Α ιέρεια μέσα στο φως του φεγγαριού

Φόρεσε τα παπούτσια σου και πάμε

Φεγγάρι μαγνητικό φεγγάρι δοσίλογο

Φεγγάρι που αναστατώνει τα νερά

Φόρεσε τα παπούτσια σου και ακολούθα

Τον τρόπο του, τον απολογισμό του

Βρες τον χαρακτήρα του μέσα στην νύχτα

Εγώ είμαι εσύ και εσύ είσαι εγώ

Αγαπιόμαστε σαν ένα αστέρι το άλλο

Ακούμε την θλίψη της θάλασσας

Τον ώριμο ήχο του πρωινού

Δες πώς αρχίζει η μέρα

Να τραβά τις ωραίες κουρτίνες της

Υπερασπίσου το ελεητικό γύρω σου φως

Είσαι μια αμαζόνα που σχεδόν δεν υπάρχει

πουθενά

Παρά μόνο στην σκέψη μου

Και στων ονείρων μου τον ζωντανό βυθό

Έχεις μάζα από ανεξακρίβωτο χάος

Σε προκαλώ να υπάρξεις

Με τον τρόπο που ήθελα

Η ζωή να μου χαρίζει αγάπες..

Α ιέρεια μέσα στο φως του φεγγαριού

Λουσμένη και με ξέπλεκα μαλλιά σου

Κόψε τους δεσμούς με το σύμπαν των λέξεων

Και ας μιλήσουμε με την αφή που αποθεώνει

την σάρκα:

Αρχαίοι τρόποι που γι αυτούς που ξέρουν είναι πάντα ζωντανοί..

Ένας ήλιος κράτησε ψηλά αυτές τις σλάβικες μπορντούρες των κτιρίων

Ένας ήλιος κράτησε ψηλά αυτές τις σλάβικες μπορντούρες των κτιρίων

που θάμπωσαν μετά μες τον ψυχρό αέρα

Ωστόσο

οι βαριές είσοδοι ψιθύρισαν την ξύλινη ελευθερία τους

Ένας λαός που έζησε την ανατολική του εκδοχή

περπάτησε πάνω στα καθαρά πεζοδρόμια

Κοπέλες με δέρμα λευκό πιο κι απ' το άσπιλο ρόδο

σε κοίταζαν με τα ωραία μάτια τους και λες

ότι σχεδόν σου χαμογελούσαν καθώς

η ιστορία γερνούσε τα χαμόγελα της Ευρώπης κι εσένα..

                                                               Πράγα.. 8.4.2011

[Μια σκέψη που πάνω απ' όλα είναι ένα αδιαίρετο ποίημα]

Μια σκέψη που πάνω απ' όλα είναι ένα αδιαίρετο ποίημα

μια σκέψη αχνή,

με την δωρική της λιτότητα

όχι μεταφυσικό δώρο, όχι υπόσχεση

μια σκέψη που ο άνθρωπος μέσα της είναι

ο ιχνηλάτης που από ένα έξυπνο ζώο

του δάσους κι όμως παραπλανήθηκε..

Θα σ' εκδικηθώ μ' έναν τρόπο που ξέρει το μοναχικό μου φεγγάρι

θα κυλήσω μπροστά στα πόδια σου όλες τις ιαχές του αδέσποτου ανέμου,

θα υπάρχω γιατί υπάρχεις, θα είμαστε

όπως πρωτόπλαστοι που νιώθουνε βαθιά την Ομορφιά!

Μου στέλνεις την φωνή σου

Μου στέλνεις την φωνή σου από μια μέρα που ξυπνάς και φτιάχνεις

αλλιώς τις λέξεις.  

Τα λουλούδια που έχεις έχουν πνευματική σημασία.

Μοσχοβολάνε και είναι όπως οι σκέψεις σου τώρα.

Κι εκείνα τα καθημερινά μικρά πράγματα με την ελάχιστή τους αξία

Που κουβεντιάζοντας τα ερχόμαστε πιο κοντά στην παραδοχή

πως ο χρόνος ανίκητος είναι..  

Το πλοίο πάει..

