Τσαλακωμένες αντιλήψεις…

 

Όπου βυθίζεται ο έρωτας η ζωή

σου επιστρέφεται με φιλιά. Να εδώ

και όπως ξεκινάς για το πλάνο της μέρας

λογαριασμοί, εξόδων πονοκέφαλοι, απλήρωτα

όλα στον κατσούφικο μήνα, μην σταθείς

πουθενά, μια αφροντισιά είναι

να χάνεις και να χάνεσαι, στην τοκογλυφική

συνάντηση με αγωνίες συντεταγμένες, βάλε

και στην καρδιά σου ορμή

για την εκπόρθηση της μέρας- μάγουλο

με μάγουλο εμείς

πάμε και θα τα καταφέρουμε

να κάνουμε το Κάτι να χαμογελάει…

Γύρω μας τσαλακώθηκε ο κόσμος,

τσαλακωμένες αντιλήψεις δένονται με την σκουριά

της λερωμένης μας δημοκρατίας- δεν

θα αφήσουν οι κρατούντες το φαΐ

πάνω μας θα χιμήξουν,

είναι ωραία η εξουσία κι άμα συνηθίσεις

να την ασκείς δεν σε βολεύει τίποτα άλλο μετά-

γύρω μας τσαλακώθηκε ο κόσμος-

μα ούτε να φοβάσαι πρέπει ούτε

να ζεις πιο φοβισμένος στα μπουντρούμια του μυαλού

μια Απόφαση που θα κοστίσει και το ξέρουμε-

κάνε το πρωινό σου σάλπισμα μιας νίκης,

ανήκουμε σ’ έναν αγώνα θαυμαστό, για μας

θα μιλήσει η φωτεινή Ιστορία

πώς ήμασταν οι ήρωες μιας όμορφης "εφόδου

προς τον ουρανό"!

Αναζήτηση της Αθώας Αιτίας!

 

 

Χωρούν επαναστάσεις μέσα μου

ρακένδυτες.

Ισιώνει και στραβώνει ο αιώνας.

Πίνω μπαρούτι και γεννιούνται Ιδέες που

τις ποτίζουν χλωροφόρμιο.

Πρόσεξε πόσον θάνατο θα προκαλέσεις, πόσον

πόνο βαθύ.

Ασχημονούν οι μέρες μας, τοκίζονται επί όλεθρον.

Πού πάω με ποιήματα κατεστραμμένα;

Αναζητώ ένα σχήμα αισιόδοξης θλίψης

που το ζωγράφισε η μελαγχολία μου επάνω στα ντουβάρια του ήλιου

και το ξεπατικώσαν τα παιδιά

στην αθώα ιχνογραφία τους!

 

 

Κεφαλή Ερμού..

 

 

 

 

Για να βγεις στο φως 

χαράχτηκαν τα χιλιοπατημένα πεζοδρόμια

και αναμέρισαν τα χώματά τους·

και ήρθες μορφή από θεόν που λείπει

να ταρακουνήσεις την ησυχία του βαλτωμένου Χρόνου

χωρίς καν ένα σώμα, μια γυμνή

επιγραφή ότι ο Κήρυξ εξέλειπεν…

Έτσι θα γίνεται μάλλον: θα ήσουν εκεί

σε μια μακαριότητα τάφου

να σκουντάς προς τα έξω τα όνειρα, ή να ακούς

ακόμα του Διός τις φωνές, την ώρα

που μάλωνε με τους πάντες ενώ

εσύ ήθελες λίγη Έμπνευση καλοτυχίας να σε συνοδέψει

σ’ αυτό το ταξιδάκι σου απ’ τους αιώνες

πίσω

στο φως!

 

Φρυκτωρίες απρόσμενες…

 

 

 

Εγκαθίστανται φρυκτωρίες πολλαπλές μες το αίμα μου

Είμαι ακοίμητο σκουλήκι που ορέγεται την Μεταμόρφωση

Παίρνω απόσταση από το σώμα μου

Το σώμα μου είναι μια χρυσαλλίδα που κατά πού θα πετάξει δεν ξέρει

Μιλώ πεζότητες που ο αέρας τις ποιητικοποιεί

Ανήκω σε ανήκουστες γεωγραφίες

Προσαράζει μέσα μου η Ιδέα η καμαρωτή

Επαναστατικοποιεί τις σιωπές μου

Όλα επάνω μου σε κατεύθυνση προς Βορρά

Και ευθύνεται για το τρεμούλιασμα ζωτικός ο χειμώνας.

