητες ώρες

σαν γύρω από μεσάνυχτα

δεύτερες παρουσίες των δέντρων

απ’ το λίκνισμα

μια δω-μια κει

απ’ τον αέρα:

επίμονα οργανωμένη ανατριχίλα.



Το θέατρο αρχαίο που υπάρχει ακόμα,

λιθάρια μαγικά όπου ηχεί ο τραγωδός,

να διδάσκει ακούγεται

από μηχανής θεό,

λύση στο ανθρώπινο.



Βρήκα τις σημασίες που βρήκα ψάχνοντας μες τα ρημάδια της ζωής

ξέροντας πως κάπου σφάλλω

και κυνήγησα του εαυτού μου εφιάλτες

σαν να ήτανε πάλι να ελπίζω να μου πει η μοναξιά

λόγια καημών…

6.1.2008

ΔΥΝΑΣΤΕΙΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ..

                        

Την ύλη τρώει η ύλη-          αλλά

   στα βαθειά των αποκαλύψεών της

      εκμυστηρεύσεις πεταλούδας ταιριάζουν

          ψυχής.

              Σαν να μην μπορείς να εξηγήσεις κιόλας

                 το ελαφρό της πετάρισμα

                      προς το άπιαστο.

Θάλασσες

  ανταμώνουνε τις θάλασσες-

     μαγεία γεμάτες

         κάτι απ’ τον βυθό τους υποψιαζόμαστε

            γραμμένο

               σε βότσαλο εξαγνισμένο

                  σε έρημο ακρογιάλι-

Τοπία ωκεανών,

ζούγκλες παρθένες,  απάτητες

δυσκολεύοντας με το σκοτάδι τους την εξιχνίαση-

το πένθος όλο στα βαθειά κρύβεται

των μυστικών του πόντου.

Και αρδεύω με δροσιά βγαλμένη από όστρακο ανεστραμμένο

τα όνειρα

                                    μοσχοβολάνε τώρα

                                       εσύ ξέρεις από τάξη ανθρώπινη αλλά ξέρω κι εγώ

                                           άσπρα μαύρα γράμματα        

                                            κεφαλαία των πόθων γεωγραφία.

Πάλι θα είσαι εδώ

             που αρχίζουνε οι ανεμώνες της θαλάσσης πάνω στα έξω βράχια

                 να σαλεύουνε αργά με το λιλά της αμεριμνησίας τους   

                      μηνύματα όλα-

Επικοινωνίες του γαλαζοπράσινου         

καθώς ο ουρανός σου

   αποτυχημένος μάγος

      αρνείται να σε πάρει ακόμα στα βαθειά

φτιάχνεις λίμνη από πρωτόγονα δάκρυα

και χορταίνεις ολοένα με περισσότερες λέξεις…                       3.1.2008

ΣΩΜΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Από την παλιά σαρκοφάγο επέστρεψε σώμα άϋλο μουσικής

σα να της έφυγε ο νεκρός και άμοιρος από αρχής να αναστήθη’

και στο ψιλό φεγγαρίσιο φως

τσουχτερό κρύο να έκανε ο Γενάρης.



Ακίνητες ώρες

σαν γύρω από μεσάνυχτα

δεύτερες παρουσίες των δέντρων

απ’ το λίκνισμα

μια δω-μια κει

απ’ τον αέρα:

επίμονα οργανωμένη ανατριχίλα.



Το θέατρο αρχαίο που υπάρχει ακόμα,

λιθάρια μαγικά όπου ηχεί ο τραγωδός,

να διδάσκει ακούγεται

από μηχανής θεό,

λύση στο ανθρώπινο.



Βρήκα τις σημασίες που βρήκα ψάχνοντας μες τα ρημάδια της ζωής

ξέροντας πως κάπου σφάλλω

και κυνήγησα του εαυτού μου εφιάλτες

σαν να ήτανε πάλι να ελπίζω να μου πει η μοναξιά

λόγια καημών…

6.1.2008

ΔΥΝΑΣΤΕΙΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ..

                        

Την ύλη τρώει η ύλη-          αλλά

   στα βαθειά των αποκαλύψεών της

      εκμυστηρεύσεις πεταλούδας ταιριάζουν

          ψυχής.

              Σαν να μην μπορείς να εξηγήσεις κιόλας

                 το ελαφρό της πετάρισμα

                      προς το άπιαστο.

Θάλασσες

  ανταμώνουνε τις θάλασσες-

     μαγεία γεμάτες

         κάτι απ’ τον βυθό τους υποψιαζόμαστε

            γραμμένο

               σε βότσαλο εξαγνισμένο

                  σε έρημο ακρογιάλι-

Τοπία ωκεανών,

ζούγκλες παρθένες,  απάτητες

δυσκολεύοντας με το σκοτάδι τους την εξιχνίαση-

το πένθος όλο στα βαθειά κρύβεται

των μυστικών του πόντου.

