Τα φυτά ξυπνάνε μαζί μου

Τα φυτά ξυπνάνε μαζί μου, κατοικούν την ψυχή μου, με σκέφτονται,
Είναι αλληλέγγυα, δεν με κρίνουν, συμπονούνε στον πόνο μου,
Ακούνε το παράπονό μου, αγαπούν κάθε ηλιαχτίδα και, στο τέλος
Της μέρας είναι ένας άγγελος που ιδρύει μια πόλη ονείρων μέσα στην ζοφερή φυλακή της πραγματικότητας..

τι θα ήταν η ζωή χωρίς τον έρωτα; Τι θα ήταν;

Το απόγευμα είναι κατασκοπεία της νύχτας: βυθίζεται και αναφαίνει, σαν όπως από την ταραγμένη θάλασσα ένα καράβι
σκαμπανεβάζει
το πείσμα του το πείσμα μας-

τώρα νυστάζω· ακουμπώ τις σιωπές μου στο περβάζι του παραθύρου
κι εκείνες εξαερώνονται όπως
ενός άστρου η φωνή, εγκάθετη και περιρρέουσα-

η νύχτα αγώγιμη, παρηγορεί τις ώρες μου, τι θα ήταν η ζωή χωρίς τον έρωτα; Τι θα ήταν; Ελευθερώνονται οι αφορμές να συναντήσουν τις συνέπειες: όσο ενδίδουμε τόσο μας συναρπάζει το πάθος· ω άκου με που συναντώ την αγρύπνια σου
δαιμονάκι μικρό του λόγου μου των έργων σου..

Σκανταλιές ως τα ουράνια δώματα…

Έχουμε απομακρυνθεί από την γη της άγονης πραγματικότητας, ένα λαμπρό σύννεφο έχει τυλίξει την όψη μας, άγουρος άνεμος πνέει, εντολές παίρνει ο νους απ’ το ένστικτο, επιστρέφει η πρωτογενής Ομορφιά μας.
Κούνια στο υπερπέραν των ονείρων, χαρούμενοι είμαστε, αισιόδοξα είναι τα πλάνα μας, ακούμε σωστά: η θλίψη νικήθηκε, είμαστε καρδιοχτύπια στην παράξενη ειμαρμένη.
Παιδιά που ζούνε ένδοξα την πιο ωραία ηλικία τους, μαλώνουμε και συμφιλιωνόμαστε, είμαστε οι ιερείς του Σύμπαντος, μας ανήκει το Φως.
Κι ως τα ουράνια δώματα ακούγονται οι τρανές σκανταλιές μας, α πόσο αγγίζουμε το χέρι του Θεού!, αυτό που είμαστε να το ζηλέψεις, είναι ένα ρήμα που το ζευγαρώνουν απίστευτα καλλωπιστικά ουσιαστικά..

Ανθίζω όπως με πριμοδοτεί η καρδιά σου

Άστρα ναυαγισμένα άγγιξαν νοερά την καρδιά μου,

Φεγγάρι ρηξικέλευθο μπατάρισε μέσα στα πιο καλά μου όνειρα,

Φύσηξε άνεμος, ήρθες δεν ήρθες

Τα φυτά της άνοιξης ξεδιπλώθηκαν στην μοιραίο ύπνο μου,

Ένα πλατύ σύμφωνο ελευθέρωσε τα έγχορδα

Αν είναι κάτι να ενθουσιαστείς ενθουσιάσου με τον πόθο μου

Η μία όψη σου είναι η άλλη μου κι η άλλη μου όψη

Είναι η μία σου- ερωτικός

Δυισμός: τι είναι ευανάγνωστο μέσα στην μέρα, τι

Κρατά το σκήπτρο της αγάπης και πιέζει το κρανίο μου;

Ανθίζω όπως με πριμοδοτεί η καρδιά σου

Αισθήματα και αυταπάτες, ανθίζω

όπως δεν μαραίνεσαι γιατί πάντοτε είσαι

ρόδο κρυφό και άρμενο ορθό της οικουμένης..