Αράδα τα νησιά: μια περιπέτεια.

Ζυγίζει φωταγωγημένο δίκαια το μεσημέρι.

Ένα πουλί πετά πάνω απ' την θάλασσα: οιωνός του μοιραίου.

Κρώζει σκαιά.

Αν δεις όπως βαθαίνουνε τα δευτερόλεπτα

Χωρούν την θλίψη σου και τα μελάγχολα εκείνα της κοπέλας

όμορφα μάτια..

                                                                                              12.03.2010

ΤΟ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙΝ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ..,

Η εμπειρία χωρά μες τον χρόνο αλλά εκείνος δεν χωρά πουθενά.

Σκοτεινιάζει από τον υπερβάλλοντα ζήλο του ο άνθρωπος-

γίνεται της ψυχής του επαίτης.

Έχε του εμπιστοσύνη- δεν είναι κακός·

είναι ένα φοβισμένο σκυλί που γαυγίζει αλλά ποτέ δεν δαγκώνει.

Οι αγωνίες σφυρίζουν

όπως τα τρένα

που συναντώνται βιαστικά σε μια επαρχιακή διασταύρωση.

Ναι, κλάψε τώρα.. 

Δεν θέλω άλλο να μιλώ.. Καλύτερα

να με κάνει υποταχτικό της η νύχτα..

                                                                12.3.2010

                                                                Μύκονος..

ΒΑΡΥΤΗΤΑ..

Πώς έλκει η γη την ταπεινότητά μας

φοβούμενη μην την χάσει!

Πώς εξακριβωμένα θέλει με κάθε τρόπο

επάνω της να μας κρατά!

Με τύπους εξισώσεων που απομυθοποιούν το θνητό..

Να η συντέλεια..

Κι η ποίηση με το δικό της ειδικό βάρος

μέσα μου, μέσα σας, καταγράφει

αυτή την μεταφυσική των πάντων..

  

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Φορώ τις ιδέες μου κατάσαρκα φορώ την ψυχή μου

απλοποιήθηκα στις προθέσεις μου πια

δεν μπορώ να ζητιανέψω ελπίδα

θα με ανεχτεί ο γύρω κόσμος απελπισμένο

με προδίδουν οι σκέψεις μου, τις νύχτες που η ποίηση αυθαιρετεί

και είμαι κι εγώ δεν ξέρω που είμαι;

Πατριδογνωσία κι ας μην είναι κατοικήσιμη καμία ζωή-

ούτε καν η ζωή μας.

Ταξιδεύω με την υπεροπλία των λέξεων

παραμάσχαλα έχω αυτά που θα καταλήξουν άγονη θύμηση

κοιτώ κατάματα τον πόνο

τα μεροκάματά μου είναι πια κουρασμένα

μου αφαίρεσαν δύναμη, κάποτε ήμουν τελεσίδικα ανυποχώρητος

και δάγκωνα θανατηφόρα σκληρά.

Τώρα που οι αξίες κλονίζονται,

αυτά που σου λέω στα λέω

για να μπορέσεις να με βρεις σε ένα σύμπαν που θα αχρηστευτεί

αύριο

αν δεν αποφασίσουμε συμπάθεια ο ένας για τον άλλον..

  ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ωραία που είναι να παίζω με τις άδειες

λωρίδες τρεις η ώρα ξημερώματα

και στο κοντέρ να γράφει 180!

Ωραία που είναι να είμαι ένας πρίγκιπας

που κρέμασε το εγώ του επί το χάος!

Ωραία που είναι ο κίνδυνος,

όπως γουστάρω,  να αμφισβητείται!

  

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Αριστοτέλους που βραδιάζει.. Τι κόσμος

απερίφραχτης νεράιδας!

Θέλω αυτήν την παρατεταμένη άνοιξη να την γευτώ

Όμμασι

Χειρείν τε

Σώματι..

                                      Θεσσαλονίκη… 4.11.2010

  

ΘΡΗΣΚΕΙΑ..

