Στρατής Παρέλης, Ατελεύτητον

https://issuu.com/stratisparelis/docs/_5a9bd8eef8c4ae

ISSUU.COM

Στρατής Παρέλης, Ατελεύτητον

Ποιητική συλλογή

Όπως οι μέρες μου διαχέονται αναζητώντας μια δόξα

 Όπως οι μέρες μου διαχέονται αναζητώντας μια δόξα

σε πόσα μάτια να αγκυροβολήσουν οι κόσμοι μου, σε πόσα;

πυκνά πυκνότερα από σύννεφα τα προικιά της

και τα στυλώνει ανάμεσα στους ουρανούς, όπως για να μου πει

ότι πια δεν με θέλει. έλα μου όμως που

εγώ καίγομαι και πολλούς πόνους παθαίνω

κοιτώντας την που απομακρύνεται....

Σαν ένα μυθικό άλογο το χάραμα προχωρά

 Σαν ένα μυθικό άλογο το χάραμα προχωρά

και έρχεται να με συναντήσει. χτυπούν πάνω στα κεραμίδια

οι νυχτερίδες, μαινάδες του ερέβους και ο σάλαγος

από εκείνα που μόλις ξυπνούν αρχίζει στον αέρα

να αναδεύει μνήμες της ζωής. εδώ σε θέλω!

να αφήνεις τον έρωτα να τρυπώνει στα βαμβακερά νυχτικά σου

και να τσιρίζει το φωνήεν σου. να κοίτα

που από παθιασμένο φιλί γεννιούνται πάντοτε όλα:

και η γραφή

τολμά να είναι καταμαρτυρία τεθλασμένη, αφού

και του ποιήματος η κόψη ό,τι μετρά

με βία και ανυπερθέτως το αποδίδει...

απώτατος ορίζοντας σκαιός...

 απομυζούμε αισιοδοξία

από ντελικάτα φυτά

που στρώνουν στην λιακάδα

τις τρυφερές κοιλιές τους

και μίσχους ρόδινους να υπερασπιστούν

του καλοκαιριού τις ευθύνες.

έτσι κυλά ο Χρόνος ο μουρντάρης.

παρενοχλώντας οδαλίσκες που αρέσκονται σε πειράγματα

και υπαινιγμούς εντός και εκτός των καθωσπρέπει ορίων.

καθένας μας μία περίπτωση αλώβητης ψυχολογίας

και λαβωμένης εν γένει και πάραυτα..

τι κάνει με μας ο ήλιος αυτός ο αρχαίος θεός

που κράτησε αιώνες τον κόσμο στην ροζιασμένη παλάμη του;

χαμογελά και δείχνει μ'ένα χέρι το φεγγάρι

που έρχεται την νύχτα να ανασύρει τα όνειρα

και την καλόσχημη θάλασσα

την πληθυντική.

κοιμόμαστε μες την πλάση των καθιερωμένων ουτοπιών!

οι καρποί των δέντρων σαν ώριμοι ταξιδιώτες

γυαλίζουν στην ανάσταση της μέρας και διαλαλούν

τον χυμό τους σαν καθαρό ελιξίριο.

ο Δίας στο χέρι του κρατά έναν άσσο βροντή.

είμαστε ταξιδιώτες σε μεγάλη περιπλάνηση.

είμαστε οι απατημένοι οπαδοί μιας θρησκείας

που καθιζάνει και πεθαίνει...

 

 

Η μελαγχολία μία άποψη και μία άλλη

 Η μελαγχολία μία άποψη και μία άλλη

Ο πόνος ο βουβός.

Σκαλώνω σε κάτι πράγματα μπορεί επουσιώδη.

Όμως τον κόσμο όπως εγώ τον λατρεύω τον δόξασα.

Θιγμένο μέσα μου το σύννεφο της ψυχής.

Απρόσωπο το μηδενικό και συμβαδίζει με τους αριθμούς μου. Σκαρφαλώνω και σκαρφαλώνω, είναι ψηλά η κορφή που κοιτώ.

Και στο φως επιστρέφω την θέληση μου, την μοίρα μου!

Ο αρχαιολόγος του στέρνου μου ο ιδρυτής…

 

 

 

Το χρώμα της γης το αξεθύμαστο

Και οι γλάροι που πετούν μαζεύοντας ορέξεις

Το καλοκαίρι αυτό το δύσκολο η λιακάδα

Που βαδίζει σε αρχαία αχνάρια

Ανέκαθεν συγκεντρωμένα αυτά μέσα στις μέρες

που διανύουμε.

Οι ευκάλυπτοι διαιρούν την ουσία και αποκαλύπτεται

Σκονισμένο σύμφωνο που κρατά όλη την δύναμη της γλώσσας

Ένα πουλάκι τρέμει μέσα στην αγάπη

Και ραμφίζει τις παραδοξότητες έως να σκάσουν

Από φτασμένο αρωματικό ντελίριο.

