Η πλατιά θάλασσα

Η πλατιά θάλασσα με τους κυνόδοντες
Η θάλασσα η ξιπασμένη
Αγκαλιάζει με στόμφο τα νησιά
Και περιλούει την στεριά τους με κύμα.
Όταν τελειώνει ο χειμώνας αλλάζουν οι προθέσεις της
Γίνεται πιο στοργική γίνεται πιο νηφάλια
Και αγαπά να παίζει με του ήλιου τα ζάρια.
Κάποτε την συναντώ μες τους στίχους μου
Αήττητη, ωραία
Κάποτε ψηλώνει και πνίγει την στασιμότητα των κάβων
Θέλοντας να την υπακούουν τα καράβια.
Στο φως χρυσή κι αγέρωχη, η θάλασσα των καημών, η θάλασσα των δακρύων
Προφέρει την λειτουργία της κάτω από την ιαματική μοσχοβολιά της μέρας
και αφήνει υποσχέσεις για την πέραν που γνωρίζουμε ζωή..

Αχ βρε λογοτεχνία μου

Έφυγα από τα θαυμαστικά μου. Θα ζήσω
Απλά με μία υποψία
χαράς. Ο κόσμος
Δέθηκε (και δεν λύνεται)
σαν γόρδιος. Εκεί
Που πήγα κάτι να καταλαβαίνω
από νομίσματα
Ακυρωθήκανε όλες οι ανταλλακτικές αξίες.
Σαρώθηκαν από ανέμους απληστίας
τα χρηματιστήρια.
Ο καιρός στενάζει. Η εποχή
Βρέχει μαντήλια.
Κλαμένα μάτια και η αγωνία τρώει την καρδιά.
Παντού αποτύχαμε;
Τίνος συστήματος η επιβολή κάνει τον δούλο να ξαναγυρίζει
Μες του αιώνα μας τον πυρετό;
Με την ποίηση πάω πού πάω- αθώος και αβλαβής·
Αλλά είναι άλλα εμένα τα πολλά μυστικά μου.
Μια κοσμοθεωρία θέλω που να αφήνει να ανασαίνει
και του πικραμένου η ζωή.
Πολλά σιχτίρια βάλαμε στο ίδιο καλάθι και
θα μας τινάξουν στον αέρα τα μυαλά.
Αχ βρε λογοτεχνία μου, πόσες λακκούβες κλήθηκες
αιώνες να γεμίσεις:
Μπαλωματής που πάσχισε να σώσει τα
καταφθαρμένα υφάσματα.

Θέλουν συμπέρασμα οι καιροί.

Θέλουν συμπέρασμα οι καιροί. Να δαγκώνεις

Την σάρκα του τρυφερού μήλου δεν είναι τίποτα, να κοιμάσαι

Αμέριμνος μες τον χαμό

Είναι το ίσον του, εν τη ζωή, θανάτου.

Σε πάνε όλα στο φαρμάκι

Της αδικίας. Φυλακές μοιάζουν τα όνειρα.

Κι ο ποιητής.. Πώς έγινε σκιάχτρο που διώχνει 
τις οξείες ιδέες

Και στόμωσε η κάμα του και δεν κόβει σωστά;

Φλόμωσε η ατμόσφαιρα ατασθαλίας ντουμάνι.

Είναι δακρύβρεχτα τα φωτεινά περιβόλια μας.

Θέλω μια λέξη αιχμηρή να κόβει σαν διαμάντι

Και να μυεί τα πάντα γύρω μου σε ανάταση..

Θέλουν συμπέρασμα οι καιροί.

Θέλουν συμπέρασμα οι καιροί. Να δαγκώνεις

Την σάρκα του τρυφερού μήλου δεν είναι τίποτα, να κοιμάσαι

Αμέριμνος μες τον χαμό

Είναι το ίσον του, εν τη ζωή, θανάτου.

Σε πάνε όλα στο φαρμάκι

Της αδικίας. Φυλακές μοιάζουν τα όνειρα.

Κι ο ποιητής.. Πώς έγινε σκιάχτρο που διώχνει 
τις οξείες ιδέες

Και στόμωσε η κάμα του και δεν κόβει σωστά;

Φλόμωσε η ατμόσφαιρα ατασθαλίας ντουμάνι.

Είναι δακρύβρεχτα τα φωτεινά περιβόλια μας.

