Μαρίνα...

Μουδιάζει το απόγευμα, το καλοκαίρι φορά εμπριμέ υφάσματα και ιδρώνει

Γυαλίζοντας στον ήλιο. 
                               Η σκλαβωμένη λέξη είναι αρετή

Όλα υπομένουν τις ανακρίσεις της κάψας

Και επιγραμματικά τονίζουν την λιακάδα στην παραλήγουσα.

                               Στην αυλή του σχολείου έγειρε μια σκιά πλατιά όπως το πεύκο έξυσε την ώχρα και τσουρούφλισε το τρυφερό κορμάκι της με πόθο μία που την φίλησα εκεί Κυριακή.

         Μαρίνα των συναπαντημάτων μες τα μυστικά βραδάκια που απ’ το χτυποκάρδι όλος έτρεμα.

         Μαρίνα άυλη και υλική όπως το φιλοπαίγμον φεγγάρι.

Στην αγκαλιά σου έμαθα του κορμιού εορταστική γεωγραφία.

Αγγίζοντας το τριανταφυλλάκι της κοιλιάς σου ήρθε ο σεισμός του έρωτα να με προλάβει

Και να με καθηλώσει μες την χοϊκή τιτάνια έμπνευση του θεϊκού σου φιλιού!

Ο διπλανός του διπλανού κι ο παραδιπλανός μου.

Τα υαλοπετάσματα γυαλίζουν μες τον ήλιο του απογεύματος και των κτιρίων

η όψη είναι σαν βιβλικό παραμύθι που συντυχαίνει

κάτι απόκοσμο του ανθρώπου η μηδαμινότητα-

Κυκλικά οι δρόμοι σφίγγουν τις πλατείες και των αυτοκινήτων η διαδρομή

είναι μια τσιριχτή περίπτωση εκκίνησης σταματημού και φρένων

που δοκιμάζουν του κινδύνου την απόσταση..

Σχολούν τα πρωινά ωράρια- οι κοπέλες

καλοντυμένες φεύγουν για του οίκου τα καρτερικά ντουβάρια

που κρύβουνε την κούραση και θα βολέψουν λίγο το άγχος.

Παίζει η TV τα σήριαλ που δεν θα σεβαστούν καμιά πραγματικότητα.

Ο διπλανός του διπλανού κι ο παραδιπλανός μου.

Όλοι πεινούνε για συμπάθεια κι απολαβές αξιοπρέπειας-

Όλοι απομένουν με μια λυπημένη, και που θα τους κάνει να γεράσουν πρόωρα, ψυχή..

Τα πάθη που χωρώ

Τα πάθη που χωρώ γι αυτά τα ίδια πάθη συγχωρώ

Και τους άλλους..

                           Όταν έρθει

Η ώρα μιας δίκης μυστικής

Στον εαυτό χωρούνε όλοι οι εαυτοί του κόσμου.

Και τότε δεν ζητάς το προπατορικό αμάρτημα, μιας

Και όλοι ίδια φταίξαμε μες το βαθύ παρελθόν κι έτσι

Δεν σώνεσαι από μικρές ισορροπίες πάνω στο μαχαίρι, δεν

Σώνεσαι γιατί αγάπησες πολύ· είσαι

Το ίδιο θύτης με το κύμα που τολμά επαναστάσεις της θαλάσσης 
πάνω στην ακρογιαλιά, είσαι

Του εγκλήματος που δεν καθορίστηκε ο αποδέκτης

Των προϊόντων μιας ανίερης χαράς..

Ομορφούλα μου

Στα ορεινά είναι η ζωή, στα ορεινά..

Εκεί που ο αέρας

είναι λεπτός και ζωτικός

σαν πολυδύναμη μουσική.

Ομορφούλα μου,

η ζωή βραχνή εξουσία
κανονίζει να πονάμε

εντάσσει κι εσένα κι εμένα

στις πυκνές της ταξιαρχίες-

Όλο το κενό της

μέσα μας

επαναλαμβάνεται.

Ομορφούλα μου,

ιδρώνει το φύλλο της καρυδιάς στέλνοντας

τον αέρα πιο πέρα-

τον αέρα που σκλαβώνει

ωραία τα στήθια σου.

Μετά το μεσημέρι,

η βροχή δροσίζει την πόλη κι η κάθε σταγόνα

εξαχνώνεται

κάτω απ’ τα φουστάνια των κοριτσιών
σαν ατμός

της μηχανής του Πόθου.

Ομορφούλα μου,

βήμα βήμα,

απόφαση την απόφαση,

το λυρικό παράπονο που έχεις

φτάνει στ’ αυτιά μου και καταγράφεται

σαν νεόκοπη συλλαβή

από το μάρμαρο που ενέχει

μιας σταματημένης κίνησης
το κίνητρο

και που,

να το νιώσω,

θέλει το καθετί επάνω μου
να το βροντοφωνάξει..

Ομορφούλα μου,

σε κοιτώ μες τα μάτια

κι αναστατώνονται οι κόσμοι μου-

καταρρέουν
άρδην οι αριθμοί,

βαθαίνει κι άλλο ο νοηματικός  ουρανός

πίσω από αυτά που λέμε

είναι μια εικασία στερεώματος,

ένα φως ονείρου,

μια ανυπόταχτη

ισορροπία

πάνω στην επανάσταση των τολμηρών-

είναι μια σιγουριά να σου αγγίζω κάποτε το χέρι

και να γίνομαι εκείνος που να σε διεκδικήσει θέλει

από όλες τις αρσενικές ορδές

που θέλουν το φορτίο τη καρδιάς σου..

Ομορφούλα μου!

                                                        Κοζάνη 28.8.2013

Αστραφτερή και αισιόδοξη

Σαν μια φυσαλίδα που κρατά το οξυγόνο της

πολύτιμο μες το θαλασσινό νερό-

Η σκέψη σου πότε μελαγχολική και πότε

Αστραφτερή και αισιόδοξη, ξυραφένια

Επιμένει στον καθοριστικό ρόλο της,

Ξορκίζοντας το φάντασμα μιας κοινωνίας που σήπεται,

η σκέψη σου

Λαγαρή και βελουδένια, υγιής

Σαν οπώρα πολύχυμη, με ταξιδεύει

Προς τον Άνθρωπο που πρέπει να είμαι..

Ξέρω την Θυσία σου μέχρις εσχάτων, ξέρω

Πόσα τιμαλφή φιλάς

Μες την καρδιά σου, πόσα

Έχεις αποταμιεύσει ιδανικά και οράματα και γίνεται

Τώρα να είσαι μια καλογριούλα σ’ ένα μοναστήρι

του καημού και που το νιώθω έχεις

Πάθη και έρωτα για όλα που κατανοείς και ανασαίνεις,

φως μου!

Κυνηγάμε ένα όνειρο πεταλούδας

Τόξο στον υπερθετικό του ορίζοντα,

Αίσθημα βέλος που λαβώνει-

Κυνηγάμε ένα όνειρο πεταλούδας

Άπιαστο

Καθ’ όλα τερπνό 
και ωφέλιμο

Μα μάταιο 
όπως σκιά 
που εξασθενεί..

Σε κοιτώ μες τα μάτια-

Ανάβουν οι σκέψεις στα λόγια σου·

Είσαι ο εγωισμός που μου αρέσει-

Ανασαίνω το πάθος σου..

Όταν οι άνθρωποι θα νιώσουν 
τι φιλοδόξησα να κάνω,

Ίσως ακουστούν οι καμπάνες 
της άλλης βασιλείας

Και ίσως να έχει ξημερώσει 
η αριστοκρατία των λουλουδιών..

Κουράστηκα να ασχυμονούν οι χαμερπείς

Γύρω μου-

Θα πάω να κοιμηθώ 
κάτω από τον ουρανό που μίλησε

των άστρων τον διθύραμβο

Και πιο μεστός από νοήματα 
κι εντός μου τώρα,

λάμπει..

Από τον λαβύρινθο των τηλεφώνων

Από τον λαβύρινθο των τηλεφώνων μόνο μία φωνή που μπερδεύεται

μέσα στις άλλες φωνές και μετά βουλιάζει

μέσα στο ανακατωμένο σύμπαν της οχλαγωγίας που πουθενά δεν σκοπεί.

Ξυπνητήρια, υπενθυμίσεις, φιλοφρονήσεις-

Φιλίες, λυκοφιλίες-

Στα μισά της διαδρομής θυμάμαι πως για ένα ψέμα που δεν είπα άλλαξε η ροή των γεγονότων: τίποτα δεν μου χαρίστηκε·

Πλήρωσα πάλι και πάλι το αποκτηθέν

Και όταν χρησιμοποίησα το σκοτάδι για οίκο

Ένα βραχνό όνειρο στην οθόνη του νου, τελειώνει

Αυτά που δεν άρχισαν-

Ξορκίζοντας

Την μέρα με τα πολλαπλά ουσιαστικά μυστικά της..

                                                               21.7.2013

Τα πάθη που χωρώ

Τα πάθη που χωρώ γι αυτά τα ίδια πάθη συγχωρώ

Και τους άλλους..

                           Όταν έρθει

Η ώρα μιας δίκης μυστικής

Στον εαυτό χωρούνε όλοι οι εαυτοί του κόσμου.

Και τότε δεν ζητάς το προπατορικό αμάρτημα, μιας

Και όλοι ίδια φταίξαμε μες το βαθύ παρελθόν κι έτσι

Δεν σώνεσαι από μικρές ισορροπίες πάνω στο μαχαίρι, δεν

Σώνεσαι γιατί αγάπησες πολύ· είσαι

Το ίδιο θύτης με το κύμα που τολμά επαναστάσεις της θαλάσσης 
πάνω στην ακρογιαλιά, είσαι

Του εγκλήματος που δεν καθορίστηκε ο αποδέκτης

Των προϊόντων μιας ανίερης χαράς..

Ο διπλανός του διπλανού κι ο παραδιπλανός μου.

Τα υαλοπετάσματα γυαλίζουν μες τον ήλιο του απογεύματος και των κτιρίων

η όψη είναι σαν βιβλικό παραμύθι που συντυχαίνει

κάτι απόκοσμο του ανθρώπου η μηδαμινότητα-

Κυκλικά οι δρόμοι σφίγγουν τις πλατείες και των αυτοκινήτων η διαδρομή

είναι μια τσιριχτή περίπτωση εκκίνησης σταματημού και φρένων

που δοκιμάζουν του κινδύνου την απόσταση..

Σχολούν τα πρωινά ωράρια- οι κοπέλες

καλοντυμένες φεύγουν για του οίκου τα καρτερικά ντουβάρια

που κρύβουνε την κούραση και θα βολέψουν λίγο το άγχος.

Παίζει η TV τα σήριαλ που δεν θα σεβαστούν καμιά πραγματικότητα.

Ο διπλανός του διπλανού κι ο παραδιπλανός μου.

Όλοι πεινούνε για συμπάθεια κι απολαβές αξιοπρέπειας-

Όλοι απομένουν με μια λυπημένη, και που θα τους κάνει να γεράσουν πρόωρα, ψυχή..

Είναι ο ίδιος σκοτεινός άνθρωπος

Είναι ο ίδιος σκοτεινός άνθρωπος που έρχεται 
από τα βάθη των αιώνων

Με το μυαλό του μες την γυάλα της προϊστορίας, 
κακότροπος

Κι ολέθριος- 
ελεεινός των ενστίκτων..

Γεμίζει την ψυχή του συννεφιές κι όμως 
ψυχή δεν υπάρχει-

Είναι ένα άυλο φωνήεν ένα κενό γράμμα που πληρούται

Από αδιαφόρετες φωνές και συνεχώς τσιρίζει

Φοβερίζοντας και τον εαυτό του ακόμα-

Ακολουθούνται οι νόμοι από καταστρατηγήσεις κι η ιστορία 
τον απορροφά και που τον μεταλλάσει 
σε ενός θηρίου την εξημέρωση 
σιγά σιγά την βλέπω που οξειδώνει

Το καθετί επάνω του 
και γίνεται 
στο τέλος 
πειθήνιος στην εξουσία αστός..

Μια ώρα καθομιλουμένη.

Μια ώρα ολόκληρη. Μια ώρα καθομιλουμένη.

Έχω αφαιρέσει το υλικό βάρος της και τα λέπια

Και την κρατώ σαν ψάρι έξω απ’ το νερό.

Ο χρόνος όπως θέλω υφίσταται.

Κοιτάζω γύρω μου: δεν έχει ξημερώσει.

Τα δέντρα είναι πρησμένα από σκοτάδι και ύπνο

Και των πουλιών τα όνειρα σπιθίζουν μες το σκότος όπως οι πυγολαμπίδες στην ωραία εξοχή

Που σου θυμίζει παιδικά σου χρόνια.

Ακούγεται το απορριμματοφόρο του δήμου, ή

Ακούγεται κι η ερημιά-

Κι η πόλη που προσπάθησε να συλλαβίσει

Λόγια και άστρα.

Στους άδειους δρόμους περιφέρονται εγωισμοί πρωτευούσης

Και λιγοστά αυτοκίνητα, με φώτα

Που τρυπούν την κοιλιά της νύχτας όπως για να φανεί

ένα πηχτό τιποτένιο επιχείρημα

Που έχει η νύχτα για να φαίνεται ότι νικά..

Ξύπνημα..

Γιατί φωτοβολεί κι η υποψία ακόμα

Της χαράς, τον δρόμο πήρα

Που φέρνει τον Ιούλιο μπροστά μπροστά

Στην προκυμαία των γλάρων.

Αλλά αυτού του κοριτσιού που εξέχει το στήθος του

Έως το αύριο κι έως την μέρα ύστερα του θανάτου

Ποιός θα του πει να μην πάψει να φτιάχνει παραμύθια

Από αλμύρα και θάλασσα; Ποιός θα το δασκαλέψει

Να σηκωθεί σαν κύμα και να κόψει τους δεσμούς

Μ’ όλο το σκεβρωμένο παρελθόν του Ανθρώπου;

Αγαπώ την δροσιά του πρωινού, την διαφάνεια

μέχρις οστών

το αίμα που λαμπυρίζει,

το μυστικό ψέμα πως όλα

πριν αναιρεθούν, θα γίνουν

ένα τίποτα που δεν περιγράφεται..

                                        21.7.20131;

Τεχνολογία άγονη σαν η επιτύμβια στήλη μας

 

Τεχνολογία άγονη σαν η επιτύμβια στήλη μας,

τεχνολογία λιμασμένη..

Ρούφουλας ο αιώνας και καταβυθίζεις

τον εαυτό καθενός μες της απληστίας το βάραθρο.

Χτυπούνε στα μελίγγια οι φουντωμένες εξάρσεις

Και για τις μέρες που περνούν μια οσμή

Από πλήξη αφήνει το ίχνος της μες τον οικουμενικό μας κορμό.

Όρεξη του τρώγειν κι άλλο, όρεξη βουλιμική-

Ποτέ δεν χορταίνει η τελεία αν δεν γίνει μνήμα όλων των λεξιλογίων.

Τι θρησκεία είσαι αφού δεν τέλειωσε ποτέ μαζί σου ο άνθρωπος

Και ζει στα απατεώνικα οργανωμένα χωριά σου;..

Τον ήλιο επισκιάζεις της κοινής λογικής παρφουμάροντας 

την καλή θέληση με τον μπουχό της σήψης που κουβάλησε η αφεντιά σου..

Βρωμίζεις το σύμπαν με πολλαπλές ματαιότητες..

 

 

 

 

Μανιφέστο μιας προσωπικής στιγμής και μιας εξομολόγησης που πουθενά δεν σκοπεύει..

Πώς να εκπαιδεύσεις μια ζωή που έχει ακανθωτές απολήξεις, να στραφεί ενάντια στην τυραννία της οικουμένης;

Και ο έρωτας που την κρατά, μπορεί να φωταγωγήσει το μυστικό των μυστικών που καλά φυλαγμένο μια ψυχούλα το έχει 
για να ξορκίζει ετούτα και εκείνα τα δαιμόνια;

Πιστεύω σε άγουρες επαναστάσεις και σε ώριμες συνειδήσεις που ζουν με καημό να ξεγράψουν το πληθυντικό Κακό.

Μπορεί να με θηλάσανε ουτοπία οι στίχοι και να μην μπορώ να αντισταθώ στο Αδύνατον.

Αλλά και γιατί θα έπρεπε;

Έζησα με πολλές αρνήσεις και λιγοστή κατάφαση, κι αυτό πραγματικά με κούρασε.

Πρέπει να αντισταθείς στο ρεύμα όμως 
αν θες να μην σε ξεβράσουν τα νερά στην άκρη μίας αδιάφορης ματαιοδοξίας.

Ευτυχώς με έσωσε η ολιγάρκεια και ο ξινότατος πικρός εγωισμός μου.

Εξακολουθώ να συγκινούμαι από το καθετί που σπέρματι μου φαντάζει αγνό και ωραίο.

Και το ακολουθώ έως να φτάσω στην βαρκούλα ενός στίχου που αρμενίζει 
στον ωκεανό που είναι η ποίηση και είναι η ζωή μου..

η μέρα πλέει αργά

Ξέπνοη ανάμνηση

Και ρεμβασμός που τσακίζει το τοπίο

Πιο ψηλά

Πιο ψηλά

Απ’ όπου επινοώ μια αρετή για να στηρίξω

Αυτήν την διμοιρία των πεύκων-

Να ο κότσυφας βιαστικός για δυο ολοκληρωτικές νότες

Να τα σμήνη των πουλιών μοιρασμένα

ανάμεσα στο χωράφι και τον ακατέργαστο ορίζοντα

Κι η μέρα πλέει αργά με το ιστίο της

Κορμί κυπαρισσιού να εξέχει στο γαλάζιο..

Καημοί, αγάπες, μουσικές..

                                           Ο κάμπος

Είσαι εσύ κι είμαι εγώ- μ’ όλα

Τα ερωτευμένα πλάσματά του..

                                            21.7.2013 

Βρε πού’ναι μία τόλμη να την βρεις

Φόρα την μνήμη μου αλλά θα είσαι πάντα 
τόσο άϋλη που θα χορταίνει η ζωή μου απουσία.

Σκληρύνανε, 
                 πανάθεμα, 
                                οι εποχές.

Ο φτενός και που ανασαίνει, κουράζεται.

Βρε πού’ναι μία τόλμη να την βρεις και να αναστατώσεις

Την καθεστηκυία;

Να βγει στα πάνω πάνω ο Κολοκοτρώνης σου

Και να λαλήσουν οι σπιρτάδες των πνευμάτων.

Κι όχι που κάθεσαι στον θώκο της απάθειας και πλέκεις

Ησυχασμούς και ταπεινότητες που να σε πάρει!

Παρουσιάζεται ενώπιον του Θεού η Παρασκευή!

Απροσπέλαστες οι ώρες και το απόγευμα δεν έχει διαφθαρεί από κανέναν άνεμο.

Δύσκολα τα εύκολα και οι βουνοκορφές των ονείρων κρατούν την δύση φυλακισμένη.

Τα δέντρα έχουν την σιωπή παραμάσχαλα.

Λάμπουν τα επικά λιθάρια. 

Παρουσιάζεται ενώπιον του Θεού η Παρασκευή!

Χρώματα λεία και αρώματα διεγερτικά.

Συνειδήσεις από ατόφιο μετάξι.

Ξάπλωσε ωραία να τον δεις ο Χαρίλαος.

Κάπου τον ζήλεψα ο δυστυχής.

Λουλούδια ωδικά και πουλιά που φύονται για να την τάξη χαλάνε.

Αν ήξερε ο άνθρωπος να υπερασπίζεται τον εαυτό του, η γη θα άλλαζε φορά και θα καρφώνονταν σ’ άλλο στερέωμα..

Αχ εκείνες οι ψυχούλες που λείπουν

Παραμονή αγίας Παρασκευής

Τρέχοντας για την γλαφυρή πρωτεύουσα

Ανάμεσα στον κάμπο των Θηβών

Σπαρμένη γη κι ο ήλιος πάει να βασιλέψει

Αχ εκείνες οι ψυχούλες που λείπουν

Κι εγώ τους κάνω τα μνημόσυνά μου

Εκείνα τα άλλα που μεστώνουν την καρδιά μου πιο πολύ

Και για τους φίλους που πια δεν υπάρχουν, με πονάνε!

Όταν αγγίζω το μολύβι, η ακίδα του κάτι φορές

Είναι σαν όπως δόρυ σε λαβώνει

Και τρέχει το αίμα πορφυρό και με ευφράδεια

Λέει για την πικρή μας δύσκολη ζωή..

Ηλιόλουστη Χαιρώνεια. Λεοντική.

Ηλιόλουστη Χαιρώνεια. Λεοντική.

Μια λόγχη εξέχει απ’ την γη και πίσω απ’ τα κυπαρίσσια

Ο θάνατος μακρινός αδειάζει το λαγήνι του.

Του κάμπου η ισιάδα θέλει

Μια τεθλασμένη θλίψη αρχαιοκάπηλη.

Αυλές σπιτιών και τρέχοντας το αυτοκίνητο, 
η μέρα αφήνει το άθροισμά της μες του μήνα τις απολαβές 
να μην μπορεί να ξοδευτεί.

Της Βοιωτίας η όψη στέγνη και δίκοπη.

Ζαλισμένα πουλιά και νεόκοπα λόγια 
μελετούν της ιστορίας το διάκενο.

Λείπω και λείπεις απ’ όλα.

Στις Αλαλκομενές μια σιγανή ψιχάλα

Φύονται λόγια και φύεται λάγνα σιωπή.

Η ζέστη όλα τα καρφώνει

Σαν το καμάκι του ήλιου την μεγάλη ναυαρχίδα

Της βελανιδιάς.

Ανάμεσα στα καλαμπόκια ακούς όλη την νύχτα τον στρατό

Των αρουραίων που προελαύνει

Μασώντας το μπαρούτι που υπόσχεται η γη.

Στις  Αλαλκομενές μια σιγανή ψιχάλα

Πρέπει να αποφλοιώσεις την μοναξιά σαν ένα καρπό και να την γευτείς σαν να είναι μόνο δικιά σου.

Η μέρα ορμά κατά το μεσημέρι της.

Χωράφια ανασκαμμένα ζουν του αέρα τις ουτοπίες.

Ένα γεράκι ξερογλείφεται επάνω στα καλώδια.

Ό,τι εντοπίζει η ζωή ο θάνατος κρυμμένος το παραμονεύει.

Νικά η συντυχία της στιγμής με το αιώνιο..