Είμαι τοσοδούλης κι είναι ο κόσμος άπονος τόσο-

Με προσήλωση αφήνεις το νερό να μιλήσει

στο νερό και να τολμήσει την έμπνευση

και καρπώνεσαι συγκομιδή από κρουστό ανοιξιάτικο φεγγάρι·

Όσον δρόμο έκανα προς την καρδιά σου, τόσο και μου απομακρύνθηκες που να σε φτάσω δεν κατόρθωσα·

Ερωτευμένος περί εσού και ταλαίπωρος

περί την ζωή μου την ίδια

με την βουκέντρα με κεντά ο βιοπορισμός να τρέχω πιο γοργά και που άλλο δεν δύναμαι

Είμαι τοσοδούλης κι είναι ο κόσμος άπονος τόσο-

Πώς θα σε φτάσω που αφετηρία είναι τα φιλιά και έρωτας σφοδρός με συνεπήρε

που να σε δω που να σε θέλω άπληστα εγώ;

Πώς έγινε η Κόρινθος ρηχή και ανθισμένη;

Πώς έγινε η Κόρινθος ρηχή και ανθισμένη; Απ’ τα κλωνάρια της

πέταξαν τα αρχαία πουλιά. Στον παραλιακό δρόμο

κύλησαν τα αυτοκίνητα

και το Λέχαιο βούλιαξε στο παλιό λιμάνι του

καρτερικά.

Όταν νυχτώνει σε θυμάμαι που μίλαγες απλοϊκά και σίγουρα-

Δεν γέρασε η φωνή σου, η φωνή σου είναι πάντοτε νέα

και μπολιάζει τον λόγο σου με τις παρομοιώσεις τις άφθαστες.

Τώρα χωρίσαν οι δρόμοι μας, ένας θάνατος παραμονεύει

ποιόν θα μπορέσει ν’ αρπάξει· μα εγώ θυμάμαι

που μπόλιαζες τα δέντρα με το κραταιό μαχαιράκι σου

και υποσχόσουν θαλερότητα και ευφορία..

Μέσα στις σελίδες των ρόδων συσκέπτεται το φεγγάρι,

Μέσα στις σελίδες των ρόδων συσκέπτεται το φεγγάρι,

Τόσος κόπος αγρύπνιας και πουθενά δεν κατέληξα,

Όλο το σκοτάδι πλημμύρισε την κάμαρα,

Βρυχήθηκε, σαν ένα λιοντάρι πεινασμένο

Και όρμησε καταπάνω μου, να με κατασπαράξει

φοβισμένο και μόνο.

Και τα άστρα που ξεκρέμασα από τον ουρανό

Λάμψαν σαν τα κοχύλια σε μια έρημη ακρογιαλιά- ο χρόνος κύλησε

Ώσπου χαθήκανε οι σκιές και μία ωδική τριανταφυλλιά

Σκίρτησε μέσα στον αέρα, κάνοντας

Το νόημα της αγάπης μας πιο προσιτό.

Στολισμένο γλυκά και μυστικό δεν είναι…

Ζάχαρη η νύχτα, ζάχαρη η μέρα, οι φωνούλες
των πουλιών ζάχαρη, ο αέρας
που δεσπόζει ανάμεσα στα φύλλα, μπλέκεται 
μες τα κλαδιά-
ζάχαρη.
Και το πρώτο φως, αγκιστρωμένο πάνω
στους φλοιούς των δέντρων,
επιγραμματικό και άρρητο-
ζάχαρη.
Ψηλώνουν τα σπίτια, αλληλέγγυα και θορυβώδη
ξορκίζουν την ψυχολογική ερημιά- ζάχαρη.
Κι όταν ο ήλιος προχωρά πολύ
ο ουρανός είν’ ένας μάγος που μεγάλα κάνει
κατορθώματα
και βάφει
τον κόσμο ωραίο με χαρά.
Τα πινέλα του τσαλαβουτούν μες την αισιοδοξία και ραίνουν
με δροσοσταλίδες ωδικές το σύμπαν- ζάχαρη.
Και τότε που ήρθες και τότε που έφυγες, κι άφησες
μια οσμή από γενναίο γιασεμί πάνω στις σκάλες- ζάχαρη.
Κοιτάζω και αναφωνώ: ζάχαρη ο Έρωτας, ζάχαρη το μειδίαμα του Κούρου και της Κόρης- για την Αγάπη
όλα τα μυστικά, για να μπορέσουμε
να δούμε στον ορίζοντα την σκούνα να μας ταξιδεύει
στα ευτυχισμένα
πελάγη των οράσεων.

