Τραγούδι για την αναστάτωση της γειτονιάς..

Δεν μπορεί, τέτοια ώρα πρωί, ο ήχος 
από τα πεύκα που λυγίζουν να γράφει φωνούλες ξυπνημένων πουλιών

και η μέρα να κανακεύει τις γλάστρες στα ψηλά μπαλκόνια

της αττικής που θα εγερθεί να πιάσει δουλειά στο αόριστο.

         Μπορώ μια σκέψη όχι δυο και πάλι

         είμαι κοντά σου με τον νου και όμως πρίγκιπας

         που μόλις  από το άσπρο άτι του ξεπέζεψε και θέλει

         ένα φιλί που οι πολεμιστές που χάθηκαν για μια ιδεατή πατρίδα θέλουν.

Αφήνω πίσω μου γιορτές του πολέμου, τα ξίφη

που διασταυρώνονται και να,

προσκυνάω την χάρη σου.

               Τα σπίτια είναι ακόμη κλειστά, η νύχτα αργά αποσύρεται

                ο ύπνος που ροκάνιζε την ησυχία της κάμαρας

                γίνεται άχνα πάνω από το μαξιλάρι.

Φοράς το κοντό νυχτικό σου και βγαίνεις

στο μέλλον μου

σαστίζω και σε θέλω περισσότερο

κι απ’ ότι μια φωτιά μπορούσε να με κάψει

                      κι απλά συναντάω το ποίημα μου

                      που παίρνει εμφύλια διάσταση

                      και γίνεται του πάθους αφορμή..

ο Ιησούς ξαναθυμάται τα φιλάνθρωπα τσιτάτα του

Είναι πίσω απ’ τις πικροδάφνες και τ’ αγριολούλουδα

Ένας σκερτσόζικος αέρας που κινεί τα νήματα της γης.

Η ατζαμοσύνη του αναμαλλιάζει την χλόη και τότε

Οι σκιές πέφτουν κάθετα πάνω στο απόγευμα τσακίζοντας

Τα χλωρά κλαράκια στις φυστικιές.

Η ορθογραφία του ύψους καταργείται και για όλα εκδικείται η ματαιόδοξη βαρύτητα.

Ο ήλιος απίστευτα εκπνέει.

Οι ελιές κινούνται προς το βράδιασμα και ο Ιησούς

Ξαναθυμάται τα φιλάνθρωπα τσιτάτα του

Ξέροντας πως εν τέλει κάποιος πάλι θα προδώσει..

Στην κοιλιά σου φύεται ολόγλυκο ρόδο

Στην κοιλιά σου φύεται ολόγλυκο ρόδο

Που αγγίζει το χέρι μου και το άμοιρο καίγεται.

Τα φεγγάρια που έχω κρατήσει στα χέρια μου

άνοιξαν μέσα μου κρατήρα απ’ όπου

Λυρικός καπνός φεύγει και σκοτεινιάζει την άνοιξη.

Φτάνω κοντά σου από μίλια μακριά και ακούγοντας το κουτσομπολιό των ανέμων.

Κοίτα πώς έβαλε επιτυχημένα τις ψηφίδες του ο κατεργάρης χρόνος!

Τσακμακόπετρες δυνητικές σπιθίζουν και φωταγωγείται ο αμετάφραστος χρόνος..

Η μητέρα μου καταστρώνει σχέδια για το πλάνο της μέρας.

Σκηνοθετούν οι γλαφυροί άνεμοι και το σπίτι

Καταπίνει την ταυτότητα των ενοίκων του. Γυαλίζουνε

τα σκεύη του στα ράφια

Και μια πρωινή ιστορική ηλιαχτίδα

μπαίνει από το παράθυρο

Τρίβει το ένα πιάτο πα’ στο άλλο

Τρίζοντας από γυαλιστερή ματαιοδοξία. Τότε

Μια ευγενική σιωπή έρχεται και διεκδικεί τα πρωτεία

Ανάμεσα στις οικοκυρές των θνητών.

Η μητέρα μου καταστρώνει σχέδια για το πλάνο της μέρας.

