Για την κορυφή μιας Ιδέας…

Από τας Ιδέας άρξασθαι.. Και νυν
δες την κρυφή αρμονία του όλου
που σκηνοθετεί μονολόγους με τον καιρό
που περνά.
Εισβάλω στην ζωή με ρήματα
που εγκυμονούν κινδύνους
″ Αγαπώ″ η ″ Θα σε καρτερώ″-
Η πόλη σφράγισε
τα θησαυροφυλάκιά της-
Η φιλία μας είναι μόνη και μένει
εκεί που επιμένουν οι πολλοί να μην καταλαβαίνουν
από ονομαστικές ουτοπίες.
Με την φιλοδοξία μου πάω- δεν είναι κακό.
Δεν πέθανα για καμία θρησκεία.
Πιστεύω σύνολα που δεν χωρούν
σε μια αγκύλη ανελεύθερου μυαλού
και συλλαβίζω πάντοτε ένα ρημάδι χάος.
Ας μείνει το παιχνίδι αυτό
των λέξεων και το λουλουδένιο το αίσθημα
που σε κοιτώ και με κοιτάς και ζούμε
σε γήινο ορθοδόξου αποδοχής
καταχωρημένο Παράδεισο..

ΙΕΡΟΦΑΝΤΙΚΗΣ ΕΥΦΟΡΙΑΣ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ..

Ακριβή μου πέτρα
τα μεσημέρια που προσαγορεύει ο ήλιος την σκληράδα σου
το χιτώνιο σου καίει σαν βάτος της ερήμου
ονομαστή
στις παρυφές της νύχτας σπιθίζουν
οι καρδιές των αστεριών κι ο νεφεληγερέτης
Δίας λαχταρά την κόρη την ευπλόκαμη
τίμιο ξύλο ιππεύει το φεγγάρι
τα τριζόνια αλαφροπατάνε πάνω στα φύλλα της νοσταλγίας
πηγαινοέρχονται οι μαυροφορεμένες
γερόντισσες μες τα σοκάκια της απάνω πόλης
η Λέσβος πλέει επί των υδάτων
του Αρίωνα οι μουσικές διασφαλίζουν
επουράνιο φως
α ψυχή μου που λυτρώθηκες μες το αλώνι της αυγής
κάτω από την σκεπή των πλατάνων
ανάταση φέρουν οι ορίζοντες
η κάθε λέξη χλιμιντρά βαυκαλισμένη
λέω τις εκδοχές του μύθου που έζησα
κυνήγησα κι εγώ το χρυσόμαλλο δέρας
στην σκήτη των ανέμων
κάτω από την κάθε συλλαβή της νύχτας
αγρυπνά και είναι μανιφέστο της φωνής η παλικαριά μου
ζω το μυστήριο των φωνηέντων
ως το κρυφό κύτταρό μου..

Με επιμονή με αφαιρώ από τα γεγονότα αλλά η ζωή με επαναπροσθέτει πεισματικά.

Με επιμονή με αφαιρώ από τα γεγονότα αλλά η ζωή με επαναπροσθέτει
πεισματικά.
εδώ η μικρή σπίθα του απαρεμφάτου, εδώ ο λαϊκός καημός
η πατρίδα στα δύσκολα.
εδώ η ξεφτισμένη ελπίδα, εδώ που εκμαυλίζονται οι άρχοντες
εδώ οι απάτριδες ρουφιάνοι που προδίδουν
τον λαό. κλαίνε οι μέρες
που έχω, τα παιδιά αντιμέτωπα με ζωή φυλακή.
ποιός στέρησε το μέλλον από των παιδιών την αθωότητα;
κι η ποίηση πώς έγινε μια σάλπιγγα που δεν κατάφερε να ρίξει κάτω
τα ορθωμένα τείχη;
της αρχαίας προσήλωσής μου ο ειρμός
νεύματα κάνει
παρακολουθώ την ιδεατή φρυκτωρία.
ας ενωθούν οι καρδιές των σύμμαχων
οραματιστών να ξαναδώσουν προμηθεΐκή φωτιά
στον γίγαντα λαό που τον δικάσανε
να ζει μες το αγιάζι..