Από πού ανατέλλεις λέοντα της Αστραπής και πυρώνονται οι επιθυμίες σου;

Από πού ανατέλλεις λέοντα της Αστραπής και πυρώνονται οι επιθυμίες σου;

Κι εσύ αβρό ρόδο της ψυχής της από πού εντέλλεσαι και μου μηνάς νίκες επί των αοράτων;

Γλέντι μεγάλο το φως πάνω στα μάγουλά της και ερωτικές οι σελίδες μου

που πασχίζουν να συμπεριλάβουν την λάβα της στην ταπεινή μου ετούτη αράδα.

Λείο το κέλυφος που σμίγει μνήμη που σε είχα και σε έχω, αφρίζει σαν η ψυχή μου στην αναταραγμένη εκδοχή της, και τραχύς, τραχύς ο καιρός

που σε καταλαβαίνω και δεν σε καταλαβαίνω εφόσον παραδέχομαι αδεξιότητες που μόνο με αγάπη ερμηνεύεις…

  

Κατοικώ την ψυχή μου κι η ψυχή μου δραπέτευσε…,

Κατά πού φεύγεις τώρα κι είναι σκοτεινή πλοήγηση η μορφή σου;

Στο προδεδικασμένο αποτέλεσμα της σιωπής και της κάθε

κουβέντας που κάποτε μαζί προσεγγίσαμε..

Έτσι είναι οι άνθρωποι; Έτσι λαλούν τα φοβερά μυστικά τους;

Κι η σοφία τους, πού και πάντα εδράζεται;-στην αφεύγατη ανάγκη να έρχονται κοντά ο ένας στον άλλον,

στον πόνο..

************************************

Στάχυ της σκέψης, μυστικό που υφέρπει στην κοιλιά της γης,

αφουγκράζομαι στην εσώτατή μου ερημία,

εντός μου οι πόνοι- ποιός τους ομολογεί;

Αν ακουστώ στα πελάγη, οι θάλασσες θα γίνουν η Βίβλος των νέων ημερών- μα και πάντα δεν ήταν;

Συγκαταβαίνω να παιχτεί το δράμα και ερήμην μου

να συντελεστεί η φοβερή προσευχή του ταπεινού..

**************************************************

Μπορεί μια μέρα να συναντηθούμε: μπορεί όλοι να συναντώνται, κι εκείνοι που χάθηκαν και κείνοι που παρέμειναν, μπορεί όλοι να σμίγουν σε μια άλλη διάσταση που μπάζει μύθο και ιστορία, σαν ένα καράβι που όμως δεν βούλιαξε ποτέ του.

Είναι που όταν φεύγουν για τ’ αλλού οι άνθρωποι έχουν ανάγκη την Ποίηση για να πουν όσα θέλουν να πούνε.

Και λένε "καλό παράδεισο" και κάτι τέτοια- πρωτόλεια ποιήματα που αντέχουν αιώνες γιατί ζεύονται στο υνί της καρδιάς.

Δεν κλαίω γιατί είναι μεταφυσικό μαρτύριο ο πόνος. Ο πόνος είναι σε μένα βουβός. Καθαρίζω τον ορίζοντα να περάσεις και άσε κάπου ένα σημείωμα ότι έφτασες και μας περιμένεις.

Και να θυμάσαι όπως σου έλεγα: όλα είναι ζήτημα καρδιάς..

******************************************

Σαν σκιά απλώνεις την αύρα σου και μετά χάνεσαι ενόσω το βράδυ ακόμη δεν ήρθε·

κι είναι αυτό το μεταφυσικό τριαντάφυλλο που αρμόζει στις παρειές σου, άλικο και ιδεατό, ίσως λιγάκι ακατανόητο που βελάζει

και διαλαλεί αθωότητες και εφησυχασμό·

κάπου έφυγες και κάπου δεν ήρθες, χάθηκε

αυτή η συνέχεια των εμφανίσεων

στο πλατύσκαλο του κόσμου.

Κι όπως διαβάζω τις συμπεριφορές σου, αέρινη αναφαίνεις πίσω από κείνα που θεωρούσα ορίζοντα και τελικά λαβώθηκαν από ένα σκάρτο φεγγάρι,

Αιματοβαμμένο και αβέβαιο, που μελωδεί

πίσω από τα λιποθυμισμένα αγιοκλήματα.