Τόσο μικροσκοπική τόσο διάφανη

Που ο ήλιος εκθέτει σε θέα την καρδιά της.

Διαρκής ήχος από φωνές πουλιών και φτάνω κάποτε

Να αντιλαμβάνομαι ότι δεν στερεώθηκε καλά ο θόλος

Και το ταβάνι των δευτερολέπτων θ’ ακουμπήσει πάνω μου

Κάνοντάς με να μην πιστεύω σε καμιά εξουσία..

Φροντίζω το ξίφος μου

Έσχατο όλων μια νίκη αναπάντεχη εγώ να είμαι ο προστακτικός οπαδός σου..

Θέλεις με θέληση υπομονής θέλεις με υπομονή και θέληση εναντιώνομαι στα πάμπολλα ψεύτικα λόγια

Μιας εξουσίας που σε αναρπάζει για να γίνεις έρμαιο σε ένα κτητικό πουθενά.

(να που πάλι ίδια τα λέω…)

Από το τσόφλι μιας δημοκρατίας δεν θα βγει πάντα το πιο ωδικό πουλί

Ασχημονούν σε τόσα οι άνθρωποι

Αν το καλοσκεφτείς παίζουμε ζάρια σε τραπέζι βάναυσο της ιστορίας

Εγένετο φως περισσότερο κάποτε μέσα μας εγένετο φως

Αλλά και πάλι πώς κατρακυλήσαμε κι αποκαλύφτηκε ρημάδα η άβυσσος;

Φροντίζω το ξίφος μου και είναι κοφτερό το τσαγανό μου…

                                                    28.4.2012

Μια νότα ήλιος..

Τι φρικτές φυλακές και να μην είναι μέσα μου καμιά

φωνή ίδια ξανά    όπως την θέτουνε οι γλάροι πάνω στο ακατανίκητο
φως και τα βράχια   ο Απρίλιος
να νέμεται την ερημιά ακόμη του τοπίου  
δύσκολος μύθος η καρδιά μες την αυγή.

         Αρκεί η μουσική όμως πάντα δεν λες, αρκεί η μουσική

 κι επικοινωνούμε με αισθήματα συμμετέχουμε στην μεγάλη Φωτιά

  είμαστε σ’ όλα πια δικαιωμένοι. Τώρα

που θα στραφούν προς το οξύτερο οι εξουσίες

όπως πληκτρολογούμε την εσώτατη λέξη

ο χρόνος είναι πάντα μηδέν που τείνει στο βαθύτερο άπειρο

και δικαιώνει τα οράματά μας η Στιγμή..

Μου έδωσε σύμβολα η ζωή, ‘υχαριστημένος είμαι

Μου έδωσε σύμβολα η ζωή, ‘υχαριστημένος είμαι

εν τούτω πολέμησε    όλοι κερδίζουνε μια νίκη αιματηρή

στάθηκα απέναντι στα λουλούδια πανέτοιμος

προσκυνάω την χάρη τους.

                                   Γιατί

αν δεν ξοδέψεις ανάσα δεν θα βρεις χαρά οξυγόνου

εκεί που ο θάνατος συναντά την ζωή   

σαν χάδι

που θα ηρεμήσει τον άρρωστο  

εκεί  

η πρωινή πάχνη αφήνει έκθετο το σώμα της νύχτας κι ο ποιητής

βουλιάζει ανεμοδαρμένος μες την σκέψη

ο περιρρέων όλων το ανάγνωσμα..

το απατάσθαι είναι ρίζα τρόπου της ζωής..