Θέλω μια λέξη αιχμηρή να κόβει σαν διαμάντι

Και να μυεί τα πάντα γύρω μου σε ανάταση..

Αχ βρε λογοτεχνία μου

Έφυγα από τα θαυμαστικά μου. Θα ζήσω
Απλά με μία υποψία
χαράς. Ο κόσμος
Δέθηκε (και δεν λύνεται)
σαν γόρδιος. Εκεί
Που πήγα κάτι να καταλαβαίνω
από νομίσματα
Ακυρωθήκανε όλες οι ανταλλακτικές αξίες.
Σαρώθηκαν από ανέμους απληστίας
τα χρηματιστήρια.
Ο καιρός στενάζει. Η εποχή
Βρέχει μαντήλια.
Κλαμένα μάτια και η αγωνία τρώει την καρδιά.
Παντού αποτύχαμε;
Τίνος συστήματος η επιβολή κάνει τον δούλο να ξαναγυρίζει
Μες του αιώνα μας τον πυρετό;
Με την ποίηση πάω πού πάω- αθώος και αβλαβής·
Αλλά είναι άλλα εμένα τα πολλά μυστικά μου.
Μια κοσμοθεωρία θέλω που να αφήνει να ανασαίνει
και του πικραμένου η ζωή.
Πολλά σιχτίρια βάλαμε στο ίδιο καλάθι και
θα μας τινάξουν στον αέρα τα μυαλά.
Αχ βρε λογοτεχνία μου, πόσες λακκούβες κλήθηκες
αιώνες να γεμίσεις:
Μπαλωματής που πάσχισε να σώσει τα
καταφθαρμένα υφάσματα.

Κοιμήθηκα σαν ένα δέντρο που το πλαισιώνει η βροχή

Κοιμήθηκα σαν ένα δέντρο που το πλαισιώνει η βροχή

Γυμνός μες τον άνεμο

Τα κλαδιά μου υφάρπαξαν ύπνο

Κι η καρδιά μου αντίθετη σε όλα στυλώθηκε

Σαν μια σαΐτα που ενάντια σε κάτι πολεμά

Και η ροή του αέρα άβουλα 
την παρασέρνει.

Κοιμήθηκα μες τον ευαγγελισμό των κρίνων

Επαίτης ενός ημερινού φεγγαριού

Κοιμήθηκα ακούγοντας 
πώς κουρνελίζει το νερό

Στα σκαλοπάτια του Απριλίου.

Τα βλέφαρά μου κλειστά κι ακούω 
τις ψιχάλες

Που σκάζουν πάνω στο παράθυρο

Η ώρα έξη το απόγευμα

Κουράστηκα να μελετώ, μια νύστα ήρθε

Κι άφησα τα μολύβια μου στο πλάι πάνω 
στο παλιό γραφείο.

Όσα ποιήματα γεννήθηκαν 
τσιρίζουν

Σαν τα βυζασταρούδια

Τσιρίζουν και θέλουνε 
γάλα του κόρφου, μητρικό.

Από πέρα γυαλίσαν οι ελιές

Φυλλώματα πρασινωπά μικρά λογχίδια.

Υποχωρεί το φως-

Το μέσα και το έξω μου.

Υποχωρεί η ζωή. Αλλά μια θλίψη

Όπως μπαίνει η νύχτα

Κάνει την τελική της έφοδο..

                                                        6.4.2013   

Η ποίηση χτενίζει τα τριαντάφυλλα

Η ποίηση χτενίζει τα τριαντάφυλλα

Και τα τριαντάφυλλα καλημερίζουν την ιέρεια του κήπου

με ιαχές αρώματος-

Η σκλάβα μέρα ανασηκώνει τα φορέματά της

Κάτι εωθινά πουλιά τετερίζουν ευτυχισμένα

Ένα φωνήεν γόνιμο γκαστρωμένο με μουσική

Των δέντρων λυρικά παραδίνεται

Στο διάφανο αεράκι-

Η σιωπή ταριχεύει την μοναξιά μου

Η γραφή είναι μια επανάσταση επιτυχής

Τα μάτια σου κλέβουν ατάκες απ’ τον ουρανό

Και με καθηλώνουν σε ετοιμοπόλεμη έμπνευση-

Αχνίζει ο καφές, κοιτώ τον ορίζοντα

Φώτα λιλά βαρούνε πάνω στο ατσάλι των νεφών

Ο μιναρές της άνοιξης ανάβει-

Λεβάντα εκμαυλιστική

σαν τσακμακόπετρα βαρεί πάνω στον άσπρο τοίχο

Φαίνεται ο άγγελος και φαίνεται ο θεός

Και η μελαγχολία φαίνεται που όλα τα χαρακώνει..