Οι λεμονιές οι δίφορες πάλι με συναντήσανε

Στην ανηφόρα με τα ελαιόδεντρα

Η Αθήνα ζει γιατί αρέσκεται στην προαιώνια αριστοκρατία της

Τσούζει στα μάτια η τομή της δόξας και οι κλήροι των ανέμων.

Ωραίο ημερινό φεγγάρι πριν ακόμα το αποκρυπτογραφήσω

Και μεστωμένος εκατόνταρχος ο ουρανός

Βοά και ούτε ένας τον ακούει-

Μόνο τα όμορφα βασίλειά του

Καμπυλώνονται και τραβάν κατά την θάλασσα που κυματίζει

Ανέμελη σαν μια ψυχή που βρήκε ζύγι και ησύχασε.

Σιωπή αγαπημένη φίλη μου και μάνα

Λαχανιασμένος πάω μέσα στις λαχτάρες μου

Όσο με αφυπνίζουνε τα πάθη μου τόσο επάνω μου ακονίζει

Ο πόθος ένα σίγουρο λεπίδι.

Θα μάθω απ’την φωτιά την απονιά της

Με τρέλανε κι απόψε η νύχτα

Καλή κι ευλογημένη η αυγή μου έφερε

Μία πνοή από καθαρόν αέρα

Να συναντήσει η ζωή μου όνομα.

Πάντα αρχαιολόγος φαίνεται υπήρξα

Έψαχνα κι έψαχνα και έχω προσαρτήσει έναν κόσμο που δεν με αρνιέται

Σκάβω και των δαχτύλων μου η αφή

Ξυπνά εκείνες τις ζωές που υπήρξαν πριν στο στέρνο μου χαμογελάσει η άσπρη μέρα..

 

                                                    9/8/2021 

 

 

 

 

Μέρα της Αττικής…

Μέρα της Αττικής θολή ημέρα

Με όλη αυτήν την κάπνα απ’τις πυρκαγιές

και τα αποκαΐδια που αιωρούνται

σαν μελαγχολίες ασίγαστες-

Ένα ελάχιστο αεράκι κόκκινη έμπνευση

επικαθήμενη και ταραγμένη

στον οίστρο της μουριάς,

μαχαίρια φλύαρα λεπίδες

που κόβουν την διάθεση

λαμποκοπούν στην φοβερή αξία τους

Αποστομώνουνε κάθε τοπίο, ενώ

πυροσβέστες πασχίζουνε να σβήσουν

μία ορθογραφία κακή

του περιβάλλοντος.

Βλέπω τον προσκείμενο στην ζωή μου θάμνο να λέει

" υπερασπίσου με!" ˙ το ευτύχημα

σε όλες τις δυστυχίες είναι ότι ανακαλύπτουμε

μια κάποια αλληλεγγύη,

Τυλίγεται η απελπισία μας με σεβασμό

Για τον πόνο του άλλου· λειτουργεί:

Ωραία αυτό.

Όλα είναι πολύχρωμα τα ποιήματα της Τόλμης.

Ξίφη έχει αιματοβαμμένα η εποχή.

Είναι ένα θέατρο σκιών που μας αρπάζει

Και μαριονέτες σεργιανούμε σε ερέβη αδιάβατα

Μουντζουρωμένοι απανθρωπιά και απαξία.

Είδα τα ύψη της φωτιάς συνόρων κάστρα

Κλοτσούσε η πληγή του κόσμου τερατώδικους φονιάδες

Σάπιοι λακέδες κρύβαν στα φαρδιά τους ρούχα

Μίζες ανίερες και αποταμιεύματα θανάτου.

Μέρα της Αττικής θολή και τρομαγμένη

Με κάπνα πυρκαγιές και αποκαΐδια

Διχάζεσαι σαν ένα φως που το διεκδικούμε όλοι

Αφήνεις ίζημα ελπίδας πίσω μια

σεμνή μας σκέψη…

8/8/2021

Χειρουργείο των open δυνάμεων…

 

 

 

 

 

Ξεμακραίνει ο θόρυβος ενός βιαστικού τραίνου,

Κρυστάλλινα πουλιά λευτεροκοπούν στον αιθέρα,

Χιλιάδες έντομα οσμίζονται αυστηρό καλοκαίρι,

Συνέχεια όλων επί τα αυτά·

 

Ό,τι μπορώ να κάνω για εσένα το κάνω,

Μέσα μου αιωρείται μια αγάπη πατρική,

Όλα καλά θα πάνε τα καθέκαστα,

Ελπίζω-

 