Τίποτα πιο δύσκολο απ' την αναπνοή

Σπατάλησα πολύ χρόνο να ανακαλύψω ότι η γη δεν είναι φιλόξενη

Κλέφτης των ιδεών κατέφυγα σε τεχνάσματα παντί τρόπω

μεροληπτώ τελικά υπέρ μιας καθαρής ανάγκης

Δεν έφτασα κοντά στον θρησκευτικό εφησυχασμό

Πολιτικά ανένταχτο πούπουλο που μηδενίζει το βάρος του

Με μάθηση ελλιπή μιας και δεν τελειώνει ποτέ ο κόσμος

να η παγκόσμια φιλοδοξία μου

Και πολυάκανθος σαν αχινός

που μαυρίζει από το πείσμα του να βαφτιστεί σε αναγεννησιακά νερά

Μ’ αυτά και μ’ εκείνα κάτι που με αγγίξανε στίχοι

ανακουφίσαν την καρδιά μου

Μεταφράζω τα συμβάντα αλλά σκουριάζουν οι επιθυμίες αν δεν πληρώσεις με φως τα σκοτάδια σου

Μετά είναι αυτές οι ελληνικές αράγιστες ιδέες που απομένουν

αιώνες βαθιά ριζωμένες στο οικουμενικό Αγαθό

Και ξέρω, πια ξέρω

ότι το απατάσθαι είναι ρίζα τρόπου της ζωής..

Να με φοβάστε οι ήσυχοι!

Να με φοβάστε οι ήσυχοι! Ξεπηδώ

Από την πλευρά του εαυτού σας την σκοτεινή

Ποτισμένος αίμα ενστίκτου.

Φτάνει πια η ρίμα που υμνεί τα νυχτολούλουδα

Η ερωτική νότα των φλύαρων νερών

Το φιλί που δεν έχει αντίκρισμα.

Κρατώ μια δωρική ρομφαία και σπουδαία γίνονται όλα.

Σαν ένα έντομο τσιμπώ που εκνευρίζει.

Αφήνω το σημάδι μου βελόνα που κεντάει το δέρμα

Επάνω στο κορμάκι σας και-

Θεέ και Κύριε! - εγώ 
είμαι αυτός που δεν έχει ταυτότητα

αλλά είμαι εκείνος

που είσαστε όλοι..

Δεν συμμαζεύεται ο παλιάτσος της πατρίδας μου

Δεν συμμαζεύεται ο παλιάτσος της πατρίδας μου

Με κυνηγά ρέστα να πάρει

Α να αρπάξω μια μαγκούρα και να τον χτυπώ

Ίσαμε που να γίνει τούμπανο πρησμένος..

Ας σταματήσουν να συνωμοτούν οι απαξίες εναντίον
των ιδέων που υιοθέτησα

Οι ναύλοι των νοημάτων αφήνουν στερημένο τον εαυτό μου από αίμα

Εξαιρετικά δραπέτευσα

Από μένα απ’ όλα

Με δυο λέξεις τι θα απομείνει από το συνονθύλευμα των στιγμών

Έτσι που ο καιρός αδιάλειπτα μας εκβιάζει;

Ο τραπεζίτης διψάει άγουρη αποταμίευση

Ο καρπός του λαού είναι μόχθος

γλυκύς

Και η εποχή χρειάζεται πολιτικό νεκροθάφτη

Εδώ που φτάσαμε ας ακουστούν καμπάνες

Κι ας αφυπνίσει κάτι το μυαλό..

Μου έδωσε σύμβολα η ζωή, ‘υχαριστημένος είμαι

Μου έδωσε σύμβολα η ζωή, ‘υχαριστημένος είμαι

εν τούτω πολέμησε    όλοι κερδίζουνε μια νίκη αιματηρή

στάθηκα απέναντι στα λουλούδια πανέτοιμος

προσκυνάω την χάρη τους.

                                   Γιατί

αν δεν ξοδέψεις ανάσα δεν θα βρεις χαρά οξυγόνου

εκεί που ο θάνατος συναντά την ζωή   

σαν χάδι

που θα ηρεμήσει τον άρρωστο  

εκεί  

η πρωινή πάχνη αφήνει έκθετο το σώμα της νύχτας κι ο ποιητής

βουλιάζει ανεμοδαρμένος μες την σκέψη

ο περιρρέων όλων το ανάγνωσμα..

