Τρέμουν παραθυρόφυλλα απ’ τον αέρα

Τρέμουν παραθυρόφυλλα απ’ τον αέρα και της Λήμνου

το φως ξουραφίζει τον κάμπο

μέχρι γιαλό.

Στο σπίτι κάτω απ’ την κληματαριά που έγειρα να κοιμηθώ και με πήραν

χίλιες οι σκέψεις-

Τσαμπί σταφύλι και μεσημεριού η αντηλιά

Και της παρέας των φίλων η ευχαρίστηση-

Έγραψα τα εμβλήματα του ήλιου στην καρδιά μου,

Ήπια μέχρι μεδούλι μουσική,-

Τρελό παιδί μου πού με πας που είναι θεσπέσιες οι ανοικτές οράσεις

Και ένα τοπίο ρέμβης κάνει κάθε λέξη που θα γράψω να γιορτάζει λυρική!..

Οι δρόμοι...

Κάτι να μπορεί να ξεσκαλώσει από την σιωπή και να ενεργοποιήσει

την χοάνη της νύχτας.

                                   Όπως οι δρόμοι που περπατιούνται από άγνωστους περαστικούς και σταματούν στο δασάκι, κοντά στις γραμμές των τρένων.

Μια νυχτερίδα ζητά μα δεν ξέρει το έλεος.

            Οι βιτρίνες έχουνε άποψη-φωταγωγούνται

               στρέφοντας πάνω τους τα βλέμματα των πελατών.

Το κέρδος, όπως το λέει ο ποιητής, σφυρίζει.

Ξενικές επιγραφές φτωχαίνουν κι άλλο την γλώσσα.

Αυτός που το καταλαβαίνει, ανησυχεί.

                                      Περιποιημένες γυναίκες λοξοκοιτούν λες κι είναι ο έρωτας                                                   της μιας στιγμής διαπραγματεύσιμος.

Περνά, αποφασιστική η αστυνομία.

Η ηθική που ρέει γύρω μας κανέναν δεν πείθει.

Τα λόγια και οι κουβέντες έχουνε έλλειμμα.

Κάποιος βολιδοσκοπεί τι πιστεύει το πλήθος όμως

κανένας δεν απαντά στις αγωνίες του θεού.

Όλοι αγαπούν τις συνάξεις σαν να ‘ναι μια μάζα που άκριτα κυριαρχεί

επάνω στην πραγματικότητα που σήπεται..

                                                     6.10.2013

[Τυχερό παιδί]

Τυχερό παιδί,

τρέχοντας με την φαντασία του από πόλη σε πόλη!

Κι όταν βραδιάζει,

αποκοιμιέται κάτω από τις νεραντζιές και τα χρυσά λεμόνια.

Η ώρα έξη το πρωί, ξυπνά και λούζεται

στην θάλασσα,

εξαγνισμένο.

Αγαπά μια μελαχρινή που ζει μακριά, στα βόρεια

της κουρασμένης του μελαγχολίας.

Τραγουδά ολομόναχο παίζοντας στου γιαλού τα πόδια

φλογέρα και ένα βότσαλο πετάει να χοροπηδήσει

επάνω στα σαράντα κύματα

του πόντου..

Σμίγουνε οι ψυχές κι ας δεν το ξέρουν…

Ας δώσω ένα τέλος πριν

Μου αφαιρεθούν τα προνόμια

Να μιλώ στο φεγγάρι κι η φωνή μου

Να εξοστρακίζεται και να σε φτάνει

Όπου κι αν είσαι, μακριά

Ή κοντά, σκληραίνοντας

Μέσα στα βάσανα που έχει η ζωή.

Χαίρομαι τις παλιννοστήσεις σου, τις βλέπω

Σαν ταξίδια που δεν λαθεύουν στον προορισμό

Και έρχονται με δώρα

Καρδιάς για μένα.

Είσαι εκεί λοιπόν, είσαι εκεί που σ’ άφησα

Να μελετάς την ιερογλυφική όψη των λουλουδιών και να καμώνεσαι

Μια άμαθη που τώρα μελετά το αλφαβητάριο.

Τσακίζονται στα λόγια σου οι θερμοκρασίες

Του φθινοπώρου και μου στέλνεις το μήνυμα

Ότι με ένα τρόπο ή με τον άλλον

Πάντα νικάμε.