Ένας κόκκινος σπάγκος τραβά το μέλλον κοντά μας,

Οι λογικές μου σκοντάφτουν σε αγωνίες και άγχη,

Ήχος των ηλιαχτίδων θα γεμίζει λάμψη τα μαλλιά σου,

Είναι σαν ύπνος η διαδικασία είναι σαν να εμπιστεύεσαι

Το ιατρικό νυστέρι που διαιρεί και θα αφαιρέσει

Από των οργάνων τον πλουραλισμό-

 

Μετά την νάρκωση μια πεταλούδα πετά πάνω απ’το κεφάλι σου,

Είναι πολύχρωμη σαν η ελπίδα, είναι μαγευτική

Και ζαλίζει τα βλέμματα που την κοιτούν-

 

Μένεις εκεί, ανήκοντας σε μια ζωή ζαλισμένη,

Ούτε παραμύθι είναι αυτό ούτε και ιστορία ατόφια,

Δεμένη περιφέρεσαι σε μία τεθλασμένη ύπνου,

Χαιρετώντας τα όνειρα που είναι οι άπεφθες επιθυμίες σου-

Μετά,

Όλο το ανατρίχιασμα φεύγει

Υποχωρεί και επανέρχεσαι στην στρογγυλή πραγματικότητα

Ζαλισμένη και ολόσωμη, νιώθοντας

Να σε απατούν οι δυνάμεις. Έτσι

 

Βγαίνεις από την διαδικασία των κρυστάλλινων πουλιών και έρχεσαι

Εδώ, στην νέα μέρα, έχοντας

Κάτι λιγότερο, κάτι που κι ευτυχώς να σου λείπει

Δεν είναι πρόβλημα, αφού

Αυτό κουβάλαγε τον θάνατο στην αγκαλιά του.

 

Θα σε υποδεχτούμε στον κόσμο των ντελικάτων ψευδαισθήσεων· με νέα μοίρα, ξανατονισμένη·

Αλλάξανε τα πάντα και οι αποστάσεις

Από την ατυχία στην Τύχη σου-

 

Να μείνεις ήρεμη και γελαστή-

Κάπου θα σ’αγκαλιάσουν και θα κλάψετε βαθιά

τα παιδιά σου,

είσαι πάλι εδώ,

Ο ουρανός πάλι φωτίζετε,

Άκουσε τα πρωινά κελαηδίσματα,

Μες την λιακάδα η ζωή ξαναφαίνεται ωραία!

 

 

 

 

 

Η αντιστροφή των αξιών…

 

Γεμάτο φεγγάρι και πάθος έντονο της νύχτας

Ζαλισμένο αγιόκλημα και τρεμάμενο φως του μεσημεριού

Οι αξίες μας εύθρυπτες σαν μοιρασμένα τιμάρια

Δίνονται και ξαναδίνονται στον ιδρωμένο δρόμο της αίγλης της ποιητικής

Σχήμα παίρνει λουλουδένιο η κάθε νέα απόκτηση

Το έντονο ροζ των επιθυμιών

Το έντονο κόκκινο

Κλονισμένα κάτω από το πρίσμα της οξύμωρης αυταπάτης

Αντιστρέφουν τα τεκμήρια των αποδείξεων

Τίποτα πια δεν υπάρχει

Όπως ήτανε τίποτα τίποτα

Όλος ο βίος ένας κόπος που ξεθύμανε

Και η ζωή μια βούληση μία φενάκη..

Τα του νου σου…

Ερήμην μας πραγματοποιούνται οι επαναστάσεις

Κι ερήμην μας από-πραγματοποιούνται·

Σε Χρόνο μηδέν γυρίζουν οι Ιστορίες στο ανάθεμα

Και βουλιάζουν σε ακλόνητο χάος·

Μετέχουμε σε διαρκείς ψευδαισθήσεις

Αμετανόητα αγέρωχοι·

Ω ισχυρό νεύμα της κωμωδίας,

ζευγάρωσε με την Αστραπή και κατέβασε

Τον θεό χαμηλά,

στου θεάτρου την καθαρή ορχήστρα.

Νάτο που περπατάς στα δάκρυα και πίσω σου

ανοίγεται άβυσσος

και ζοφερή Αμμόχωστος

Νάτο που παραπαίεις μες την λύπη!

Στον νου σου όμως πάντα

μία θαλερή Δημοκρατία!

Η βουλιμία του Χρόνου…

Νότος στα ψηφία μου και Ανατολή στα γραφτά μου· παγώνουν μες τον καύσωνα οι λέξεις, τα λεξιλόγια ρηξικελευθούν

Κι ανάρπαστες γίνονται οι παρομοιώσεις.

Του ποιήματος το χρυσόμαλλο δέρας κινεί αργοναυτικές εκστρατείες.