Οι άνθρωποι είναι οι υψηλοί στόχοι των θεών

Οι πληθυντικές τους ψηφίδες

τους τρομάζουν

Ο δημιουργός φοβάται πάντα μην του αντιπαρατεθεί

το δημιούργημα

Το κοιτάζει ευχαριστημένος αλλά νομίζει πως κάποια φορά

Δεν θα μπορεί το πλέον που του έδωσε να ελέγξει

Οι άνθρωποι φοβούνται τους θεούς

Στέκουν μπροστά τους με δέος

Αφιερώνουν εξευμενιστικά δώρα, αποτίουν

Τιμές για αμφίβολες και βάλε που θα τους παρέχουνε υπηρεσίες

Κι όλο αυτό το βασανάκι της προσηλωμένης τους υποταγής

Είναι βραχνάς που καταλήγει

Δόκανο μιας θρησκείας..

ΤΟ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙΝ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ..,

Η εμπειρία χωρά μες τον χρόνο αλλά εκείνος δεν χωρά πουθενά.

Σκοτεινιάζει από τον υπερβάλλοντα ζήλο του ο άνθρωπος-

γίνεται της ψυχής του επαίτης.

Έχε του εμπιστοσύνη- δεν είναι κακός·

είναι ένα φοβισμένο σκυλί που γαυγίζει αλλά ποτέ δεν δαγκώνει.

Οι αγωνίες σφυρίζουν

όπως τα τρένα

που συναντώνται βιαστικά σε μια επαρχιακή διασταύρωση.

Ναι, κλάψε τώρα.. 

Δεν θέλω άλλο να μιλώ.. Καλύτερα

να με κάνει υποταχτικό της η νύχτα..

                                                                12.3.2010

                                                                Μύκονος..

  

ΒΑΡΥΤΗΤΑ..

Πώς έλκει η γη την ταπεινότητά μας

φοβούμενη μην την χάσει!

Πώς εξακριβωμένα θέλει με κάθε τρόπο

επάνω της να μας κρατά!

Με τύπους εξισώσεων που απομυθοποιούν το θνητό..

Να η συντέλεια..

Κι η ποίηση με το δικό της ειδικό βάρος

μέσα μου, μέσα σας, καταγράφει

αυτή την μεταφυσική των πάντων..

  

Φορώ τις ιδέες μου κατάσαρκα φορώ την ψυχή μου

απλοποιήθηκα στις προθέσεις μου πια

δεν μπορώ να ζητιανέψω ελπίδα

θα με ανεχτεί ο γύρω κόσμος απελπισμένο

με προδίδουν οι σκέψεις μου, τις νύχτες που η ποίηση αυθαιρετεί

και είμαι κι εγώ δεν ξέρω που είμαι;

Πατριδογνωσία κι ας μην είναι κατοικήσιμη καμία ζωή-

ούτε καν η ζωή μας.

Ταξιδεύω με την υπεροπλία των λέξεων

παραμάσχαλα έχω αυτά που θα καταλήξουν άγονη θύμηση

κοιτώ κατάματα τον πόνο

τα μεροκάματά μου είναι πια κουρασμένα

μου αφαίρεσαν δύναμη, κάποτε ήμουν τελεσίδικα ανυποχώρητος

και δάγκωνα θανατηφόρα σκληρά.

Τώρα που οι αξίες κλονίζονται,

αυτά που σου λέω στα λέω

για να μπορέσεις να με βρεις σε ένα σύμπαν που θα αχρηστευτεί

αύριο

αν δεν αποφασίσουμε συμπάθεια ο ένας για τον άλλον..

  

Ωραία που είναι να παίζω με τις άδειες

λωρίδες τρεις η ώρα ξημερώματα

και στο κοντέρ να γράφει 180!

Ωραία που είναι να είμαι ένας πρίγκιπας

που κρέμασε το εγώ του επί το χάος!

Ωραία που είναι ο κίνδυνος,

όπως γουστάρω,  να αμφισβητείται!

  

Αριστοτέλους που βραδιάζει.. Τι κόσμος

απερίφραχτης νεράιδας!

Θέλω αυτήν την παρατεταμένη άνοιξη να την γευτώ

Όμμασι

Χειρείν τε

Σώματι..