Αχ βρε λογοτεχνία μου

Έφυγα από τα θαυμαστικά μου. Θα ζήσω

Απλά με μία υποψία

χαράς. Ο κόσμος

Δέθηκε (και δεν λύνεται)

σαν γόρδιος. Εκεί

Που πήγα κάτι να καταλαβαίνω

από νομίσματα

Ακυρωθήκανε όλες οι ανταλλακτικές αξίες.

Σαρώθηκαν από ανέμους απληστίας

τα χρηματιστήρια.

Ο καιρός στενάζει. Η εποχή

Βρέχει μαντήλια.

Κλαμένα μάτια και η αγωνία τρώει την καρδιά.

Παντού αποτύχαμε;

Τίνος συστήματος η επιβολή κάνει τον δούλο να ξαναγυρίζει

Μες του αιώνα μας τον πυρετό;

Με την ποίηση πάω πού πάω- αθώος και αβλαβής·

Αλλά είναι άλλα εμένα τα πολλά μυστικά μου.

Μια κοσμοθεωρία θέλω που να αφήνει να ανασαίνει

και του πικραμένου η ζωή.

Πολλά σιχτίρια βάλαμε στο ίδιο καλάθι και

θα μας τινάξουν στον αέρα τα μυαλά.

Αχ βρε λογοτεχνία μου, πόσες λακκούβες κλήθηκες

αιώνες να γεμίσεις:

Μπαλωματής που πάσχισε να σώσει τα

καταφθαρμένα υφάσματα.

Εκείνος που είναι ο Ιησούς είναι ένας έφηβος που λάμπρυνε η καρδιά του

Συλλαμβάνω εικόνες από μιας φυλακής

την νύχτα που τρυπώ
τα ντουβάρια και κοιτάζω τ' αστέρια

αποσβολωμένος και ερωτευμένος
αθεράπευτα.

Τα μολύβια μου έδωσαν πολλές νίκες.

Έγραψα μες την στρυφνή ερημιά-

λόγια λευκά και που ηχούνε υπερσυντέλικα.

Για ένα φιλί προδόθηκα, για μια αθώα φωνή.

Σκλάβος της οικουμένης και η οικουμένη δεν αρκέστηκε

να γίνει έρμαιο ο λόγος μου

στα αυτιά της.

Με αίμα
μπόλιασα την αρετή- η ηθική
που αγάπησα είναι ένα παραγάδι που ψαρεύει 

ωραίες παρομοιώσεις.

Στο ευαγγέλιο που θα αναγνωσθεί από τις μαργαρίτες που έρχονται

εκείνος που είναι ο Ιησούς είναι
ένας έφηβος που λάμπρυνε η καρδιά του

αγαπώντας εσένα και της νύχτας τα ποιήματα..

Γράψτε με απλά στοιχεία στην σελίδα της αλήθειας-

Να αποφύγω το τροχάδην… Ίσως κι εκείνο το σημειωτόν

Που βγάζει συνεχώς στο ίδιο μέρος..

Λέπια αποκτώ μετά-

Σαν να μετασχηματίζομαι σ’ ένα μεγάλο ψάρι- Θεός φυλάξει!

Που αναπνέει δύσκολα με κουρασμένα βράγχια

Έξω από της φαντασίας το νερό.

Οι αγκώνες μου πτερύγια που σπρώχνουν

Τον υδάτινο αέρα

Εκεί που υποχωρεί ο εγωισμός μου κι αλληλέγγυος

Στέκομαι στις μανάδες και που κλαίνε στα παιδιά

Απριλίου προελαύνοντος- μηνός τσαούση τόσο.

Η ποίηση θέλει την λαγαρή φωνή σου- δεν

Θα σταματήσω να φωνασκώ

Γράψτε με απλά στοιχεία στην σελίδα της αλήθειας-

Ο κόσμος δικαιώνεται μαδώντας μαργαρίτες και αναζητώντας

τον έρωτα

Ο κόσμος είναι μια ευθύνη που σου αναλογεί

Όσο για ένα φωνήεν 
χάθηκες-

Ανθίζουν μέσα σου 
οι πασχαλιές της ανάστασης!