Και αρδεύω με δροσιά βγαλμένη από όστρακο ανεστραμμένο

τα όνειρα

                                    μοσχοβολάνε τώρα

                                       εσύ ξέρεις από τάξη ανθρώπινη αλλά ξέρω κι εγώ

                                           άσπρα μαύρα γράμματα        

                                            κεφαλαία των πόθων γεωγραφία.

Πάλι θα είσαι εδώ

             που αρχίζουνε οι ανεμώνες της θαλάσσης πάνω στα έξω βράχια

                 να σαλεύουνε αργά με το λιλά της αμεριμνησίας τους   

                      μηνύματα όλα-

Επικοινωνίες του γαλαζοπράσινου         

καθώς ο ουρανός σου

   αποτυχημένος μάγος

      αρνείται να σε πάρει ακόμα στα βαθειά

φτιάχνεις λίμνη από πρωτόγονα δάκρυα

και χορταίνεις ολοένα με περισσότερες λέξεις…                       3.1.2008

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΥ..

Συμβαίνει απλά..      στα απόμερα κοιμητήρια

μοναστηριών του ονειροπόλου

εδρεύει θλίψη μ’ απαλό μετάξι..

Χλόη δοξαστική απέναντι

     απ’ τ’ αφρισμένο πέλαο

         ώρα

              που οι καλόγεροι της ερημιάς

                 ξυπνούνε να συνάξουνε

                       δρόσο προσευχής   

                          επάνω απ’ τα ωραία φύλλα

καρυδιάς που σκέπει το μικρό εκκλησάκι των τριάντα καημών!

Και στο απρόσιτο μέρος της ψυχής με βότσαλα

παραλίας θρακιώτικης        

απάτητης

από πέλματα των ανθρώπων βέβηλα         

μια θεά

που αναδύεται γυμνή απ’ την θάλασσα-

ξημέρωμα Αυγούστου!

Βρήκα τα χνάρια της πάνω στην φρέσκια άμμο

                           λεπτά βηματάκια  του εξαίσιου κορμιού

                              και γύρω ακόμη

                                 μία σαν για να επιβιώνει ανάσα

                                    μυρωδική

                                        γαλήνης

                                          και κατάνυξης του φλοίσβου.

Θα δεχτώ ότι όλα τα εγκατέλειψα για ν’ αφοσιωθώ

στα μικρά μυστικά της γλώσσας-

                                 σαν οι γραμματικές από παντού

                                    να με κατατρώγαν-

                                       ίδια όπως ένα θαλάσσιο ξύλο απιθωμένο στην στεριά

                                         το δούλευε για χρόνια η ξυλογλύπτης θάλασσα.

Και εκεί που το βλέμμα μου φτάνει ανήλεο να αναρριχηθεί

πάνω στην μάντρα του τοπίου,        οχτώ

μέτρα πριν ν’ αγγίξει ουρανό,        άσπρος

ή γκριζωπός καπνός

από θυσία αρχαία,                             πάνω στον βωμό

σφαδάζει ακόμη το ελάφι.               Για ταξίδι καλό του πόντου..

Λόγια του ιερέα όταν λίγο πριν

ν’ ακινητήσει ελαφρό αεράκι σαν στεφανωμένος

ανάμεσα στα σύννεφα που φαίνεται ο θεός και κάτι

                    ανεξήγητο μουρμουρητό όπως: «Δόξα Σοι»

                      παλαιάς εκδοχής δεδομένο ρίχνει

                        γύρω πέπλο έκστασης δυνατής..

Φέγγει η θάλασσα

                                    φέγγει κι  αστράφτει ο ουρανός

και πιάνει δυνατός αέρας ίδια που μες την ψυχή ξεχνιέσαι και σε πιάνει ο οίστρος

κι εσύ πιστός στο αόρατο ή σε εκείνο που απλά δεν βλέπει ο άνθρωπος

πάντα-

                ξέρεις να διαβάσεις πάλι που σου εξηγηθήκαν σημεία

                  κι εκμυστηρεύεσαι το δέος σ’ ένα που σιμά πουλί

                    κρατάει με το ράμφος ταπεινό

                      σπυρί της λέξης, ποίημα!

                                                                                           6.1.2008

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΑΙΖΕΙ ΑΝΤΑΥΓΕΙΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ.

Παρομοιώσεις που δεν έχει ούτε η θάλασσα

ν’ αποδώσει στα τέκνα της-

ξίφος απειλητικό που κινείται

του χρόνου.

