Του ζαχάρου αποκρυσταλλωμένα φρεναρίσματα…

 

Ζέστα βουλιμική, ψευτοδιαλέγει θύματα και τις παρομοιώσεις.

Καταπατώ τους νόμους της ευφράδειας και σημαιοστολίζω

Τις σύμμαχες λέξεις. Απόλυτος πάντα.

Αναζητώ μια υγεία πικρή.

Φυσώ στους ασκούς και στο λαχανιασμένο νταούλι παίζω

Την ευθυμία μου.

Πώς επανέρχομαι στην προεφηβική μου αισιοδοξία;

Ο καιρός είναι πληθυντικός παράπονος

Και κεντημένα κολασμένος.

Οι αισθήσεις μου μεταδίδουν απροστάτευτες συλλαβές που ερεθίζονται και κοκκινίζουν

Κάτω από δαρμένες άγρια θερμοκρασίες.

Κρούω τα φτερά μου, προφέρω μια πνευστή ανάσταση, με προσπερνά η γραφή σε ένα άθλο του φανατισμένου καμικάζι, με προσπερνά.

Τούτη μου είναι η ανεκδήλωτη εξωστρέφεια, η βέβηλη ρήση μου

Σκαρφαλώνει στο άσπρο χαρτί και διαρκώς εντείνει

Τα φαινόμενα των οραμάτων. Όλα

Είναι μια κίνηση που μες τον Χρόνο συνουσιάζονται και εκπίπτουν

Από τα πάθη της ημέρας και της φωτιάς…

10/6/2024

Όλες οι αντιδράσ

Ο θησαυρός των οραμάτων_Στρατής Παρέλης

Αγαπώ να ζω στον δικό μου κόσμο τον μαγικό! Ευχαρίστως να τον περπατήσουμε παρέα!

ISSUU.COM

Ο θησαυρός των οραμάτων_Στρατής Παρέλης

Ποιητική συλλογή

https://issuu.com/stratisparelis/docs/_4f0adc36a0e05e

Ακατασκεύαστο εγώ!...

 

Τούμπαρα μέσα μου όλες τις ψυχολογίες.

Κάτω από τον έναστρο ουρανό, βασανισμένος

Άοκνος μάγος.

Πιστεύω σε μία γαλήνη των νεκρών· οι μέρες

Γέρασαν, σαν ένα πεπαλαιωμένο μυστικό μου παραδίδονται, την ώρα

Που λατρεύω την οξυθυμία τους. Φτιάχνω από έρωτα την μουσική·

Λέξεις πάνω σε λέξεις και των ιδεών η φωταψία

Στολίζει την μελαγχολία την επική.

Ζούμε με όρτσα την ψυχή και λίγο θάρρος.

Τα ποίημα είναι τρόπος εξουσίας.

Όποιος το βρει στις εκβολές του, δραπετεύει.

Οι άλλοι μένουνε βουβοί στα καταφύγια.

Με τα νοήματα και έννοιες πεπερασμένες είναι δύσκολο καλά να χτίσεις.

Σε λίγο ξημερώνει.

Διδάξου την επιτυχία του ουρανού.

Ας μείνουνε αναπάντητα και κάποια ερωτήματα.

Αυτό που υπάρχει, ξαφνικά, ίσως και δεν υπάρχει.

Ακατασκεύαστο εγώ!

17/7/2024

Όλες οι αντι

Πάρε το ποδήλατο και βγες βόλτα…

 

Πάρε το ποδήλατο και βγες βόλτα

σε λίγο θα βραδιάζει νωρίς τα σπίτια έχουν μανταλωμένη μελαγχολία

μην ποντάρεις τίποτα πάνω τους

οι μελλοθάνατοι δεν έχουνε περιουσίες

στην αλυσίδα σου είναι γραμμένα όλα τα μανιφέστα

στηρίξου στην ορθοπεταλιά σου

όλος ο κόσμος σε θαυμάζει ανυπάκουο

κλώτσα μακριά κάθε αχρείαστη ματαιοδοξία

οι φίλοι σου πάντα ήτανε λίγοι.