                                      Θεσσαλονίκη… 4.11.2010

  

ΘΡΗΣΚΕΙΑ..

Οι άνθρωποι είναι οι υψηλοί στόχοι των θεών

Οι πληθυντικές τους ψηφίδες

τους τρομάζουν

Ο δημιουργός φοβάται πάντα μην του αντιπαρατεθεί

το δημιούργημα

Το κοιτάζει ευχαριστημένος αλλά νομίζει πως κάποια φορά

Δεν θα μπορεί το πλέον που του έδωσε να ελέγξει

Οι άνθρωποι φοβούνται τους θεούς

Στέκουν μπροστά τους με δέος

Αφιερώνουν εξευμενιστικά δώρα, αποτίουν

Τιμές για αμφίβολες και βάλε που θα τους παρέχουνε υπηρεσίες

Κι όλο αυτό το βασανάκι της προσηλωμένης τους υποταγής

Είναι βραχνάς που καταλήγει

Δόκανο μιας θρησκείας..

Ο αέρας είναι απόλυτος και στρογγυλός

Ο αέρας είναι απόλυτος και στρογγυλός σαν ώριμο φρούτο

Και χτυπά παλαμάκια της ευθυμίας καθώς ανταμώνει ως πέρα

Τις στέγες τις διπλόριχτες με τα κεραμίδια

Που γυαλίζουν και είναι μια φολιδωτή ασπίδα

που τον ουρανό επιδέξια αμύνεται.

Τα χωράφια με τις ελιές είναι σκαρφαλωμένα ως επάνω την πλαγιά

Που δαιμονίζεται μες την μουσική των ηλιαχτίδων. Κι εκεί

Που σκορπά τον παρά του ο χρόνος

για να του τραγουδά το μικρό ανθισμένο πουλί

Εγώ κλέβω σιωπηλός απ' όλα την εικόνα τους

Και στην μεγάλη τσέπη του ποιήματος την κρύβω..

Συνεχίζοντας ψάχνω αυτό το κάτι που κανείς δεν το έχει

Δεν έχω περισσευούμενη ώρα,
ο χρόνος μου τρέχει με χίλια
έχω συνομιλήσει με τον κάθε λίθο της πατρίδας-
τώρα κοιμάμαι
κάτω απ' την κληματαριά μιας λέξης
έχω ακυρώσει όλα τα συμβόλαια και νομίζω
μια μέρα κι άλλο θα απλουστευτώ:
τόσο που να με καταλαβαίνει κι ένα παιδί
που την πρώτη του λέξη μιλάει.
Σ' αυτές τις ορχήστρες που διάλεξα το πρώτο βιολί
είναι τα λουλούδια αυτά
που ωδικά και με γινάτι ευωδιάζουν.
Και το σταλμένο τους μήνυμα
είναι επικοινωνία.
Η μέρα είναι επικοινωνία.
Αυτά που δεν είπα είναι επικοινωνία.
Είμαι ερωτευμένος με τα γύρω μου πάντα.
Αν με πολιορκεί η ζωή, οι περιουσίες μου είναι
μες τον ουρανό αμετάκλητες
και εξ' αδιαιρέτου τις έχω
με πλήθος αγγέλων
που κρατούν το γαλάζιο του φεγγερό και ωραία γεμάτο.
Σπούδασα να μην έχω κρίματα του εγώ.
Συνεχίζοντας ψάχνω αυτό το κάτι που κανείς δεν το έχει
μόνο των φωνηέντων οι όψεις είναι φωτιά,
μόνο αυτές πυρπολούν
κάθε μέσα μου κόσμο
που μέσα στων ρημάτων την χώρα γλαφυρά καταγράφεται
γυρίζοντας το πρόσωπο που έχω
κατά τον απέθαντο ήλιο-
γινάμενος νυν
ερμηνευτής αοράτων..