Μεγάλος στρατηλάτης κόβει

τους Γόρδιους δεσμούς της υγρ-ασίας..



Εγώ ξέρω ανεμώνες θαλάσσιες- περισσότερο μου αρέσουν

μέρες που δοκιμάζονται οι αφροί

στέλνοντας τα χελιδονόψαρα να εφορμήσουν

πάνω στην στείρα έμπνευση.



Διαφορετικές είναι κάθε φορά οι ομιλίες μου

μυρίζουνε αέρα αιολικό

θάλλουν ελπίδες του γιαλού μπροστά σε ακρογιάλια

ανατολικά.



Σπίτια που έχουν κάτι από Ιωνίας μεράκι..

Βλέπω πρόγονο χρόνο και μέσα στ’ αδιέξοδα στοχάζομαι

καλοκαίρια,

που ρέει μια σελήνη κορυφαία!



Στα ρηχά που μόλις κατάφερα να δω

τ’ ουρανού

άσπρισαν λαύρες προσδοκίες-

σα να γυρίσαν του Ομήρου ραψωδίες σε καινούρια

ενορχηστρωμένη νοσταλγία


κι οι πικροδάφνες εκεί δίπλα σε λιόδεντρα να τράνεψαν…



4.1.2008

ΑΡΤΕΜΙΣ.

Ν’ ανεβαίνει αεράκι ψυχής- σαν καπνός

μεταφυσικός, ουρανομήκης

ν’ ακούγεται μουσική θεά

των δύο φεγγαριών που είδα-



Λίγο παράμερα να πυροβολούν τα γεράνια

χρώματα πεισμωμένα μέσα σε Γενάρη μήνα-



λίγο να έχω ξεφύγει κι εγώ

από σελίδες μοναξιάς-

και ήσυχα όλα

φορτίζουν τις ατόφιες σιωπές τους..



Νερό αίμα χοϊκό

που κυλά υπογείως

να κάνει παλικάρια τα γαρίφαλα



να μην ξέρω από τοξοβολίες γρι

να πιάνω την φαρέτρα μου με λέξεις

να στοχεύω αργά

και να πληγώνω ανήξερος το ζώο της θεάς

ελάφι αρχαίο ποίημα…



4.1.2008

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΥ..

Συμβαίνει απλά..      στα απόμερα κοιμητήρια

μοναστηριών του ονειροπόλου

εδρεύει θλίψη μ’ απαλό μετάξι..

Χλόη δοξαστική απέναντι

     απ’ τ’ αφρισμένο πέλαο

         ώρα

              που οι καλόγεροι της ερημιάς

                 ξυπνούνε να συνάξουνε

                       δρόσο προσευχής   

                          επάνω απ’ τα ωραία φύλλα

καρυδιάς που σκέπει το μικρό εκκλησάκι των τριάντα καημών!

Και στο απρόσιτο μέρος της ψυχής με βότσαλα

παραλίας θρακιώτικης        

απάτητης

από πέλματα των ανθρώπων βέβηλα         

μια θεά

που αναδύεται γυμνή απ’ την θάλασσα-

ξημέρωμα Αυγούστου!

Βρήκα τα χνάρια της πάνω στην φρέσκια άμμο

                           λεπτά βηματάκια  του εξαίσιου κορμιού

                              και γύρω ακόμη

                                 μία σαν για να επιβιώνει ανάσα

                                    μυρωδική

                                        γαλήνης

                                          και κατάνυξης του φλοίσβου.

Θα δεχτώ ότι όλα τα εγκατέλειψα για ν’ αφοσιωθώ

στα μικρά μυστικά της γλώσσας-

                                 σαν οι γραμματικές από παντού

                                    να με κατατρώγαν-

                                       ίδια όπως ένα θαλάσσιο ξύλο απιθωμένο στην στεριά

                                         το δούλευε για χρόνια η ξυλογλύπτης θάλασσα.

Και εκεί που το βλέμμα μου φτάνει ανήλεο να αναρριχηθεί

πάνω στην μάντρα του τοπίου,        οχτώ

μέτρα πριν ν’ αγγίξει ουρανό,        άσπρος

ή γκριζωπός καπνός

από θυσία αρχαία,                             πάνω στον βωμό

σφαδάζει ακόμη το ελάφι.               Για ταξίδι καλό του πόντου..

Λόγια του ιερέα όταν λίγο πριν

ν’ ακινητήσει ελαφρό αεράκι σαν στεφανωμένος

ανάμεσα στα σύννεφα που φαίνεται ο θεός και κάτι

                    ανεξήγητο μουρμουρητό όπως: «Δόξα Σοι»

                      παλαιάς εκδοχής δεδομένο ρίχνει

                        γύρω πέπλο έκστασης δυνατής..

