Όταν θα αναρωτηθούμε κάποτε

Κλείνω τα πάντα – ο χρόνος μόνο με καταπιέζει.

Όταν θα αναρωτηθούμε κάποτε για όλα,

θ’ ανακαλύψουμε την προδοσία μα θα είναι αργά-

βελάζει, αν είναι πονηρός πολύ, ο λύκος.

Κι εκείνοι που συνέργησαν για το κακό,

έπραξαν την αγχόνη μας και άντε πιάστους..

Μόνο το αποκαΐδι μένει απ’ την φωτιά που έκαψε τα πάντα

και το χρώμα της οργής

που δεν εκφράστηκε.

Πέθαναν μέσα μας οι εκμυστηρεύσεις.

Ιδιωτεύουν οι σκέψεις μας   

και πουθενά δεν βγάζει.

Αντέδρασε μυρίζοντας το δεντρολίβανο και με νηφαλιότητα. Αν θα βρεθείς

Στο πεζοδρόμιο της ιστορίας, έχε κατά νου ότι

για μία πίκρα πάντα θα σε προορίζουν-

Και θα σε θυσιάζουνε ασύστολα..

βίρα Ελλάδα!

Από το πληκτρολόγιο ως την οθόνη η στίξη επαναστατεί, ζητάει την ελευθερία της

Η οξεία επαίρεται για την σαφήνεια που έχει

Η τελεία κωλυσιεργεί την απόφαση, το κώμα καγχάζει

Μια παύλα είναι η ανάπαυλα του ημιθανούς

Νοήματος που δεν χωράει μες την πρόταση που αυτομολεί

Προς την κοιλάδα της κατάθλιψης- βίρα Ελλάδα!

Ξεπλένω τα μαχαίρια μου από το αίμα της πνιχτής φωνής

Που σκίζει την καρδιά των βράχων.

Καθαιρώ τις ανάγκες μου- μένω

Μ’ ένα αμυδρό γενναίο φως του εαυτού μου που αρνείται να υποταχτεί

Στους τσαρλατάνους της φαυλότητας..

Τεκμηριώνεται το άρωμα της ψυχής με δύο κουβεντούλες

Τεκμηριώνεται το άρωμα της ψυχής με δύο κουβεντούλες κι ενώ

Τίποτα δεν πατά με πλήρες πόδι μέσα στην ορθοδοξία, αλλά

Επιδέχεται κι ο θάνατος αμφισβητήσεις

                                                                  Κάπου

Μακριά χαράζει  
                      κι η μέρα υπόσχεται όπως το κάνει

                                                                         Αιώνες τώρα

Κάτω απ’ το αντίσκηνο του ουρανού, ίσως νωρίτερα απ’ ότι

Επιδρά η θλίψη πάνω στα αναρριχώμενα φυτά, έξω απ’ το σπίτι

Μία γυναίκα όμορφη και που κρατάει κλειδιά, ανεβαίνει

Την εξωτερική σκάλα και σκουντά την πόρτα του επάνω δώματος- μπαίνει

Κι ακούγεται σαν μουσική      απόγευμα πια      ο ήλιος γέρνει

Ορτανσίες στο μπαλκόνι δρέπουν την κάψα ολοστρόγγυλη       και τότε εκείνη

Αλλάζει ρούχα και σαν μια νεράιδα γίνεται  
                που την καθαρογράφει το πάθος της στιγμής.

Ιούνιος θωρακοφόρος, μπερμπάντης..

Με έντομα θρασύτατα και φλέγοντα ήλιο

Κι όπως το καθετί που προεξέχει από της εβδομάδας το τσαμπί

Γινάμενο ποίημα.

Όταν νυχτώνει, βλέπω πάντα την νυχτερίδα

Που συμβουλεύει τον ορίζοντα αφέλεια-

Ένα σαμιαμίδι γλιστρά επάνω στο ντουβάρι

Και κρύβεται κάτω από το φύλλωμα της φτέρης.

Πίνουν οι γείτονες καφέ· γελάνε.

Θυμάμαι τα μάτια σου και για εκείνα μελαγχολίες σπουδάζω..

Πότε Θα κηρυχτεί ένας πόλεμος των δικαίων

Κρέμεται ο θάνατος πάνω στα φόντα των πολέμων

Όπως σε μια στιγμή ανάρπαστης ευθύτητας

Η καλλιέπεια των λίγων δικαιώνει

Την ατολμία των πολλών.

                    Στροβιλίζονται και σκαν’ με γδούπο πα’ στην μάντρα με τα αγκαθοπλέγματα

Τα κοράκια του πολιτεύματος- ο χρόνος αλλάζει

Πρόσωπο· ποιός είσαι επιτέλους άνθρωπέ μου, τι γυρεύεις και πού

Θα πας που να είναι υποφερτά για μιας αρετής την συγγένεια;

Αποστρέφομαι τα έργα σου- καλύτερα

Να ζω μοναχικός κι αποκομμένος-

μου φύλαξαν κακές εκπλήξεις οι εποχές..

Τα κανόνια γυρεύουν αίμα αθώων- δεν μπορώ

Να κοιτώ τα παιδιά να ταΐζουν

Την πείνα τους! Πότε

Θα κηρυχτεί ένας πόλεμος των δικαίων

Ενάντια σε κείνους που λυμαίνονται τα πάντα

Και σκοτεινιάζουν

Μέχρι να σβήσει, το φως;

Φιλολογούντες και παραφιλολογούντες αναλογιστείτε

Πόσο απέτυχαν οι τύχες μας σ’ αυτά τα μιαρά και μαύρα χέρια

Που τις εγκαταλείψαμε.

Ανάψτε νέους πυρσούς.

Α να χαρώ την λεβεντιά σας!

Άπατρις κάτω απ’ τον ίδιο ουρανό που η οικουμένη όλη ανασαίνει

Έτσι όπως μας κυνηγάει ο πόνος, η φιλοπατρία έγινε ακάλυπτη επιταγή.

Άπατρις κάτω απ’ τον ίδιο ουρανό που η οικουμένη όλη ανασαίνει

πλουραλιστικά. Εννοώ το φως και τον σπόρο που ακόμη δεν βλάστησε.

Εννοώ την μελαγχολία για όλα.

Αναζητώ την λογική που κάνει να μεταμορφώνομαι

σε σκιά που αγαπά το ψήλωμα ενός δέντρου.

Αγαπώ να αγαπώ.

Έμπιστος βαθιά για τους πρίγκιπες των φιλανθρωπικών ιδεών.

Και απευθύνομαι πάντα στην θάλασσα, την ιερή όρθια θάλασσα

Να εξαγνίσω τις σκέψεις μου, να δω

Πέρα απ’ του ορίζοντα τον φράχτη.

Ένιωσα την ρωγμή, ένιωσα το κατακλυσμιαίο ράγισμα

Της προσωπικότητας, τον βαθύ καημό

Που αφήνει μπλάβο σημάδι μέσα στου ματιού την ίριδα.

Και βλέπω, σαν σε μια ακουαρέλα που λικνίζει το τοπίο της μες την πραγματικότητα,

Το σκοτεινό φως των δυνάμεων που θέλουν να γίνει η αισιοδοξία

έμβλημα

Και σκάφος ριζικής διαφυγής..

Λυρικοί δαίμονες

Είναι η τάξη που διασαλεύεται είναι οι ορδές των εντόμων

Είναι η αχτένιστη λεύκα κοντά

Στην παραλία, εκεί

Που κάποιοι αθίγγανοι λούονται
στα Άβδηρα της Ξάνθης ανέμελοι

Και θορυβώδεις, στολισμένοι

Με την κομψή μελαχρινάδα τους.

Τρώνε καρπούζι και
τρέχουνε πάνω κάτω

Λυρικοί δαίμονες Βάκχοι καθ’ όλα.

Ακούγονται της μουσικής τους οι χαρές- μια λαϊκή

Ορχήστρα...     Απογυμνωμένοι από στολίδια

Ατμοσφαιρικά ωραίοι και ευθύβολοι

Τραντάζουν το δάπεδο της αμμουδιάς.

Συνομιλώ με την παραδεδεγμένη αξία τους

Συνομιλώ με την αυθεντικότητά τους

Ποιώντας την εικόνα που μου δίνουν
να μεταδώσω εδώ.

Και ενώ είναι ανέφικτα τα χρώματα της φωνής, η μουσική

Είναι μια κλίμακα παράξενη που όπως του τόξου η χορδή,
τεντώνεται και βάλει

Εναντίον του κάθε πικρού της ζωής μας που έχει..

Παραπλανητικές αντωνυμίες στο μονόπρακτο του ίδιου θεάτρου

Τι να σου πω και πώς; Σκοτάδι ο κόσμος

Κι απλώνει παντού την αγωνία του- όπως οι ρίζες

Των δέντρων

μέσα στο χώμα

Σαν  έντερα στριμμένα

της γης

Που κι άλλο δουλεύουν

προς την ανεξιχνίαστη κατεύθυνση.

Εγώ είμαι   εσύ είσαι   αυτός είναι-

Παραπλανητικές αντωνυμίες στο μονόπρακτο του ίδιου θεάτρου

Που δεν υπάρχει ακριβές ξεκάθαρο σενάριο.

Μόνο να δεις που η ζωή κυλάει

σαν νερό και ρίχνει

Άδεια δίχτυα που με θλίψη γεμίζουνε

Και τ’ ανασύρουν στο κατάστρωμα

του ουρανού οι ονειροπόλοι που κοιμήθηκαν

κοντά σ’ ένα λουλούδι παραδείσιο

και τον απουσιάζοντα θεό..

Τεκμηριώνεται το άρωμα της ψυχής με δύο κουβεντούλες

Τεκμηριώνεται το άρωμα της ψυχής με δύο κουβεντούλες κι ενώ

Τίποτα δεν πατά με πλήρες πόδι μέσα στην ορθοδοξία, αλλά

Επιδέχεται κι ο θάνατος αμφισβητήσεις

                                                                  Κάπου

Μακριά χαράζει   
                      κι η μέρα υπόσχεται όπως το κάνει

                                                                         Αιώνες τώρα

Κάτω απ’ το αντίσκηνο του ουρανού, ίσως νωρίτερα απ’ ότι

Επιδρά η θλίψη πάνω στα αναρριχώμενα φυτά, έξω απ’ το σπίτι

Μία γυναίκα όμορφη και που κρατάει κλειδιά, ανεβαίνει

Την εξωτερική σκάλα και σκουντά την πόρτα του επάνω δώματος- μπαίνει

Κι ακούγεται σαν μουσική      απόγευμα πια      ο ήλιος γέρνει

Ορτανσίες στο μπαλκόνι δρέπουν την κάψα ολοστρόγγυλη       και τότε εκείνη

Αλλάζει ρούχα και σαν μια νεράιδα γίνεται   
                που την καθαρογράφει το πάθος της στιγμής.

Ιούνιος θωρακοφόρος, μπερμπάντης..

Με έντομα θρασύτατα και φλέγοντα ήλιο

Κι όπως το καθετί που προεξέχει από της εβδομάδας το τσαμπί

Γινάμενο ποίημα.

Όταν νυχτώνει, βλέπω πάντα την νυχτερίδα

Που συμβουλεύει τον ορίζοντα αφέλεια-

Ένα σαμιαμίδι γλιστρά επάνω στο ντουβάρι

Και κρύβεται κάτω από το φύλλωμα της φτέρης.

Πίνουν οι γείτονες καφέ· γελάνε.

Θυμάμαι τα μάτια σου και για εκείνα μελαγχολίες σπουδάζω..

Ο Παγασητικός ζεύει ωραία την ικμάδα της θάλασσας με το κολπικό τόξο σου.

Μαγνησία, ελευθερία επαναστατική της αισθητικής του τοπίου.

Ο Παγασητικός ζεύει ωραία την ικμάδα της θάλασσας
με το κολπικό τόξο σου.

Ψιχαλίζει.

Στην Νέα Ιωνία είναι σκυφτή η φωνή κάθε ψιχάλας πάνω στα άγρυπνα δέντρα.

Φορούνε ματογυάλια οι όρνιθες

στο κοτέτσι του ″ξέφραγο αμπέλι″ και στραταρίζουν

όλη μέρα ανάμεσα στα αγριόχορτα και τις καρποφορούσες μυγδαλιές.