Πάρε το ποδήλατο και βγες βόλτα

Κάτω απ΄ την λιακάδα είναι ώριμη λογοτεχνία ο ουρανός

Μια πεταλιά ένα σπρώξιμο να πας λιγάκι παρακάτω

Είσαι ο τολμητίας των θαλερών

Ζεις για να ποδηλατείς σε απίθανες στράτες.

Πάρε το ποδήλατο και βγες βόλτα

Δεν έχει φρένο εδώ δεν έχει συμβιβασμό

Αφήνεις πίσω σου κάθε φτωχή φαντασία

Στο βλέμμα σου τοποθετεί η χαρά το δυνατό ελιξίριο.

Πάρε το ποδήλατο και βγες βόλτα

Το μπελαλίδικο φωνήεν λιγοστεύει

Πήγαινε προς το ημερινό φεγγάρι

Θα σε δασκαλεύουν οι αχτίνες του τροχού για τα υπόλοιπα

Πίσω απ’ το τιμόνι σου κάθεται ευτυχής καπετάνιος

Γέλασε

Είπες και όσα είπες πραγματώθηκαν

Σκάψε με σκέψεις τον αιώνιο ήλιο

Και φέρε το χρυσάφι του κοντά σε τούτο το χαμόγελο που έχεις πια

Πάρε τις λέξεις σου κι απογειώσου…

16/7/2024

Κοστολόγιο των χρωμάτων…

Μια έλπιση να μιλήσουν τα χρώματα, ακόμη

και εκεί που δεν χωρά κανένας ήχος, να χιμήξει

μια κατακόκκινη έμπνευση και να τα παρασύρει όλα ως αυτό

το ξεμοντάρισμα να μην υφίσταται τίποτα πια όλα

να έχουν αναιρεθεί τα ρήματα και οι πραγματικότητες· είναι

η γάργαρη αλληλουχία των γεγονότων, αλλοπρόσαλλη

κάτι φορές, ακατάληπτη, και παρασύρονται

όλες οι έννοιες προς μία αισιοδοξία που αυτάρεσκα αλαφρώνει

την καρδιά μου απόψε, γδύνοντάς την

από τον εγωισμό της, για να εμφανιστεί μια κίτρινη κορδέλα,

αινιγματική, να υποβάλει το τοπίο σε ανάταση, βήμα

το βήμα πάμε μπρος, ποιός υπογράφει

την ορθοδοξία των προθέσεων, πάντως

σε καταπόντιση ανακαλύπτω την πορεία αυτή, μια μαύρη

ευφυΐα επιβάλει ο χρωστήρας, λες ξύνει

την βουκέντρα του ο ημιονηγός, πού πάμε;

Ατμοσφαιρικό λευκό και το λιλά το επουσιώδες

σφίγγονται στον γεμάτο ουρανό του απογεύματος καθώς

σε μια σελίδα γράφω

το ξόδεμά μου, όπως μια ανάσα και απόψε που οι λέξεις

με φιλοξενήσανε

σε μία αποφλοιωμένη ελπίδα

και σε ένα ανέλπιδο βασίλειο…

6/7/2024

Όλες 

Καταβύθιση…

 

Η υποψία ενός κόσμου παραλόγου,

Ολόκληρο αυτό το βάρος που ο καθένας κουβαλά

Και ο καιρός παρέρχεται· ξαναβουλιάζουμε και ξανα-

Αναδυόμαστε μες το ξημέρωμα, όλα κινούνε μία μαύρη συμφορά,

Ούτε ταυτότητα έχουμε πια ούτε και από κάτι χαρακτηριζόμαστε· άντε

να ερμηνεύσεις το μέσα σου χάος,

Ξαφνικά αποκαρδιώνεσαι, δεν μπορείς να βρεις την Αλήθεια, ζεις ραγισμένος κάτω από συμπαγή ουρανό

Με τις γρατζουνισμένες σου μοιραίες πεποιθήσεις.