Όταν και πάλι έφυγα και πάλι ήρθα…

Κρημνίζονται οι κόσμοι και να που ο ήλιος τους αναστυλώνει
Καλλιεπής. Αιφνίδια γεγονότα συρράπτονται ώσπου να δώσουν μια επιφάνεια
Στιλπνή. Ραγδαίες εξελίξεις περί το Τίποτα- κι αν πεις
Πως δεν σου το ‘πα ψεύδεσαι
Ολοσχερώς. Γιατί
Σε άφησα να ονειρεύεσαι αλλά πιο πολύ επιμένω
Στην αναίρεση της απαισιοδοξίας σου: όπως
Να συνθέτω μια μουσική και την αποθέτω
Στην καρδιά σου- αυτή θα νιώσει πόσο σε πόθησα και λίγο σε είχα
Και τι φεγγάρια ναυαγώ στα σεντόνια μου για να σε φτάσω
Στον πιο δικό μου ουρανό.

αέρινη αναφαίνεις πίσω από κείνα που θεωρούσα ορίζοντα

Σαν σκιά απλώνεις την αύρα σου και μετά χάνεσαι ενόσω το βράδυ ακόμη δεν ήρθε·

κι είναι αυτό το μεταφυσικό τριαντάφυλλο που αρμόζει στις παρειές σου, άλικο και ιδεατό, ίσως λιγάκι ακατανόητο που βελάζει και διαλαλεί αθωότητες και εφησυχασμό·

κάπου έφυγες και κάπου δεν ήρθες, χάθηκε 
αυτή η συνέχεια των εμφανίσεων
στο πλατύσκαλο του κόσμου.

Κι όπως διαβάζω τις συμπεριφορές σου, αέρινη αναφαίνεις πίσω από κείνα που θεωρούσα ορίζοντα και τελικά λαβώθηκαν από ένα σκάρτο φεγγάρι,

Αιματοβαμμένο και αβέβαιο, που μελωδεί πίσω από τα λιποθυμισμένα αγιοκλήματα.

Μπορεί μια μέρα να συναντηθούμε

Μπορεί μια μέρα να συναντηθούμε: μπορεί όλοι να συναντώνται, κι εκείνοι που χάθηκαν και κείνοι που παρέμειναν, μπορεί όλοι να σμίγουν σε μια άλλη διάσταση που μπάζει μύθο και ιστορία, σαν ένα καράβι που όμως δεν βούλιαξε ποτέ του.

Είναι που όταν φεύγουν για τ’ αλλού οι άνθρωποι έχουν ανάγκη την Ποίηση για να πουν όσα θέλουν να πούνε.

Και λένε "καλό παράδεισο" και κάτι τέτοια- πρωτόλεια ποιήματα που αντέχουν αιώνες γιατί ζεύονται στο υνί της καρδιάς.

Δεν κλαίω γιατί είναι μεταφυσικό μαρτύριο ο πόνος. Ο πόνος είναι σε μένα βουβός. Καθαρίζω τον ορίζοντα να περάσεις και άσε κάπου ένα σημείωμα ότι έφτασες και μας περιμένεις.

Και να θυμάσαι όπως σου έλεγα: όλα είναι ζήτημα καρδιάς..

Είναι λοιπόν κακή αριθμητική η Απουσία.

Αθροίζοντας το Τίποτα νιώθεις να σου λείπει, κι όμως, ακόμα και Κάτι.
Είναι λοιπόν κακή αριθμητική η Απουσία.
Μπαλώνεις το ρούχο, αλλά ο αέρας περνά από μέσα του και σε προειδοποιεί για την πληγή σου/του.
Τι έραβες και έραβες; Κακό αποτέλεσμα έχει η ψυχική ατασθαλία..

Στο καλό, καλόγνωμη νεράιδα!

Μέσα στον ύπνο σου χαμηλώνεις τις πτήσεις των αγγέλων και φαίνεσαι
Να αγγίζεις τα νέφη της ευαισθησίας μας.
Καλόγνωμη πάντα- σαν να μην σε έτσουξε πουθενά ο καιρός·
Αβρή που θησαύρισες το μέλι των συμπεριφορών των ανθέων·
Και τώρα που λείπεις
Πεταλούδα αέρινη που λούζεσαι στο φως της καταδεκτικότητας,
Μελετάς όλους εμάς που ζούμε πλασμένοι με φόβους και πάθη
Και ολοένα σμικρυνόμαστε κάτω από το μικροσκόπιο της ελπίδας-
Φαντασμένα όντα ενός παράξενου κι αλλόκοτου παραμυθιού..