Φέγγει η θάλασσα

                                    φέγγει κι  αστράφτει ο ουρανός

και πιάνει δυνατός αέρας ίδια που μες την ψυχή ξεχνιέσαι και σε πιάνει ο οίστρος

κι εσύ πιστός στο αόρατο ή σε εκείνο που απλά δεν βλέπει ο άνθρωπος

πάντα-

                ξέρεις να διαβάσεις πάλι που σου εξηγηθήκαν σημεία

                  κι εκμυστηρεύεσαι το δέος σ’ ένα που σιμά πουλί

                    κρατάει με το ράμφος ταπεινό

                      σπυρί της λέξης, ποίημα!

                                                                                           6.1.2008

ΔΥΝΑΣΤΕΙΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ..

                        

Την ύλη τρώει η ύλη-          αλλά

   στα βαθειά των αποκαλύψεών της

      εκμυστηρεύσεις πεταλούδας ταιριάζουν

          ψυχής.

              Σαν να μην μπορείς να εξηγήσεις κιόλας

                 το ελαφρό της πετάρισμα

                      προς το άπιαστο.

Θάλασσες

  ανταμώνουνε τις θάλασσες-

     μαγεία γεμάτες

         κάτι απ’ τον βυθό τους υποψιαζόμαστε

            γραμμένο

               σε βότσαλο εξαγνισμένο

                  σε έρημο ακρογιάλι-

Τοπία ωκεανών,

ζούγκλες παρθένες,  απάτητες

δυσκολεύοντας με το σκοτάδι τους την εξιχνίαση-

το πένθος όλο στα βαθειά κρύβεται

των μυστικών του πόντου.

Και αρδεύω με δροσιά βγαλμένη από όστρακο ανεστραμμένο

τα όνειρα

                                    μοσχοβολάνε τώρα

                                       εσύ ξέρεις από τάξη ανθρώπινη αλλά ξέρω κι εγώ

                                           άσπρα μαύρα γράμματα        

                                            κεφαλαία των πόθων γεωγραφία.

Πάλι θα είσαι εδώ

             που αρχίζουνε οι ανεμώνες της θαλάσσης πάνω στα έξω βράχια

                 να σαλεύουνε αργά με το λιλά της αμεριμνησίας τους   

                      μηνύματα όλα-

Επικοινωνίες του γαλαζοπράσινου         

καθώς ο ουρανός σου

   αποτυχημένος μάγος

      αρνείται να σε πάρει ακόμα στα βαθειά

φτιάχνεις λίμνη από πρωτόγονα δάκρυα

και χορταίνεις ολοένα με περισσότερες λέξεις…                       3.1.2008

ΔΥΝΑΣΤΕΙΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ..

Την ύλη τρώει η ύλη-          αλλά

   στα βαθειά των αποκαλύψεών της

      εκμυστηρεύσεις πεταλούδας ταιριάζουν

          ψυχής.

              Σαν να μην μπορείς να εξηγήσεις κιόλας

                 το ελαφρό της πετάρισμα

                      προς το άπιαστο.

Θάλασσες

  ανταμώνουνε τις θάλασσες-

     μαγεία γεμάτες

         κάτι απ’ τον βυθό τους υποψιαζόμαστε

            γραμμένο

               σε βότσαλο εξαγνισμένο

                  σε έρημο ακρογιάλι-

Τοπία ωκεανών,

ζούγκλες παρθένες,  απάτητες

δυσκολεύοντας με το σκοτάδι τους την εξιχνίαση-

το πένθος όλο στα βαθειά κρύβεται

των μυστικών του πόντου.

Και αρδεύω με δροσιά βγαλμένη από όστρακο ανεστραμμένο

τα όνειρα

                                    μοσχοβολάνε τώρα

                                       εσύ ξέρεις από τάξη ανθρώπινη αλλά ξέρω κι εγώ

                                           άσπρα μαύρα γράμματα        

                                            κεφαλαία των πόθων γεωγραφία.

Πάλι θα είσαι εδώ

             που αρχίζουνε οι ανεμώνες της θαλάσσης πάνω στα έξω βράχια

                 να σαλεύουνε αργά με το λιλά της αμεριμνησίας τους   

                      μηνύματα όλα-

Επικοινωνίες του γαλαζοπράσινου         

καθώς ο ουρανός σου

   αποτυχημένος μάγος

      αρνείται να σε πάρει ακόμα στα βαθειά

φτιάχνεις λίμνη από πρωτόγονα δάκρυα

και χορταίνεις ολοένα με περισσότερες λέξεις…                       3.1.2008