Η Ελλάδα πάντα θα είναι η υγεία ενός ονείρου…

Όταν όλα πάρουνε σχήμα θανάτου

Η Ελλάδα θα είναι ένα μπαλκόνι που αντικρίζει καθαρό ουρανό.

Το νερό είναι η έξαψη της γης.

Ρέει παγκοσμίου φήμης ζωογόνο φαινόμενο.                   

Είδα τα ποτάμια που κυλούσαν κάνοντας μαγική την κοιλάδα.

Πυκνά δέντρα έστρωναν τον χορό τους γύρω από την απροσέγγιστη όχθη.

Η Ελλάδα πάντα θα είναι μια όχθη.

Ό,τι ταξίδια μου έδωσε η ζωή

έτσι λαμπρά εικόνες φορτώθηκα.

Νύσταξα ανάμεσα στις ξένες πραγματικότητες.

Με πήρε ο ύπνος ψάχνοντας το επικουρικό της ψυχικής υγείας όνειρο.

Η Ελλάδα πάντα θα είναι η υγεία ενός ονείρου…

                                                             3.6.2012 Βουδαπέστη.

Βουδαπέστη αραχνοΰφαντη πόλη

Βουδαπέστη αραχνοΰφαντη πόλη

Βουδαπέστη με την διχοτομημένη αλήθεια σου

Κυλάει ο σταχτής ποταμός σου σαν παγωμένο αίμα χελώνας

Πιο αργά πιο νωχελικά πιο ήρεμα

Κι ανταμώνει την νύχτα την τσιγγάνικη της Ευρώπης

Που σκουντουφλά ζαλισμένη από ποτά που δαιμονοποιούν τα πάντα

Η συνείδηση χάσκει σαν ντελικάτη φτώχεια που εντός της

κατακρημνίζει τις ψευδεπίγραφες ενώσεις του νομίσματος

Διαπραγματεύονται με την πλαστή πολιτική τους οι χειροκροτητές των σαλτιμπάγκων που ζεύουν

Τους λαούς στο υνί

Ο αέρας της νύχτας σφραγίζει τα μνημεία των δρόμων

Το πρωί ακούω το πουλί που κελαηδά

Πρωτοξημέρωτα και κάνει την μέρα γαλάζια

Όλες οι γυναίκες μ’ αρέσουν αν φορούν

Χαμόγελο και ζουν με τα ωραία τους μάτια

Όλες οι μάγισσες

Και το ποίημα την αράχνη του αφήνει

Να πλέξει τον ιστό της φαντασμαγορίας της

Πάλλοντας τις λέξεις ώσπου να γίνουν εμφύλιες

Τονίζοντας την κάθε λάμψη σαν μια μαρτυρία που δικαιώνει

Το απόλυτο φως..

                                                Βουδαπέστη 1.6.2012

Θα ανταλλάξω την πραγματικότητα με φαντασία

Θα ανταλλάξω την πραγματικότητα με φαντασία

θα κοιμηθώ κάτω απ’ τις μηλιές μυρίζοντας

αέρα της άνοιξης

θα εκστασιαστώ

γευόμενος το ιερό κρασί της φιλοσοφικής Ελλάδας

και θα μείνω στο καλυβάκι των λέξεων

πένης

δακρυσμένος

που κινείται επί ποιητικόν πάντα σκοπό.

Θα τολμήσω αποδράσεις στα σύννεφα

με ένα της ψυχολογίας που φορτσάρει κάτοπτρο

θα κοιταχτώ και θα είμαι

ο ένας που συνομίλησε πολλά με τον ευχαριστημένο Θεό.

Κι όταν ξυπνήσω

θα μείνουν μόνο οι λέξεις

και τα ανεμίζοντας λάβαρά τους

μες τον αέρα του μεσημεριού

εστίες ελευθερίας που καλπάζει..

Πάντα προς ένα ποιητικό φεγγάρι θα πορεύομαι.

Ας σκεφτούμε την ελευθερία από την μεριά που χάνει το εύρος της

Που δεν την υπερασπίζονται τολμηρά οι άνθρωποι

Και γι αυτό σκοτεινιάζει

Καθιστάμενη πια ανεδαφική.

Μιλώ για το ένστικτο των μαζών
που ατονεί
και ουδεμία υπηρεσία προσφέρει

Στην ποίηση της εποχής.

Πάντως το ξέρω..

Πάντα προς ένα ποιητικό φεγγάρι θα πορεύομαι.

Γιατί αγαπώ τα ελληνικά παράδοξα και θα είχα

Κάποτε κρατήσει ένα ξίφος στα χέρια μου
ενός μαχητή των Θερμοπυλών..

                  Ουγγαρία 3.6.2012

Μια μέρα θα με κερδίσουν οι σιωπές και θα είμαι ελαφρότερος όλων.

Χωρίς σχήμα οι μέρες  κι οι γιορτές παρελαύνουν στο υπερώο
του έτους όπου αταξινόμητα έπονται οι χαρές του θερινού
ηλιοστασίου.

Ξέρω τι λέω: Μια μέρα θα με κερδίσουν οι σιωπές
και θα είμαι ελαφρότερος όλων.

Μόνο το ειδικό βάρος της ομορφιάς θα κατέχω κι αυτό

όπως μου δόθηκε πάνω στην αγαστή γαστέρα της Μαρίνας.

Α φιλιά , α τροχαϊκά μέτρα του πόθου όταν ξημέρωσε και σε κρατούσα
ακόμα αγκαλιά!