Πίνω νερό στο όνομα μιας χοϊκής Αρετής.

Και το βράδυ παραμερίζοντας τα κλινοσκεπάσματα μόνο μ’ ένα λαφρύ σεντόνι μένω

να σκέφτομαι όσα η φιλία μου χάρισε!

Ας μην τελειώσει ποτέ ο ιδεατός όμορφος κόσμος!

                                              Βόλος  2.6.2013

Είσαι μια χίμαιρα λοιπόν

Η γυμνή σελίδα ενός τριαντάφυλλου

Μες τον πρωινό αέρα

Αφήνει να πλανιέται το άρωμα-

         Και η μέρα προχωρά          
         Διδασκαλική και αποφασισμένη

         Να νικήσει σε όλα-

                         Είσαι μια χίμαιρα λοιπόν, είσαι μια προσευχή

                         Χωρίς αποδέκτη-

                                      Μόνο τα μάτια σου που βλέπω να σπινθηρίζουν

                                      Σαν τα κάρβουνα μιας φωτιάς, μόνο τα μάτια σου

                                      Αναπαριστούν το θεϊκό παιχνίδι

                                      της Δημιουργίας..

Άπατρις κάτω απ’ τον ίδιο ουρανό που η οικουμένη όλη ανασαίνει

Έτσι όπως μας κυνηγάει ο πόνος, η φιλοπατρία έγινε ακάλυπτη επιταγή.

Άπατρις κάτω απ’ τον ίδιο ουρανό που η οικουμένη όλη ανασαίνει

πλουραλιστικά. Εννοώ το φως και τον σπόρο που ακόμη δεν βλάστησε.

Εννοώ την μελαγχολία για όλα.

Αναζητώ την λογική που κάνει να μεταμορφώνομαι

σε σκιά που αγαπά το ψήλωμα ενός δέντρου.

Αγαπώ να αγαπώ.

Έμπιστος βαθιά για τους πρίγκιπες των φιλανθρωπικών ιδεών.

Και απευθύνομαι πάντα στην θάλασσα, την ιερή όρθια θάλασσα

Να εξαγνίσω τις σκέψεις μου, να δω

Πέρα απ’ του ορίζοντα τον φράχτη.

Ένιωσα την ρωγμή, ένιωσα το κατακλυσμιαίο ράγισμα

Της προσωπικότητας, τον βαθύ καημό

Που αφήνει μπλάβο σημάδι μέσα στου ματιού την ίριδα.

Και βλέπω, σαν σε μια ακουαρέλα που λικνίζει το τοπίο της μες την πραγματικότητα,

Το σκοτεινό φως των δυνάμεων που θέλουν να γίνει η αισιοδοξία

έμβλημα

Και σκάφος ριζικής διαφυγής..

Πότε Θα κηρυχτεί ένας πόλεμος των δικαίων

Κρέμεται ο θάνατος πάνω στα φόντα των πολέμων

Όπως σε μια στιγμή ανάρπαστης ευθύτητας

Η καλλιέπεια των λίγων δικαιώνει

Την ατολμία των πολλών.

                    Στροβιλίζονται και σκαν’ με γδούπο πα’ στην μάντρα με τα αγκαθοπλέγματα

Τα κοράκια του πολιτεύματος- ο χρόνος αλλάζει

Πρόσωπο· ποιός είσαι επιτέλους άνθρωπέ μου, τι γυρεύεις και πού

Θα πας που να είναι υποφερτά για μιας αρετής την συγγένεια;

Αποστρέφομαι τα έργα σου- καλύτερα

Να ζω μοναχικός κι αποκομμένος-

μου φύλαξαν κακές εκπλήξεις οι εποχές..

Τα κανόνια γυρεύουν αίμα αθώων- δεν μπορώ

Να κοιτώ τα παιδιά να ταΐζουν

Την πείνα τους! Πότε

Θα κηρυχτεί ένας πόλεμος των δικαίων

Ενάντια σε κείνους που λυμαίνονται τα πάντα

Και σκοτεινιάζουν

Μέχρι να σβήσει, το φως;

Φιλολογούντες και παραφιλολογούντες αναλογιστείτε

Πόσο απέτυχαν οι τύχες μας σ’ αυτά τα μιαρά και μαύρα χέρια

Που τις εγκαταλείψαμε.

Ανάψτε νέους πυρσούς.

Α να χαρώ την λεβεντιά σας!

Άπατρις κάτω απ’ τον ίδιο ουρανό που η οικουμένη όλη ανασαίνει

Έτσι όπως μας κυνηγάει ο πόνος, η φιλοπατρία έγινε ακάλυπτη επιταγή.

Άπατρις κάτω απ’ τον ίδιο ουρανό που η οικουμένη όλη ανασαίνει

πλουραλιστικά. Εννοώ το φως και τον σπόρο που ακόμη δεν βλάστησε.

Εννοώ την μελαγχολία για όλα.

Αναζητώ την λογική που κάνει να μεταμορφώνομαι

σε σκιά που αγαπά το ψήλωμα ενός δέντρου.

Αγαπώ να αγαπώ.

Έμπιστος βαθιά για τους πρίγκιπες των φιλανθρωπικών ιδεών.

Και απευθύνομαι πάντα στην θάλασσα, την ιερή όρθια θάλασσα

Να εξαγνίσω τις σκέψεις μου, να δω

Πέρα απ’ του ορίζοντα τον φράχτη.

Ένιωσα την ρωγμή, ένιωσα το κατακλυσμιαίο ράγισμα

Της προσωπικότητας, τον βαθύ καημό

Που αφήνει μπλάβο σημάδι μέσα στου ματιού την ίριδα.

Και βλέπω, σαν σε μια ακουαρέλα που λικνίζει το τοπίο της μες την πραγματικότητα,

Το σκοτεινό φως των δυνάμεων που θέλουν να γίνει η αισιοδοξία

έμβλημα

Και σκάφος ριζικής διαφυγής..

Πολιτικοί βρικόλακες πίνουν της μάζας το αίμα.

Ένρινες απολήξεις μέσα στο τίποτα που μπορώ

Και οδοντικόληκτες

Σκαμπανεβάσματα φωνή με φωνή, ουσίες

Πεισμωμένες

Αντίλαλος του εγώ μες το εσύ

Απώλεια-
συνειδήσεων

απώλεια

Αποταμιευμένων

Τετριμμένες κουβέντες, πλήξη κι ανία, μιζέρια

απέθαντη..

Ρηχά αλιεύει ο ντουνιάς και έχασε επιτυχίες το αγκίστρι του..

Σκουριάσανε οι προθέσεις κι έμειναν

στο προ τους.

Λόγια επί λόγων, φυλακή στην φυλακή

Κι απέτυχε η κοινωνία κραυγαλέα.

Νομοθετούνε στο παράλογό τους κέρδος

οι λιγδιάρηδες των τραπεζών.

Πολιτικοί βρικόλακες πίνουν της μάζας το αίμα.

Νεφελώδεις άξεστοι χαρτοπόντικες

Μολύνουν οικουμενικά τον αέρα. Ντροπιάζουν

Την φάρα τους.

Βούλεται ο κόσμος ένα δίκαιο μαχαίρι..

Αλλά γιατί γράφεις;- θα ρώταγε κανείς.

Χρωστώ κάτι σαν η φλόγα του κεριού στον άνεμο. Καρφώνονται οι λέξεις τόσο στέρεα μες την ερημιά που, ειλικρινά, και που το καταλαβαίνω, τρομάζω.

Είπα: η πεζογραφία είναι κολύμπι με το κεφάλι έξω απ’ το νερό.

Η ποίηση είναι μεγάλο μακροβούτι-

Πρέπει να γεμίσεις τα πνευμόνια σου αέρα και να κολυμπήσεις κάτω απ’ το νερό, κοντά στον βυθό, εκεί που βλέπεις κοράλλια και ψάρια πολλών λογής – και ζεις ανασύροντας εικόνες και κάποτε ξεκεφαλώνεις έξω απ’ το νερό και σε χτυπάει ο αφρός του κύματος και σε θρέφει ο μύθος του κόσμου.

Είναι ταλάντευση επάνω από το χάος, το τόλμημα του συνταιριαγμού των λέξεων.

