ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΑΞΙΖΟΝΤΑΣ..

Ο υπερθετικός μου είναι ένας ύμνος από γαλανό ορίζοντα
που δεν θα τον χωρέσω πουθενά

Θα καθαιρεθώ μέσα από όλες μου τις ανάγκες και θα μείνω
γυμνός όπως πρωτόπλαστος που να θρησκεύει δεν θα ξέρει

Θα έχω το ύφος που δεν θα διαβάζεται παρά μόνο
μέσα στα ευαγγέλια που θα χαθούν μετά
μες σε διδασκαλίες πουλιών και σε λόγια νεραΐδας.

Αναχωρητής από άποψη- της ερημιάς θα νέμομαι το χάος

Και θα ξυπνώ χαράζοντας τη μέρα μέσα στα ζεστά,
ωραία χρώματά της.

Της πολιτείας των ανθρώπων η βαριά βοή
θ’ αναστατώνει τα φρένα μου- σαν τρελός θα γυρίζω
μέσα στις μέρες που θα λιγοστεύουν τις ελπίδες μου…

Με έναν ποίησης θεό που θα λείπει..

Θα φλυαρώ κομίζοντας άχρηστα ρήματα και της φιλοσοφίας
λαμπερές γιρλάντες.

Αιρετικός του εαυτού μου ακόμα.

Αντωνυμίες εγωιστικής φαυλότητας
θα ακυρώνουν γύρω μου τα ξεφτισμένα ουσιαστικά
που θα πατούν το ένα πόδι έξω απ’ τον πλανήτη.

Των αγγέλων οι θεωρίες θα υπερασπίζονται αιώνιους απέθαντους θεούς-

Καθώς θα γράφουν σε ψαλμούς δοξαστικούς λιβανισμένο τ’ όνομά τους.

Και έτσι όπως θα γερνώ και θα γυρνώ
μέσα στο Τίποτα που θα μου χαριστεί ατόφιο

Θα φτάνω τον θνητό μου μύθο ως το τέλος του
και θα πεθάνω αξίζοντας μια ρίμα πικραμένη…

ΦΥΣΑΣ ΡΗΜΑΤΑ ΘΑΛΑΣΣΑΣ..

 

Αριθμοσοφία που την ψάχνεις και είναι και με άλλον τρόπο φωτιά
αρχέγονη,
που έρχεται από τα βάθη των αιώνων

Χτυπώντας το 10 πάνω στο 7
σαν αιχμή τετρακτίδας.

Και μετά εσύ

ο αιρετικός των πάντων
ο  ακόμη ελπίζοντας σε μια μαντατοφόρα άνοιξη
ο αρχαιόφιλος

ο βαθιά υποταγμένος

Φυσάς ρήματα θάλασσας πάνω στα πρωινά
και φεύγεις μες την ώχρα των αιώνων..

Το πρόθυμο πόδι σου έχει στρατηλάτη ορμή
κρατάς καλά σου την απόφαση

Κι όπως σιτίζεσαι με χίμαιρα και θλίψη
σε έχουν φίλο όλων των λέξεων οι περόνες…

ΕΠΙΛΟΓΟΣ…

Αγρύπνιας τέκνο- έλα τώρα στο φως..

Ράντισε με τις απαλές σου λέξεις

Γύρω την ερημιά,

Ακολούθησε την πορεία του ύμνου-

Και βρες μες την ορθοδοξία που ευαγγελίζεσαι

Τον έναν ήχο

Τον μόνο

Από την σωστή μουσική

Που λειτουργεί με το ελληνικό της

Παμπάλαιο σφρίγος..



Δεν αντέχουν αλήθεια οι άνθρωποι…

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ..

Έπονται τα τραγούδια του έρωτα;

Ή προηγούνται;-

Όπως

Κι οι μαργαρίτες των Μαϊων

κατοχυρώνουνε την άνοιξη.



Αν θες

Είναι του λόγου μοίρα:

Ανάλαφρα πετά πάνω από κράτη

εννοιών και λες ανθίσταται

Με τρόπους στην φθορά.

(Σιγά που σε καταλαβαίνουν…)



Πάντως

Αισθημάτων υγεία εμπνέουν τα μαγιάτικα δέντρα.



