Κυρά Τασία…

Βρες με πίσω από τοίχους σιωπής, στην αυλή

που το τριαντάφυλλο θέλει

τον όρθρο και η λεμονιά

καλημερίζει την λιακάδα νίβοντας το πρόσωπό της

με την πρωινή πάχνη που ντρέπεται

πάνω στα φύλλα..

Κυρά Τασία που δεν σ' είδα όταν έφυγες, κυρά Τασία

που, πιτσιρίκος, μου έδινες τα όμορφα ζαχαρωτά- που είσαι

στον νου μου σαν ένα λουλουδάκι που ωραία μαράθηκε

μέσα σε μια σελίδα

ενός βιβλίου με ποιήματα που αγαπώ.. κυρά Τασία..

Θυμάμαι ακόμη την φωνή σου- θα καλοκαίριαζε

και κένταγες τα ανθισμένα σου τραπεζομάντιλα, μισά

που κρέμονταν μέσα στην έμπνευση και τα μισά

μες του καιρού την απονιά.. Κυρά Τασία…

Ραγίζει η χώρα των παραμυθιών·

είσαι βγαλμένη από μια πραγματικότητα που αντιστέκεται·

είσαι βγαλμένη απ' τα παιδικάτα μου όνειρα- κυρά Τασία·

μ' ακολουθείς ως την ανυπαρξία που θα μπορέσω.

Στέκεσαι εκεί και δεν θυμώνεις με τις σκανταλιές μου

Στέκεσαι εκεί και είσαι ένα φως που μετά το κατάλαβα

Στέκεσαι εκεί που αναχαιτίζονται οι ζαβολιές μου από την μορφή σου

Στέκεσαι εκεί που όταν έσπασα το χέρι μου και που πονώ

Μου έδωσες αυτό που στην ψυχολογία είναι μέλι και στον πονεμένο το κουράγιο του..

Αφήνω τώρα αυτήν την σιγανή φωνή ν' αποτελέσει το μνημόσυνό σου

Το δίκαιο μνημόσυνό σου μέσα κι έξω από τον θάνατο

Και κλαίω έσω για εκείνα που χαθήκαν απ' το έξω μου

Κυρά Τασία- με τις αλήθειες που εσύ μου έφερες κοντά..

Φορτσάτο μέλος της νοικοκυράς..

Στέγνωσαν τα σεντόνια στο σκοινί και στην μεγάλη
κατσαρόλα χοροπηδούνε τα ζυμαρικά: -
μακαρονιών ο γόρδιος
δένεται με την σάλτσα σαν μία χαριτωμένη
κοκκινωπή τόση θυσία..
Απ' την απλώστρα
τα ασπρόρουχα φωνάζουν·
ο άνεμος σε πιάνει ως την καρδιά·
δένεις με υπομονή τα πάντα, διαβάζεις
για όλων των σχολείων την προσαρμογή,
Ιερό θηλυκό που δεν το λυγίζουν οι κόποι
και λιγοστά κοιμάσαι άγρυπνη για όλους να καιροφυλάς..
Σφουγγάρισε το σύμπαν - το μέλλον
θέλει σφουγγάρισμα.
Μητέρα εσύ, σύζυγε, παντελώς αθωωμένη..
Και στων οικογενειακών υποχρεώσεων την φωνή,
έτοιμη να σε στεφανώσει
νικήτρια το παρόν. Ω εσύ
κυρία
των εργασιών
επάνω στου βιοπορισμού το σώμα:
νοικοκυρά
του ήλιου,
όταν
θα μεγαλώνεις τα παιδιά και θα τα καμαρώνεις-
αθλήτρια μεγάλων πια υποχρεώσεων, μοναδική
ακούραστη μονάδα που σε πέρας φέρνεις
τον άθλο μιας ολόκληρης ζωής..

Γεωμετρία Αισθημάτων...

Στρατής Παρέλης, Γεωμετρία Αισθημάτων...

ISSUU.COM

Στρατής Παρέλης, Γεωμετρία Αισθημάτων...

