Ο χρόνος είναι παγίδα

Ο χρόνος είναι παγίδα       και η μνήμη είναι παγίδα

Και τα φιλιά είναι παγίδα     κι όσα παίρνει ο άνεμος

Κι όσα παρασέρνει η οργίλη βροχή·

Ο θάνατος είναι πρωτόκολλό μιας δόξας εφησυχασμού

Ανάμεσα στις πορφυρές ματαιότητες..

Θυμάμαι το άρωμα όταν η πανσέληνος άναβε

Πάνω στην ταραγμένη θάλασσα, το θεόσταλτο χέρι

Να χαϊδεύει τα πεύκα έξω από την Εκατονταπυλιανή

Που αποκοιμήθηκε κλειδωμένη μέσα στην νύχτα

Και εξακριβωμένη κάτω από μια σκέπη ουρανό.

Τίποτα ο κόσμος τίποτα η ζωή.

Η ελπίδα τίποτα- μόνο το νερό που τρέχει

Επάνω στο αφράτο χώμα

Δνοφερόν και δυνητικά μόνον..

                                              Πάρος 27.3.2013 

Αρχίλοχος..

Αιώνες πριν εσύ

ήσουν ένα φωτεινό αντικλείδι που ανοίγει

τις πύλες του Αιώνιου, ήσουν

μια ιστορία πέρα από την ιστορία, μία ζωή

μυθοποιημένη.

Να φοράς λεκτικά σχήματα που αγαπώ

και συγκλονιστικές εκμυστηρεύσεις που αρέσω.

Πού κατοικεί η ψυχή σου τώρα 
που κι εγώ ταξιδεύω

αθώος και αδαής

από συμβολικό ουρανό;

Η προτομή σου είναι μνήμη, κάρβουνο

αναμμένο. Καθώς

χρεμετίζουν τα άλογα της νύχτας 
της Παρασκευής και το πρωί

θα τετερίζουν πουλιά
έτσι όπως και εσένα τότε θα σε συγκινούσαν..

                             Πάρος  29.3.2013 

Κόκκινη Σαντορίνη

                            Αφιερωμένο στον φίλο μου τον Χριστόφορο!

 

  

   

  

  

  

  

  

    

  

  

  

  

   

 

   

Κόκκινη Σαντορίνη,       ιδρωμένη ως το μεδούλι των βράχων.

Ο ήλιος σφυροκοπά τα πλευρά σου,      ο αέρας τρώει τα σπλάχνα σου.

Ζεις στην απίστευτη πλευρά της ιστορίας.      Δεν σε χωρά

Κανένας χρόνος.

Αναφέρεις τα έγκατα      σαν μια κληρονομιά δικιά σου.

Το μεσημέρι απλώνεται χρυσό

Επάνω στα οδοντωτά σπίτια σου.

Φαιά ύλη,     κόσκινο λίθινο του φεγγαριού…

Καμαρώνεις την μαχαιρίσια σου όψη

βυθισμένη μες το αρχαίο γόητρο του πόντου..

                                                       Σαντορίνη  21.3.2013

Οία 3

Κόκκινη πέτρα της λάβας και μαύρη πέτρα της λάβας

λίθινο κουφάρι

απλωμένο παντού,

σαν εμετός

από τα σπλάχνα της γης-

Αυτό που λέω το παρασέρνει ο άνεμος

ως την σκοτεινή καλντέρα

και το ανασυνθέτει ο ήλιος

ανυπόταχτος με την γραμματική του

που ξεκινά να σπάζει όπως καρυδότσουφλα
τα ένρινα.

Οία στον βρόντο του Βοριά

Οία ξεπνοïσμένη

κι όταν την νύχτα ανάβουν τα φώτα σου

μυστηριακή, της κατάνυξης Οία..

Στο φεγγάρι σχίζουν τα κρόσσια τους τα άστρα

φυσάει παγερός αέρας

ζορίζονται οι πελαγίσιες

ανάσες-  πνίγουν το στήθος- στενά

η Άνοιξη, για να επικρατήσει, μαλώνει..