 

Την νύχτα είμαι Ίακχος και την αυγή Ζαγρέας

Και μετά Περσεφόνη και Δήμητρα και ο παντοτινός Διόνυσος

Γεφυρισμούς σφυρίζω και γελούν και τ’ αυτιά μου

Γελά ο πλουμιστός Κηφισός

Και καταλήγει η Ελευσίνα να χορεύει μπρος στα πόδια μου.

 

Όχι ύλη, το καθετί είναι Πνεύμα

Και Αντίρρηση των αντιρρήσεων

Είμαι ο ιδιωτικός φαύλος κύκλος και ο δημόσιος

Ο ελληνικός χαυλιόδοντας και το ατίμητο φίλντισι

Ο κιθαρωδός ο μελίρρυτος και ο υμνωδός που λατρεύεις

Εγκαθίστανται φρυκτωρίες πολλαπλές μες το αίμα μου…

 

 

 

 ΕΙΚΟΝΑ ΑΠΟ ΟΥΙΛΙΑΜ ΜΠΛΕΙΚ 

Ο ιός και η μαργαρίτα του έρωτα!

 

Προκύπτει φασαρία κοινωνική και η αιχμή όλων των ατασθαλιών καταλήγει να είναι μια κιθάρα που παίζει κάποιος μέσα στην λιακάδα.

Ο Νοέμβριος είναι σαν μαργωμένο φίδι που

να δαγκώσει δεν μπορεί.

Ιοί αντισώματα μπελάδες

ιώσεων φουρκισμένα ενδοτικά

φαρμάκια ενέσιμα ή άλλα

που πειραματίζονται επάνω σε ξεγραμμένα πιθήκια και θα δείξει

ποιόν δρόμο ν’ ακολοθήσουμε για να μην τρελαθούμε.

Βρε τι μπελάς η κλονισμένη ελευθερία που

καταστρατηγείται και χωρά

σε μια μάσκα εκεί που οι μασκαράδες είναι μυριάδες και ποτέ δεν μας λείψανε!

Ανοιχτόμυαλοι τσαρλατάνοι που στην επιστήμη αφοδεύουν χαρμόσυνα

και κάθε πρωί τινάζουν τα μυαλά τους

σαν τα σεντόνια του ύπνου η παλιά νοικοκυρά.

Α να υπερισχύσει μία λογική της μαργαρίτας

που την φυλλομαδώ και την ρωτώ αν μ’ αγαπάς ακόμα

βρε κοριτσάκι μου!

Σμίγουμε ολοένα πιο λαμπρά…

Συναντώνται οι σχέσεις μας μέσα στους καιρούς

τους δύσκολους και στράφι πάνε

οι θελήσεις μας οι καλές.

Μπορεί από ουσία ολέθρου να ξεγίνεται το όνειρο κι εγώ

μπορεί να κρατώ ηλιαχτίδα

και αλφαδιάζοντας το Τίποτα να πηγαίνω

κόντρα στο Πνεύμα των Καιρών.

Αράζω κάτω από θεοτικό

πλάτανο και άρα

ζω κοιτάζοντας το διθυραμβικό αεράκι

της θαλάσσης.

Αετιδεύς που περιμένει στην φωλιά του

το στοργικό τάισμα της μάνας του Φύσης.

Γύρω μου ο πόντος, η αέναη φρυκτωρία

των νικηφόρων Απόψεών σου

απόψε που Εσύ είσαι Εγώ και είμαστε Ένα

αδιαίρετο βασίλειο και πατρίδα

που μέσα μας έχει χαράξει σύμβολα και πόνο…

Αγρίνιο μετά Χριστόν και προ της Πεμπτουσίας!

 

Όπως ζορίστηκε μελαγχολικό το Αγρίνιο

εξέβαλε εαυτόν σε πανωραίες παραφυάδες

Την νύχτα ήταν μια πόλη που ασθμαίνει μες την υγρασία

Ερήμωσε η μορφή του βλέπεις μέσα στον ντουνιά

Ντεραπάρισε τρώγοντας το φυτικό του βασίλειο

Υπάκουο στην τραγελαφική εξουσία

Νωρίς δεν κοιμήθηκα, έμεινα στο μπαλκόνι να κοιτάζω που οι ανάριοι

Περαστικοί της πλατείας ήταν συνεσταλμένοι έως θάνατον

Άκουσα την ψυχή τους

Τραγούδησα κάθε ρυθμό της νύχτας

Έγινα μαέστρος της ερημιάς

Με αποστήθισαν οι νυχτερίδες..

8.11.2020

Αΐντα …

Όσες οδύνες και να ζωγραφίσεις πάντα μία θα μείνει ανιστόρητη

Δεν θα μπορέσουν να την πουν τα λόγια σου ούτε τα χρώματά σου-

Ανήκει η ζωή στην ζωή -κι ευτυχώς!- έτσι φαίνεται

Η αξία της κι η θέληση να νικήσει τα πάντα·

Α αναπνοή που αναδύεσαι απ’ τα χαλάσματα

Που χαστουκίζεις το πρόσωπο του θανάτου

Α αναπνοή που βγαίνεις μες απ’ τα συντρίμμια

Θεϊκή αναπνοή, ασφαλισμένη

Κι επάνω από τον όλεθρο κοιτάς και δικαιώνεται

η δίψα για ζωή που όλα τα νικάει-

ενός παιδιού το μάγουλο όπως η μοίρα το αγκαλιάζει με συμπάθεια

και γίνεται ο πλανήτης μια κοιτίδα που ο άνθρωπος ευτύχησε να ξέρει..

Πρωινός διθύραμβος από την Ιστορία της νύχτας ξεκινημένος…

 

 

Περήφανα άλογα περνούν μέσα στον ύπνο μου,

Πουθενά δεν έχει γαλήνη,

σχήματα αόριστα φωταγωγούνται και για την συνείδηση είναι καθαρό μεσημέρι,

ακούω μες την ταραχή,

Ένα πουλί πετάει κατά την αγρύπνια,

η ψυχή συνθέτει λυρικά τριαντάφυλλα, ανήκοντας σε άλλον κόσμο,

Αγαπώ τα ποιήματα γιατί μου δίνουν κλίμακα να αναρριχηθώ,

προτού να η αυγή συλλαβίσει τις φωταψίες της ένας γλάρος πετά επάνω απ’ το κατάστρωμα των τραγουδιών,

χαρά και ναυσιπλοΐα,

χαρά να σκιρτούν οι καρδιές των φυτών και να μπολιάζονται με αγνότητα, από αρχαία λατομεία κομίζω,

Χαρά να γίνεται Ορατό το αφανέρωτο, χαρά μου,

Ζεύω την δημητριακή ανθοφορία στο άρμα μου της λύρας

Και ο διθύραμβος που μπόρεσα σαλπίζει για μια νίκη θαυμαστή…

 

                                                    1.11.2020 

 

Ψιλόβροχο με τις λιγνές του νότες

 

Ακούγεται σαν ψίθυρος πάνω στα φύλλα της μουριάς

Ερεθίζοντας τις νευρικότητες των σχημάτων.

Η υγρασία χειροκροτεί την πληγή μας-

Είναι μελαγχολία τα λεξιλόγια

Ανάγλυφα αποδίδουν ένα τιτιβισμό πουλιού που μες το θάμπος της μέρας κουρδίζεται.

Το καθετί είναι πτώση

Ξηλώνονται τα υφάσματα της μέρας

Αντίφωνα σμήνη περιστεριών εισβάλλουν στον αέρα

Ομοθυμαδόν και μονήρη.

Για όλα μακρινή δυσκολεμένη επέτειος!

Σταθμός και αφετηρία της ηδονής…

 

Στο σύθαμπο που τρέμει, ο κηπουρός ποτίζει τα ουράνια περιβόλια

Ένας ιερέας λιπόσαρκος τραβά ανήφορο προς το βουνό

Τάγματα αγγέλων ζεύουν χαρωπά τα δέντρα σε κατάνυξη

Η νύχτα έρχεται

Μια γραία μαλώνει το φεγγάρι

Έχει αεράκι λίγο, δροσερό

Καθαρό το ύψος, καθαρό το ύφος, για σκέψεις το κεφάλι μας καθαρό

Μια οδαλίσκη εμπνευσμένη τρυγά

τα δώρα της αγάπης του αφέντη

Ελπίζει σε μια εξουσία ερωτική

Μια οδαλίσκη κόρη όμορφη, μία θεά της σάρκας

Κι ο μύθος διαστέλλεται όσο που να χωρά

Εξουσίες που φθίνουν κι εξουσίες που εγείρονται

Στον εκστατικό κόσμο μας, η οικουμένη βυθίζεται σε προσευχή και ίσως

Από τα ηχηρά φωνήεντα της ηδονής, προκύψουνε απρόσμενα δώρα…

Πίνακας:

Ανρί Ματίς

Τετάρτη 21.10.20202

 

Έτσι όπως, εξοντωμένος από λύπες, νικήθηκα

από τις συστολές, το θάρρος μου

πάνω σε πέταλα λουλουδιών επικάθησε

ιριδίζον.

 

Και ο ύπνος μου ναύλωσε ακαταμάχητα ιστιοφόρα

που χαρακώνουν με περηφάνια την θάλασσα.

 

Ξέχειλος ουρανός από νέφη και υποσχεμένη βροχή

γρατζουνισμένος από τα νύχια ενός μικρού διαβολάκου αέρα

τρεμουλιάζει το θαμπό χρώμα του πάνω στην μέρα που αξίζει κόπους ελπίδας.

 

Οι επίγειες δημοκρατίες νοτιστήκανε και

καταρρακώθηκαν.

 

Άδεια Τετάρτη, σαν κυρία επί των τιμών

ανασυνθέτει την εικόνα αγωνίας…

 

 

 

 

Της αγάπης και του έρωτα συναρμογή…

 

 

 

Την αγάπη την ανάβεις δίνοντας πνοή στο φιλί σου

Και την σβήνεις κρύβοντας την ψυχή σου σε αθεμελίωτα λόγια.

 

Τι πράγμα είναι να είσαι και τι δισταγμός

Να επωάζεις θλίψεις και τις λύπες τις ένδοξες!

 

Θαυμάσια κρυψώνα ο έρωτας θαυμάσια σε καλύπτει

Και σκοτεινιάζεις και φωτίζεσαι

Κυνηγώντας τον αληθινό εαυτό!

 

 

Ήχοι…

 

Ήχοι ευαγγελικοί, που σκορπούν αθωότητα, ευανάγνωστοι ήχοι

Που ευφραίνουν την νύχτα των ρόδων, ανηφορίζουν

Προς το ξημέρωμα, αφήνοντας

μια θαλπωρή ολόγυρα,

Χαμογελαστοί ήχοι, λίγο

Προτού η μουσική τους συνδέσει και βρεθούν

Να εξελίσσουν το τραγούδι ως την ψυχική ναυσιπλοΐα..

Ζούνε μες τον λαρύγγι του πουλιού, το στοματάκι

του γρύλλου, την τσακισμένη φωνή

της δεκοχτούρας, το αλύχτισμα

ενός σκύλου που φοβερίζει τα άστρα.

Τους ράβει ο μουσικός, όπως για ένα πάτσγουορκ σκέπασμα πολύ

Θα κόπιασε η ράφτρα, και

τους αφήνει να ταξιδέψουν σιγανά, στο ήσυχο

διάστημα, ανάμεσα

Σε μία αστραπή και ένα όνειρο βροχούλας

Φθινοπωρινής…

Μυσταγωγία!..

 

 

 

Το ζαλισμένο φως εκρήγνυται μες την παλάμη του μεσημεριού

Ζω από την ευτυχία των χρωμάτων

Οι αναπνοές μου θύελλες αμυντικές

Παραδεισένιες λάμψεις φυλακίζουν των ματιών μου οι κόρες

Κρατώ την φαντασία μου προφυλαγμένη

Από πίστη που εξέλειπε…

 

Α ορμή της πεταλούδας και τι ωραία που πετάς προς τα αδιάβατα ύψη!

Ψυχή μου τι ωραία που πετάς προς την αιωνιότητα!

Σμίγουν στων αισθήσεων το καμίνι όλες οι φλόγες του καιρού και το σώμα

Μια λαμπάδα είναι που καίγεται αφιερωμένη

Στου Έρωτα το φωτεινό βασανιστήριο!

 

Σκοτώνομαι μέσα στις αδάμαστες κυριαρχίες των λέξεων

Δίχως παραίτηση, ώριμος για αγέραστες συναντήσεις

Με τα οράματα, με την θρησκεία την άλλη

Που ανταμείβει εδώ και που η θητεία της τελειώνει όπου ο ουρανός στα μάτια σου ζωγράφισε

την αθωότητα!

 

 

 

 

Σφυγμομέτρηση…

 

Δύσμοιρη Τρίτη,

εξουθένωσε την ακινησία μου!

Ήρθα ως εδώ, προσκυνώντας καθαρότητες που πρεσβεύεις·

Θερμαίνεται το βασίλειο

Της γης και μια μπόρα

βανδαλίζει τον σκανταλιάρη Οκτώβριο·

αιωνιότητες τα φύλλα

στα κλωνιά των δέντρων, γυαλίζουν

στιλπνά

και μιλούν

με ποικιλία φωνών και επιφωνημάτων.

Αιτία το φως –

και διαφάνεια σκορπίζει

Στον λατρευτικό χώρο του φθινοπώρου

του εργατικού·

Με εμπαίζει η σιωπή –

και εκβάλω στην θάλασσα των αισθήσεων…