4.10.2010

Συνεχίζοντας ψάχνω αυτό το κάτι που κανείς δεν το έχει

Δεν έχω περισσευούμενη ώρα,
ο χρόνος μου τρέχει με χίλια
έχω συνομιλήσει με τον κάθε λίθο της πατρίδας-
τώρα κοιμάμαι
κάτω απ' την κληματαριά μιας λέξης
έχω ακυρώσει όλα τα συμβόλαια και νομίζω
μια μέρα κι άλλο θα απλουστευτώ:
τόσο που να με καταλαβαίνει κι ένα παιδί
που την πρώτη του λέξη μιλάει.
Σ' αυτές τις ορχήστρες που διάλεξα το πρώτο βιολί
είναι τα λουλούδια αυτά
που ωδικά και με γινάτι ευωδιάζουν.
Και το σταλμένο τους μήνυμα
είναι επικοινωνία.
Η μέρα είναι επικοινωνία.
Αυτά που δεν είπα είναι επικοινωνία.
Είμαι ερωτευμένος με τα γύρω μου πάντα.
Αν με πολιορκεί η ζωή, οι περιουσίες μου είναι
μες τον ουρανό αμετάκλητες
και εξ' αδιαιρέτου τις έχω
με πλήθος αγγέλων
που κρατούν το γαλάζιο του φεγγερό και ωραία γεμάτο.
Σπούδασα να μην έχω κρίματα του εγώ.
Συνεχίζοντας ψάχνω αυτό το κάτι που κανείς δεν το έχει
μόνο των φωνηέντων οι όψεις είναι φωτιά,
μόνο αυτές πυρπολούν
κάθε μέσα μου κόσμο
που μέσα στων ρημάτων την χώρα γλαφυρά καταγράφεται
γυρίζοντας το πρόσωπο που έχω
κατά τον απέθαντο ήλιο-
γινάμενος νυν
ερμηνευτής αοράτων..

4.10.2010

Δείξε μου τι είναι ποίηση, μου είπε

Δείξε μου τι είναι ποίηση, μου είπε

Κι εγώ της έδειξα το ανθισμένο ρόδο

            

Δείξε μου κι άλλο, μου είπε

Κι εγώ της έδωσα να το μυρίσει

Δείξε μου κι άλλο, μου είπε

Την άφησα να το κρατήσει και την κέντησε το αγκάθι

Τόσο που μάτωσε       κι όταν αντίκρισε το αίμα

Ξέρω μου είπε              τώρα πια κατάλαβα..

Η εμπειρία χωρά μες τον χρόνο αλλά εκείνος δεν χωρά πουθενά.

Η εμπειρία χωρά μες τον χρόνο αλλά εκείνος δεν χωρά πουθενά.

Σκοτεινιάζει από τον υπερβάλλοντα ζήλο του ο άνθρωπος-

γίνεται της ψυχής του επαίτης.

Έχε του εμπιστοσύνη- δεν είναι κακός·

είναι ένα φοβισμένο σκυλί που γαυγίζει αλλά ποτέ δεν δαγκώνει.

Οι αγωνίες σφυρίζουν

όπως τα τρένα

που συναντώνται βιαστικά σε μια επαρχιακή διασταύρωση.

Ναι, κλάψε τώρα.. 

Δεν θέλω άλλο να μιλώ.. Καλύτερα

να με κάνει υποταχτικό της η νύχτα..

                                                                12.3.2010

                                                                Μύκονος..

Η ηθική που με διδάξανε

                                              ... όρθιο κιβούρι που με μέλη παγωμένα

                                                  βίγλιζα ακοίμητος τα σύνορα του χρόνου

                                                                                 Άγγελος Σικελιανός..

Η ηθική που με διδάξανε

ήτανε ένα σπίτι δίχως ταβάνι.

Χωρίς ειδικό βάρος η κάθε κακία μου.

Τι τόλμησα και δεν έφτασε λάθος;

Ακύρωσε το κάθε μένος μου η ζωή.

Έζησα πιο θνητός απ' τον καθένα.

Πριόνισα αρκετά, τόρνεψα την ευαισθησία μου.

Μου παραστάθηκε ο χειμώνας.

Οι λέξεις κι ως τον ύπνο με κατάφαγαν.

Οξειδωμένος από όλα ψάχνω

ένα απάγκιο μέρος να ξαπλώσω ανάσκελη

την λάγνα μοναξιά μου..