Τότε περνά μπρος απ’ τα μάτια σου μία κηδεία:

Υποψιάζεσαι τον νεκρό, σου στέλνει τα μηνύματά του λες με τηλεπάθεια

Και σ’ όλη την σιγή τριγύρω σου ένα λιβάνι

άρωμα μένει στην ατμόσφαιρα, πνίγει

τα κουρασμένα σου ρουθούνια, σε μπατάρει

Στα χαμηλά,

είσαι ο λιλιπούτιος δραπέτης μίας φυλακής

Των πραγμάτων που δεν σου παραδόθηκαν· κοίτα

Συμπέρασμα από τοκογλυφία της απαισιοδοξίας και να μην μπορείς

να νοσταλγήσεις κανενός ονείρου σου τον πυρετό!

Νύχτες που μέτρησα και ξαναμέτρησα και δεν χωρέσαν σε καμία κατάταξη

Κι έμεινα άφωνος να με κεντά η γαλήνη,

Τι ζήση και αυτή να την διαβαίνεις με τα πάθη σου και να μην γίνεται να διαπρέψεις

Ούτε σε μια παραδοξότητα αγκομαχώντας να τα καταφέρεις στο ελάχιστο,

Τι ζήση! Βουλιάζει ο οίστρος σου

και ο περίγυρος εξευτελίζεται, όπως για να σε φέρει σε ένα ανάρπαστο μηδέν που όλες

τις τοξοβολίες των άστρων συγκεντρώνει

Ρέουσες και φανατικές και υποκινούμενες για να σε αποδώσουν

Γυμνό μέσα στην Αστραπή

Μίας Στιγμής που ζει κανείς ή και, ανούσια, πεθαίνει….

3/7/2024

Όλες οι αντιδ

Προσωπογραφία…

 

Εξωραΐζονται τα γεγονότα και κακήν κακώς

μας απορροφούνε.

Τα ερεθίσματά μας μια κατάθλιψη και μια ναρκωτική μελαγχολία.

Κυριακάτικα που με ειδοποιούν οι λέξεις πως με δάγκωσε ο πεσιμισμός μου.

Στις παραλίες ορμούν οι διψασμένες νεότητες-

αναφέρονται σε μια βακχική ρυτιδιασμένη θάλασσα. Καταλαβαίνω

μια εφήμερη επικινδυνότητα που ανυψώνει την κρυμμένη ευτυχία μου στον ουρανό. Λείπει το αεράκι το πραϋντικό.

Η σκέψη, όσο την ακονίζεις κι άλλο κι άλλο, είναι παράνομη.

Σε κάνει αθώο το κάτοπτρο της σελίδας και σε κάνει στο τέλος και ένοχο.

Δίνω μια γεύση άτμητης γλυκάδας σε καθετί που γεύομαι για να με τσαλακώσει

κι άλλο. Χασομερώ μέσα σε γενικότητες.

Είμαι ένας απέραντος γιαλός που αγαπά να τον βαδίζουνε τα νιάτα

Με τα ζωηρά χαχανητά τους.

Μόνο την γλώσσα μου προσέχω, μόνο το βαθύ νυστέρι του ειπείν.

Διαιρώ γεωμετρικές πεταλούδες που ανασυντίθενται κάτω από ερωτικό μικροσκόπιο.

Όλα επάνω μου είναι ποίημα.

Δίνοντας ύφος στις ξεκρέμαστες προοπτικές, σε μια μεγάλη παραλία περιφέρομαι,

Ξυπόλητος και με παράξενη νόηση….

