Δίκης οφθαλμός, Στρατής Παρέλης

 https://issuu.com/stratisparelis/docs/_1065d6793a5d05...

ISSUU.COM

Δίκης οφθαλμός, Στρατής Παρέλης

Ποιητική συλλογή

Πρωινή κτήση..

Αγκυροβολεί ο δυόσμος μες το πρωινό σαν ένας έποικος σε αλύτρωτη πολιτεία

Οι αφερέγγυες σκέψεις της ψυχής με μαντρώνουν σε ένα ποίημα δαιδαλώδες

Η μέρα λιώνει σαν να ήτανε από ομοιοκατάληκτο νερό

Τι με συντροφεύει αν όχι ο απολυμαντικός αέρας της νοσταλγίας;

Ανάλαφρο χώμα, ενταφιάζει τις μνήμες μου κάνω πως τις πιστεύω

Μαχαίρι στομωμένο με ταλαιπωρεί ο Χρόνος, σε όσα υπήρξα μέλλεται πικρά και να χαθώ

Παραμερίζοντας τις αυταπάτες μου όπως μια δίνη της θαλάσσης την ευτυχία παραμερίζει των κυμάτων

Πόσα ψηλάφησα για να ταχθώ με ώτα ορθάνοικτα μπροστά στο χάος!

Θραύομαι πίσω από θάμνους τρυφερούς της γαλήνης

Σαρώνω τις ευωδιαστές γιρλάντες της αυγής

Ο αέρας πάλι και πάλι τραντάζει την μεγαλοθυμία μου

Ίσως – αν δεν ήμουν θνητός- να είμαι ένας ακλόνητος βράχος που αντιμάχεται

Κύματα που κάτι του είπανε και κάτι πάλι θα του πούνε

Μια λύπη η ζωή μια δολερή μαύρη κατάληξη

‘’ Από κάπου μπάζει’’ το νιώθω, όπως εισβάλει μέσα μου φρενιτώδης η θάλασσα

Λυσσαλέα η λέξη πολιορκεί την άσπιλη σελίδα

Εδώ το δράμα και εδώ η κωμωδία η αστραφτερή

Ταριχευμένο ένα στιχάκι που αμφέβαλε για την πραγματικότητα, ταριχευμένο

Όπου εδραιώνω την κυριαρχία μου είναι μια νίκη που με κάνει ολότελα πιο πικραμένο!

Άγιοι Ανάργυροι 7/3/2024

έργο του Misha Gordin

Όλες οι αντιδράσ

Αφιερωμένο!..

 

Στην Nikoletta Simonos

Υποθέτω την μέρα, όπως αυτή δοξάζεται απ’ την αυγή,

την στιγμή που ο κόσμος

συγκλονίζεται, αφήνοντας να ζει ο μύθος

μιας Αφροδίτης γεννημένης στα Κυπριακά νερά· τι μιλάει

το φως, τι

o παφλασμός των κυμάτων, όταν

aγκυροβολούν μες το τοπίο δυο μάτια

και σαϊτεύει ο λυράρης τις καρδιές· τι

ραγίζει το υψιπετές λεξιλόγιο, εφάμιλλο

Ομηρικής ραψωδίας- σκηνοθετούν

με φαντασία οι ποιητικές ανάσες και

στο πονεμένο νησί που είδα να παλεύει ζωηρά να σβήσει τις πληγές του

ένα κορίτσι υπερασπίζεται τις λέξεις με την αθωότητα

του καθαρού ουρανού· εδώ

που σβήνονται τα ρήματα επάνω στης ακρογιαλιάς το κυματάκι

ανασαίνει μπαρούτι η νύχτα, ασφυκτιά

μες το σκοτάδι η κάθε σκιά που στην σκηνή δραματουργεί των γεγονότων

το άσωστο μαρτύριο ανοίγει μια παράγραφο άλλη, εδώ

που είναι η συλλαβή σου συλλαβή που λες συγκλόνισε

αυτό που ζούμε και, μετά,

μικρό ναυάγιο κατέληξε σε ένα βλέμμα

Κυπριοτοπούλας που ακρίβυνε όλες τις ποιότητες, έσπειρε

αθωότητες γενναίες

να καρπωθεί ευφράδεια ο ουρανός

και να μεθύσει όμορφα ο ύπνος που βυθίστηκε για να την ζήσει

τρανό τραγούδι ευτυχισμένο…

5/3/2024

Όλες οι αντιδράσεις:

Οι νύμφες και το αβύθιστο φεγγάρι…

 

Πιο εγκλωβισμένο φεγγάρι και αποδίδει το νερό

ατασθαλίες.

Οι νύμφες παίζουνε στον απλωτό ωκεανό.

Σαν ραγισμένο παιχνιδάκι, οι ιέρειες των κυμάτων

ανασαίνουνε με βράγχια της ευαισθησίας.

Υπερπόντιο ύφος, κρυψώνα μυστική, μες την τσαλακωμένη νύχτα, ο θεός

συζητά για μια έκπληξη, μια αυτοκρατορία που σε κανέναν δεν δόθηκε- και επαναστατεί.

Κι εγώ

που σ’ αγαπώ

πίσω από όλα τα φαινόμενα, εγώ

δασκαλεύω το ξημέρωμα να πλέξει τα μαλλιά σου

με χίλιες κι άλλες τόσες αντιρρήσεις!

2/3/2024

Όλες οι αντιδράσε

Μανιφέστο άκαιρο του ύπνου και της λιακάδας…

 

Ανάγνωση στην ανάγνωση καθώς ανταποδίδω

Την ηλιαχτίδα που με κέντησε

Με τιμαλφή μικρά στολιδάκια

Προ οφθαλμών και μετά

Της συνείδησης.

Ήμουν

Βυθισμένος σε ύπνο, τα βλέφαρά μου ρουφούσαν

Το φως, και κάτω από το ραγισμένο δέρμα μου εισχωρούσε

Ο ήλιος, μέσα μου, όπως για να εγείρει

Θωπείες μυστικές, να ξεδιαλύνει αινίγματα, και τις προθέσεις

Ενός αγίνωτου θεού.

Η Πέμπτη παιχνιδίζει γύρω μου

Μεσημεριάτικα ο κάθε ήχος είναι ένα απρόσμενο συμπέρασμα, ακούω

Και βυθίζομαι ολοένα

Σε ένα μισούπνι που με φέρνει σε μια μέθη ακραία, λαλούν πουλιά και το λιβάδι

Έχει μια όμορφη θέα- σχεδόν εγκαταλείφθηκε

η αμαρτία, δουλεύω

σκέψεις και καλά γαντζώνομαι από την ερημιά,

κάτι μου υπαγορεύει κάποιος που δεν τον γνωρίζω, του ποιήματος

Ο συγκερασμός κάθετος ύμνος.

Να μείνω εκεί ή να ξυπνήσω, ιδρωμένος

και λαχανιασμένος ολότελα

Μες την λιακάδα, ανοίγοντας τα μάτια σε μια περισυλλογή που ωραία αφήνει

ιζήματα φωτιάς και πάθους κάτω από τον αφάνταστο ουρανό;

Εδώ με βρήκα- εδώ με άφησα.

Ασκεπής μες σε ακμαίο παράδεισο, κι αντιρρησίας

Επί του συνόλου

Ενός κόσμου που βαραίνει επάνω μου σαν βδέλλα που απομυζά

Των ιδεών μου την ικμάδα. Εδώ

Που βουλοκέρι στάζει επάνω μου μια κοσμοθεωρία

Που θέλει πιο νεόκοπη να γεννηθεί…

29/2/2024

Σμίγοντας κάτω από παράξενες συγκυρίες…

Ήρθαμε εδώ, αφήνοντας πίσω μας, τον καθαρό πυρετό

Των ερώτων. Τα βράδια

διαβάζαμε τον ουρανό, ονειρευόμασταν

με πάθος. Καμία αυταπάτη

δεν μας έφτανε ως την συντέλεια.

Όμορφα άστρα μας έγνεφαν από εκεί ψηλά, αφήνοντας

να τρέμει από μέθη η καρδιά μας. Στον ύπνο

όλα ταιριαγμένα και σωστά

έφτιαχναν απαρχής το παραμύθι που οι άνθρωποι ζούμε

τυφλοί. Και γράφαμε

και σχίζαμε ποιήματα, νομίζοντας

ότι θα είναι προσιτή η αιωνιότητα.

Μπα!

Μ’ έναν καημό θα ζήσουμε

και θα πεθάνουμε. Μ’ έναν καημό!

Όλες

Η μυστική προσέγγιση μ’ έναν θεό που άλλα θέλει…

 

Ας παρασέρνω γύρω μου ένα ηχηρό κενό. Τσαλαπατώ

ψευδαισθήσεις. Ένας

κόσμος γκρεμίζεται κάτω από την φτέρνα μου, ένας

κόσμος που χώραγε στο νοτισμένο μου παλτό.

Είχα κρατήσει μια κραυγή και την έπνιγα

μέσα στο στήθος μου, είχα

κρατήσει μια κραυγή.

Τώρα έγινε σιωπή η κάθε λέξη που ξέρω.

Οι φανοστάτες του δρόμου κλέβουν τον ήχο

κάθε φωνής.

Αυτά που αιωρούνται μπερδεμένα μέσα στο σκοτάδι

είναι τα ψιλά από την τσέπη του θεού· ακούγονται

με τον μεταλλικό τους ήχο και εξαργυρώνουν το μαρτύριο

να ζούμε απομονωμένοι κάτω από τρύπιο ουρανό

που σέρνει για ελόγου μας βαθιά κατάθλιψη!

19/2/2024

Όλες οι αντιδρά

Με νοηματικό προσδιορισμό…

Σε μια επουράνια κατάπληξη η Ομορφιά πρήζεται σαν ώριμο μήλο

Μιλάς επιφωνήματα και δεν καταλαβαίνω

Καταλαβαίνω του φιλιού τον διαξιφισμό

Καταλαβαίνω την κατάκτηση φως να είσαι και να μην μπορώ να σε μεταγλωττίσω

Ακουμπάς την ψυχή μου σαν λάβα καταστροφική

Συνεργούν οι σιωπές να μας απομακρύνουν

Εμμένεις σε απόλυτο αίνιγμα

Αλλάζουν γύρω μας όλα αλλάζουν οι μοναξιές μας

Υποψιαζόμαστε δύσκολα πράγματα μας κατακαίουν οι μελαγχολίες

Ω κόκκινο που είναι το πάθος σου, ω κόκκινο!

Πώς να σε ψιθυρίσω θεέ μου, πώς;

16/2/2024

Όλες οι α

Τόση, αλήθεια, απλότητα!...

Να είναι εύθικτο το καθετί που πρεσβεύω, να είναι

θνησιγενές. Να με καίει:

Σαν καθαρόαιμος καημός να κάνει

ουσιαστικό το οτιδήποτε λέω, να το κρεμώ

στους τοίχους του ναού. Να μην καταλαβαίνω.

Να μην υπάρχει μύθος πάνω

στα ρόδα που αγαπώ- κι εκείνα

όλο να μοσχοβολάνε,

ανήκοντας έξω από κάθε προκατάληψη.

( Εδώ κι εγώ ίσως να μην υπάρχω!)

Ίσως οι στίχοι μόνον να με συντηρούνε- αυγάζοντας

μέσα σε καθαρή κατάνυξη,

στο όνειρο μόνο.

Όπως αντιλαμβάνομαι τον κόσμο είναι

ένα δακρυσμένο σύννεφο που ρίχνει μια ψιλή βροχούλα

στην όρασή μου μέσα, στην αντικρινή

πλαγιά

όπου ένας βοσκός μαζεύει το κοπάδι του και πάει

κατά το απερίφρακτο μαντρί

των συγκινήσεων…

14/2/2024

Λογοτεχνικό Περιοδικό Θρυαλλίδας

 

3 ώρ.  · 

ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Γράφει ο Στρατής Παρέλης

Δημιουργία Σύμπαντος…

Διαστέλλεται αφήνοντας ίχνη φωτιάς

Και, μετά, σφύζει από μουσική, ξεπερνά το στερέωμα-

Σκάβω στις ζοφερές αλήθειες του, πελαγοδρομώ

Ανήκοντας στους κουρασμένους του ακόλουθους, ευτυχώ

Να έχω φιλοξενηθεί στον πόνο της Δημιουργίας του, είμαι

Ένα παιδάκι που γκρινιάζει να του αποδοθούν οι μοίρες του Ωραίου-

Κάπου θα σφάλλω τελικά, κάπου θα παρασύρομαι από μια καλλικέλαδη κατάπληξη

Την ώρα που όλοι γύρω μου δεν θα καταλαβαίνουν και εγώ

Θα τους διδάσκω νότες χαρωπές και τριαντάφυλλα…

*

Ιερατείου του διαφορετικού..

Δυσκολότερο πια το τέλος των πάντων

Και μέσα μας στριφογυρίζει παραζαλισμένη η μέλισσα

Ανοίγοντας τις μικρούλες φτερούγες της

Πεταρίζει γύρω από ένα λουλούδι

συμπερασματικό

Φτιάχνοντας χιλιοστό χιλιοστό την ίαση

Και -ω του θαύματος!- ξεκουφαίνοντας την βαλτωμένη μας κατάσταση

Φέρνει το μέλι στην χούφτα του κόσμου.

Α ρε θεέ, που κρύβεσαι και μόνο με διαίσθηση σε πιάνουν οι κεραίες μας!

Να δω προσπάθησα πίσω από τα κραταιά βουνά σου

Τις λίμνες που έφτιαξες να ξεδιψώ

Τις μεταξένιες ηλιαχτίδες σου.

Έκαψες το μυαλό μου με τα πάθη μου

Ένιωσα να με αγγίζει η μιλιά σου

Ούτε στον ύπνο με ησύχασες

Α τι ωραία πεταρίζεις μέσα στα κρυφά μεγάλα

Αιώνια λεξιλόγια των ελπίδων μου!

Αποσυνάγωγος κάτω από τον απλωμένο ουρανό

Ούτε υπάρχω και- θα έλεγες- ούτε και δεν υπάρχω

Βάφομαι χρώμα του πολέμου, ένα αστέρι γίνομαι

Που εύκολα συντρίβεται στην φουρκισμένη του μελαγχολία…

*

Η αποχώρηση του ποιητή…

Για να μην ελαττωθείς δεν μιλούσες

σε κανέναν, έσκαβες

κάτι μυστικές γαλαρίες και από την γη

δραπέτευες προς το ασημένιο φεγγάρι

Εσύ, ο μέγας Απών.

Όλες τις νύχτες ανοιγοκλείνοντας την λάμψη

ενός κόσμου που δεν θα κατανοήσουμε, έφτασες

κάποτε στην ύστατη τόλμη να ζητάς

πληθυντικό παράδεισο, κι ενώ το ήξερες

πως τέτοιος δεν υπήρξε ούτε θα υπάρξει.

Τώρα το φιλέρημο ποίημα σου ψιθυρίζει στο μυστικό σκοτάδι

εσύ κλιμακώνεις την αθωότητα

γεννάς την σημασία κάθε άστρου.

Κι εγώ

αναρωτιέμαι πόσο δύσκολα καθένας μας καταλαβαίνει

ετούτη την θυσία την μυστική

να είσαι μόνος σου κι όλα τα πλήθη να σε προσκυνούνε

κάτω από βιαστική αιωνιότητα

που ετοιμάζει θάνατο

και δροσερή λησμονιά…

Άγιοι Ανάργυροι, 23/1/2024

Σονέτο ενός λόγου που λαχάνιασε…

Ένα σημείο στίξης που διαλαλεί μια φωτεινή ειρήνη,

Ένα ουσιαστικό που παραληρεί κάτω από το ανθισμένο μεσημέρι,

Κήποι πέρα μακριά κήποι ενός παρηκμασμένου βασιλείου,

Όλα αιχμάλωτα μέσα στον νου μου.

Και οι σκιές που ταλαιπωρούνται μέσα στην λιακάδα

Του Φεβρουαρίου, παγωμένες στον χρόνο τον ατέρμονο,

Σκαρφαλώνοντας στον απολιθωμένο στίχο

Πότε ξαφνικές και πότε αιώνιες.

Στρυμωγμένες στον λακωνικό λόγο, σκιές σαν την ψυχή μου

Ζυγίζονται στην απουσία και στην πλάστιγγα

Μορφές από μιαν άυλη ζωή, λοξοπατούν

Κάτω από την χθόνια ερώτηση εγώ να είμαι ο τελάλης του έρωτα

Προσδιορίζοντας την ειμαρμένη έως και θανάτου, πάλι εδώ

Που του ποιήματος η κόψη είναι τρομερή και απ’ τα μέτρα όλα διαφεύγει…

Άγιοι Ανάργυροι 5/2/2024

έργο του Νταλί..