Θρύψαλο ενός άστρου είμαι

Ευπειθώς αναφέρω ότι με την δυσπιστία μου κατάφερα τα κατάφερα όλα.


Όπου με άφησε η ζωή να είμαι ο πολιορκητής- όπου
δεν με θρυμμάτισε σε χίλιες σκέψεις άγουρες που ούτε ευοδώθηκαν, ούτε
Και νικητήρια πουθενά με πήγαν.


Α ρε κοίτα που έκανα την γλώσσα αλεξίπτωτο να πέφτω από κάτι
περιέργους και βάλε ουρανούς
Μόνο η κόρη μου με θέλει πιο σκληρό και πιο σκληρό-
Και πώς να γίνει λίθος ένας άνθρωπος; Κατά βάθος


Θρύψαλο ενός άστρου είμαι
Που πάνω του έχει ερμηνεύσει η ανθρωπότητα τους νόμους της απηρχαιωμένης λαλιάς της..

Γυναίκα αίνιγμα

Γυναίκα αίνιγμα και γυναίκα φάντασμα
και γυναίκα γυμνή πριν η γη αποφασίσει
την περιφορά της
τώρα αιωρούμενη μες τον ήλιο
φιλόδοξη κι άγρια
ανήμερο αιλουροειδές
που με τις τύχες του ανέμου παίζει..


Στην ώρα εννιά
κάτω από το δέντρο της κολάσεως
ακονίζεις τα νύχια σου
χαλάς το πρωινό μακιγιάζ
του ύπνου κι επιδίδεσαι
σ’ ένα κυνήγι να δηλώσουν όλα σε εσένα υποταγή..
Άξεστη
σαν ο χρόνος
βιώσιμη
σαν ο άνεμος
πολυπρισματική
σαν συνείδηση κι όμως
μεταλαμβάνεις των αχράντων μυστικών την ουσία..


Αν θα σε μάθω
θα είναι που ξυπνάς μες τα δικά μου όνειρα
και γίνεσαι μπελάς των ήσυχων κι όλων των φοβισμένων..
Γυναίκα αίνιγμα και γυναίκα διφορούμενη
σαν ο παντί τρόπο παραδεκτός Θεός..


7.3.2012

Ζεφύρου που έζησα κάτι φεγγάρια περήφανος μες την γλυκιά μοναξιά μου

Έτσι που το καταλάβαινα πότε ήμουν μοναχικό πρόβατο και πότε ήμουν μοναχικός λύκος


Αηδόνι από κούνια σεβνταλής στον καημό


Ζεφύρου που έζησα κάτι φεγγάρια περήφανος μες την γλυκιά μοναξιά μου


Βρες κάπου να κρυφτείς όπως μεγαλώνεις, αυτό που σου άφησε η εφηβεία σοκάρει αλλά δεν μεταφράζεται


Έχει αντίκρισμα στις σελίδες σου κι αυτό γιατί η αλήθεια είναι ένα λουλούδι που το επισκέπτονται ιδέες οι μέλισσες


Σαν σε ένα παλιό βιβλίο που γυρίζεις και γυρίζεις πάλι
Και πάλι γιατί στο παρελθόν πολύ σε συγκίνησε


Τώρα η ζωή προχωρά και είναι μυστικά σκιρτήματα που σου χαρίζει όταν
Κατανοείς το μέγα βάθος της ποιητικής των πραγμάτων υπόστασης..


2012

Όπου ήσουν έφτασα και σε βρήκα εκεί

Συναντιέμαι με σένα εκεί που οι πόθοι είναι απέραντα επιθετικοί
Τέτοια που κάνεις σε αγαπάω συνεχώς περισσότερο
Κλέβει την παράσταση της ζωής η σχέση του ενός με τον άλλο
Όλα τα ρήματα είναι δοτικά στην συνεύρεση
Αν ξαπλώσω ανάσκελα κοιτάζοντας τα άστρα
Θα είμαι ευτυχισμένος θα είμαι χαρούμενος
θα έχω τελέσει μια προσευχή να φτάσει η καρδιά μου σε σένα.
Με τα λόγια με το τίποτα έφτασα στο μακρινό σου κονάκι
Όπου ήσουν έφτασα και σε βρήκα εκεί
Που η αγάπη γίνεται του κορμιού πανωσέντονο
Και καίγονται από κάτω του στα φιλιά οι εραστές
με το ώριμο πάθος.
Στο πλάι σου είμαι στην μεριά που δεν το ξέρεις να δεις
Μα αν με την καρδιά αισθανθείς θα με νιώσεις
Να βαφτίζω ερωτικά τα μοιραία μαλλιά σου..