Θα λείπω

μια μέρα το ξέρω θα λείπω
απ’ όλα- αλλά πού θα με βρεις

αλλού από το λιμανάκι που σε πρωτοφίλησα καρδιά μου!

                                                                                27.5.2012

Πολλά χιλιόμετρα στους δρόμους των πόλεων

Ένα βάρος επί των τροχών κι η μέρα αλλάζει ύφος

Θαυμάζει την βλάστηση της Βουλγαρίας

Της Βουλγαρίας που είναι ένα πείσμα κάποτε ξεθυμασμένο

Της Βουλγαρίας που είναι οργή που καταπνίγηκε

Κάτω από το φύλλωμα των δέντρων-

Από το άλφα της κι ως το Οryahovo

Στο ποταμόπλοιο που γέρασε να νταλίκες σηκώνει

Γαλαντομώντας με τον ποταμό που παραλήρησε από πληθωρικότητα

Ακούγονται τα ωδικά βατράχια

Ξεκούρδιστα ως την Δευτέρα Παρουσία-

Ένα κουάξ μονότονης επιμονής.

Μετά είναι τα φτωχικά χωριά της Ρουμανίας

Χωρίς ηλικία χωρίς νιάτα χωρίς συστολή

Της ώχρας έργα και της νύχτας.

Γέροι που στέκονται στα πεζουλάκια της αυλής

Γριές ορμέμφυτες χωρίς θηλυκό πάθος

Παιδιά αδύνατα σαν τα ξερά καλάμια..

Φτωχικά όλα σαν σωπασμένα βιολιά..

Στα τελωνεία τρίζουν τα κόκαλα του συστήματος

Ο υπάλληλος λίγο μορφάζει

Και ζητά κατιτίς να αυξήσει το έχει του..

Δεν θα τελειώσουν τούτα τα μπαξίσια..

Πολλά χιλιόμετρα στους δρόμους των πόλεων

Ταχύτητες μες το κορμί της εξοχής.

Κάπου εκδίδονται κορίτσια

Αδιάντροπα, σε μέρη απόμερα που βιαστικά θα προσπεράσεις.

Η Ουγγαρία περιμένει ανάσκελη σαν μια γυναίκα ερεθισμένη

Τακτοποιημένη σε όλα μέχρις απιστεύτου-

Σπίτια γρασίδια κήποι δρόμοι φανοστάτες

Παραταγμένα σε μεγαλειώδικη σειρά.

Το μεροκάματο έγινε λήθη της χαράς γαμώτο·

Μόνο τα πόδια μου πια ξέρω που δεν λαχταρούν να τρέξουν

Όπως που ζούσα κάποτε για να στο τιποτένιο της ζωής

την ποίηση της νιότης αντιπαραβάλλω..

3.5.2012     Βουδαπέστη..

Ροντάρω την μηχανή σου κοινωνία

Ροντάρω την μηχανή σου κοινωνία

επικουρικά πάθη αφήνουν γυμνό τον νου μου να πλεύσει  γι’ αλλού

αλλά δεν με παραπλανάς πια τώρα- απόχτησα κρίση

και τονίζω το άλφα σου ως το απώτατο ωμέγα

Κατακρημνίζω τους αριθμούς της δόλιας συμπεριφοράς σου

είμαι ο λαός που αντιστέκεται

είμαι ο λαός που στην δικαιοσύνη ελπίζει

των φτωχών

Δεν είμαι φιγούρα λόγιων ματαιόδοξων που κορδακίζουν

είμαι αντιρρησίας στα πραχθέντα σου

και θέλω να επιβάλω ηθική που να λαμποκοπά

Βλέπεις αυτός που σκλάβωσε σκλάβωσε

στον υπερθετικό τους ανθρώπους

κι ήρθε η ώρα των ανατινάξεων

η ώρα που οι βουρλισμένοι θέλουνε το δίκιο τους

και που γι’ αυτό μπορούν να πεθαίνουν

Νέα οράματα ζητώ, ακολουθώ ελευθερία κατόπι

και απ’ των λέξεων την φωνή

φτάνω στον ουρανό της οικουμένης..

                                                                           2012

Η Δευτέρα έρχεται πίσω από τα ηχηρά μπαλκόνια

Η Δευτέρα έρχεται πίσω από τα ηχηρά μπαλκόνια

Των πολιτικών και δεν σημαίνει πια τίποτα

Ουσιαστικό -μόνο μια θλίψη

Για τις αξίες που χάθηκαν.

Ντόμπρα απευθύνσου στης ιστορίας τον δραγουμάνο·

Αν δεν μεταφραστεί σε λόγια το θάρρος σου

Θα σήπεσαι ανάμεσα σε τσόφλια αυγών που για να μείνουν τζούφια εκκολάφτηκαν.

Ίσως και μες από την ποίηση να πρέπει πια να τα κοιτάξουμε όλα διαφορετικά- αλλάζει βλέπεις το τιμόνι.

Ερωτοτροπούν με την σκληρότητα οι εποχές

Δημοκρατικές αντιφάσεις γυρίζουν λάθος να σε οδηγεί η πυξίδα

Η κλεψύδρα μετρά τον χρόνο παραγεμισμένο της κατάθλιψης ουφ

Κι η γλώσσα μου,

ακόμη κι αυτή που την φρόντιζω η γλώσσα μου

Είναι ένα σάπιο μήλο που σκουλήκιασε και σε προδίδει ο λιλιπούτειος  όφις του..