Αρχέγονα ωραίο και σαν πάντα, μυστηριακό..

  

Τι κομίζει λοιπόν ο ποιητής μέσα στην δραματουργία της καθημερινότητας; Αν το καλοσκεφτώ μάλλον θα καταλήξω σε κάτι που δεν είναι άλλο από το «ου τόπος» - ουτοπία δηλαδή: με όλες τις εκφράσεις της.

Κι από κει μπορεί ο καθένας να πλάσει το όραμά του, ακριβώς επειδή αυτό το ανεδαφικό σκεύος που ερωτεύεται ο ποιητής, είναι ασυμβίβαστο και λουστραρισμένο από όλα τα λαμπερά Τίποτα που χωρούν επάνω του.

Νιώθω να μην μου ανήκει τίποτα άλλο εξόν από την λευτεριά ενός αέρα που ιαματικός θωπεύει την μνήμη μου και σαρκώνει στο παρόν της σκέψης το μεγάλο ταξίδι προς εκείνο που δεν συλλαμβάνεται.

Το ποίημα δεν είναι άλλο από μια δικαιοσύνη και μια ακριβοδίκαιη ώρα που ζυγίζονται όλα πάνω στην πλάστιγγα της αιωνιότητας..

 Αλλά γιατί γράφεις;- θα ρώταγε κανείς.

Και προσπαθώντας να απαντήσω σ’ αυτήν την ερώτηση, θα έλεγα ότι γίνονται όλα για να λυτρωθεί η  ψυχή μου. Έτσι που τα κατάφερα να κλείσω μες το μπουκαλάκι το τζίνι της ματαιοδοξίας μου, έχω ελευθερωθεί από κείνα που βάραιναν τα πόδια μου και δεν μ’ αφήναν να τρέξω.

Τρέχω στα λιβάδια των αναζητήσεων, χαρούμενος και ευτυχής.

Και κάπου κάπου σκύβω και κόβω μια ποιητική κατακόκκινη παπαρούνα και την κοιτώ με λατρεία γιατί αυτή, την μεγαλύτερη απόλαυση από όλα μου έδωσε.

Είναι το ποίημα τόσο άσκοπο και τόσο μεθυστικό, όσο ένα φτωχό λουλούδι που επάνω του συγκεντρώνει την αισθητική φιλοσοφία της Ομορφιάς.

Περνώντας λοιπόν ο καιρός και ρωτώντας να μάθω τι εισπράττουν οι άλλοι πια όταν με διαβάζουν, ένας φίλος μου είπε ότι τώρα συνομιλώ με τον εαυτό μου, έτσι το νιώθει.

Παραξενεύτηκα. Μετά που το πλησίασα σαν νόημα κατέληξα ότι μπορεί να έχει και δίκιο.

Κλείνομαι σε σύνορα εαυτού από τα οποία δύσκολα μετά ξεφεύγεις. Γίνεται πιο ερμητικός κανείς και πιο οχυρωμένος. Έχει τίμημα μεγάλο η εσωτερίκευση.

Σιγά που θα σ’ αφήσει απ’ τα δίχτυα της να φύγεις η δική σου μοναξιά.

Αυτός ο στίβος είναι για αόρατους αγωνιστές και πρωταγωνιστές συνάμα.

 Βλέπω τον κόσμο σαν μια κλειστή έννοια που αυτοπυρπολείται από το πάθος της και υπερβαίνει εκείνο που είναι η σκηνοθεσία της γραφής. Κατά μίαν έννοια το ευτελές και το λίγο μεταμορφώνεται σε ποιότητα που καθορίζει τις εξελίξεις στην αρένα των ιδεών και των λέξεων.

Εκεί που βρίσκω το ιαματικό αεράκι της συνείδησης και πίνω το αθάνατο νερό της εγωιστικής μου αντωνυμίας.

Απόλυτα όλα ή τίποτα.

Και σχεδιάζω έξω από την ακρίβεια του κατανοητού, ξαπλωμένος στην χλόη του ονείρου, ένα μικρόκοσμο που κατ’ ευθείαν μ’ οδηγεί στο σπίτι του Θεού..