Κατοικώ την ψυχή μου κι η ψυχή μου δραπέτευσε.

Κατοικώ την ψυχή μου κι η ψυχή μου δραπέτευσε.
Ανεβαίνω τις ανηφόρες μου και είμαι βυθισμένος σε σκέψεις και πάθη. Πάθη είναι οι στεναχώριες μου, πάθη είναι οι αγρύπνιες μου, πάθη είναι οι λέξεις, τα σύνορα που θέλω να υπερνικήσω. Κι όμως: νιώθω να έχω συμπάθεια για τον Άνθρωπο, τον θρέφω μέσα μου, τον αγαπώ. Είναι αυτή η αλληλέγγυα προσήλωση που με κάνει να αισθάνομαι καλά μ’ αυτό που είναι τελικά η ψυχή μου. Και όταν φύγω, να με θυμάστε για τις αλήθειες που πάντα σας είπα. Γιατί δεν μπορούσα ποτέ να κρυφτώ..

Κανείς δεν κατοικεί την γαλήνη όπως την κατοικώ-

Άσπιλο φως, τρεμάμενο πάνω στο ακρωτήρι που γκρεμίζεται αγαλινά μες την θάλασσα.

Ο αφρός των κυμάτων δημιουργεί τα σπήλαια της αυταπάτης. Θόρυβος ίσαμε τον Βοριά.

Και κατά τα άλλα, ερημία απέραντη.

Κανείς δεν κατοικεί την γαλήνη όπως την κατοικώ-

το ξέρει κι ο θεός ο ίδιος ακόμα.

Συντετριμμένος περί τον έρωτα και περί το πλάσμα που είσαι.- σαν να ευτύχησε την πιο καλή Στιγμή της η Δημιουργία!

Με πάθος Διαβάζω αυτό που λείπει και θα πρέπει να συμπληρωθεί-

Σαν ξημερώσει τα πουλιά αγγίζουν ουρανό·

 "απ’ το μπαλκόνι μου τα βλέπω"

Το φεγγάρι μισοσβήνεται πίσω απ’ τις πικροδάφνες και

Τρυπά με ένταση τα δευτερόλεπτα-

Ψίθυροι που ατονούν γεμίζουν το κυτίο του χρόνου·

Με πάθος

Διαβάζω αυτό που λείπει και θα πρέπει να συμπληρωθεί-

Από την χώρα των μάγων..

Λυπάμαι που το στίγμα εξασθενεί- ένας άγγελος είσαι

Ράγισε το πρόσωπό σου- δεν σε ήξερα έτσι,

έμπλεξαν οι επικοινωνίες μας,

κάτι βάθυνε και κάτι

Έγινε πιο ρηχό, σαν μια ασήμαντη

αφορμή να μπλεχτούμε

Σε αιτίες θανάτου.

Λυπάμαι που το στίγμα εξασθενεί- ένας άγγελος είσαι

Που βυθίζεται σε άγουρα πλάτη· το βλέμμα μου

φυλάκισε το βλέμμα σου και το αποδίδει

Σαν εισιτήριο για ένα ταξίδι που δεν έπρεπε να συμβαίνει

ακόμα

Μα το ανάγκασε να γίνει η πικρή ζωή..

πικρό είναι το αμύγδαλο της ελπίδας

Μπαλώματα έχει η ζωή μας μπαλώματα·

Όπως μας διαβάζει και είναι όλα

καταληκτικός θάνατος·

Βουρκώνουν τα μάτια μου, δεν βρίσκω λέξεις:

Πια δεν βρίσκω τις λέξεις·

Βρίσκω ένα μυστικό που αποθέτει η Αλήθεια ανάμεσα σε σένα και σε μένα,

Ανάμεσα στην φιλία μας και την αγάπη,

όλα έχουν το χρώμα που δεν τους αξίζει,

πικρό είναι το αμύγδαλο της ελπίδας, κι εμείς

που έχουμε απομυθοποιήσει την συντέλεια

ψηλαφούμε την πραγματικότητα και γνωρίζουμε καλά την οσμή της,

σφίγγουμε χέρια και δακρύζουμε κρυφά, προσέχοντας

μην κανείς καταλάβει-

αυτό που εμείς καταλαβαίνουμε και το σφίγγουμε πίσω

από αυτό που είναι μονάχα

μελαγχολία και πόνος..