Ζούμε στην ζέστα της μεταφυσικής

Ουσίες από ζωντανό ατσάλι

Κατεβαίνουν μες το σπλάχνο της νύχτας

κι ο ουρανός ανάβει

Πυρπολημένος από αισιοδοξία απαισιόδοξη.

Αυτοί που δεν καταλαβαίνουν

στέκονται στα πεζοδρόμια

του εγωισμού τους- Κουνάνε
της έπαρσης λάβαρα

Αυτοί που δεν καταλαβαίνουν

είναι απαθείς

Στο σκίρτημα του ουρανού.

Εμείς αγαπούμε τα χρώματα

Ζούμε στην ζέστα της μεταφυσικής

Βρίσκουμε ανεκτίμητο
το μπουμπουκιασμένο κλαδί.

Το μεσημέρι όταν έρθει

η γενειάδα του ήλιου θα γεμίσει λυρικές καρδερίνες

Που θα σκοπούν στην σύνθεση μιας μουσικής χαρούμενης

Όπως αγγέλου η ματιά.

Δεν θα γεράσει η καρδιά μας-

Θα τραγουδάμε το φως

Που ανοίγει τα παραθυρόφυλλά του

Και μας δείχνει από το μπαλκονάκι του θεού,

την θάλασσα.

ΠΙΕΡΊΑ…

                           Στην Μίνα Παπανικολάου…

Πιερία αντίσκηνο οικουμενικό

Πιερία δώρο ροδάκινο

Πιερία λόγχη αιχμηρή Πιερία πάπυρε του Ολύμπου

Προχωρημένη στα απώτατα φυλάκια του ουρανού, Πιερία με την πλειάδα των άστρων

Στις παρυφές των σύννεφων, στις κοιλάδες της σκέψης

Θεϊκή γη τεντωμένη απ’ άκρο εις άκρο

Κάτω από το φως της μέρας

Ο Μάρτιος με βρίσκει να σε ζω σαν πληγωμένος μα έχοντας

Συναίσθηση της πληθωρικής λευτεριάς σου

Πιερία ορμέμφυτη Πιερία κεχριμπαρένια

Σαν ρετσινιού το δάκρυ και σαν  έλατου η αψάδα

Πιερία πάνοπλη Πιερία Παλλάδα

που μυρίζεις τραγί

Του Δία Πιερία του Ήφαιστου οι εξάψεις

Νίβω τας χείρας μου στο ύδωρ σου και κοντοστέκομαι

Εκεί που ανάβει η θρησκεία προσηλώσεις σε μένα

Πιερία με το τσαγανό σου Πιερία παιδούλα

Όσα και χρόνια αν περάσουνε- μαθήτρια του φεγγαριού

Η νύχτα με προχώρησε έξω απ’ την αρρώστια

Οι συναθροίσεις των ταπεινών με καθήλωσαν

στον ρυθμό που αγαπά η καρδιά μου

Πιερία οργασμική με τις θηλές της λέαινας Πιερία

χοϊκή Αφροδίτη!

                                                                                 9.3.2013 

Λογάκια πάνω στο χαρτί μου.

Συννεφιασμένη μέρα, εκλεπτυσμένη σιωπή

Στα κλωνιά των δέντρων

φιλοξενούνται οι μουσικές ταξιαρχίες

Των πουλιών. Ενθουσιασμένο αεράκι

και τρύπιο βρακί της πεταλούδας

Που δράμει ανέμελη επάνω στο άγνωστο

να το μυθοποιήσει.

Χαμηλά

Ξυπνούν τα μυρμήγκια-

Στρατός μεθοδικός

Και συντάσσουν το μανιφέστο της πράξης.

Η βελόνα της μελαγχολίας σιγανά κεντά

Λογάκια πάνω στο χαρτί μου.

Σελίδα αποσυμφορημένη

Από την επική ανασφάλεια του όντος.

Βρίσκεις τον εαυτό σου τιμονιάροντας μες το λευκό πρωί

Κατά το μέγα έλεος της Άνοιξης.

Σαν στίχο στίχο να μου δίνεται η αλήθεια.

Γαστέρα  κόκκινη της γης

Γεμάτη πρωινά πουλιά και μέλι

Της μουσικής τους

Αφαλός κέντρο του κόσμου

Ξημερώνει αργά και εξοφλείται
με το δέος μου

ετούτο το γραμμάτιο.

Νερό που τρέχει μυστικά στην ιερότητα του τόπου

Σαν στίχο στίχο να μου δίνεται η αλήθεια. Κι όταν

Ο ήλιος για καλά προβάλει,
ανθισμένα δέντρα εισβάλλουν μες την έκπληξη.

Κλέβω τον οβολό που παρακράτησε η αθανασία και πληρώνω

Τα όνειρά μου με τις ηλιαχτίδες που συλλαβιστά κεντάνε

Ποίημα του Απρίλη ευωχία μες τον νου της Κυριακής.

                                                    Δελφοί 13.4.2013

Ζούμε στην ζέστα της μεταφυσικής

Ουσίες από ζωντανό ατσάλι

Κατεβαίνουν μες το σπλάχνο της νύχτας

κι ο ουρανός ανάβει

Πυρπολημένος από αισιοδοξία απαισιόδοξη.

Αυτοί που δεν καταλαβαίνουν

στέκονται στα πεζοδρόμια

του εγωισμού τους- Κουνάνε
της έπαρσης λάβαρα

Αυτοί που δεν καταλαβαίνουν

είναι απαθείς

Στο σκίρτημα του ουρανού.

Εμείς αγαπούμε τα χρώματα

Ζούμε στην ζέστα της μεταφυσικής

Βρίσκουμε ανεκτίμητο
το μπουμπουκιασμένο κλαδί.

Το μεσημέρι όταν έρθει

η γενειάδα του ήλιου θα γεμίσει λυρικές καρδερίνες

Που θα σκοπούν στην σύνθεση μιας μουσικής χαρούμενης

Όπως αγγέλου η ματιά.

Δεν θα γεράσει η καρδιά μας-

Θα τραγουδάμε το φως

Που ανοίγει τα παραθυρόφυλλά του

Και μας δείχνει από το μπαλκονάκι του θεού,

την θάλασσα.

Γράψτε με απλά στοιχεία στην σελίδα της αλήθειας-

Να αποφύγω το τροχάδην… Ίσως κι εκείνο το σημειωτόν

Που βγάζει συνεχώς στο ίδιο μέρος..

Λέπια αποκτώ μετά-

Σαν να μετασχηματίζομαι σ’ ένα μεγάλο ψάρι- Θεός φυλάξει!

Που αναπνέει δύσκολα με κουρασμένα βράγχια

Έξω από της φαντασίας το νερό.

Οι αγκώνες μου πτερύγια που σπρώχνουν

Τον υδάτινο αέρα

Εκεί που υποχωρεί ο εγωισμός μου κι αλληλέγγυος

Στέκομαι στις μανάδες και που κλαίνε στα παιδιά

Απριλίου προελαύνοντος- μηνός τσαούση τόσο.

Η ποίηση θέλει την λαγαρή φωνή σου- δεν

Θα σταματήσω να φωνασκώ

Γράψτε με απλά στοιχεία στην σελίδα της αλήθειας-

Ο κόσμος δικαιώνεται μαδώντας μαργαρίτες και αναζητώντας

τον έρωτα

Ο κόσμος είναι μια ευθύνη που σου αναλογεί

Όσο για ένα φωνήεν 
χάθηκες-

Ανθίζουν μέσα σου 
οι πασχαλιές της ανάστασης!

Εκείνος που είναι ο Ιησούς είναι ένας έφηβος που λάμπρυνε η καρδιά του

Συλλαμβάνω εικόνες από μιας φυλακής

την νύχτα που τρυπώ
τα ντουβάρια και κοιτάζω τ' αστέρια

αποσβολωμένος και ερωτευμένος
αθεράπευτα.

Τα μολύβια μου έδωσαν πολλές νίκες.

Έγραψα μες την στρυφνή ερημιά-

λόγια λευκά και που ηχούνε υπερσυντέλικα.

Για ένα φιλί προδόθηκα, για μια αθώα φωνή.

Σκλάβος της οικουμένης και η οικουμένη δεν αρκέστηκε

να γίνει έρμαιο ο λόγος μου

στα αυτιά της.

Με αίμα
μπόλιασα την αρετή- η ηθική
που αγάπησα είναι ένα παραγάδι που ψαρεύει 

ωραίες παρομοιώσεις.

Στο ευαγγέλιο που θα αναγνωσθεί από τις μαργαρίτες που έρχονται

εκείνος που είναι ο Ιησούς είναι
ένας έφηβος που λάμπρυνε η καρδιά του

αγαπώντας εσένα και της νύχτας τα ποιήματα..

Μαγνητίζω βότσαλα πλάι στην ήσυχη θάλασσα

Κανείς δεν μπορεί να μεταγλωττίσει τον θάνατο- γράφεται

με κεφαλαία της αυθαιρεσίας και ο οποιοσδήποτε

δεν τον νικά.

Βράδια που πλάγιασα μόνος… Αγαπώντας

όλες τις γυναίκες   παίζοντας

μουσικές στο κορμί τους. Η νύχτα

κατεβαίνει από ανατολάς.

Με το βαρύ καλυμμαύχι της,    

σκοτεινή και ευφάνταστη    

δύσκολη τόση-

Αγρύπνια που χωρά και των ονείρων μου τις παρακαταθήκες-

Νύχτα μεγάλη, νύχτα η δασκάλα του καημού.

Στα ρηχά των νεφών    μ’ έναν στίχο στήνω τσαντίρι

και πού ο έρωτας πού η λαλιά μου πια δεν με χωρά.

Μαγνητίζω βότσαλα πλάι στην ήσυχη θάλασσα

και τα πετώ ωραία να χοροπηδάνε

πάνω στο ζαφειρένιο ήσυχο νερό.

                                         11.4.2013

Αχ βρε λογοτεχνία μου

Έφυγα από τα θαυμαστικά μου. Θα ζήσω

Απλά με μία υποψία

χαράς. Ο κόσμος

Δέθηκε (και δεν λύνεται)

σαν γόρδιος. Εκεί

Που πήγα κάτι να καταλαβαίνω

από νομίσματα

Ακυρωθήκανε όλες οι ανταλλακτικές αξίες.

Σαρώθηκαν από ανέμους απληστίας

τα χρηματιστήρια.

Ο καιρός στενάζει. Η εποχή

Βρέχει μαντήλια.

Κλαμένα μάτια και η αγωνία τρώει την καρδιά.

Παντού αποτύχαμε;

Τίνος συστήματος η επιβολή κάνει τον δούλο να ξαναγυρίζει

Μες του αιώνα μας τον πυρετό;

Με την ποίηση πάω πού πάω- αθώος και αβλαβής·

Αλλά είναι άλλα εμένα τα πολλά μυστικά μου.

Μια κοσμοθεωρία θέλω που να αφήνει να ανασαίνει

και του πικραμένου η ζωή.

Πολλά σιχτίρια βάλαμε στο ίδιο καλάθι και

θα μας τινάξουν στον αέρα τα μυαλά.

Αχ βρε λογοτεχνία μου, πόσες λακκούβες κλήθηκες

αιώνες να γεμίσεις:

Μπαλωματής που πάσχισε να σώσει τα

καταφθαρμένα υφάσματα.

Ο ουρανός είναι σελίδα άγραφη.

Ο ήλιος φροντίζει τα φυλλώματα· η ζέστα 
η απρόσμενη του Απριλίου στεφανώνει με αίγλη τα φυτά.

Γάργαρες λέξεις μαίνονται ποια να επικρατήσει 
μες το ποίημα

του απογεύματος.

Πυροτεχνηματικά οι αντωνυμίες βόσκουνε τον εγωισμό τους.

Στιλπνό πράσινο και απέριττο γενναίο γαλάζιο.

Ευφράδεια λεξιλογική.

Ανοίξαν επιτέλους τα παράθυρα. Η σκιά

του χειμώνα υποχωρεί και ένα ελληνικό αεράκι

στέκεται διψασμένο για αντάρα μες τις φυστικιές.

Τα πλήκτρα ομονοούν να με απομακρύνουν

απ’ την πραγματικότητα. Τι καλά!

Ο ουρανός είναι σελίδα άγραφη.

Θα κλέψω από σένα τα φιλιά και θα ανακαλύψω εκ νέου το νόημα

της χαράς, της γιορτής.