Ένα κορίτσι πιο ορθόδοξο κι από μοναχική

προσευχή

Με μαγνητισμένους τους πόλους του·



Ψηλά στην κόχη των μηρών τ’ ωραίο μισοφέγγαρο

Μισάνοιχτο απ’ την επιθυμία.



Αν ακουμπάς το στήθος της ακουμπάς την μουσική

Της νύχτας.



Και ξέρεις ακούγοντας το πιάνο των άστρων

Μ’ αυτά τα πλήκτρα που σαλεύουν μαγικά κάτω απ’ τα ουράνια δάχτυλα

Του θεού- να σωπαίνεις.



Έπονται τα τραγούδια του έρωτα;

Ή προηγούνται;..



Τα φέρνουν οι νύχτες κοντά μας όπως

Τα αρχαία πλοιάρια επί σκοπόν

Για μια κατάκτηση της μακρινής σου Τροίας..

ΜΟΥΣΙΚΟ ΔΡΩΜΕΝΟ…

Εκείνο το ανάλαφρο σαν ικεσία αεράκι

απλωμένο

που σχηματίζεται ανάμεσα από τις λεύκες που γεμίσανε
φύλλα

τονισμένο

στο ύφος του ρε σε μείζονα

αποκάλυψη-



Όπως λυγίζει κάποτε ακόμα

κι η πιο σκληρή καρδιά.



Μου λείπεις λοιπόν..



Οι νύχτες πέφτουν κάθετα-

σαν με αμπάρες

όλα γύρω κλειδώνουν.



Μισός πάω

μες την ζωή και μισός
μες τον έρωτα..



Έτσι που και οι αλφαβήτες μου να φωνασκούν από ευαισθησία

και να γίνονται φωτιάς ημερολόγια οι ώρες..

Εύκρατη αγάπη

12..




Εύκρατη συνείδηση και προπαντός

Εύκρατη αγάπη

για τα μυστικά της γλώσσας:



Αυτής της γαλανής θρησκείας

Που πλέει ούρια

Χιλιάδες χρόνια

Και μας ενώνει..

ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ…

Αδέσποτα λόγια, σκέψεις αδέσποτες, φαντάσματα

του μυαλού και του κόσμου



Κάτω από την λαμαρινένια λάμψη του τοπίου..



Αυτοκινήτων κλάξονς που τσιρίζουν επίμονα σαν για να ενοχλήσουν

τα δευτερόλεπτα της αμέριμνης ησυχίας.



Όχι άλλη αυτοκτονική διάθεση, λέξεις

που πασχίζουν να καταρρακώσουν το ρήμα της ζωής, που

μετέχουν στον θάνατο, να τον φέρουν πιο κοντά, να είναι

απελπισμένος ειρμός.



Μέσα στα ποιήματα των μοναχικών ξερνούν απελπισία

οι κολασμένοι, δεν ξέρουν

ότι ο χρόνος ακυρώνει όλες τις ματαιοδοξίες τους, δεν ξέρουν

να εκτιμούν την ανάσα σωστά.



Και όπως ξέρεις να είναι η ζωή με όλα της ολέθρια, βαφτίζονται

στο φως των ημερών οι ελπίδες που γεννήθηκαν από το τίποτα και πιο πολύ

στο τίποτα την λάμψη τους χρωστάνε..

3.4.2009

ΤΩΡΑ ΕΓΩ..

Τώρα εγώ

Έχοντας κάψει τον καρνάβαλο του χτεσινού γλεντιού

Κι έχοντας πάρει

Δρόμο άλλης σκέψης..



Και λυπημένος και χαρούμενος, και πολύς και λίγος-

Είμαι ένας κι είμαι όλοι-

Μέσα μου χωράν

Σύμπαντες κόσμοι- παιδιά

Που απαρνηθήκαν τις μανάδες

Και σκαρφάλωσαν

Ψηλά σε έναν δύσκολο ουρανό..



Τι είμαι τι δεν είμαι- μουσική

Διαπερνάει τα φρένα μου:

Ήχοι πουλιών

Που έπιασαν αντίφωνο τραγούδι ψάλλοντας

Για να συνθέσουνε το πρωινό ποίημα της άνοιξης..



Περπατώ κάτω από θεόρατα δέντρα,

Δίπλα στην παράξενη λίμνη.



