Ατέρμονο πανηγύρι να καλεί ο αέρας σε εγρήγορση

Ατέρμονο πανηγύρι να καλεί ο αέρας σε εγρήγορση και των προαστίων οι δρόμοι να απάγουν στην καρφωμένη μετέωρη θύελλα.
Βρέχει μετά. 
Γυαλίζουνε όπως λουστρίνια οι φόδρες της ασφάλτου.
Κάποτε ακούγονται μουσικές
Και οι βιτρίνες πάλι φωταγωγούνται
Σαν αδιάκοπος μύθος.
Η αγωνία μας έχει αντήχηση.
Δονεί το σύμπαν των λέξεων
και καμαρώνουμε για μία λυπημένη, πάντοτε, λογοτεχνία..

Ευτυχώς αλεηλάτητα έμειναν τα χωρία των πόθων μας.

Ο Οκτώβρης δένει τα παπούτσια του να κυνηγήσει τον χρόνο.

Έφυγε ο Σεπτέμβρης με μια νοτισμένη προσευχή.

Ευτυχώς αλεηλάτητα έμειναν τα χωρία των πόθων μας.

Το φεγγάρι που ήρθε θύμωσε με της νυχτερίδας τα καμώματα.

Το αλεξίπτωτο του ανέμου άνοιξε μπρος στην πόρτα του φθινόπωρου.

Καπνός θυσίας ανεβαίνει στον καμαρωτό ουρανό.

Η λιακάδα κομπάζει.

Ένας ίσκιος ανταμώνει τον άλλον και η φρυκτωρία μήνυσε μια νίκη μακρινή που είναι της ψυχής μας κατόρθωμα.

Σιτίζομαι τελείες που υποκύπτουν στο νόημα και η παράγραφος με δένει χεροπόδαρα μέσα στων Αναγνώσεων το αμπάρι.

Φωτεινό πλοίο, ταξίδεψέ με κατά τον ρου του Έρωτα, ταξίδεψέ με κατά την Αστραπή!

Απόηχος των γεγονότων και της πρωτεύουσας.

Να μου εξηγήσεις τον θάνατο, όπως

Διαβάζεται στις ζοφερές νεκρολογίες.

Να μου εξηγήσεις την ζωή, όπως

Την υμνούν οι ποιητές που γραμμένη στο αίμα τους είναι…

Απόηχος των γεγονότων και της πρωτεύουσας.

Μέρα γλυκιά μέρα απατηλή όπως φθινοπωριάζει.

Ένας ήλιος μπλέκεται ανάμεσα στις προσδοκίες μας και ψηλώνει

νεύοντας στα δέντρα να τον χειροκροτούνε.

Αύρα πρωινή μπαλώνει όλες τις τρύπες του ντουνιά.

Μετέωρο πουλί- ευτυχεί να επικρεμάται στο ιστίο του ουρανού.

Διάρκεια της ημετέρας σωτηρίας-

απ' αιώνων.

Χλευάζουμε τα ποταπά σύμφωνα της απανθρωπιάς.

Ευτυχώς δεν χάσαμε ακόμη την καρδιά μας!

Καλημέρα!

Διαγωνίζονται οι αιχμές των φύλλων να φτάσουν στο πράο ξημέρωμα.

Μια καρδιά πάλλεται ν' ανταμώσει το φως.

Η νύχτα υποχωρεί με βιαστικά βήματα κι οι αίγες

Σκαρφαλώνουν πα' στων ονείρων τα βράχια.

Κλυδωνιζόμενο Σάββατο, κλυδωνιζόμενη ζωή.

Σε βρίσκω και σε χάνω πίσω απ' την ανεκμετάλλευτη ώχρα που ντύνει τους τοίχους της πόλης.

Όλα ξυπνούν.

Καλημέρα!

Ωραία γαλήνη επιτύχαμε!

Ωραία γαλήνη επιτύχαμε!

Σαν να μας ήθελε η Τύχη και ψηλά πετάξανε οι μελαγχολίες.

Τις ακούς που βογκάνε στον συννεφιασμένο ουρανό.

Εμείς δουλέψαμε πάνω απ' το Χάος.

Μια ρίμα, ένας στίχος που κοάζει ελεύθερα, όπως βατράχι στην ακροποταμιά.

Κι ο ποιητής κάπου εκεί θα περπάτησε.

Λίγο θηρίο μέσα του, λίγο συμβιβασμένος άνθρωπος- σαν όλοι μας υποθέτω.

Τον διαβάζουμε ακόμη με σπουδή.

Τους αληθινούς τους διαβάζουμε πάντα με σπουδή.

Γιατί δεν τελειώνει η Αλήθεια-

Αλλάζει εκφράσεις και πάντα κοντά μας θα έρχεται

ακλόνητη κι απέραντα δυνητική..

Να ακούς Προσεκτικά σ' αυτήν την ησυχία.

Ανθούν και ομιλούνε

Τρυφερά φυτά που εγκλωβίζουν την σταγόνα που ξεστράτισε απ' την βροχή

Και στην καρδιά τους εσκλαβώθη'..

Το τύμπανο του ήλιου βαρά σε εγρήγορση. Να ακούς

Προσεκτικά σ' αυτήν την ησυχία. Ο υποψιασμός σου

Να είναι των πουλιών τα φτερά

Που κινούν το σύμπαν με τα πρωραία τα ράμφη τους..

Υπήρξα μοναχικός- ιδού το θέμα.

Σύναξα γιρλάντες για τους άλλους ανούσιες, και τις ταξινόμησα μες των οράσεών μου τα τετράδια.

Τέρπομαι απ' την μουσική που σφετερίζεται τον θώκο της αιωνιότητας.

Πόσο μακάριο να μην έχεις λόγια και τα λόγια να σε υπακούνε!

Καρφιτσώνω στον ήλιο μια ευχή και μου την πραγματοποιεί το φθινοπωρινό αεράκι.

Για Ποίηση και για χορούς των πνευμάτων..

Εύρηκα!

Ανοίγει μια καινούρια σελίδα και οιστρηλατούν τα άνθη στα πλάτη της σαν ευδαιμονισμένη προσευχή.

Όλα κανοναρχούν επί τω έργω και ο Ησίοδος κάπου θα καμαρώνει για

την απόλυτη αξία του.

Εύρηκα!

Είναι ένας φθινοπωρινός ήλιος που τον φορώ κάτω απ' το μακό μπλουζάκι μου-

Θεσπέσιος!

Χωρώ εντός του όπως και με μεταβάλει σε έναν μινώταυρο που κλέβει τις καρδιές των κοριτσιών.

Α κρύφιο κάτι που το είχα και το έχω και με κάνει πιο χαρούμενο όπως οι μέρες μου κυλούν κι εγώ ανασαίνω

Μεθυστικό συμπέρασμα που δίνει μόνο η ζωή όταν το οικουμενικό βυζαίνεις

Πάναγνο γάλα!..

Κρύφιο.

Τι να κρύψεις και τι
μη,
αφομοιώνονται τα πάθη 
απ' την τυφλότητα των εραστών, ακολουθείται
ως τα σκοτεινά ο φόβος
και το χέρι
ψαύει στα φθαρμένα ντουβάρια
σημάδια της αστραπής,
ενώ
πιο λεία είναι η σιωπή παρά το φεγγαρόφωτο
κι εσύ
ακροπατείς στον κήπο μέσα της οράσεως,
πεταλούδα
που δεν ξέρει πού πάει-
σχεδόν γρατζουνάς τον ουρανό κι η μέρα
σε αρπάζει
σαν ένα τύχης δρώμενο που αλλοίωσε
νωθρά τα γεγονότα
αφού
η ζωή σου σκονίστηκε
από θλίψη που σου είχα και είχες, -όταν
απάγγειλες τον βίο σου σωστά..