23/6/2024

Όλες οι αντιδράσε

Της νύχτας μέτρο το άμετρο…

 

Εδώ η σύνθλιψη των εννοιών και το συμπερασματικό μεγάφωνο κάθε φρυγμένης κοσμοθεωρίας,

Ο ακατάσχετος ειρμός μιας πλάνης που δεν συμμαζεύεται, ο κόσμος των τολμημάτων και ο κόσμος των θαυμάτων,

Η όψιμη λατρεία των γενεσιουργών αιτιών, η στομωμένη λάμα της κατάληξης

Ο ποιητής που ανασκελώθηκε και τ’ αστέρια κοιτάζει

Νύχτα και είναι ξάστερος ο ουρανός, καιροδηλώνει

Μακρινές επιρροές φευγαλέα ανούσιες

Πίσω από ζωδιακά ξεμπερδέματα αξόδευτες στιχομυθίες κάτω από ένα φεγγάρι ευτυχισμένο

Απέριττο φως εργαλείο που αλφαδιάζει την ατσιδοσύνη του ιδιοφυούς

Εφευρίσκει ολοένα τρόπους να εξουδετερώσει την αγρύπνια του μα μέσα πέφτει

Στην ζοφερή λακκούβα των ακραίων υπολογισμών του·

Καταμαρτυρώ μια καυτή ανάσα στης μοναξιάς μου τον πυρετό

Όλα τα άφησα στην τύχη πυροδότησα την αστραπή κανείς δεν κατάλαβε

Και τσιμπολόγησα ρόγα την ρόγα το τσαμπί των ιδεών φωταγωγημένος

Από μια εσωστρέφεια σαν ψίχα πόνου·

Όσο κι αν προσπαθώ να βολιδοσκοπήσω την ωραία ορατότητα του φευγαλέου

Πάντα ανέκφραστο θα είναι το μανταλωμένο ψυχικό μου αγαθό θα κουκουλώνεται

Από μοιραία σύννεφα που με πλημμύρισαν· κι η Ποίηση

Όπως την εννοώ βαρύτιμη κι αφηνιασμένη

Στο αίμα θα κυλά των ασυμβίβαστων θα προμηνύει μια μεγάλη φλόγα

Εδώ ξανακυλώ σε ένα πάθος που με αποστομώνει

Εδώ η λογοτεχνία μου λες κλαίει κάτω από το βάρος του επαναστατημένου κόσμου

Όπως χάνω τα ίχνη μου στο οικουμενικό παιχνίδι των πολέμων

Κουκουβισμένος στην βαθιά σιωπή

Μιας νύχτας που καγχάζει…

17/6/2024

Όλες οι αντιδράσεις:

Με τον εγωισμό ενός τιποτένιου καταγραφέα…

 

Στα πρωινά δάση των αποκαλύψεων ευτυχούν τα πουλιά

Ένας αέρας καταστρώνει σχέδια ελπίδων

Η νύχτα με όλα τα παρελκόμενά της εισέρχεται

Στην περιπέτεια των σκιών

Κρύβεται ο θεός, σχεδόν δεν υπάρχει

Την ώρα που σε σώζει ο εγωισμός, το καύχημά σου

Που διατρανώνει την ποιητική του ουσία

Από μέντα και δεντρολίβανο που φλυαρεί

Έξω από την πόρτα της αυγής, τρεις

Η ώρα στα μαγευτικά ξημερώματα….

14/6/2024

Όλες οι αντι

Εκπομπή προσωπικών ρύπων…

 

Ετούτη η φθαρμένη Πέμπτη σφιχταγκαλιασμένη με τον Χρόνο που εμείς

αδέξια αυτοσχεδιάζουμε

Σαν γερασμένοι ηθοποιοί πολλάν ωραίοι

Και πίνουμε καφέδες στα ρηχά του στοχασμού, βαθύγνωμοι

Και αποφασισμένοι.

Από τους πόρους του δέρματος στους πόρους της θαλάσσης,

Μια σπίθα ουσιαστική που ανατρέπει όλα τα δεδομένα

Πιο τρομερή από όλους τους ρόλους που θα παίξουμε

Αύριο, μεθαύριο, ή χτες, ή ίσως τώρα

Που χαλαλίζουμε τον έντρομο εαυτό μας τον πολύπαθο

Στο φως, στην πλήξη, στην τυφλότητα να αναιρούμε

Όλα ετούτα τα σαλέματα φαρδιά γεωγραφία

Που είναι η ζωή που και αναίτια κακήν

κακώς έτσι ξοδεύτηκε…

13/6/2024

Όλες οι αντιδράσεις: