ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ..

Τα άστρα της νύχτας δεν άφησαν ανοιχτό ουρανό..

Είχα αθροίσει μέσα μου χιλιάδες φωνές·

από παντού

με έτρωγε η μουσική

και η απελπισία του θανάτου.

Ένα πουλί σηκώνεται και καλοζυγισμένο

τρυπά με ράμφος εγωιστικό τον άνεμο.

Ήλιος που πετυχαίνει διάνα την καρδιά των λουλουδιών!.

Αιφνίδιο χτύπημα μια πρόθεση ανέμου ν’ ανεβεί ως πάνω.

Αλλάζει σχήμα,

πηδά μες το νερό,

αστράφτοντας

όπως η θέληση ανάβει φώτα

ξανά.

Σύριζα στο παλιό ντουβάρι οι μαργαρίτες μ’ έναν τρόπο που φιλοσοφούνε..

Στα κράσπεδα της ιστορίας οι λαοί που υποφέρουνε..

Τρώει το ξύλο ο άνεμος.

Έκρυβα μέσα μου των αισθημάτων την πυρίτιδα..

Μπαρούτι αψύ.

Ειλικρινά δεν ξέρω αν  με λέξεις θα νικήσω…

ΕΠΙΘΥΜΙΑ

ΕΠΙΘΥΜΙΑ.

Πάνω απ' το μαξιλάρι ο ύπνος αχνίζει..

Τόσο ήλιο ενστερνίστηκα που τώρα

σε τέτοιες μοναξιές που είμαι τρομάζω!

Πρέπει να τα 'χεις βρει καλά με σεαυτόν

αν είναι να αναζητάς θεό..

Υποθέτω αξίζει περισσότερο ένας επίμονος τζίτζικας

από μια κακότροπη μύγα..

Κατακαίγομαι από δικές μου φωτιές!

Αν είναι να σιωπήσουν γύρω μου όλα,

ας μου χαριστούν καινούρια μάτια

που ν' αφουγκράζονται σωστά μέσα στην μουσική!

2007

ΣΩΜΑΤΙΔΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ..

Μόνος και μ’ ένα λεξιλόγιο δια βίου έντονα πυρακτωμένο!
Ίσως και ψάχνοντας κάτι σαν σωματίδια του θεού- ή πάλι 
ορθογραφίες αλήθειας που σου την στερεί το φως που υπεράφθονο
θαμπώνει κάθε μάτι..

Δουλεύει ο χρόνος γύρω μας. Ανταλλάσει 
τον άνθρωπο με τον χαμό του.

Από φωνές εντός μου έφτιαξα ένα παράξενο τραγούδι
που ούτε τακτοποιεί το χάος ούτε με λυτρώνει.

Τρεις μετά τα μεσάνυχτα.. Αδειάζει ο ουρανός..

Φορτία ψυχής πάνω στις πλάτες τους
κουβαλούν κάτι παράξενοι άγγελοι.

Άδικος ο θάνατος.. Όμως πιο άδικη η ζωή..

Όπως δεν καταφέρνουμε να έχουμε
μέσα της ούτε μιαν ανάλαφρη ανάσα.

Οι περιουσίες μας (τώρα ή ύστερα) 
με έναν τρόπο καταργούνται..
Και μόνο του μυαλού η όποια παραμένει.

Με τις ιδέες μου υπήρξα σαν σ’ ερειπωμένο κάστρο φάντασμα
που το θρυλούν οι χωρικοί και να το πλησιάσουνε φοβούνται.

Κροταλίζουν οι λέξεις..

Τα βράδια ακούς τις αλυσίδες τους
όπως χτυπούνε στα πλακάκια πάνω
που λίγο πριν περπάταγε ένας σκληρός θεός…

2007

ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ..

Τα άστρα της νύχτας δεν άφησαν ανοιχτό ουρανό..

Είχα αθροίσει μέσα μου χιλιάδες φωνές·

από παντού

με έτρωγε η μουσική

και η απελπισία του θανάτου.

Ένα πουλί σηκώνεται και καλοζυγισμένο

τρυπά με ράμφος εγωιστικό τον άνεμο.