ΠΟΙΗΣΗ

Στρατής Παρέλης, Γεωμετρία Αισθημάτων...

ISSUU.COM

Στρατής Παρέλης, Γεωμετρία Αισθημάτων...

ΠΟΙΗΣΗ

Τρίκαλα…3.5.2015

Ξαφνικές αντανακλάσεις πάνω στα νερά- και το ποτάμι

κυλά ευτυχισμένο

Αιώνες εκεί, όπου

κι ο Ασκληπιός το φως αντίκρισε και

πρώτα εκεί

άκουσε του πουλιού το κελάιδισμα· ήπια

Γαλήνη του μεσημεριού·

Στερεωμένη πάνω στα κλωνιά της ανθισμένης λεύκας,

Κάτω απ' το ίσκιο της που περπατώ, μην αδικώντας

Κανέναν- κι ούτε κανένας πια να μ' αδικεί.

Μάζευε γύρη ο Ληθαίος-

Σαν γίγαντας που ζει αποτραβηγμένος απ' την κοινωνία των ανθρώπων και φροντίζει

Το βουερό μελίσσι του·

Του Μάη Κυριακή- ω Κυριακή χαρά μου!

Και η λιακάδα που έσπασε σαν ρόδι πάνω στα πλακάκια,

Του κόσμου ο θόρυβος, η πλατεία

Ανάσκελη μες το χρυσάφι φως- και το κουβεντολόι

Που θα ακούγονταν και σε εκείνες τις παλιές εποχές

Όταν με τον λευκό χιτώνα της ξεπρόβαλε η Γυναίκα

Που είχε τάξει να αφήσει τα λουλούδια της

στα πόδια του θεού- α μες τον ήλιο

Ωραία που και της άνοιξης η πανδαισία καρπωνόταν

Τις προσευχές που έφταναν στο σήμερα σαν από μακρινό ναυάγιο

Που ούτε ξέρει τίνος είναι πια και ποιού..

Καρδίτσα 1.5.2015

Ένα ζουζούνι αρμέγει την Άνοιξη·

Τριγύρω μου οι ανθισμένες κουτσουπιές·

Χόρτα αθέατα και των ελάτων το ύφος

Ανέκαθεν ως την βουνίσια τους γονυκλισία.

Των Αιολέων πυρετός πάνω σε τούτα να κυριαρχήσουν

Και του στερεοελλαδίτικου σκοπού το κόψε ράψε

Σαν της παράδοσης βεγγαλικό.

Θα βρω το ένστικτό μου σαν μπουμπουνητό δοκιμασμένο

Πάνω στην κόψη του ζωσμένου μαχαιριού..

Έτρεξαν άλογα πάνω στο φρέσκο χώμα που ανάστησε τις παπαρούνες·

Η λίμνη αγκυλώθηκε κι όπως η θάλασσα αναστενάζει·

Όλα τα μάζεψα και τα πετάω στον αέρα τζουμαρία

Να βρούνε στην απώλεια αληθινή τους υπόσταση.

Τώρα να με ακούσεις που χαϊδεύεις δέντρο και σου έρχεται η φωνή

Του νερού απ' του κορμού το παράξενο βάθος

Όπως σαντούρι που νταραβερίζει τον καημό και πάθη

Ξεχύνονται μες την ευθυδικία της νύχτας..

Ό,τι φορτώθηκε φορτώθηκε μέσα στην ερημιά·

Τώρα μια υποψία σελήνης που δουλεύει αχνά προτού ακόμα να απαλειφθεί η μέρα

Κι εγώ που παίρνω αποφασισμένος πια μαζί το μυστικό μου

Έγκαυμα που 'χει αποφασίσει για εμένα ο θάνατος..

                                                                     

Νοτισμένη Πτολεμαΐδα

Ένα ρεύμα υψηλής τάσης ρέει στις φλέβες σου.

Είσαι η τραγανή περίπτωση της ώχρας.

Είσαι ο διακόπτης της χώρας μου.

Τσούζει το κρύο.

Η υγρασία ξηλώνει τις δομές των οστών.

Από πρωί κοιτώ τον φορτωμένο ουρανό σου·

Η μελαχρινή γη σου

Έχει την κοιλιά της ακάλυπτη

Κι ένα γεράκι πετά χαμηλά τονίζοντας

Τον κίνδυνο στην προπαραλήγουσα.

Κουράστηκα μη όντας και τις.

Η θνητότητα μου θα παρελάσει παίζοντας

με το επίθετό μου

με έναν θόρυβο που καταλήγει μουσική

Που κατευνάζει τις σταγόνες της βροχής

που πέφτει..

                              Πτολεμαΐδα   26.3.2015

Γιαννιτσά 25 Μαρτίου 2015

Οι δρόμοι γυαλίζουν από την βροχή

Λουστρίνια πολυφορεμένα.

Οι δρόμοι απάγουν την λύπη μου.

Μαρτίου οδοί, επετειακοί, αμφίκυρτοι.

Της Πέλλας ο απόηχος, ήχος πλάγιος μόνος.

Στις παρελάσεις ελαύνουν αυτοί που δεν ξέρω.

Μπορεί κι οι θάνατοι όλοι να είναι ένας ίδιος αυτός

Ομοούσιος θάνατος.

Λάβαρα, αμφιέσεις, ηθοποιία·

Ζόρικο γίγνεσθαι- κι όταν δεν είσαι-

Παραζόρικο.

Πού να σε ζητήσω πυγολαμπίδα μου; Πού;

Να σκιρτάς αοράτου υφής μες την συννεφιασμένη μέρα, κάτω

Απ' την βροχή,

ρομαντικά απούσα,

τεκμηριωμένη

Μόνο απ' την μελαγχολία μου…

Μου μιλάνε· μιλάω..

Ποια φωνή σε αγγίζει

τόσο μακρινή που σε ψάχνω

Μες το τοπίο,

σ' αυτήν την διδασκαλία

Που καταλήγει πάντα αφαίρεση;

Όταν φτωχαίνει η γλώσσα και για τον έρωτά σου πεθαίνω..

Λιγάκι έξω από την Τρίπολη:

κάτω από το χάλκινο βουνό

Μια στάνη

                   Και κάτι μοσχαράκια που βόσκουν αμέριμνα

Κάτω απ' τον συννεφιασμένο ουρανό.

Ο θεός του τοπίου είναι σκληρός. Βρέχει.

Οι στάλες περνούν μες το μυαλό μου·

μια μελαγχολία παίζει τον ζωγράφο και καμαρώνει

που έφερε το μουντό της όνειδος στην εξουσία.

Αχ Κυριακή!

Χωράς όλες τις ώρες μου μέσα σε μία ντουφεκιά..

Άραγε θα πετύχεις διάνα;

Πρελούντιο της νύχτας…

Στο σκοτάδι κινούνται νυχτερίδες

η νύχτα

πολύτιμη

για το γεμάτο φεγγάρι της· μένω

στο τραπέζι

με τ' απλωμένα χαρτιά μου

ψαράς στην λίμνη της γλώσσας

χορός των αοράτων μπρος στα μάτια μου

οθόνη παλλόμενη- ανοικτά τα μικρόφωνα

πουθενά δεν θα πάω που δεν αγαπούν την αλήθεια μου

ευτύχισα σιωπές με πανσπερμία ντελικάτη

κατέθεσα τα διαπιστευτήριά μου

στον μέγιστο ουρανό..

ψαράς στην λίμνη της γλώσσας-

ευθείες που καμπύλωσαν, τοξωτά

παράθυρα, στέγες

ασημωμένες

από το φεγγαρίσιο φως

μάγουλα

πασπαλισμένα

με το κοκκινάδι του έρωτα

φιλί στα κλεφτά

πίσω απ' τον πευκώνα, μπροστά

από της εκκλησίας την πόρτα-

α, της αγάπης ενορχηστρωμένη μελωδία!

Χορός των αοράτων μπρος στα μάτια μου-

κλείνω τ' αυτιά μου στον θόρυβο,

γλιστρώ κάτω απ' τα σκεπάσματα

από το όνειρο θα έρθω, να έχεις τον νου σου

ανήκω στην αγάπη που δεν θα υποταχθεί σε κανέναν

στον αιθέρα διαβάζω τα είδωλα

όλα έχουν σχήμα φωτιάς που θέλει

δική της ελευθερία..

Σαββάτο..

Τι μέρα! Όσες

νότες κατόρθωσα μ' εγκαταλείψαν

και τις αναζητώ μες τα αυλάκια του μυαλού.

Έλειψες κι εσύ. Κανείς

δεν σε συνάντησε

όπως εγώ απογυμνωμένη

από τις ιδεοληψίες σου.

με μια φιλοσοφία που αγαπά

τρόπους των λουλουδιών,

με μια φωνή χαριέσσα σαν ώριμο φρούτο που

του περισσεύουν οι χυμοί.

Κανείς δεν σε συνάντησε: μόνο

μες την καρδιά μου ηχούσανε τα λόγια σου

και έπνιγε το λυπημένο μου φεγγάρι

το πικρό Σαββάτο..

Ανάποδα…

Ανάποδα διαβάζω- ανάποδα

την θάλασσα, τον ουρανό, την δικαιοσύνη- σε μια επικινδυνότητα

που αντίρρηση από μόνη της είναι

στα παραδεδεγμένα στοιχεία μου· ανάποδα

στοιχειοθετώ τα ψηφία μου· γεωμετρίες

ευπροσάρμοστες, λυγίζουν, αναπλάθονται- και γεωγραφίες

που αλλάζουν την τάξη των συνόρων- μετακινούνται

όπως νεροσταγόνες οι λαοί· κύμα που πάει

προς την ενδοχώρα της παρακμασμένης ηθικής- κι ηθική

δεν υπάρχει. Νομοθετούν μονάχα οι ισχυροί- πάντα

έτσι δεν γίνονταν; Κι ο χρόνος

συνηγορεί να υπάρξεις σαν θύμα που το πρόσβαλε

η ορδή του κανιβαλισμού..

Το δράμα του δράματος..

Στην πράξη αντιστοιχεί μια ακρίβεια, όπως

να περιγράφεις την σκηνή του εγκλήματος όπου

όλα πρέπει να είναι απόλυτα εξακριβωμένα.

Αγαπώ τους επαρχιακούς δρόμους, κουράστηκα

απ' την δουλειά, θα ήθελα

μια ησυχία και μια πένα αποτραβηγμένη

από τα ζοφερά κρύα μελάνια της πρωτεύουσας.

Ό,τι αγγίζω με τον νου μου, επιστρέφει διφορούμενα, μαντεύει τις αδυναμίες μου, στήνει πολιορκίες

μυστικές, απ' όπου δεν ξεφεύγω:

είναι ο εγκλωβισμός μου μες το γεγονός.

Η φτώχια βάζει ράγες από μέταλλο, πικρές.

Τι θα απογίνεις πατρίδα μετά από ετούτη την ακρίδα των πληρωμένων δημοσιογράφων;

Πώς θα είναι τα αύριο λιβάδια σου;

Κάποιος κλείνει τα πάντα, τα κλειδώνει και πετάει τα κλειδιά·

ποιος θα μπει μες τις άλλες σελίδες;

Αντιστοιχεί ένας δισταγμός και δεν παρακινείς τα πλήθη.

Η κάθε λέξη λειτουργεί κι αρνείται την σαφήνειά της·

όλη η ποίηση ποιεί έναν συμβιβασμό που δεν μου ανήκει.

                                      Δράμα 14. Σεπτέμβρη 2015

Φιλί ακριβό..

Υποδόρια συναντούνται τα ηφαίστεια των παθών·

Αν χοχλάζει η καρδιά, μην φοβάσαι-

Θέλει ένα κάτι αλλιώτικο να την αντέξεις την ζωή·

Γενέθλιες μέρες σηματοδοτούν την χαρά που ζητάς·

Κάτω από τον ουρανό κουράστηκες να διαβάζεις την γη·

Μας χώρισε η ζωή, μας πλήρωσε πικρά, μας έβαλε εμπόδια αποστάσεις·

Όμως ένα φιλί σου είναι κλίμακα απ' όπου σκαρφαλώνω

κει που οι άλλοι δεν ξέρουνε-

Υπερασπίζομαι τα βράδια που σε είχα αγκαλιά και κέρδιζα

όλες τις πιθανότητες..

Χαρακτηριστικά των ημερών..

Δεν συναινεί ο ουρανός σ' ατασθαλίες· η Δράμα

είναι βαθύ λιβάδι, ήσυχο, σαν μεταφυσικό.

Αυτά που προτείνω είναι πάντα τα δυσκολότερα, δυσκολότερος

ο αέρας που ανασαίνω, τα όνειρα, η σιωπή, όπως

την περιέχω και με περιέχει, αυτός ο τρόπος

μιας οπτικής μοναστικής κι όπως

κουρτίνα που τραβιέται για να απομονωθείς από τα πράγματα, όταν

τα πράγματα είναι οι τραγικοί μεγάλοι δυνάστες σου..

Ας είναι!

Έχει φασαρία η πόλη, έχει ζωή.

Πληθυσμός, εκ θεμελίων χαρούμενος. Μαγαζιά

που γεμίζουν από παλμό νεολαίας, ταβερνάκια

που δίνουν στην τσίκνα την πρέπουσα δικαίωση.

Από νωρίς στο μεροκάματο. Άραξε

Αξημέρωτα το φορτηγό· λαχανιασμένο· μέσα του

η ανάσα των επίπλων.

Τα χέρια μας σαν δυνατές τανάλιες

σφίγγουν την φωνή του όγκου τους

βιδώνουν σίγουρα σε μια συναρμογή όλα όπως πρέπει να γίνουν

για να χει η αρχιτεκτονική, ουσία και νόημα.

Ιδρώτας, κατσαβίδια, μαστοριά.

Τι κόβει το πριόνι που δεν είναι άσπονδος χρόνος;

Το βράδυ διαβάζω κάποιον ποιητή που είχε οικουμενικά οράματα.

Εμένα πού πήγαν τα οράματά μου;

Στένεψε η εποχή.

Όλα χωρούν σε μια μικρή, πικρή κοίτη.

Δεν συναινεί ο ουρανός σ' ατασθαλίες.

Ομιλούνται προσφυγές και ανοσιότητες.

Ομιλούνται έκλυτα ήθη.

Όσα σκέφτομαι πίπτουν και ξαναπίπτουν στο καλάθι των αχρήστων κάνοντας

το μέλλον πιο μπαρουτοκαπνισμένο, πιο γυμνό.

Και τα λουλούδια που αγαπώ θυμώνουν κάποτε- δεν μου μιλάνε..

                                           Δράμα 14 Σεπτέμβρη 2015

Καλήν εσπέρα άρχοντες!

Καλήν εσπέρα άρχοντες! Μην χαίρεστε

Ο όλεθρος, κάποτε,
θα φορά τα πρόσωπά σας-

Αυτό που πλησιάζει φίδι κολοβό

Που αναστήσαν τα ταμεία σας.

Λαοί ξεπατρισμένοι ποδοπατούνται
από τα τανκς του παρά σας-

Μανάδες που πικράθηκαν πιο πολύ κι απ' την πίκρα,

Παιδιά που κλαίνε, πρόσωπα
μουδιασμένα απ' την θλίψη-

Καλήν εσπέρα άρχοντες! Μην χαίρεστε

Θα ρθούνε μέρες που θα δικαστείτε-

Θα ενωθούν οι λαοί

θα σηκώσουν ψηλά την οικουμενική τους
αλληλεγγύη-

Τότε που εσείς θα τρέχετε να κρυφτείτε

Μέσα στους λάκκους που ανοίξαν οι οβίδες σας-

Μην λυπηθείτε τώρα..