Χελώνες κολυμπούν δυο-δυο ερωτευμένες-

Όπως θα έπρεπε.



Κι ένας στρατός από κάμπιες που έπεσαν

Από φρεσκοπλυμένα πεύκα που τα στόλισε

Μικρά διαμάντια η βροχή-



Πάει πάει πάει..



Πάνω στο χώμα που έφριξε από την βροχή κι ωραία μυρίζει..

ΓΡΑΦΕΙΣ ΝΟΤΕΣ..

Πίνεις το φως και σωπαίνεις, πίνεις

Το νέκταρ των θλιμμένων λέξεων

Πεταλούδα των άϋλων ανέμων, σκυλίτσα

Της φοβερής ερημιάς



Γράφεις νότες οξείες στα χρυσά νερά, πας

Αγέρωχης όψης λατρεμένη ιέρεια

Μέσα στα φλογισμένα ημερολόγια



Με κίονες του ανέμου ανεβαίνεις

Βουνά της χαρούμενης σκέψης, αντικρίζεις

Τις άλλες κορφές



Απ’ όπου ένας θεός μεγάλος Ήλιος θα φανερωθεί

Μες απ’ την φούρια φαινομένων να σου δείξει

Αιωνιότητα μιας πρόσκαιρης στιγμής..

ΕΛΑ ΣΕ ΜΕΝΑ..

Κοιμάσαι και διαβάζω πάνω στο ήρεμό σου πρόσωπο..



Έλα σε μένα βασίλισσα της χαράς μου, έλα σε μένα..



Ζήσε μέσα στο όνειρο που πλάθει τις καινούριες επικράτειες

του μυαλού μου- ζήσε:



Όπως οι λέξεις που θα γίνουν ποίημα..



Ίσως θα ήθελες να φύγεις αλλά εγώ

θα σε κρύψω μες τα φεγγάρια μου που θα γυρίζουν

κόκκινα μέσα στις καταραμένες νύχτες.



Θα ξέρω να μοιραστώ το δώρο της ύπαρξης μόνο με το τραγούδι

που θ’ αναβλύζει από μέσα μου όπως να έρχεται

από μια χώρα των πρώτων θεών!

ΘΥΤΗΣ ΚΑΙ ΘΥΜΑ..

Πυροβολώ μέσα στην μνήμη μου πολλές φορές μα ξέρω

Ότι εκεί υπάρχω μοναχά εγώ..



Ποιόν να σκοτώσω; Μόνο εγώ υπάρχω..



Αν ακουστεί ένας θάνατος θα είναι ο δικός μου.. Ωστόσο

Πίσω από λόγια κρύβομαι..



Παίζω τον ρόλο του κομπάρσου σ’ ένα θέατρο ζωής

Που δεν μου ανήκει..



Γνωρίζω

Ότι στο τέλος και το θύμα θα το παίξω μιας

Και ξέρω ότι σκοτώνουνε αυτές οι σφαίρες λέξεις..

ΟΠΟΙΟΣ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΜΕΣΑ ΜΟΥ..

Βαριοί ουρανοί της πόλης, νεφελώδεις, αμετάφραστοι-

τα πουλιά πετούν ξύνοντας την κοιλιά σας-

Κανένα φως στα δέντρα, άνεμος σείει τα φύλλα τους-

ακόμα πιο τιποτένιο το λίγο που ξέρω-

όποιος κοιτάζει μέσα μου μια θλίψη κοιτάζει.



Και το φαρμάκι των στιγμών που λες καρφώθηκαν

όπως στιλέτα σε ένα σαρακοφαγωμένο ξύλο

του καιρού-

χωρίς όνομα πλέον , μ’ έναν ρυθμό

συγκρατημένο ρυθμό και βραδιάζει..



Πάνε τα γιασεμάκια μου, τα σώματα πάνε

που ήταν νέα κι ερωτεύτηκαν

παράφορα μέσα σε μία ηλιαχτίδα-



Τώρα έχουν απομακρυνθεί τα παιδιά, οι γειτονιές

που ξέραμε χάλασαν-

κλειδαμπαρώνεις την πόρτα σου, φοβάσαι

κρύβεις την ψυχή σου μα δεν θα την βρεις

ύστερα. Στο φως



επιπλέουν όνειρα ανεκπλήρωτα-

ανεπίδοτο έμεινε το ποίημα..



Άραγε τι υπερασπίζομαι στάζοντας αίμα

λέξεων και θλίψη αγγέλου;

ΘΑΥΜΑΤΟΠΟΙΕ ΤΩΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΝ..

Έτσι όπως με ραγίζουν οι θλίψεις της νύχτας

είμαι ένας εαυτός κατακερματισμένος



Ποτισμένος δηλητήρια λησμονιάς- τι να ξεχάσω;



Όλα μου δόθηκαν απ’ την ανάποδη- η καλή τους όψη

δεν μου χαρίστηκε..



Είχα αρχίσει ν’ απελπίζομαι…Ώσπου

οι λέξεις

με νανούρισαν

γλυκά

σαν ο αέρας

ανάμεσα στα φύλλα ενός γέρικου πλάτανου.



Θροΐζοντας μέσα μου ήρθε η ποίηση..



Κατάλαβα το φως της όπως

μες τον αέρα υπάρχει- κι όμως

ακατανόητη, αν δεν πιστεύεις, η ψυχή..



Πλωτίνε της νιότης μου, θαυματοποιέ

των αποκαλύψεων..



Α! πόσο ζήτησα να είμαι ένα τραγούδι θάλασσας

που να φέρνει τον φλοίσβο στο αυτί

του μοναχικού ταξιδευτή

των ποιητικών αιτιάσεων..

ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ..

Εκτίω ποινές ονείρων μέσα σε μια λέξεων φυλακή-

στενεύει ο κλοιός τριγύρω ολοένα-

όποιος δεν αγαπά το λυχναράκι των λέξεων, όποιος δεν το συντηρεί

ας πάει αλλού:

εδώ συνάζονται άλλες σοφίες-

κι ας σε πονούν..



Ανάποδα διαβάζω: αν ξέρεις

να πας από τον σπόρο στο άνθος και μ’ αυτόν

τον τρόπο όλα να καταλαβαίνεις



αφαιρείς από τα γεγονότα την τύχη και σου μένει

δεδομένο το Απλό

δωρούμενο από την Χάρη!



Μια τόσο όμορφη μέρα μέσα σ’ έναν τόσο άσχημο κόσμο-

μια παρουσία θεού ανάμεσα στις τσιμεντένιες

σπηλιές αεικίνητων ανθρώπων..



Ο λόγος να υπάρχεις είναι ο λόγος ν’ αγαπάς..



Έτσι που τώρα δεν είμαι ο ίδιος που ήμουνα, είμαι ένας άλλος-

αφαιρούμενος απ’ την δική του σκιά..

ΠΟΡΝΗ..

Ένα κορμί που το κατοίκησαν οι πιο δια- περαστικοί φαλλοί

Αφήνοντας ένα σπέρμα αδιάφορο



Τώρα πίνει αργά την θλίψη

Αναλογιζόμενο πόσο ακούμπησε ο έρωτας αυτήν τη σάρκα

Πόσο στερήθηκε το άγγιγμά του τελικά



Δίνοντας βάρος σ’ ένα βάρος που δεν ήταν

Άλλο από την μοναξιά..

ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ..

Δίπατο σπίτι - δίπατο αίνιγμα..

Είσαι εσύ ή είναι οι άλλοι;



Πάντως μέσα στην νύχτα ακούγονται από μακριά οι μουσικές-

κι ο θρύλος της πριγκίπισσας που χάθηκε

λες ξαναζωντανεύει..





Με το φως της ημέρας πολεμούν τριαντάφυλλα

αέρα που περάσει να νικήσουν-



Χελιδόνια πουλιά ξεκινούν επανάσταση

μήπως ξεγράψουν τον χειμώνα..





Θα ρθεις το ξέρω αφήνοντας του πόθου σου

τ’ ωραίο κορμάκι να το θέλουν οι νεράιδες-



θα γίνεις η αρραβωνιαστικιά της άνοιξης-

θα φέρεις το φωνήεν σου του πόθου..