Κι ο Χρόνος χοϊκός και επουράνιος

Αποταμιεύει τολμήματα και εξυψώσεις.

Σκάβει καλά το αλογάκι μου.

Τρέχει μες σε απέραντα λιβάδια.

Τι θάρρος έχεις ω μολύβι της γραφής!

Θέλει και θέλει πάντοτε η πραγματικότητα:

Καταποτήρας -

γεγονότα και ιστορία σιτίζεται.

Βοράς τα εύμορφα ψηφία μου

Και Δύση ο μύθος μου που έπλεξα.

Κι ο Χρόνος τρέμει μέσα στην επέλαση των γεγονότων.

Τι θάρρος έχεις ω μολύβι της γραφής!

Μαζεύω εικόνες και θα σας μιλώ με εικόνες.

Απόμακρος και κοντινός σας, πολεμοχαρής και ειρηνόφιλος,

Ίδιος εσείς που μέσα μου αποτυπώσατε τα πάντα…

Ανάγνωση τω άλλω τρόπω…

 

Σύννεφα που με περιγελούν μπαλωμένα έωλα σύννεφα

Στροβιλίζονται σε ένα κατεστραμμένο ουρανό

Η Τετάρτη γεμίζει μπαρούτι οικουμενικό

Πλημμυρίζει γεγονότα και πραγματικότητες

Οι άνθρωποι σκυθρωπάζουν

Είναι μελαγχολικοί βαστούν την αγωνία τους παραμάσχαλα

Πού πήγε η τελειότητα πού πήγαν οι τελειομανείς;

Τίποτα πια δεν πιστεύω

ξεφτίσανε οι αλήθειες μας σκοτώνουμε γιατί είμαστε κοινοποιημένοι κανίβαλοι

Ποιά κουλτούρα λέει και ξαναλέει τις κοσμοθεωρίες της μήπως και την πιστέψει κανένας;

Το μανιφέστο μας είναι μια μεθυσμένη κοινωνία που δεν ντρέπεται ποτέ

Νικούν και ξανανικούν τα ταμεία

Κοιτώ μια Βαβυλώνα μες τα μάτια μας

Φαντάζομαι έναν πύργο της Βαβέλ

Τι θέλω με τραγούδια να νικήσω;

Ο κόσμος μας είναι μια κουρασμένη ευθεία που καμπυλώθηκε και δεν αντέχει να μας οδηγεί

Πουθενά δεν ανασαίνεις πλέον σωστά

Κι οι λέξεις μας κρύβουνε μια κραυγή απόρρητη

Σαν όπως να μας υπαγορεύει κάποιος διαολεμένες ανάγκες…

Λαμία 20/7/2021

Ταγμένος έτσι…

 

Τι θα καταφέρουμε να κάνουμε τρυπώντας

το τσόφλι του Χρόνου;

Όλος γεμάτος πόνο ο κόσμος· κι οι αγωνίες περίσσεψαν. Ξαμολήσου στο περιρρέον μηδέν και καβαλίκεψέ το,

μην λυπηθείς, ξοδέψου

στην ευμάρεια των αριθμών. Τραγωδία

όλα και συμβάλλουν στην εδική σου συρρίκνωση. Κανονιοβολούν οι φαντασίες να σε βγάλουνε σε λεύτερα όνειρα.

Σοκάκια σκοτεινά θα διανύσει η ψυχή πριχού νικήσει.

Αγαπώ να τρυπώνω στην γλώσσα όπως ένας απομακρυσμένος μοναχός που τίποτα άλλο δεν θέλει

από να ζει με σκέψη και με προσευχή.

Ό,τι διασώζω από χρυσάφι ανήκει στον κόσμο σας.

Ανήκω στον κόσμο σας κι α μην ανήκω εδώ….

Φωνηέντων η ταραχή!...

Ουσιαστικές εκμυστηρεύσεις στον κούφιο χρόνο του ύπνου,

Τρέμουλο των χεριών επάνω σε ένα παλιό ευαγγέλιο,

Ένα απέριττο ρόδο που γεμίζει τον αέρα υπόσχεση,

Η αλληλεγγύη μας στην αλληλεγγύη σου προστεθειμένη,

Η αγάπη όπως δεν την προσβάλει λόγος κανείς.

Θρυμματίζονται ανεμόμυλοι όπως φυσά ένας αναγεννητικός αέρας,

Ποιόν Δον-Κιχώτη έχω ακολουθήσει και με παραπλάνησε;

Μοιράζω αποξαρχής την τράπουλα και λάμπει η απουσία Τύχης,

Όσα η ζωή μηχανεύτηκε τόσα εξουδετέρωσα πλήγματα-

Ακόμη, για το πείσμα και στο πείσμα όλων, αντέχω!

16/7/2021