ΑΓΓΕΛΙΕΣ…

Ζητείται αριστούχος ποιητής να μεταφράσει την Αγιά-Γραφή της θάλασσας…

Ζητείται γλάρος να υποσχεθεί το πέλαγος κι όλα τα καλοτάξιδα καράβια…

Ζητείται Αθώος να επωμιστεί τις αμαρτίες του ντουνιά…

Ζητείται μια Μαρία που θα υποδυθεί την Αθηνά όπως να φτάσει ως τις μέρες μας Φαρμακολύτρα Παναγία…

Φροντίζω το ξίφος μου

Έσχατο όλων μια νίκη αναπάντεχη εγώ να είμαι ο προστακτικός οπαδός σου..

Θέλεις με θέληση υπομονής θέλεις με υπομονή και θέληση εναντιώνομαι στα πάμπολλα ψεύτικα λόγια

Μιας εξουσίας που σε αναρπάζει για να γίνεις έρμαιο σε ένα κτητικό πουθενά.

(να που πάλι ίδια τα λέω…)

Από το τσόφλι μιας δημοκρατίας δεν θα βγει πάντα το πιο ωδικό πουλί

Ασχημονούν σε τόσα οι άνθρωποι

Αν το καλοσκεφτείς παίζουμε ζάρια σε τραπέζι βάναυσο της ιστορίας

Εγένετο φως περισσότερο κάποτε μέσα μας εγένετο φως

Αλλά και πάλι πώς κατρακυλήσαμε κι αποκαλύφτηκε ρημάδα η άβυσσος;

Φροντίζω το ξίφος μου και είναι κοφτερό το τσαγανό μου…

                                                    28.4.2012

Η μητέρα μου καταστρώνει σχέδια για το πλάνο της μέρας.

Σκηνοθετούν οι γλαφυροί άνεμοι και το σπίτι

Καταπίνει την ταυτότητα των ενοίκων του. Γυαλίζουνε

τα σκεύη του στα ράφια

Και μια πρωινή ιστορική ηλιαχτίδα

μπαίνει από το παράθυρο

Τρίβει το ένα πιάτο πα’ στο άλλο

Τρίζοντας από γυαλιστερή ματαιοδοξία. Τότε

Μια ευγενική σιωπή έρχεται και διεκδικεί τα πρωτεία

Ανάμεσα στις οικοκυρές των θνητών.

Η μητέρα μου καταστρώνει σχέδια για το πλάνο της μέρας.

Τόσο μικροσκοπική τόσο διάφανη

Που ο ήλιος εκθέτει σε θέα την καρδιά της.

Διαρκής ήχος από φωνές πουλιών και φτάνω κάποτε

Να αντιλαμβάνομαι ότι δεν στερεώθηκε καλά ο θόλος

Και το ταβάνι των δευτερολέπτων θ’ ακουμπήσει πάνω μου

Κάνοντάς με να μην πιστεύω σε καμιά εξουσία..

Έσχατο όλων μια νίκη αναπάντεχη

Έσχατο όλων μια νίκη αναπάντεχη εγώ να είμαι ο προστακτικός οπαδός σου..

Θέλεις με θέληση υπομονής θέλεις με υπομονή και θέληση εναντιώνομαι στα πάμπολλα ψεύτικα λόγια

Μιας εξουσίας που σε αναρπάζει για να γίνεις έρμαιο σε ένα κτητικό πουθενά.

(να που πάλι ίδια τα λέω…)

Από το τσόφλι μιας δημοκρατίας δεν θα βγει πάντα το πιο ωδικό πουλί

Ασχημονούν σε τόσα οι άνθρωποι

Αν το καλοσκεφτείς παίζουμε ζάρια σε τραπέζι βάναυσο της ιστορίας

Εγένετο φως περισσότερο κάποτε μέσα μας εγένετο φως

Αλλά και πάλι πώς κατρακυλήσαμε κι αποκαλύφτηκε ρημάδα η άβυσσος;

Φροντίζω το ξίφος μου και είναι κοφτερό το τσαγανό μου…

                                                    28.4.2012

Στην κοιλιά σου φύεται ολόγλυκο ρόδο

Στην κοιλιά σου φύεται ολόγλυκο ρόδο

Που αγγίζει το χέρι μου και το άμοιρο καίγεται.