Κι εγώ που θα σε πω, μαντατοφόρος της δικής μου ερημιάς

θα με κατασπαράξουν οι τυφώνες-



Όπου είσαι θα είμαι κι εγώ-

Όπου κοιτάζεις θάλασσα, δίπλα σου τα ουράνια θα κοιτάζω..

Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΛΠΙΔΙΚΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ..

 

Πριν οι μέρες ν’ αξίζουν να είναι δικές μας, πριν

Ανοίξουν οι ουρανοί να φανούν οι αλήθεια θεοί



Ένα ρολόι μετρώντας διαφορετικά τον χρόνο απ’ ότι ξέρουμε

Αφήνει υποψίες ότι ο άνθρωπος κάπου νικά..



Γιατί κι η ποίηση είναι ελπιδική λευτεριά,

Φως που σπανίζει



Και πρέπει να κοιτάξεις βαθιά μες το αύριο

Για να δεις τα κρυμμένα προικιά της..

Πάνδημος Αφροδίτη

 

Τα χείλη της εκπυρσοκροτούσαν…Ιέρεια του κορμιού..

Όσα βασίλεια είχε ήτανε της σάρκας- Κανένα απόλυτα υπαρκτό..

Δεν ξέρω αν ξαναδιαβάζοντας τα μάτια της θα έβγαζα

τα ίδια συμπεράσματα:

Να την γδύσω και μέσα της να μπω

μ’ έναν πολιορκητικό κριό που λες και φτύνει κάθε σθεναρή αντίσταση..



Όλα μες την πραγματικότητα..

Τουλάχιστον του δικού μου μυαλού..

(Αλλά μήπως και είναι άλλη;)



Με τα ωραία στήθη της, το δέρμα

από βελούδο που το αγγίζεις- τρελαίνεσαι..



Δεν την ξέρω- Κανείς δεν την ξέρει..

Όλοι πίνουν το σώμα της

σαν κρασί που μεθά.



Τις νύχτες

κάποιοι ευτυχούν στην αγκαλιά της. Και τότε

τι χρειάζονται οι θρησκείες;

Τουλάχιστον η μία ας υπάρχει: του κορμιού.



Γιατί δεν φέρνει αμαρτία η ηδονή.

Εκείνη ξέρει..

Έχει φιλοσοφήσει πιο κοντά στην θάλασσα

-ίσως και μέσα της-

κι από το βάθος του οργασμού που εντείνονται οι αισθήσεις

σαν για ν’ανάψουν και να υψωθεί αλλιώς το αίμα

υπερνικώντας στο φεγγάρι όλα τα ρήματα

που στέκονται με θέση αγρύπνιας μέσα στο μυαλό της νύχτας..

ΝΕΦΕΛΗΓΕΡΕΤΗΣ..

Μέσα στον χρόνο φέρεσαι λες και θα είσαι αιώνιος-

σε περιμένει βαρυσήμαντη σιωπή-

Αλήθεια



πώς θα σου φερθούν οι μέρες τώρα

που πέρασαν τα ωραία καλοκαίρια και

θα σκληρύνει φαίνεται ο καιρός;



Αν έχεις σκέψεις μες το αύριο καλύτερα

να δώσεις στην ζωή σου αβάντα-



θα χαρούν οι άλλοι να μην είσαι-



Αλλά εσύ ξέρεις των ανέμων ξίφος και

να κοιτάς μέσα στον ανθεστήριο μήνα



Νεφεληγερέτης

και των άπλαστων λέξεων ο πραματευτής-

Γενναίε μου..

Ένα σπίτι ξύλινο ανάμεσα στα δέντρα

ΖΩ..

Σε μια μικρή πατρίδα όλο φώτα σήμερα σβηστά

ζω.



Ένα σπίτι ξύλινο ανάμεσα στα δέντρα

του βουνού·



Ένα ναυάγιο της στεριάς που στέκεται εκεί που είναι

μπουκωμένοι με υπεροψία οι άνεμοι.



Με άνεμο φίλο δεν μπορείς

να ημερώσεις την θάλασσα- ξέρω..



Που μετά θα κρύβεται άστρο

την νύχτα θέλω που έρχεται.



Οι καημοί της

λαμπαδιάζουν τους πόθους μου-



Καθώς σε κρατώ κάτω απ’ τα φτενά σεντόνια, γυμνή

κόρη του άνεμου..