Με επιμονή με αφαιρώ από τα γεγονότα αλλά η ζωή με επαναπροσθέτει πεισματικά.

                    Με επιμονή με αφαιρώ από τα γεγονότα αλλά η ζωή με επαναπροσθέτει
                           πεισματικά.
                                 εδώ η μικρή σπίθα του απαρεμφάτου, εδώ ο λαϊκός καημός
                                     η πατρίδα στα δύσκολα.
                                εδώ η ξεφτισμένη ελπίδα, εδώ που εκμαυλίζονται οι άρχοντες
                            εδώ οι απάτριδες ρουφιάνοι που προδίδουν
                                   τον λαό.  κλαίνε οι μέρες
                                        που έχω, τα παιδιά αντιμέτωπα με ζωή φυλακή.
                                               ποιός στέρησε το μέλλον από των παιδιών την αθωότητα;
                                       κι η ποίηση πώς έγινε μια σάλπιγγα που δεν κατάφερε να ρίξει κάτω
                                 τα ορθωμένα τείχη;
                            της αρχαίας προσήλωσής μου ο ειρμός
                       νεύματα κάνει
                           παρακολουθώ την ιδεατή φρυκτωρία.
                                ας ενωθούν οι καρδιές των σύμμαχων
                                      οραματιστών να ξαναδώσουν προμηθεΐκή φωτιά
                                            στον γίγαντα λαό που τον δικάσανε
                                                να ζει μες το αγιάζι..

ΙΕΡΟΦΑΝΤΙΚΗΣ ΕΥΦΟΡΙΑΣ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ..

Ακριβή μου πέτρα
τα μεσημέρια που προσαγορεύει ο ήλιος την σκληράδα σου
το χιτώνιο σου καίει σαν βάτος της ερήμου
ονομαστή
στις παρυφές της νύχτας σπιθίζουν
οι καρδιές των αστεριών κι ο νεφεληγερέτης
Δίας λαχταρά την κόρη την ευπλόκαμη
τίμιο ξύλο ιππεύει το φεγγάρι
τα τριζόνια αλαφροπατάνε πάνω στα φύλλα της νοσταλγίας
πηγαινοέρχονται οι μαυροφορεμένες
γερόντισσες μες τα σοκάκια της απάνω πόλης
η Λέσβος πλέει επί των υδάτων
του Αρίωνα οι μουσικές διασφαλίζουν
επουράνιο φως
α ψυχή μου που λυτρώθηκες μες το αλώνι της αυγής
κάτω από την σκεπή των πλατάνων
ανάταση φέρουν οι ορίζοντες
η κάθε λέξη χλιμιντρά βαυκαλισμένη
λέω τις εκδοχές του μύθου που έζησα
κυνήγησα κι εγώ το χρυσόμαλλο δέρας
στην σκήτη των ανέμων
κάτω από την κάθε συλλαβή της νύχτας
αγρυπνά και είναι μανιφέστο της φωνής η παλικαριά μου
ζω το μυστήριο των φωνηέντων
ως το κρυφό κύτταρό μου..

Για την κορυφή μιας Ιδέας…

Από τας Ιδέας άρξασθαι.. Και νυν

δες την κρυφή αρμονία του όλου

που σκηνοθετεί μονολόγους με τον καιρό

που περνά.

Εισβάλω στην ζωή με ρήματα

που εγκυμονούν κινδύνους

″ Αγαπώ″ η ″ Θα σε καρτερώ″-

Η πόλη σφράγισε

τα θησαυροφυλάκιά της-

Η φιλία μας είναι μόνη και μένει

εκεί που επιμένουν οι πολλοί να μην καταλαβαίνουν

από ονομαστικές ουτοπίες.