Κι η Σαντορίνη ηφαίστειο τέκνο

κανοναρχεί την αρχαία της θύμηση

πιο μικρή από καταποντισμένο πουλί

που στένεψαν

δαγκωμένα από λάβα

τα τσαλακωμένα φτερά του…

                                                22.3.2013

Εγώ…

Τετράδιο της σιωπής και της ομιλίας…

Σ’ ένα δωμάτιο ξενοδοχείου εκεί

Που οι λέξεις δεν μ’ αφήνουν καθεύδω

Κι αναζητώ του νοήματος και μιας κοσμογονίας το τρόπαιο.

Μ’ έναν φακό η ώρα τρεις και κάτι

Φαντασία μου πού με πάς; Κι η νύχτα

Με μια βαριά σκιά η νύχτα

Είναι ένα άρμα που κυριαρχεί στον ουρανό.

Δακρύζω· είναι η ησυχία απόχη

Που πιάνω με αυτήν λεκτικά ασημωμένα λαυράκια.

Έγραψα την αλήθεια μου επάνω

Στο κέλυφος της αστραπής κι εκείνο

Έσκασε και η λάμψη

Εχάθη

Παρασέρνοντας την βροντή της ψυχής έως

Τα λιβάδια του πυρρού γαλαξία.

Λεξιλόγια που σεβάστηκαν τον άνεμο

Λεξιλόγια πληθωρικά. Ζητούσα πάντα τις απλότητες

Την φαντασμαγορία των λουλουδιών κι εκείνο

Που διαφεύγει πάντα όσο κι αν θέλεις την αλήθεια.

Με δίδαξε ελευθερίες ο Σικελιανός και ελληνικότητα

Πίκρα ο Σεφέρης

Γυμνή ως το κόκαλο

Και λυρικές εντάσεις ο Ελύτης. Έχω

Δεχτεί του Καζαντζάκη τις ανηφοριές

Το φως της μέρα είδα

Μελετώντας τον οίστρο των λαϊκών ανθρώπων όταν γίνονται

Εντολοδόχοι του θεού.

Και τώρα εγώ ο ζυμωμένος με εικόνων μάγια και βιβλίων τα όνειρα έρχομαι

Εξαγνισμένος μέσα στην βαριά σιωπή και μ’ ένα

Μολύβι αδρό που βοηθάει να απλώσω γύρω μου

Τους καθαρμούς, την ψυχή να αγγίξω

Του όρθρου, το λίγο φως

Που φέρνει το χάραμα και μένω

Εκστατικός μπροστά σ’ αυτό το εικόνισμα από ροδαλό

Καθαρό φως που η μέρα μου φέρνει

Ως τα κλειστά από ευχαρίστηση και γλύκα βλέφαρά μου..

                                                    Πάρος  27.3.2013  

Αρχίλοχος..

Αιώνες πριν εσύ

ήσουν ένα φωτεινό αντικλείδι που ανοίγει

τις πύλες του Αιώνιου, ήσουν

μια ιστορία πέρα από την ιστορία, μία ζωή

μυθοποιημένη.

Να φοράς λεκτικά σχήματα που αγαπώ

και συγκλονιστικές εκμυστηρεύσεις που αρέσω.

Πού κατοικεί η ψυχή σου τώρα 
που κι εγώ ταξιδεύω

αθώος και αδαής

από συμβολικό ουρανό;

Η προτομή σου είναι μνήμη, κάρβουνο

αναμμένο. Καθώς

χρεμετίζουν τα άλογα της νύχτας 
της Παρασκευής και το πρωί

θα τετερίζουν πουλιά
έτσι όπως και εσένα τότε θα σε συγκινούσαν..

                             Πάρος  29.3.2013 

Εκατονταπυλιανή Παναγία

Τραχύ μυστήριο, παριανό σοκάκι και ήλιος

Κι ας έχει ψύχρα το πρωί.

Ο φακός όλα τα μεγαλώνει· σπουργίτια

Χοροπηδούν πάνω στις πλάκες, γυρεύοντας

Ένα ψιχίο τερπνό.