Εσύ ανοικτό πνεύμα του αγέρα που απολυμαίνει

Τις επικοινωνίες- κι εγώ

Κλειδωμένη αντωνυμία που σκοντάφτει

στο λυγισμένο μοναχικό της εγώ,

Τυχαία αυτός.

Ζούμε μια όψη της αλληλεγγύης, μια ιερή εμφαντικότητα

Που καταστρώνει σχέδια πίσω από την ακοή και ερμηνεύει

Κρυφά απ’ όλους τον αιώνιο λόγο

ενός παράξενου θεού..

Σμίγουνε οι ψυχές κι αν δεν το ξέρουν…

Ας δώσω ένα τέλος πριν
Μου αφαιρεθούν τα προνόμια
Να μιλώ στο φεγγάρι κι η φωνή μου
Να εξοστρακίζεται και να σε φτάνει
Όπου κι αν είσαι, μακριά
Ή κοντά, σκληραίνοντας
Μέσα στα βάσανα που έχει η ζωή.


Χαίρομαι τις παλιννοστήσεις σου, τις βλέπω
Σαν ταξίδια που δεν λαθεύουν στον προορισμό
Και έρχονται με δώρα
Καρδιάς
για μένα.


Είσαι εκεί λοιπόν, είσαι εκεί που σ’ άφησα
Να μελετάς την ιερογλυφική όψη των λουλουδιών και να καμώνεσαι
Μια άμαθη που τώρα μελετά το αλφαβητάριο.


Τσακίζονται στα λόγια σου οι θερμοκρασίες
Του φθινοπώρου και μου στέλνεις το μήνυμα
Ότι με ένα τρόπο ή με τον άλλον
Πάντα νικάμε.


Εσύ ανοικτό πνεύμα του αγέρα που απολυμαίνει
Τις επικοινωνίες- κι εγώ
Κλειδωμένη αντωνυμία που σκοντάφτει
στο λυγισμένο μοναχικό της εγώ,
Τυχαία αυτός.


Ζούμε μια όψη της αλληλεγγύης, μια ιερή εμφαντικότητα
Που καταστρώνει σχέδια πίσω από την ακοή και ερμηνεύει
Κρυφά απ’ όλους τον αιώνιο λόγο
ενός παράξενου θεού..

γράφεις λόγια αέρινα

Βάλε ένα τέλος στο δριμύ 
ψυχολογικό κενό, εφοδίασε

με λάμψη του εγωισμού την ικμάδα

τσουρουφλίζονται 
από αγωνίες οι τίμιοι, ο ύπνος τους

ηχεί

παράξενος και δαιδαλώδης-

πήγαινε προς την μεριά που δείχνει

γκρεμό, η ηλικία σου

συσσωρεύει ηλικίες φορτισμένες

μοιραία ανδραγαθήματα

είσαι στην πλευρά του φεγγαριού που δεν έχει φονιάδες

και γράφεις λόγια αέρινα τοκίζοντας

τον οβολό που αποκτήθηκε από οργωμένα χωράφια

ονείρων..

εγώ συνθέτω μουσική από πατρίδα που πονά

Ένα τέλος κρυσταλλένιο ένα τέλος ατέλευτο, καθώς

σπαρμένα λόγια δεν καταλήγουν πουθενά αλλού από

μια σελίδα που προσδοκά να φτάσει

στο κουρασμένο φως του δειλινού τσακίζοντας

το κλαράκι της ρέμβης-

Απεικονίζονται οι πόθοι μες το αρχαϊκό ηλιοβασίλεμα, γέρνουν

κατά την θάλασσα οι αγωνίες,

χρώματα αφράστου γεμούν τον λυρικόν αέρα, η έμπνευση

τονίζει την διαφάνεια ως το ακραίο της πάθος-

Πλαγιάζω στο παλιό ντιβάνι μου, οι αναζητήσεις 
με κούρασαν,

εκτελώ ένα ρήμα που γεωδένει

ποιητικά το σύμπαν,

μεταχειρίζονται οι επιθυμίες μου

των ονείρων την έλξη, είμαι

ο ερημίτης που αγαπά της μοναξιάς την φυλακή-δεν φοβάμαι

του εαυτού τ' αποθέματα, κοιτάζω

μπροστά και αν με ξεπερνά η ουτοπία,

εγώ συνθέτω μουσική από πατρίδα που πονά

από ξεπούλημα που δεν τελειώνει..

Εγώ σε βρήκα ή εσύ με βρήκες

Εγώ σε βρήκα ή εσύ με βρήκες, έτσι

όπως κυλήσανε τα χρόνια και ανάμεσα 

από τις απουσίες δέχτηκα την παρουσία σου σαν
ήλιο γαντζωμένο μέσα

στην ανάσταση των πραγμάτων;-

Τριανταφυλλένια μου, λεπτή

φωνούλα που αληθεύει
στα τύμπανα κι ένα

άρωμα αφήνει εκτεθειμένο στην

φιλντισένια χάρη των ανέμων-Α

που κλείνοντας του ουρανού τις αγκύλες
μια τάξη ορίζω

αδέσποτη-σαν

να μου απιστούνε τα φωνήεντα και του λεξιλογίου
η φυλακή ελευθερώνει

δραπέτες νοήματα να τρέχουν πανικόβλητα

μες το λιβάδι της αλήθειας, φτάνοντας

στις παρυφές του νου και στην αγεωμέτρητη

ελευθερία της θάλασσας..

Υστάτου απολογίας επίκληση…

Σου παραδίδω το κορμάκι μου

Μαύρο και άραχλο

Για να το μεταφράσεις

πάνω απ’ το χάος-

Και την γη αυτή που πάσχισα

Να σώσω αλλά δεν σώζεται

Με το μιαρό φορτίο της

Εκατομμύρια ανθρωπάκια

Δωσίλογα, που τρέφονται

Απ’ τον εγωισμό τους

Πάρτην και πράξε

ό,τι θες

Εγώ κουράστηκα

και πια δεν θέλω

Παρά στην μοναξιά να κατοικώ

Και τίποτα να μην μου ανήκει-

Και άσε με στην νύχτα που με νανουρίζει κι όταν ξημερώνει

Εγώ είμαι ο εαυτός που ήμουν και δεν έχω ν' αποδείξω τίποτα

Που να χρειάζεται τόσους ημιμαθείς κριτές

για να το επικροτήσουν-άσε με

Να ρεμβάζω στα μέλλοντα

Αθώος και βασιλιάς των αθώων..

Επετειακό..

Για να κλείσουν όλα, που σημαίνει κι η σελίδα μας

Και να κοιμηθούν ανακουφισμένα

Στον ιαματικό μέλλοντα-   να τελειώσει του βιβλίου η διδαχή

Και η Δευτέρα σαν μία πεντάρα παλαιά

Να χαρεί την τρύπια όψη των πραγμάτων,

Αυτά που πρεσβεύουν τα λόγια, σ’ έναν καλπασμό μες την επική

Ψυχή του έθνους να,

Αναβιώνουν για

Να φουσκώσει το στήθος από περηφάνια και φως.

Παρελάσεις μαρτύρων φωνούλες εφηβικές

Αναζητώντας κάπου στο σκαιό περιθώριο

Της Ιστορίας την συνείδηση-μετά

Που της πραγματικότητας εζήσαμε τον ζήλο και μια θλίψη

Κρέμαγε τ’ άρματά της πάνω

Στον ουρανό που έλαμπε αιώνιος κι ελπιδοφόρος..

πλατεία Εσταυρωμένου

Απροσδιόριστα κι όπως δεν έχει πουθενά καταγραφεί

Ένας μικρός θόρυβος σπάζοντας
σαν πορσελάνη

την ησυχία πάνω στα πλακάκια·

Χλομό φεγγάρι μαέστρος μιας μπάντας που παίζει

Ένα αλέγκρο φως στον δρόμο με τις

Μανόλιες,
στο Αιγάλεω-

Και μετά μια ψιχάλα

Που στιλβώνει
τα σαρκώδη φύλλα και γεννά

Καθαρότητα.

Οι ιδέες της νύχτας είναι σαν λάμες κοφτερές

Που ακονίζονται επάνω στο σμυρίγδι
των πεζοδρομίων·

Γυαλιστερά αυτοκίνητα και τα φλας που αναβοσβήνουν·

Πάει να ξημερώσει·
πλατεία Εσταυρωμένου,
λεφούσι περιστέρια θα υποδεχτούν

Την συμβολική Κυριακή..

                                         13.10.2013

Το πλάσμα που είσαι

Διαρκούν και μετά θάνατον οι θάλασσες ή φεύγοντας

παίρνεις μαζί σου και μια αστραπή

του βλέμματος που ανάγνωσε τα κύματα και πλέει

στην θαμπή ώρα του απογεύματος που

η νύχτα έρχεται και μελαγχολεί κι ο θεός;-

Το πλάσμα που είσαι έχει, κι ευτυχώς αγαπά,

τα οράματα- αλλά γιατί

νομίζεις θα αλλάξεις τους ρόλους; Πάντα

το αγκάθι αγκάθι θα είναι

και πιο απ’ όλα θα μοσχοβολά

του φεγγαριού η ευδοξία-

Α αρχαία μιλιά που διψώ! Κι ο θάνατος

θα είναι μια ανυπόγραφη επιταγή που δεν εξαργυρώνεται παρά

από τον τοκογλύφο χρόνο που μοιράζει

πίκρες σε όλους μας..

Εκείνη

Άφησε το καθετί στην ζωή της σε εκκρεμότητα,

δεν θέλησε να δώσει ούτε μία λύση που να είναι υποφερτή,

αγαπούσε

μια τελειότητα

που παρέδιδε τα πάντα στην ανεδαφική επιθυμία της-

        Όταν σκοτείνιαζε μελαγχολούσε γλυκά και στέκονταν

με τις ώρες στο μπαλκόνι της κοιτώντας μακριά κατά κει

που το φεγγάρι βύθιζε στην θάλασσα ωραίο και λυρικό-

                Τότε πετύχαινε μια θαλπωρή σαν να της έρχονταν στο μυαλό αγαπημένοι στίχοι

που έκαναν ακόμη πιο

δύσκολο το βράδιασμα-

                      Ο πανσές της σελήνης σκορπούσε το αργυρό φως του επάνω

στα θαλασσοκύματα και ο Οκτώβριος τέλειωνε

σαν ένα καλαντάρι που βαρούσε διάλυση φτάνοντας τον καημό

ως το περβάζι του παραθύρου που κοιτούσε στον βοριά-

                                    Ο χρόνος τέλειωνε σαν μια αφηρημένη ιδέα που θεάτρινιζε επάνω στην σκηνή της άγουρης πραγματικότητας και εκείνη έλιωνε από αγάπη που

δεν της ευτύχησε καθώς

μαθήτρια του πάθους έμεινε κι ως την μεσολικία της που δεν λυγίστη’..

Παναπεί η ζωή είναι μια χίμαιρα

Το φως σκοτώνει τις αντιρρήσεις και από την κερκίδα του φαίνεται να μην έχει ένα τέλος της μέρας η τραγωδία.

Το σιγάν αλάνθαστο και δεν σε βάζει σε απολογίας περιπέτειες.

Οι ηθοποιοί ωστόσο τολμούν μια προσφυγή στον θαρραλέο μονόλογο της αστραπής.

Νομίζεις οι ψυχολογίες καταλήγουν τρωτές και κάποτε απρόβλεπτες σκαρώνουν
σενάρια μεταξύ ελπίδας και ολέθρου.

Παναπεί η ζωή είναι μια χίμαιρα που δεν την περιέγραψε σωστά ο λογοτέχνης που μελέτησε
του φεγγαριού την μία μεριά της.

Γύρω μας πόλεμος αλλά σ’ αυτό που καταφεύγω έχω εναποθέσει ένα αισιοδοξίας βαθυσκάφος για να μην χαθώ σε ένα μελαγχολικό δίχως και ερμηνεία ωκεανό.

Να που αν σιωπώ στο τέλος η γραφή με ξεπερνάει και μαραίνεται αλλά δεν σώνεται η φωνή

που βρίσκω για να σου μιλώ κι εσένα που αγάπησες να μελετάς εμένα..

Μουσική των βαλβίδων κάτω από το καπό και πάνω από το πάθος..

Μηχανές οι ρονρονίζοντας είναι

Μες την ζωή μου και δεν με αφήνουν να ησυχάσω..

Αστράφτουνε οι λαμαρίνες

Καλογυαλισμένες μέχρις εσχάτων.. Α

Στροφαλοφόρε άρχοντα, παντοκράτωρ

Λαλεί ωραία η κεφαλή σου! Τα φωνήεντα

Που μιλάς λυρικές μηχανεύονται νότες και ένα γρύλισμα

Από της δύναμής σου την ένταση

Δονεί περί τον άξονα το ελατό σασί που καβαλάς και τρέχεις. Α κόσμε

εμβολοχιτωνίων και εμβόλων που λες δρέπουν την χαρά

Του μετάλλου-

Α κόσμε της άγουσας αστραπής και της μέγιστης έντασης-

Πλουραλισμέ στο απώτατο, ατσάλινε ύμνε!