Τα φεγγάρια που έχω κρατήσει στα χέρια μου

άνοιξαν μέσα μου κρατήρα απ’ όπου

Λυρικός καπνός φεύγει και σκοτεινιάζει την άνοιξη.

Φτάνω κοντά σου από μίλια μακριά και ακούγοντας το κουτσομπολιό των ανέμων.

Κοίτα πώς έβαλε επιτυχημένα τις ψηφίδες του ο κατεργάρης χρόνος!

Τσακμακόπετρες δυνητικές σπιθίζουν και φωταγωγείται ο αμετάφραστος χρόνος..

Να με φοβάστε οι ήσυχοι!

Να με φοβάστε οι ήσυχοι! Ξεπηδώ

Από την πλευρά του εαυτού σας την σκοτεινή

Ποτισμένος αίμα ενστίκτου.

Φτάνει πια η ρίμα που υμνεί τα νυχτολούλουδα

Η ερωτική νότα των φλύαρων νερών

Το φιλί που δεν έχει αντίκρισμα.

Κρατώ μια δωρική ρομφαία και σπουδαία γίνονται όλα.

Σαν ένα έντομο τσιμπώ που εκνευρίζει.

Αφήνω το σημάδι μου βελόνα που κεντάει το δέρμα

Επάνω στο κορμάκι σας και-

Θεέ και Κύριε! - εγώ
είμαι αυτός που δεν έχει ταυτότητα

αλλά είμαι εκείνος

που είσαστε όλοι..

Μια νότα ήλιος..

Τι φρικτές φυλακές και να μην είναι μέσα μου καμιά

φωνή ίδια ξανά   
                 όπως την θέτουνε οι γλάροι πάνω στο ακατανίκητο
φως και τα βράχια  
                     ο Απρίλιος
να νέμεται την ερημιά ακόμη του τοπίου  
δύσκολος μύθος η καρδιά μες την αυγή.

         Αρκεί η μουσική όμως πάντα δεν λες, αρκεί η μουσική

 κι επικοινωνούμε με αισθήματα συμμετέχουμε στην μεγάλη Φωτιά

  είμαστε σ’ όλα πια δικαιωμένοι. Τώρα

       που θα στραφούν προς το οξύτερο οι εξουσίες

          όπως πληκτρολογούμε την εσώτατη λέξη

              ο χρόνος είναι πάντα μηδέν που τείνει στο βαθύτερο άπειρο

                   και δικαιώνει τα οράματά μας η Στιγμή..

Πόσοι με έχουν κατοικήσει εαυτοί δεν ξέρω

Πόσοι με έχουν κατοικήσει εαυτοί δεν ξέρω

Αναγνωρίζω μόνο την επιθυμία τους

Φρούτο μ’ ένα τραχύ κουκούτσι και δυσκολοσύντριφτο

Ο ένας που είμαι να ‘ναι όλοι και να είναι εγώ.

Στην μοναξιά που κρύβονται κάποτε τους αναγνωρίζω

Πλάσματα μιας ιστορικής άλλης στιγμής

Απομυζούνε από μένα ύπαρξη και ανάσα.

Σαν τους καταλαβαίνω η υπόθεση έχει λήξει

Είμαι καθ’ όλα ό,τι θα προστάξουνε αυτοί

Και πάλι ο ένας που μιλάει εξ’ όλων είμαι πάντοτε και φαίνομαι..

Κυριακή μεγάλη

Τα δέντρα του απογεύματος διατυπώνουν απορίες στον ήλιο·

κατατείνουν προς κάτι το άπιαστο

αιθέριο που μοιάζει όσο κι αν προσπαθήσεις μην λέγεται.

Κυριακή μεγάλη, Ιουλίου η τελευταία.

Ρέω με τα γεγονότα·

συντελούνται μέσα μου τόσα μυστήρια.

Μανιφέστα εγρήγορσης μ’ οδηγούνε στο περισπούδαστο πουθενά-

λιμνάζει ο βίος.

Λίγο ακόμα θα ξέρω πόσο λείπεται απ’ τα μέσα μου ο κόσμος ο έξω.

Λίγο ακόμα…

Μια ιδέα πλατιά λεβεντιά..

            31.7.2011