Με την φιλοδοξία μου πάω- δεν είναι κακό.

Δεν πέθανα για καμία θρησκεία.

Πιστεύω σύνολα που δεν χωρούν

σε μια αγκύλη ανελεύθερου μυαλού

και συλλαβίζω πάντοτε ένα ρημάδι χάος.

Ας μείνει το παιχνίδι αυτό

των λέξεων και το λουλουδένιο το αίσθημα

που σε κοιτώ και με κοιτάς και ζούμε

σε γήινο ορθοδόξου αποδοχής

καταχωρημένο Παράδεισο..

ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ ΑΤΕΓΚΤΩΝ ΑΞΙΩΝ..,

Θα με θυμηθείτε μια μέρα

Όταν λείψουν οι προτροπές μου και τα πολλά που συλλάβισα

όταν η αισχύνη δεν θα έχει πλέον το φρένο

της- θα με θυμηθείτε

Όταν θα λείπω κι εγώ

φτωχός των φτωχώνε

κι αόριστος των αορίστων

μα πάντα αριστοκράτης στην ανάμνηση

και πάντα με, στο πέτο μου, ένα λουλούδι

φιλοσοφικό κι απέριττα άλικο.

****************************

Η εξουσία μου είναι μια περιδίνηση μες το κεφάλι αυτού που σκέφτεται-

Δεν θέλει τέτοια σίγουρα η εποχή-

Αν αφήσω έναν ταπεινό λόγο να σπαρθεί μες το χωράφι των επιφωνημάτων

Η σκορπίνα ιστορία θα με κεντήσει αδρά

Αλλά εγώ εκεί και πείσμονας θα επιμένω

Ήρθα έφυγα επανήλθα συντάχθηκα με τα δύσκολα

Ακόμα και οι λέξεις που αγαπώ φαντάζουν πια ακριβοδίκαιες γιατί με επιμέλεια τις επέλεξα

Ποιος ξέρει η ποίηση πού τον οδηγεί- μπορεί σ’ ένα λάθος

Επιφανειακό και αποκάτω του

Βρίθουν κουβέντες υπερβολικά ανθρώπινες

Από εκείνες που κανείς τυχαίνει μ’ έναν φίλο

Και είναι ζόρικη για να ‘ναι η ζωή

Μπορεί να χαθώ σε νοήματα που με ξεπερνούν, μπορεί να πεθάνω

Αλλά με ειλικρίνεια τα πάντα πλησίασα

Μαστόρεψα το χάος

Τιθάσεψα την ψυχή

Και τώρα ζω το μέγα έλεος της νύχτας που ο απολογισμός της φέρει έναν  ύπνο γαλήνιο..

ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ ΑΤΕΓΚΤΩΝ ΑΞΙΩΝ..,

Σε βάθος ονείρου..

Είδα τα νυσταγμένα φυτά, τις γυναίκες

που γέρασαν

Και μια ρυτίδα που έτρεχε στα πρόσωπά τους.

Τις άλλες μέρες δεν σταμάταγε η βροχή.

Έκοβα τις σανίδες μιας βιτρίνας

με το πριόνι

Κι όλα, το ήξερα, την εποχή ετούτη, ήταν εμπόρευμα.

Αν νύχτωνε, η φωνή του φεγγαριού ξεμύτιζε από τα σύννεφα και η πόλη

Αποκτούσε άλλο ενδιαφέρον.

Κάτι αδέσποτα σκυλιά γαύγιζαν τους περαστικούς που αδιαφόρετα γυρνούσαν.

Μαύριζαν όλα για να φανεί κάπου ανάμεσα

Ένα παρήγορο αναποφάσιστο άστρο..

**************************

Πουθενά δεν θα βρω το δίκιο μου.

Η στιγμή υπερασπίζεται το θάρρος της ανεμώνας

Και ο βράχος γίνεται ανθοδοχείο απρόσμενο.

Απαλό αεράκι χαϊδεύει την χλόη.

Είμαι εντεταλμένος πίσω να κοιτώ

Όπου η ιστορία ανασυνθέτει σφάλματα και τις ντροπές της. Τελετές λιτές κάτω από το αινιγματικό φεγγάρι.

Τα παιδιά πηδούν τις φωτιές και οι χορευτές με τα προσωπεία γελούν και συννεφιάζει ο ουρανός.

Ανοίγει μια πόρτα της φωτιάς απ’ όπου πρόβαλε ο παντοδύναμος πόνος.

Ο άνθρωπος που είμαι είναι μια σκέψη που δεν ευοδώθηκε να έχει αντίκρισμα.

Ρέπουν όλα προς το κατώι των στίχων

Όπου παλαιώνονται σαν το καλό κρασί.

Ευτυχισμένη η χρονιά εφέτος.

Και οι λέξεις ξεκλειδώνουν τα κελάρια των ουρανών..

**********************************************

Η σιωπή μεταφέρει αιματηρές θρυαλλίδες

Πάνω από τα ιμάτια των δέντρων.

Ένας τέτοιος σαματάς κι η νύχτα

Φιλοξενεί βατράχια

Που κοάζουν μεθοδικά

Κάτω από το ωραίο φεγγάρι.

Ο κόσμος μου έχει αγρύπνια και σύννεφο

Και ταξίδι μες την κοιλιά του σκοταδιού.

Όπως μια νύχτα στο Oryahovo

Το ποταμόπλοιο σφύριξε λίγο

Πριν δέσει κι οι νταλίκες πάνω του

γίνουνε κοντινές φιλενάδες.

Ιδρώσαμε μες τις καμπίνες φορτηγών. Πολλά χιλιόμετρα

Και όλοι άγνωστοι οι δρόμοι.

Ως την μακρινή Ουγγαρία οι ώρες είναι πολλές.

Δεν αντέχει ο άνθρωπος. Για ένα μεροκάματο θανάτου

Πήγα πολύ κοντά στην απώλεια

Και βάφτισα την ψυχή μου σε κάθε ανησυχία

Όσο να φτάσω πίσω στο γενέθλιο χώμα μου

Η ποίηση σε όλα με κράτησε- πάντα αυτή με κρατάει

Και ντύθηκα χαράς φως και άγγιξα

Το πέπλο της κρυφής μου μύησης στον ήλιο.

Εγωισμέ, διαβολεμένο εξάρτημα της προσωπικότητας.

Εγωισμέ, διαβολεμένο
εξάρτημα της προσωπικότητας.
το νίκελο της ματαιοδοξίας σου λάμπει
εξέχεις απ' όλες τις εξάρσεις που έχω
κανονιοβολείς την θνητή φύση μου.
αν σε θρέψω, χάθηκα.
χάθηκες κι εσύ χωρίς δική σου μαριονέτα.
κίβδηλο σύμφωνο ασυμφωνίας της μέσα μου.
 είσαι η εκδήλωση μιας σήψης που έρπει-
θαύμα τρανταχτό της αμετροέπειας-
σκουλήκι της παρακμής.
τα δόντια σου δάκνουν σαν λειμασμένος κροκόδειλος-
αλλά ποιός είναι δειλός; μήπως ξεπέρασες
τα στάδια της συστολής και κει
είσαι που το μέτρο για όλα καταλύθη';
δυνατό κρασί μιας μέθης που τινάζει
την σκόνη της έπαρσης
να κρύψει, μπουχός, τον ήλιο της αλήθειας..

Βουρλίζομαι ο πανδαιμόνιος

Γνωμοδοτούν οι αρμόδιοι να καλλιεργήσουμε χάος

Πρέπει να τους πιστέψεις κατά τα λεγόμενα

Αλλά πώς να αφήσω το μυαλό μου απέξω;

Πώς να μπορέσω να μην σκέφτομαι;

Δημαγωγεί η παράταξη

Γραβάτα κόκκινη σαν γλώσσα φόρεσε ο πρωθυπουργός

Σαλιαρίζει γλοιώδικα

Υπογράφει τις τονισμένες μας φτώχειες

Το μέλλον δυσχεράνει με έμφαση

Κάποτε θ’ αποβλακωθούμε- πού θα πάει

Θα τουφεκίσουμε με καρδιά

Συμπυκνώθηκαν οι προδότες

Υποθηκεύουν τα πάντα

Βουρλίζομαι ο πανδαιμόνιος

Να κλωτσήσω θέλω

Σαν ποδοσφαιριστής που στέλνει στα γκολπόστ αυτόν

Τον στρογγυλό σαν μπάλα αρχηγό.. 

καταλαβαίνουμε τι γύρω μας σκηνοθετείται

Κλέβω λίγο χώρο απ' το πουθενά σου και ειπεισέρχομαι στο απώτατο νόημα.
καταλαβαίνεις τι λέω καταλαβαίνω τι λες
καταλαβαίνουμε τι γύρω μας σκηνοθετείται και κινούνται
τα άστρα μαγευτικά και πάντα για χατίρι μας.
εσύ που είσαι γινωμένη από φιλοδοξία
κι εγώ που δρέπω χίμαιρες και αγαπώ μέχρις εσχάτων μια πατρίδα.
ο ουρανός φωτιά που γέμισε του πόθου τις υδρίες.
νόμιμα όλα- το νυν
το συν και το αόρατο
όπως εσύ τα είδες μες την θάλασσα
να διαθλώνται
της σκέψης σου.
η τραγωδία που ζούμε, η απόγνωση
όταν τελειώνει η μέρα και οι ελπίδες στερεύουνε
καίριο πλήγμα στην φτωχή σου καρδιά.
ακούω τις προτροπές σου, σε μυθοποιούν οι άνεμοι
πάντα το διαφορετικό μύθο γεννάει
η κάθε λέξη σου γίνεται όρθρου προσευχή
και ξέρω τόσο τι φελάει.
με την γραφίδα μου σ' αγγίζω- σαν μια σμίλη ζωντανή
που δίνει νέα πνοή στο άγαλμα
τονίζοντας στα μέλη του το φως σου.
θηλυκέ τυφώνα που για να νικάς γεννήθηκες-
σάρωσε τις αγρύπνιες μου κι έλα σε μένα
από την επιφάνεια του καημού που έγινε
κάτω απ' τα πόδια μου το χώμα
μιας θλίψης που πατά με και ας την πατώ.
δυσκόλεψαν οι άτιμοι καιροί και πια δεν έχει έλεος
για ένα ρήμα αγωνίζομαι γαλάζιο
για ένα ευκτικό φωνήεν ωδικό
για μια ανένταχτη σε κάτι ουτοπία.
κι αφήνω να με λούζει η νύχτα με αινίγματα
το ρετσίνι της φαντασίας με καίει
και έτσι όπως τσιρίζω
κραυγή θανάτου που δεν σώνεται
φεύγει από τα στήθια μου και ξαφνικά
ο κόσμος σαν από μια ιδέα φωτισμένος λάμπει..

Πώς ξεθυμάναμε έτσι μωρέ;

Μάλλον θα έχω χάσει σημαντικό μέρος από την πίστη μου στον άνθρωπο και πιο σημαντικό από την πίστη μου στους συμπατριώτες μου που δεν μπορούν πλέον να αντιδράσουν ούτε, φαντάζομαι , στο ηλεκτροσόκ.

Στις μέρες μας – ή μάλλον από πολλά χρόνια πριν πάντα έτσι θα ήταν- η χειραγώγηση των μαζών είναι προϊόν επιστήμης, δεν είναι ένα τυχαίο φαινόμενο που τα πολιτικά συστήματα αφήνουν στην τύχη.

Δεν χρειάζεται και πολύ μυαλό για να το καταλάβεις αυτό.
Οργανώνονται τα καθεστώτα τόσο αποτελεσματικά που μόνο μια ατυχής συγκυρία θα μπορούσε να τα κάνει να ξεφύγουν από τον χαραγμένο δρόμο τους.

Και πάντα και παντού για να πετύχεις τον ΕΛΕΓΧΟ
ο στόχος είναι η παιδεία.
Εκεί αν λειτουργήσεις αποτελεσματικά και ··πλύνεις·· τους εγκεφάλους μεθοδικά μπορείς να περάσεις  τα πάντα.

Αυτό λέγεται ΕΞΟΥΣΙΑ.

Ας σκεφτούμε πού μας οδηγεί μια παθητικότητα που βολεύει τους κρατούντες και δεν φαίνεται να έχει τέρμα αυτή η εξαθλίωση που οδηγεί σε αποχαύνωση και κατάθλιψη.

Είμαστε Έλληνες εμείς; Είναι σίγουρο αυτό; Ο παππούς μας είπε μολών λαβέ στην κραταιά αυτοκρατορία της εποχής του; Πώς ξεθυμάναμε έτσι μωρέ; Αυτό ονειρευόμαστε για τα παιδιά μας;

Συνέρθετε πριν να είναι αργά!

Μην δέχεστε τον θάνατο που σας έχουν επιφυλάξει..

Ραπίστε!

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΑ ΣΚΕΡΤΣΑ..

Α.

Ο χρησμός είναι σκοτεινή γαλήνη

που δεν σε αφήνει να αμφισβητείς.

Όλα έγιναν ήσυχα τώρα.

Οι βάρκες βούλιαξαν μες το νερό.

Ποτέ δεν ανασύρθηκε ο βαρκάρης.

Παρά την θέλησή μας όλα συντελέστηκαν.

Αναλόγως της πίκρας και του καημού.

Με αγνοούν οι δυνάμεις του ηλιοβασιλέματος

και οι αγρύπνιες μου σε ένα στόλο εστιάζονται

κυανών άστρων.

Β.

Κατοικώ μια ψυχή που πλαταίνει

και χώρεσε μια λύπη οικουμενική.

Απ’ άκρη σ’ άκρη, η φωνή μου σκίζει

σεντόνι το πέλαγος.

Ο αλέκτωρ, πριχού η νύχτα σβήσει,

μου μιλά και με τις λέξεις μου τον αναθεματίζω

που συμφορίζει τον όρθρο μου.

Ψηλά, επάνω απ’ τα καμπαναριά, η σκήτη του ιερωμένου

μόλις που φωτίζεται και η λευκή προσευχή του

σχηματίζει φωνήεντα ελέους στον ουρανό.

Ό,τι έχασα άδικος κόπος θα είναι- πουθενά δεν θα φιλοξενηθώ

ει μη μόνον στα μάτια σου…

Γ.

Από επιδέξιο δευτερόλεπτο, Οκτώβρης που μπήκε

και ζωή που πολιόρκησε την δύσκολη ζωή μου.

Σε δύσκολες σκέψεις εργάζομαι.

Καταθλιπτικά ξίφη μπουσουλάνε στο αίμα μου.

Τ’ αποδιώχνω.

Χαμογελώ

όπως πρέπει.

Το φθινόπωρο με κρατά λαβωμένο

ανάμεσα στα νυχτολούλουδα και τις ώριμες φαντασίες.

οι νόμοι είναι μόνο για φτωχούς και πεινασμένους.