Ήλιος που πετυχαίνει διάνα την καρδιά των λουλουδιών!.

Αιφνίδιο χτύπημα μια πρόθεση ανέμου ν’ ανεβεί ως πάνω.

Αλλάζει σχήμα,

πηδά μες το νερό,

αστράφτοντας

όπως η θέληση ανάβει φώτα

ξανά.

Σύριζα στο παλιό ντουβάρι οι μαργαρίτες μ’ έναν τρόπο που φιλοσοφούνε..

Στα κράσπεδα της ιστορίας οι λαοί που υποφέρουνε..

Τρώει το ξύλο ο άνεμος.

Έκρυβα μέσα μου των αισθημάτων την πυρίτιδα..

Μπαρούτι αψύ.

Ειλικρινά δεν ξέρω αν  με λέξεις θα νικήσω…

  

ΤΑΦΗ.

                    

Όταν μιλάς κι απούσα είσαι

      Όταν σ’ ακούω κι ας μην φτάνω εδώ

            Οι μέρες μου είναι που αντάμωσαν τις μέρες σου-

Σαν μια παρέλαση του θρήνου που ακολουθεί νεκρό

Κι όσοι μοιρολογούνε ξέρουν την παλικαριά του!

Η θλίψη αόρατη σαν αίμα

   Καταλαμβάνει όλο το σώμα υποδόρια -νικάει.

      Και ένα δάκρυ κάνει

        Τον διαιρέτη του κοινό   

           Πάνω απ’ την γραμμή του κλάσματος που όλοι χωράμε-

Σαν πράξη από απλές ζωές που κάνουν

Μία σπουδαία.

 Με ψυχή- νικήστε!

(Έστω κι αν είναι μία πρόσθεση που καταλήγει αφαίρεση η ζωή!)

ΤΡΟΠΟΙ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ…

Φέγγανε φέγγανε οι πέτρες·
τινάζονταν επάνω τα ζεστά του Αυγούστου δευτερόλεπτα..
Πάνοπλε χρόνε, που εξουσιάζεις!

Ψιλές φωνούλες λουλουδιών που θάλλουν μέσα στον ανάλαφρο αέρα!

Έτσι όπως εσύ θα απολέσεις από μέσα σου αισθήματα..

Σαν τα γεράματα ιδέας που έγινε απ’ όλους πια αποδεκτή
και τότε (υιοθετώντας την εμείς) αυτή πεθαίνει..

Ξυπνάω στην καινούρια μέρα!

Θα με φέρει ο θάνατος σε άλλες αλήθειες.

Εξαντλώντας μια επιείκεια φωτός μέσα σε μία μουσική διαχυμένη.

Εκεί που κάτι απίθανοι άνεμοι σκορπούν τα σύννεφα προς όλες τις γραμμές του ορίζοντα.

Ξέρω εγώ που άγγιξα γυναίκες σαν φωτιά κι ακόμα η ψυχή μου καίει!

Εκείνο που έρχεται μέσα από ηθελημένη μοναξιά και είναι δώρο
αυτογνωσίας υπέροχο!

Όπως το ποίημα είναι τρόπος να αυθαιρετείς
πάνω απ’ τα γεγονότα!

Να γράφεσαι γλαυκός μέσα στο αποτρόπαιο μαύρο!

ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ..

Τα άστρα της νύχτας δεν άφησαν ανοιχτό ουρανό..

Είχα αθροίσει μέσα μου χιλιάδες φωνές·

από παντού

με έτρωγε η μουσική

και η απελπισία του θανάτου.

Ένα πουλί σηκώνεται και καλοζυγισμένο

τρυπά με ράμφος εγωιστικό τον άνεμο.

Ήλιος που πετυχαίνει διάνα την καρδιά των λουλουδιών!.

Αιφνίδιο χτύπημα μια πρόθεση ανέμου ν’ ανεβεί ως πάνω.

Αλλάζει σχήμα,

πηδά μες το νερό,

αστράφτοντας

όπως η θέληση ανάβει φώτα

ξανά.

Σύριζα στο παλιό ντουβάρι οι μαργαρίτες μ’ έναν τρόπο που φιλοσοφούνε..

Στα κράσπεδα της ιστορίας οι λαοί που υποφέρουνε..

Τρώει το ξύλο ο άνεμος.

Έκρυβα μέσα μου των αισθημάτων την πυρίτιδα..

Μπαρούτι αψύ.

Ειλικρινά δεν ξέρω αν  με λέξεις θα νικήσω…

ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ Η ΜΕΡΑ..

Έρχεται το μικρό πουλί και συλλαβίζει..

Σκάζουν οι πέτρες σαν από τον δυναμίτη της ιδέας τους.

Ακούγεται η εκδίκηση των εγκάτων της γης.

Στα μισά που πρόλαβα να δω      

σαν από μια ιδέα θάλασσας

προήλθαν όλα. 

   

Όπως πιο γρήγορα ταξίδευα με το μυαλό παρά με οτιδήποτε άλλο.

Στέριωσε ο ενάλιος ήλιος..       Κιόλας!

Της Παναγίας η μέρα!         Σαν μιας άλλης θεάς

που συνεχίζεται ακόμη ο μύθος της-

Όπως την γράφουνε ακόμη στα πλεούμενα

νησιώτες καπετάνιοι.

Όμως σ’ αυτήν την εποχή που ζούμε λιγοστεύουν ολοένα οι κατανοούντες!..

Λες και να λείπει η ομορφιά, λες κι εμείς να μην σπουδάσαμε

ν’ ακούμε μες του φεγγαριού την ησυχία.

Γράφω πηγαίνοντας για ξημερώματα...

Ακουμπάει ο ένας τον άλλον ο πόλος.

Η γη συρρικνώνεται-      

διπλωμένο χαρτί κι αποκρύπτει

το γραμμένο ανάμεσα μυστικό του θανάτου.

Σ’ ένα που καταλήγει λάθος οικουμενικό συμπέρασμα

έρχεται ο άνθρωπος.

Η βαρβαρότητα καλά κρατεί.         

Τόσο που αναρωτιέμαι  αν αξίζει να επιδιώκεις

ζωγραφιές ψυχής,  

όταν στα γύρω σου  όλα επίμονα σκουραίνουν..

ΞΕΡΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ..

Η φωνή μου χοϊκό μαράζι έχει πάντα
και άνεμο άπελπι, μα θεϊκό!

Νύχτες ωραίες που από τα στήθη τρέχω των ωραίων κοριτσιών
προς εφηβαίο παράδεισο!

Πλέω στις θάλασσες
τις άπλετες του νου και πάω
προς ιδεών λιμένες..

Λέξη μου- μηχανάκι- βασανάκι μου
μπαρούτι για να ανατιναχτώ!

Πώς πάω προς τις μονές των παρεπιδημούντων
αδέξιος και ονειροπαρμένος
και νοσταλγός της ομορφιάς
που τρέχει όπως νερένια υπόσχεση
μέσα στα μάτια μιας κοπέλας!

Ανάβουν φώτα, σβήνουν φώτα-
όπως κι ο κάθε έρωτας ανάβει!

Έλα για να τον ζήσουμε χωρίς προσθέσεις
ή αφαιρέσεις από την ψυχή!

Απλά είναι τα λόγια του ήλιου,
του λίθου απλά,
του έρωτα απλούστερα-
πάντα!

Εμείς
οι αιρετικοί των ομοιοκατάληκτων καημών
ξέρουμε να διαβάζουμε
αλλιώς τον ουρανό
και τα ωραία στήθη μιας κοπέλας!

Ρόδος. 17.10.2008

ΣΦΡΑΓΙΔΟΛΙΘΟΣ..

31.

Έτσι αποχαιρετάει ο άνθρωπος τον κόσμο κι έτσι
αξιώνεται να μιλά με τον θεό!

Τώρα μέσα στους κήπους της ανατολής
ρέει λουλούδι γάργαρο…

Ο τρόπος του απλού να επισημαίνει
την καθαρότητα που με καθόρισε.

Όλα πολύ συγκεκριμένα.

Με ύφος κατανυχτικό.

Απλώνονται σαν το μελάνι μ’ ένα υπέρογκο φορτίο
Ιδεών που μόνο μες την ποίηση χωράει..

Και άντε τώρα αγρύπνησε για να το πεις!

37.

Απ’ όσα λέω μόνο ένα άρωμα επιζεί
της γλώσσας, μιας κι η ευτυχία
ευπαθής μη μου άπτου κόρη
την παίρνει ο βοριάς και πάει
μακριά
μέσα στα πέρα σύννεφα!

Τίποτα δεν γνωρίζουμε.
Ο βίος τέτοιος είναι.
Πλάθεις υπέροχα με ύλη
αόρατη, φανταστική.
Κι απ’ τα βουνά απέναντι
αναχαράζει ο ήλιος!

Όλης της νύχτας οι εξάρσεις σαν μια επική σιωπή
τώρα που ξημερώνει
αφήνουν όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά-

Αν φωνάξεις
σε όλα χάνεται η φωνή
και πάλι μόνος είσαι..

33.

Αδειάζουν οι ουρανοί τα άστρα τους μέσα στην ανάσκελη νύχτα-

Ορατό γίνεται το αφανές.

Εγώ κατέχω το λίγο-
σπουργιτιού τιτίβισμα που ανοίγει
πόρτες του ουρανού.

Και ξέρω πια να μην μιλώ μα να ανακαλύπτω
μες την σιωπή μου λάφυρα-
κοιτώντας έσω…

Ορθώνεται μονοσήμαντη η ελπίδα. Ποιός την χρειάζεται;
Και ποιός την τολμά;

Με τις λέξεις πού φτάνεις; Λίγο το νόημα και μέγας ο κόπος.

Αρπάζεις το ασήμαντο. Από την συγκυρία
σου διαφεύγει το αληθινά σημαντικό:

θα σφάλλεις…

ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ..

Τα άστρα της νύχτας δεν άφησαν ανοιχτό ουρανό..

Είχα αθροίσει μέσα μου χιλιάδες φωνές·

από παντού
με έτρωγε η μουσική
και η απελπισία του θανάτου.

Ένα πουλί σηκώνεται και καλοζυγισμένο
τρυπά με ράμφος εγωιστικό τον άνεμο.

Ήλιος που πετυχαίνει διάνα την καρδιά των λουλουδιών!.

Αιφνίδιο χτύπημα μια πρόθεση ανέμου ν’ ανεβεί ως πάνω.
Αλλάζει σχήμα,
πηδά μες το νερό,
αστράφτοντας
όπως η θέληση ανάβει φώτα
ξανά.

Σύριζα στο παλιό ντουβάρι οι μαργαρίτες μ’ έναν τρόπο που φιλοσοφούνε..

Στα κράσπεδα της ιστορίας οι λαοί που υποφέρουνε..
Τρώει το ξύλο ο άνεμος.

Έκρυβα μέσα μου των αισθημάτων την πυρίτιδα..
Μπαρούτι αψύ.

Ειλικρινά δεν ξέρω αν με λέξεις θα νικήσω…

37

37.

Απ’ όσα λέω μόνο ένα άρωμα επιζεί
της γλώσσας, μιας κι η ευτυχία
ευπαθής μη μου άπτου κόρη
την παίρνει ο βοριάς και πάει
μακριά
μέσα στα πέρα σύννεφα!

Τίποτα δεν γνωρίζουμε.
Ο βίος τέτοιος είναι.
Πλάθεις υπέροχα με ύλη
αόρατη, φανταστική.
Κι απ’ τα βουνά απέναντι
αναχαράζει ο ήλιος!

Όλης της νύχτας οι εξάρσεις σαν μια επική σιωπή
τώρα που ξημερώνει
αφήνουν όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά-

Αν φωνάξεις
σε όλα χάνεται η φωνή
και πάλι μόνος είσαι..

31.

31.

Έτσι αποχαιρετάει ο άνθρωπος τον κόσμο κι έτσι
αξιώνεται να μιλά με τον θεό!

Τώρα μέσα στους κήπους της ανατολής
ρέει λουλούδι γάργαρο…

Ο τρόπος του απλού να επισημαίνει
την καθαρότητα που με καθόρισε.

Όλα πολύ συγκεκριμένα.

Με ύφος κατανυχτικό.

Απλώνονται σαν το μελάνι μ’ ένα υπέρογκο φορτίο
Ιδεών που μόνο μες την ποίηση χωράει..

Και άντε τώρα αγρύπνησε για να το πεις!

33.

33.

Αδειάζουν οι ουρανοί τα άστρα τους μέσα στην ανάσκελη νύχτα-

Ορατό γίνεται το αφανές.

Εγώ κατέχω το λίγο-
σπουργιτιού τιτίβισμα που ανοίγει
πόρτες του ουρανού.

Και ξέρω πια να μην μιλώ μα να ανακαλύπτω
μες την σιωπή μου λάφυρα-
κοιτώντας έσω…

Ορθώνεται μονοσήμαντη η ελπίδα. Ποιός την χρειάζεται;
Και ποιός την τολμά;

Με τις λέξεις πού φτάνεις; Λίγο το νόημα και μέγας ο κόπος.

Αρπάζεις το ασήμαντο. Από την συγκυρία
σου διαφεύγει το αληθινά σημαντικό:

θα σφάλλεις…

ΞΕΡΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ..

ΞΕΡΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ..

Η φωνή μου χοϊκό μαράζι έχει πάντα
και άνεμο άπελπι, μα θεϊκό!

Νύχτες ωραίες που από τα στήθη τρέχω των ωραίων κοριτσιών
προς εφηβαίο παράδεισο!

Πλέω στις θάλασσες
τις άπλετες του νου και πάω
προς ιδεών λιμένες..

Λέξη μου- μηχανάκι- βασανάκι μου
μπαρούτι για να ανατιναχτώ!

Πώς πάω προς τις μονές των παρεπιδημούντων
αδέξιος και ονειροπαρμένος
και νοσταλγός της ομορφιάς
που τρέχει όπως νερένια υπόσχεση
μέσα στα μάτια μιας κοπέλας!

Ανάβουν φώτα, σβήνουν φώτα-
όπως κι ο κάθε έρωτας ανάβει!

Έλα για να τον ζήσουμε χωρίς προσθέσεις
ή αφαιρέσεις από την ψυχή!

Απλά είναι τα λόγια του ήλιου,
του λίθου απλά,
του έρωτα απλούστερα-
πάντα!

Εμείς
οι αιρετικοί των ομοιοκατάληκτων καημών
ξέρουμε να διαβάζουμε
αλλιώς τον ουρανό
και τα ωραία στήθη μιας κοπέλας!

Ρόδος. 17.10.2008

ΣΩΜΑΤΙΔΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ..

ΣΩΜΑΤΙΔΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ..

Μόνος και μ’ ένα λεξιλόγιο δια βίου έντονα πυρακτωμένο!
Ίσως και ψάχνοντας κάτι σαν σωματίδια του θεού- ή πάλι
ορθογραφίες αλήθειας που σου την στερεί το φως που υπεράφθονο
θαμπώνει κάθε μάτι..

Δουλεύει ο χρόνος γύρω μας. Ανταλλάσει
τον άνθρωπο με τον χαμό του.

Από φωνές εντός μου έφτιαξα ένα παράξενο τραγούδι
που ούτε τακτοποιεί το χάος ούτε με λυτρώνει.

Τρεις μετά τα μεσάνυχτα.. Αδειάζει ο ουρανός..

Φορτία ψυχής πάνω στις πλάτες τους
κουβαλούν κάτι παράξενοι άγγελοι.

Άδικος ο θάνατος.. Όμως πιο άδικη η ζωή..

Όπως δεν καταφέρνουμε να έχουμε
μέσα της ούτε μιαν ανάλαφρη ανάσα.

Οι περιουσίες μας (τώρα ή ύστερα)
με έναν τρόπο καταργούνται..
Και μόνο του μυαλού η όποια παραμένει.

Με τις ιδέες μου υπήρξα σαν σ’ ερειπωμένο κάστρο φάντασμα
που το θρυλούν οι χωρικοί και να το πλησιάσουνε φοβούνται.

Κροταλίζουν οι λέξεις..

Τα βράδια ακούς τις αλυσίδες τους
όπως χτυπούνε στα πλακάκια πάνω
που λίγο πριν περπάταγε ένας σκληρός θεός…

2007

ΔΑΙΜΟΝΑ ΠΟΥ ΜΕ ΚΥΝΗΓΑΣ..

ΔΑΙΜΟΝΑ ΠΟΥ ΜΕ ΚΥΝΗΓΑΣ..

Απαλά χάνεται μέσα στον ουρανό το απραγματοποίητο.

Των ονείρων η εξουσία ολοένα εξαερώνεται και πάει
ψηλά,
πλάι στο αλώνι του ωραίου φεγγαριού..

Όμορφη ταπεινή νύχτα!

Κάπου πιο επιδέξια ένας άγγελος
κρούει στην λύρα τα ερωτευμένα πάθη του!

Παντού θεός!

Καταλαβαίνω γύρω μου το φως που αφήνει ένα λίγο γιασεμί
μέσα στο περισσότερο τραγούδι του ονειροπόλου.

Δαίμονα που με κυνηγάς, Δαίμονα!…

Στο μπράτσο χαραγμένο ένα όνομα που κάπου ο έρωτας συλλάβισε
όταν οι νύχτες σβήσανε χαράματα
όλα τα άστρα..

Ένα αγρίμι μέσα μου που τρώει σπλάχνο ολοένα να επιβιώσει

και ξέρει απλά να προφυλάσσεται λουφάζοντας
μες τις πολλές φιλοδοξίες..

ΤΡΟΠΟΙ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ..

ΤΡΟΠΟΙ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ…

Φέγγανε φέγγανε οι πέτρες·
τινάζονταν επάνω τα ζεστά του Αυγούστου δευτερόλεπτα..
Πάνοπλε χρόνε, που εξουσιάζεις!

Ψιλές φωνούλες λουλουδιών που θάλλουν μέσα στον ανάλαφρο αέρα!

Έτσι όπως εσύ θα απολέσεις από μέσα σου αισθήματα..

Σαν τα γεράματα ιδέας που έγινε απ’ όλους πια αποδεκτή
και τότε (υιοθετώντας την εμείς) αυτή πεθαίνει..

Ξυπνάω στην καινούρια μέρα!

Θα με φέρει ο θάνατος σε άλλες αλήθειες.

Εξαντλώντας μια επιείκεια φωτός μέσα σε μία μουσική διαχυμένη.

Εκεί που κάτι απίθανοι άνεμοι σκορπούν τα σύννεφα προς όλες τις γραμμές του ορίζοντα.

Ξέρω εγώ που άγγιξα γυναίκες σαν φωτιά κι ακόμα η ψυχή μου καίει!

Εκείνο που έρχεται μέσα από ηθελημένη μοναξιά και είναι δώρο
αυτογνωσίας υπέροχο!

Όπως το ποίημα είναι τρόπος να αυθαιρετείς
πάνω απ’ τα γεγονότα!

Να γράφεσαι γλαυκός μέσα στο αποτρόπαιο μαύρο!

ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ..

ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ..

Τα άστρα της νύχτας δεν άφησαν ανοιχτό ουρανό..

Είχα αθροίσει μέσα μου χιλιάδες φωνές·

από παντού
με έτρωγε η μουσική
και η απελπισία του θανάτου.

Ένα πουλί σηκώνεται και καλοζυγισμένο
τρυπά με ράμφος εγωιστικό τον άνεμο.

Ήλιος που πετυχαίνει διάνα την καρδιά των λουλουδιών!.

Αιφνίδιο χτύπημα μια πρόθεση ανέμου ν’ ανεβεί ως πάνω.
Αλλάζει σχήμα,
πηδά μες το νερό,
αστράφτοντας
όπως η θέληση ανάβει φώτα
ξανά.

Σύριζα στο παλιό ντουβάρι οι μαργαρίτες μ’ έναν τρόπο που φιλοσοφούνε..

Στα κράσπεδα της ιστορίας οι λαοί που υποφέρουνε..
Τρώει το ξύλο ο άνεμος.

Έκρυβα μέσα μου των αισθημάτων την πυρίτιδα..
Μπαρούτι αψύ.

Ειλικρινά δεν ξέρω αν με λέξεις θα νικήσω…