Υπάρχει πάντα μια σοβαρή νύχτα

Υπάρχει πάντα μια σοβαρή νύχτα

που ακολουθείται από τους αστερισμούς και ραγίζεται

απ’ τα δικά μας φιλιά.

Συμμετέχουν της σελήνης τα κρυμμένα πουλιά

στο παλεμένο μαξιλάρι σου.

Σε κρατώ με λογάκια και σε κάνω δικιά μου

φιλί με φιλί.

Τελεία δεν έχει ο έρωτας.

Θα ‘ρθω μες την γόνιμη φαντασία του ουρανού και θα σε κλέψω

Ζητώντας σου κι άλλη κι άλλη καρδιά.

Το ερωτικό τραγουδάκι που θες

μόνο η ψυχή μου για την ψυχή σου το έχει.

Σου δίνω δικαιώματα φωτιάς

Σου δίνω δικαιώματα φωτιάς κι απ’ το φιλί σου

καίγομαι.

Η αστραπή που είσαι όλα από κοντά μου τ’ αναρπάζει

Και μένει η σκακιέρα μου αδειανή.

Δεν ξέρω τι να πω.

Βραχυκυκλώνω τις αισθήσεις μου κι ενώ

Σιωπώ, κι όμως μιλάω

Τα λόγια σου. Έλα σε μένα

Πιστεύοντας εκείνα που θα πω κι εκείνα που ποτέ δεν είπα.

Ο χρόνος κλείνει

Τον κύκλο του για να γραφτεί μια ιστορία έρωτα και διστακτικής

φοβισμένης ζωής.

Είσαι μια χίμαιρα λοιπόν

Η γυμνή σελίδα ενός τριαντάφυλλου

Μες τον πρωινό αέρα

Αφήνει να πλανιέται το άρωμα-

         Και η μέρα προχωρά          
         Διδασκαλική και αποφασισμένη

         Να νικήσει σε όλα-

                         Είσαι μια χίμαιρα λοιπόν, είσαι μια προσευχή

                         Χωρίς αποδέκτη-

                                      Μόνο τα μάτια σου που βλέπω να σπινθηρίζουν

                                      Σαν τα κάρβουνα μιας φωτιάς, μόνο τα μάτια σου

                                      Αναπαριστούν το θεϊκό παιχνίδι

                                      της Δημιουργίας..

Τα πολιτεύματα απέτυχαν να εξανθρωπιστούνε.

Επιστρέφει η ζέστα και τα ζωηράΜάτια των κοριτσιών πάλι ανάβουν.Του φιλιού τους η ώρα, μυστική κι ολοφάνερη, καταγεγραμμένηΣτης ιστορίας τα κατάστιχα.Ιούνιος των εκπυρσοκροτήσεων..Ένα πουλί κάθεται πάνω στα τηλεφωνικά καλώδιαΑμέριμνο.Μια λύπη επιστρέφει.Αυτοκίνητα κινούνται προς το κέντρο της πόληςΠου λες και αλώθηκε.Η ποίηση δεν είναι πόσιμη. Είναι σαν μια γουλιά που σου μεγαλώνει κι άλλο την δίψα.Αφίσες σε πληροφορούν για τα κομματικά συνέδρια.Διαφημίσεις, βιτρίνες, φώτα.Η μέρα κλέβει φως και άποψη απ’ τον αιώνα της.Τα πολιτεύματα απέτυχαν να εξανθρωπιστούνε.Της ύλης δέσμια, ουρλιάζουν..

Σου δίνω δικαιώματα φωτιάς

Σου δίνω δικαιώματα φωτιάς κι απ’ το φιλί σου

καίγομαι.

Η αστραπή που είσαι όλα από κοντά μου τ’ αναρπάζει

Και μένει η σκακιέρα μου αδειανή.

Δεν ξέρω τι να πω.

Βραχυκυκλώνω τις αισθήσεις μου κι ενώ

Σιωπώ, κι όμως μιλάω

Τα λόγια σου. Έλα σε μένα

Πιστεύοντας εκείνα που θα πω κι εκείνα που ποτέ δεν είπα.

Ο χρόνος κλείνει

Τον κύκλο του για να γραφτεί μια ιστορία έρωτα και διστακτικής

φοβισμένης ζωής.