Σκούζουν τα λάστιχα στο οδόστρωμα, η εξάτμιση φρενιάζει-πώς

Να ειπωθεί ο οιονεί παλμός

Ενός συνόλου που ασφυκτιά και δεν κρατιέται;

Κοίτα: το κόκκινο έλυσε όλα τα δεσμά του

Με την πραγματικότητα-

Χλιμιντρούν ανάγωγα άλογα-

Η ταξιαρχία των τροχών

Αφήνει σκόνη πίσω της
μπουχός

να γίνεται

και κουρνιαχτός που έμεινε

εμβρόντητος ο αέρας..

Δεν ανήκει τίποτα σε κανέναν.

Δεν ανήκει τίποτα σε κανέναν.

Μετά τα μεσάνυχτα κι από το φεγγαρόφωτο

Μεγαλώνουν οι ίσκιοι

Και τα γατιά νιαουρίζουνε

Μπάσα

Σαν γέρικες ντηζελομηχανές που χάθηκαν

Μέσα στην νύχτα..

Ακούγεται αόριστο βιολί

Κι οριστικό παράπονο.

Βάφονται ασημένιοι οι πόθοι

κι εκεί

Όπου συγχέεται η μεταφυσική με τ’ αποκτήματα του ύπνου

Η πένα μου

Η πένα μου γρατζουνά

το λευκό

Γυρεύοντας την πορφυρότητά του..

                                               13.10.2013

Να σβήσω σαν διψασμένη φωτιά

Να σβήσω
σαν διψασμένη φωτιά
που δεν έχει άλλη πια ύλη

Για να χλευάσει επάνω της. Να σβήσω

Σαν ένα κύμα στον γιαλό που πνίγηκε
στην άμμο της παραλιακής ερημιάς. Να σβήσω

σαν μία πνιχτή φωνή
που δεν λυτρώθηκε
και μες το στήθος μένει
παράπονο – να χαθώ

χώμα που κλαίει κι η βροχή
το συμμερίζεται

επάνω από του χρόνου τις ημέρες

φτενό,
άδειο

σαν ένα όστρακο που όταν ξεβράστηκε
του έλειπε η φωνή

και η δόξα της θάλασσας..

εσύ θα είσαι μια σημαιοφόρος αγάπης

Απ’ τα πνευμόνια μου για τον αέρα

ένα αιθέριο χελιδόνι που αποδημεί πάντα στο όνομα μιας Αρετής.

Πνιχτό παράπονο οκτωβριάτικο.

Ασκεπής και παρά τω Θεώ πασχίζω

να σώσω χρυσίο που δεν μου ανήκει.

Έτσι ο αγώνας κι έτσι η εγνωσμένη σου ιερότητα.

Όσους αγίους και να πλησιάσω

εσύ θα είσαι μια σημαιοφόρος αγάπης

που δεν χωρά στα ανθρώπινα..

                                          11.10.2013

Οι στενοχωρημένες μέρες μου

Οι στενοχωρημένες μέρες μου λυγίζουν σαν ένα τόξο που τεντώνεται καλά και σκοπεύει την σφιχτή κουκουνάρα του πεύκου.

Πληγωμένη ζωή πληγωμένη εργασία.

Τα εργαλεία μου πριονίζουν τον φράχτη της μελαγχολίας κι ένα φως αχνό διαφαίνεται πίσω απ’ την ραγισματιά που έκανε η σανίδα.

Η νύχτα που έρχεται είναι μια αρκούδα που χορεύει όπως της παραγγέλνει ο αρκουδιάρης χρόνος.

Εσύ, αγαπάς ν’ απουσιάζεις, εσύ…

                                                 11.10.2013

                                                 

ψιθύρισε το όνομά σου

Τι σημασία έχουν οι ημερομηνίες; Γερνούν

όλα

αναζητώντας

μια ίαση

που επουλώνει

τα εγκαύματα του χρόνου.

Το να λείπεις απ’όλες τις συναναστροφές

του κόσμου δεν σε βγάζει τελικά πουθενά.

Τουλάχιστον ψιθύρισε το όνομά σου καθώς

ο χρόνος περνά και φαίνεται

σαν προσευχή η κάθε κουβέντα

που συναντά στο βράδιασμα

την ψυχή που σου ανήκει..