Γελάστε,
κοροϊδέψτε αυτούς τους ξεριζωμένους που κοιμούνται
ματωμένοι στα χώματα-

Αύριο θα δαγκώνει ο ήλιος

Την σάπια κοιλιά σας-

Αύριο θα φανεί ένας νέος θεός

Που θα ορκίσει το σύμπαν
σε νέες πραγματικότητες..

Πάνω απ' την λίμνη…

Στο φως αδυνατίζουν οι φωνές και έντομα νταήδες καπηλεύονται

την ατμοσφαιρική ευαισθησία της Άνοιξης.

Πάνω απ' την λίμνη.

Μες του αέρα την έπαυλη:

εκεί που ο πρίγκιπας βάτραχος ξαναβουτά μες το νεράκι κοροϊδεύοντας την μουτσουνάρα μας που μειδιά.

Ανάμεσα από τα καλάμια, ένα νεροκοτάκι κολυμπά αφήνοντας τους κύκλους του πάνω στα ήσυχα νερά.

Κι ο ήλιος πλένει τα εσώρουχα της ψυχολογίας μας σαν της γιαγιάς μας να έμοιασε σε μία μακρινή αθώα εποχή..

  

Του πολέμου φριχτή ιαχή…

Το γαλάζιο πνίγει την πράσινη αντίρρηση της χλόης·

Ο όχλος κοιμάται- ο όχλος κινείται υπνοβατικά τεμπελιάζοντας·

Η κοινωνία των εθνών πνίγεται στα προβλήματα και αγκαλιάζει

Τις συνήθειες της σαν

Για να 'ναι να πεθάνει·

Οι άρχοντες αδιαφορούν για τον πόνο των άλλων

Και σκορπούν μνησικακία παντού·

Οι στολές τους είναι κεντρί δηλητήριο·

Τα καθεστώτα αφήνουν την μπόχα τους να ντουμανιάζει τον περίγυρο

Που βοά αστραπή κανονιών και αποδεκατισμένες αδειανές κωμοπόλεις..

Είσαι μια χίμαιρα δεδηλωμένη

Κλείνω ένα βιβλίο όπως κλείνω μια θάλασσα, όπως την περπατάς κι εσύ επάνω στην αβρή ακρογιαλιά της-

Οι πατούσες σου σαν βουλοκέρι σφραγίζουν το γράμμα που θα μου στείλει απόψε το φεγγάρι-

Δεν σε έχω, δεν σε είχα, δεν σε έχει κανείς-

Είσαι μια χίμαιρα δεδηλωμένη, ένας στίχος που πέφτει στο καθαρό νερό του πόντου κι ενστερνίζεται πάθος και ιαχή..

Γεωμετρία αισθημάτων…

Μηδείς αγεωμέτρητος εισίτω- λοιπόν

Και πώς να μείνεις

να διαβάζεις τα ευανάγνωστα; Ο ποταμός

Κυλά

Και είναι τόσες οι αξίες του, τόσος

Ο μόχθος της ροής, οι συναντήσεις

Κάτω απ' την επιφάνεια, ο ψίθυρος,

ο παφλασμός, ο ήχος-

Το εμβαδόν ισούται… αποταμίευσα πολλά, συγχρονίστηκα

Με τις μέρες, τις εβδομάδες, τους μήνες, τα χρόνια-

Στον που με έπλασε καιρό

Οφείλω

και άλλα τόσα οφείλω-

Βάσανο, ντέφι βασανάκι μου, άσε με

εδώ που ξαποσταίνω

Και κοιτώ

που είναι μόλις που βράδιασε:

πουλιά πετούν μέσα στον σκοτεινό αέρα

Και έρχεται μια μπόρα καλοκαιρινή-

Θα κλέψω την γαρδένια τ' ουρανού, θα κλέψω

σύννεφο

Και στον αιθέρα μέσα θα παραχώσω

Τις κουρασμένες ιδέες μου- να μου μείνει

μόνο ένα μαρτύριο

Να αγαπώ

και να με βρίσκει η σφαίρα κατάστηθα..