Γάτες που έρχονται κοντά μου υποτακτικές και συνάμα

Ελεύθερες·

Μαστόροι καλουπώνουνε κάτι

Μαγαζιά που σε λίγο θ’ ανοίξουν·

Βαφές

Ξυλουργικές εργασίες, φώτα

Που θα αλλάξουν την κατάσταση·

Ο χειμώνας σε λίγο περνά

Διαθλασμένος και αφήνει να φαίνεται

Της άνοιξης η διαφάνεια.

Η θάλασσα τόσο γλυκαίνει

Όσο της επιτρέπει η φιλαυτία της.

Εκατονταπυλιανή Παναγία    με τις βυζαντινές της πέτρες

Φορτωμένες θρησκευτική επικράτηση·

Αλλάζουν κι οι θρησκείες κάποτε

Βλέπεις γεννιούνται νέοι δέσποτες·

Δεσπόζει σ’ όλα πάνω η ακμή κι η παρακμή..

                                  Πάρος 28.3.2013

Ο χρόνος είναι παγίδα

Ο χρόνος είναι παγίδα       και η μνήμη είναι παγίδα

Και τα φιλιά είναι παγίδα     κι όσα παίρνει ο άνεμος

Κι όσα παρασέρνει η οργίλη βροχή·

Ο θάνατος είναι πρωτόκολλό μιας δόξας εφησυχασμού

Ανάμεσα στις πορφυρές ματαιότητες..

Θυμάμαι το άρωμα όταν η πανσέληνος άναβε

Πάνω στην ταραγμένη θάλασσα, το θεόσταλτο χέρι

Να χαϊδεύει τα πεύκα έξω από την Εκατονταπυλιανή

Που αποκοιμήθηκε κλειδωμένη μέσα στην νύχτα

Και εξακριβωμένη κάτω από μια σκέπη ουρανό.

Τίποτα ο κόσμος τίποτα η ζωή.

Η ελπίδα τίποτα- μόνο το νερό που τρέχει

Επάνω στο αφράτο χώμα

Δνοφερόν και δυνητικά μόνον..

                                              Πάρος 27.3.2013 

Ο χρόνος είναι παγίδα

Ο χρόνος είναι παγίδα       και η μνήμη είναι παγίδα

Και τα φιλιά είναι παγίδα     κι όσα παίρνει ο άνεμος

Κι όσα παρασέρνει η οργίλη βροχή·

Ο θάνατος είναι πρωτόκολλό μιας δόξας εφησυχασμού

Ανάμεσα στις πορφυρές ματαιότητες..

Θυμάμαι το άρωμα όταν η πανσέληνος άναβε

Πάνω στην ταραγμένη θάλασσα, το θεόσταλτο χέρι

Να χαϊδεύει τα πεύκα έξω από την Εκατονταπυλιανή

Που αποκοιμήθηκε κλειδωμένη μέσα στην νύχτα

Και εξακριβωμένη κάτω από μια σκέπη ουρανό.

Τίποτα ο κόσμος τίποτα η ζωή.

Η ελπίδα τίποτα- μόνο το νερό που τρέχει

Επάνω στο αφράτο χώμα

Δνοφερόν και δυνητικά μόνον..

                                              Πάρος 27.3.2013 

Γαρμπής και σοροκάδα με τυράννησαν

Γαρμπής και σοροκάδα με τυράννησαν· το πρωί

Σβήνουν οι ονειροπολήσεις

Κι όλα ρυθμίζονται μες την πραγματικότητα.

Ρυθμίζονται  οι βουλευτίνες μέρες να υπηρετούν με σύνεση

Τον δημοκρατικό χρόνο.

Μόνο οι ράθυμες σιωπές εισβάλλουν στο τώρα και αφαιμάσσουν την γαλήνη των νομοταγών.

Γράφω και σκέφτομαι.

Τα πόδια μου εξέχουν από τον παράδεισο.

Ίσως για να υπερασπιστούν μια ανθρώπινη κόλαση.