                                                                 12.3.2010

Μέσα στις οθόνες

Μέσα στις οθόνες

η ζωή κουράζει τον πλασματικό εαυτό της.

Έφηβοι ξενυχτούν να την απομυζήσουν.

Δυσκολεύονται να είναι τόσο οι του μέλλοντος άμοιροι.

Πληκτρολογούν την επιθυμία τους:- δεν υπακούει.

Παράθυρα ανοίγουν παράθυρα- μια χώρα παραθύρων..

Πολύχρωμα όνειρα διαδικτυακά ποτίζονται σήψη μα μυρίζουν

Ευγένεια εικονική.

Σκηνοθετούμε έναν καμένο παράδεισο.

Το σήμερα διανθισμένο με καταραμένη ύλη του αύριο.

Θολώνουν οι σκέψεις όπως σ' ένα φινάλε απρόσμενο

χωλαίνουν τα αισθήματα

Και χάνονται οι εγγυήσεις για μια αθώα ύπαρξη

που συμβιώνει πλάι σε μιαν άλλη,

κάτω από έναν γαλανό ουρανό..

                                                             12.3.2010

Μου στέλνεις την φωνή σου

Μου στέλνεις την φωνή σου από μια μέρα που ξυπνάς και φτιάχνεις

αλλιώς τις λέξεις.  

Τα λουλούδια που έχεις έχουν πνευματική σημασία.

Μοσχοβολάνε και είναι όπως οι σκέψεις σου τώρα.

Κι εκείνα τα καθημερινά μικρά πράγματα με την ελάχιστή τους αξία

Που κουβεντιάζοντας τα ερχόμαστε πιο κοντά στην παραδοχή

πως ο χρόνος ανίκητος είναι..  

Το πλοίο πάει..

Αράδα τα νησιά: μια περιπέτεια.

Ζυγίζει φωταγωγημένο δίκαια το μεσημέρι.

Ένα πουλί πετά πάνω απ' την θάλασσα: οιωνός του μοιραίου.

Κρώζει σκαιά.

Αν δεις όπως βαθαίνουνε τα δευτερόλεπτα

Χωρούν την θλίψη σου και τα μελάγχολα εκείνα της κοπέλας

όμορφα μάτια..

                                                                                              12.03.2010

                                                                

Μια σκέψη που πάνω απ' όλα είναι ένα αδιαίρετο ποίημα

Μια σκέψη που πάνω απ' όλα είναι ένα αδιαίρετο ποίημα

μια σκέψη αχνή,

με την δωρική της λιτότητα

όχι μεταφυσικό δώρο, όχι υπόσχεση

μια σκέψη που ο άνθρωπος μέσα της είναι

ο ιχνηλάτης που από ένα έξυπνο ζώο

του δάσους κι όμως παραπλανήθηκε..

Θα σ' εκδικηθώ μ' έναν τρόπο που ξέρει το μοναχικό μου φεγγάρι

θα κυλήσω μπροστά στα πόδια σου όλες τις ιαχές του αδέσποτου ανέμου,

θα υπάρχω γιατί υπάρχεις, θα είμαστε

όπως πρωτόπλαστοι που νιώθουνε βαθιά την Ομορφιά!

Ένας ήλιος κράτησε ψηλά αυτές τις σλάβικες μπορντούρες των κτιρίων

Ένας ήλιος κράτησε ψηλά αυτές τις σλάβικες μπορντούρες των κτιρίων

που θάμπωσαν μετά μες τον ψυχρό αέρα

Ωστόσο

οι βαριές είσοδοι ψιθύρισαν την ξύλινη ελευθερία τους

Ένας λαός που έζησε την ανατολική του εκδοχή

περπάτησε πάνω στα καθαρά πεζοδρόμια

Κοπέλες με δέρμα λευκό πιο κι απ' το άσπιλο ρόδο

σε κοίταζαν με τα ωραία μάτια τους και λες

ότι σχεδόν σου χαμογελούσαν καθώς

η ιστορία γερνούσε τα χαμόγελα της Ευρώπης κι εσένα..

                                                               Πράγα.. 8.4.2011