Ζορίζονται όλα,
τα πολιτεύματα χρεοκόπησαν,
δουλεύει άτσαλα ο καπιταλισμός.
τα κοινοβούλια στενεύουν,
οι κοιλιές παραπάχυναν,
οι νόμοι είναι μόνο για φτωχούς και πεινασμένους.
τα κράτη φωνάζουν
το δίκιο των λαών,
μα μέρα θα ενωθούν οι φαμίλιες να σκοτώσουν τον δράκο.
τα ποσοστά πέφτουν,
στις κυβερνήσεις είναι ανιαρά όλοι εγκάθετοι- ποιός εποικεί την πατρίδα.
κατεχόμενες ζωές και συλλήβδην απάτες-
σύνορα δεν έχει μόνο ο ουρανός και οι επιθυμίες μας.
τα φώτα ανάβουν
σιγαλινά,
συστοιχίες λαμπιόνια να φωτίσουν την βαθύκολπη νύχτα
που δαγκώνει σαν σκύλος.
αγρίεψε η ηθική και πότε της κρατώ τα γκέμια πότε εκτροχιάζεται
και μένει μες τα χέρια μου
μόνο ένα λουλούδι
αιθέριο
να με μαθαίνει σύνεση
των επιφωνημάτων..

Μια ποίηση σου έμεινε κι ένας αέρας

Θα συνταχτούν ωραιοποιημένα κάποτε τα βιογραφικά σου.
Ε, από άλλους βέβαια –
εσύ δεν θα υπάρχεις.
Εσύ που θέλησες μια δύσκολη ζωή
κι έναν απλό τελεσίδικο θάνατο-
Που απομυθοποίησες το όλον.
Πολιτικά εξεμάνεις αλλά τι;
Οι βρωμεροί
   Σε
        κάθε
                εποχή
                         υπερισχύουν.
Τους γέννησε η ζωή ή είναι ο άνθρωπος γεμάτος μιαρά σκουλήκια;
Ο εγωισμός να μείνεις σ’ όλα τούτα απέξω σε κατέφαγε.
Μια ποίηση σου έμεινε κι ένας αέρας
Που νομιμοποιεί απόλυτα όλες τις προθέσεις σου
Να δασκαλεύεις κάθε νύχτα μ’ όνειρα τ’ αστέρια.

Ποιά είναι αυτή η μάγισσα

Ποιά είναι αυτή η μάγισσα που ταξιδεύει
ανάμεσα στα βλέφαρα του ουρανού;
τα κόλπα της σχηματίζουν πάνω απ' τα δέντρα
ένα δίχτυ συστολής.
κοντοστέκεται πάν' απ' τις γλάστρες
στο βορινό μας μπαλκόνι
και χαζογελά όπως παιδί που νίκησε το πείσμα του.
ο ήλιος την τρυπά με τις βελόνες του.
πουθενά δεν ματώνει.
πάνω απ' τις τέντες, πίσω απ' τα μηχανουργεία
κάτω από την σκιά των σύννεφων
η πόλη ξύπνησε και πλάθει θορύβους
και αίμα.
πραγματοποιούνται τα δευτερόλεπτα των επιθυμιών.
ένα φως ρέει γαλάζιο.
η μέρα ακουμπά το κομπολόι της
πάνω στις αντωνυμίες των συνοικιών.
εκείνη πηγαινοέρχεται και κρατεί
έναν λόγο μεσαιωνικό,
σαν βάσανο μη τελειωμένο
σαν ξιφίδιο προορισμένο να σκοτώνει
σαν διακοσμητικό τάχαμου αίσθημα
ενός, ανυποψίαστου για τον θάνατο, ζητιάνου..

Βουρλίζομαι ο πανδαιμόνιος

Γνωμοδοτούν οι αρμόδιοι να καλλιεργήσουμε χάος

Πρέπει να τους πιστέψεις κατά τα λεγόμενα

Αλλά πώς να αφήσω το μυαλό μου απέξω;

Πώς να μπορέσω να μην σκέφτομαι;

Δημαγωγεί η παράταξη

Γραβάτα κόκκινη σαν γλώσσα φόρεσε ο πρωθυπουργός

Σαλιαρίζει γλοιώδικα

Υπογράφει τις τονισμένες μας φτώχειες

Το μέλλον δυσχεραίνει με έμφαση

Κάποτε θ’ αποβλακωθούμε- πού θα πάει

Θα τουφεκίσουμε με καρδιά

Συμπυκνώθηκαν οι προδότες

Υποθηκεύουν τα πάντα

Βουρλίζομαι ο πανδαιμόνιος

Να κλωτσήσω θέλω

Σαν ποδοσφαιριστής που στέλνει στα γκολπόστ αυτόν

Τον στρογγυλό σαν μπάλα αρχηγό..

Βουρλίζομαι ο πανδαιμόνιος

Γνωμοδοτούν οι αρμόδιοι να καλλιεργήσουμε χάος

Πρέπει να τους πιστέψεις κατά τα λεγόμενα

Αλλά πώς να αφήσω το μυαλό μου απέξω;

Πώς να μπορέσω να μην σκέφτομαι;

Δημαγωγεί η παράταξη

Γραβάτα κόκκινη σαν γλώσσα φόρεσε ο πρωθυπουργός

Σαλιαρίζει γλοιώδικα

Υπογράφει τις τονισμένες μας φτώχειες

Το μέλλον δυσχεραίνει με έμφαση

Κάποτε θ’ αποβλακωθούμε- πού θα πάει

Θα τουφεκίσουμε με καρδιά

Συμπυκνώθηκαν οι προδότες

Υποθηκεύουν τα πάντα

Βουρλίζομαι ο πανδαιμόνιος

Να κλωτσήσω θέλω

Σαν ποδοσφαιριστής που στέλνει στα γκολπόστ αυτόν

Τον στρογγυλό σαν μπάλα αρχηγό..

Ποιά είναι αυτή η μάγισσα

Ποιά είναι αυτή η μάγισσα που ταξιδεύει
ανάμεσα στα βλέφαρα του ουρανού;
τα κόλπα της σχηματίζουν πάνω απ' τα δέντρα
ένα δίχτυ συστολής.
κοντοστέκεται πάν' απ' τις γλάστρες
στο βορινό μας μπαλκόνι
και χαζογελά όπως παιδί που νίκησε το πείσμα του.
ο ήλιος την τρυπά με τις βελόνες του.
πουθενά δεν ματώνει.
πάνω απ' τις τέντες, πίσω απ' τα μηχανουργεία
κάτω από την σκιά των σύννεφων
η πόλη ξύπνησε και πλάθει θορύβους
και αίμα.
πραγματοποιούνται τα δευτερόλεπτα των επιθυμιών.
ένα φως ρέει γαλάζιο.
η μέρα ακουμπά το κομπολόι της
πάνω στις αντωνυμίες των συνοικιών.
εκείνη πηγαινοέρχεται και κρατεί
έναν λόγο μεσαιωνικό,
σαν βάσανο μη τελειωμένο
σαν ξιφίδιο προορισμένο να σκοτώνει
σαν διακοσμητικό τάχαμου αίσθημα
ενός, ανυποψίαστου για τον θάνατο, ζητιάνου..

Μια ποίηση σου έμεινε κι ένας αέρας

Θα συνταχτούν ωραιοποιημένα κάποτε τα βιογραφικά σου.
Ε, από άλλους βέβαια –
εσύ δεν θα υπάρχεις.
Εσύ που θέλησες μια δύσκολη ζωή
κι έναν απλό τελεσίδικο θάνατο-
Που απομυθοποίησες το όλον.
Πολιτικά εξεμάνεις αλλά τι;
Οι βρωμεροί
   Σε
        κάθε
                εποχή
                         υπερισχύουν.
Τους γέννησε η ζωή ή είναι ο άνθρωπος γεμάτος μιαρά σκουλήκια;
Ο εγωισμός να μείνεις σ’ όλα τούτα απέξω σε κατέφαγε.
Μια ποίηση σου έμεινε κι ένας αέρας
Που νομιμοποιεί απόλυτα όλες τις προθέσεις σου
Να δασκαλεύεις κάθε νύχτα μ’ όνειρα τ’ αστέρια.