                                                                      29.3.2013

Πάνω στον ώμο σου πεταλουδίτσα τατουάζ

Πάνω στον ώμο σου πεταλουδίτσα τατουάζ

Το βλέμμα μου σ’ εσένα κολλάει. Φοράς

Την φωταγωγημένη πόλη στα μάτια σου

Κι έχεις παντού ένα ερωτικό φεγγάρι.

Οι κνήμες σου συσπώνται σαν χορδές μιας λυρικής σάρκας.

Το στήθος σου αναμμένο δάκρυ που κρατά κρυμμένα τα ποθητά φυλαχτά του.

Χορός της νύχτας πάνω στα λυτά σου μαλλιά.

Όταν θα έρθει το πρωί

Εσύ θα νικάς σε όλα αυτά που ηττώμαι

Και μια επιθυμία δεν θα σβήνει: που

Παντού δεν σε φίλησα…

                                                29.3.2013

Η θάλασσα είναι μια επική γαλήνη

Ταξίδι το βράδυ με το πλοίο- η θάλασσα έχει

Δική της μουσική·

Η θάλασσα είναι μια επική γαλήνη

Που αναρπάζει το φθισικό φως της ασημαντότητας.

Για ύπνο νύστα και να μην μ’ αφήνει ο στίχος στο όνειρο να αφιερωθώ.

Αλλά είμαι τυχερός: η φαντασία μου

Δημιουργεί μια αριστοκρατία άστρων και

Μεταγλωττίζει εύληπτα το φως.

                                                       29.3.2013

Ατσάλι πέφτει το φεγγάρι επάνω στα νερά.

Ατσάλι πέφτει το φεγγάρι επάνω στα νερά.

Στα γραφτά μου ξοδεύονται όλα: οι λέξεις

Τα αισθήματα

Οι θλίψεις και ο θάνατος.

Μόνο τις αλήθειες γυρεύω

Όπως τις έχω ανάγκη τις χλομές μέρες

Να φωτίσουν. Όλα έχουν κιόλας γίνει· τι νομίζω

Είναι μηδενικής σημασίας. Διττά τα αποφασισμένα·

Και το πρόσωπο κι η μορφή του,

Αινιγματικός Ιανός·

Αντανάκλαση της αιωνιότητας μες το θνητό,

Η νύχτα που αναζητώ τον έρωτά σου

Σβήνεται μέσα στους καθρέφτες· έμαθα

Στραβά τα μάτια να κάνω

Στον επαίτη σου έρωτα, στην ρήγισσα που είσαι

Που σκύβει απ’ το παράθυρο της για να δει

Πώς φλέγεται ζωντανή η πομπώδης σελήνη..

                                      Πάρος 28.3.2013 

Εκατονταπυλιανή Παναγία

Τραχύ μυστήριο, παριανό σοκάκι και ήλιος

Κι ας έχει ψύχρα το πρωί.

Ο φακός όλα τα μεγαλώνει· σπουργίτια

Χοροπηδούν πάνω στις πλάκες, γυρεύοντας

Ένα ψιχίο τερπνό.

Γάτες που έρχονται κοντά μου υποτακτικές και συνάμα

Ελεύθερες·

Μαστόροι καλουπώνουνε κάτι

Μαγαζιά που σε λίγο θ’ ανοίξουν·

Βαφές

Ξυλουργικές εργασίες, φώτα

Που θα αλλάξουν την κατάσταση·

Ο χειμώνας σε λίγο περνά

Διαθλασμένος και αφήνει να φαίνεται

Της άνοιξης η διαφάνεια.

Η θάλασσα τόσο γλυκαίνει

Όσο της επιτρέπει η φιλαυτία της.

Εκατονταπυλιανή Παναγία    με τις βυζαντινές της πέτρες

Φορτωμένες θρησκευτική επικράτηση·

Αλλάζουν κι οι θρησκείες κάποτε

Βλέπεις γεννιούνται νέοι δέσποτες·

Δεσπόζει σ’ όλα πάνω η ακμή κι η παρακμή..

                                  Πάρος 28.3.2013