είναι κι η ποίηση δρόμος για να τον βαδίσεις ξυπόλυτος

Άντε δυο ποιήματα παρακάτω κι όλα που έχω περικλείονται μέσα στην λέξη συμπάθεια.

Αμφέβαλα πολύ για την αγάπη, ποιός ήλιος θα αποδώσει όπως πρέπει το νόημα

Μιας τολμηρής ηλιαχτίδας;

Οι ζωές αποσχηματοποιούνται και όταν οι αγωνίες υπερβάλλουνε

Οι κοινωνίες έχουν καθ’ ολοκληρίαν αποτύχει- δεν έπρεπε έτσι ο άνθρωπος

Πολύ φαρμάκι του έλαχε κι ούτε που ήταν προετοιμασμένος.

Έχω ένα φιλαράκι που το αγαπώ. Αν το καταλαβαίνεις

Τι σαν πράξη αυτό από μόνο του σπουδαία σημαίνει

Ξέρεις γιατί στα ποιήματα είμαι ξεκάθαρα ευτυχισμένος

Ξέρεις αγνοώ τους κρατούντες και ιδιωτεύω σε δικό μου παράδεισο..

Στροβιλίζονται στον ουρανό της νύχτας τα άστρα.

Όπου ταξιδεύω είναι το μυαλού οι απόμακροι κόσμοι μου.

Χαρά, χαρά μου εμένα-   οι λέξεις που εγκολπώθηκα

είναι το δυνατό κρασί που σε μεθάει με τρόπους των ερώτων.

Αγάπησα τα απόκρυφα τεχνάσματα των ιδεών.

Ωραία που όπως συσκέπτεσαι σου αποκαλύπτονται!

Αλλά είναι κι η ποίηση δρόμος για να τον βαδίσεις ξυπόλυτος

Κομίζοντας στην οικουμένη τα εθνικά αγαθά σου..

                                                                   5.2.2012

Ω… ακούγομαι σκληρός… δεν είμαι..

Όταν ζητάς να σε χειροκροτούν δεν έχεις καταλάβει

πόσο λίγο διαρκεί μια ανθρώπινη φήμη .. Αχ τότε

εσύ δεν κατέχεις παρά ένα ματαιόδοξο κακομεταφρασμένο λουλούδι

που είναι της φιλαυτίας σου η ανταμοιβή.

Τι θα γίνει όμως αν οι πλανήτες συγκρουστούν κι από την γαλαξιακή σκόνη ένας μπουχός από εκατομμύρια τιποτένια άστρα σκεπάσει τα πάντα;

Πού θα καταφύγουν οι ρηχές αστείες σοφίες σου;

Μένω στην φιλία που δίνουν τα λόγια

αυτών που έχουν νορμάλ και καθαρογραμμένο εγκεφαλογράφημα.

Ω     ακούγομαι σκληρός      δεν είμαι..

Είμαι πεπεισμένος ότι αυτό που χάνει κάποιος θα το βρει

Να τον ακολουθεί όπως το επιβάλλει η ψυχή του.

Και ύστερα, σε μια ιστορική λακκούβα όλοι δεν κρυβόμαστε;

Τι να φοβάμαι από τον χρόνο που όλα τα δαμάζει;..

ΑΝΑΘΗΜΑ ΣΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ ΣΟΥ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ..

Ανάμεσα σ’ αυτά που ξέρω και σ’ αυτά που μη

Χωρά μια εγκατάλειψη μία προσήνεια ονείρων

Ανεκπλήρωτων όμως, σχεδόν

Που δεν σε πάνε πουθενά    κι ας σε σκεπάζει προστατευτικά η γλώσσα.

Μπλοκάρονται όλα και αδρά

Αμείβονται οι δοσίλογοι    στοχασμοί σου που σε καρατομούν

Άδικα των αδίκων   η Ελλάδα

στενάζει

Βορειότερα της ανθρωπιάς κρίνεται για να κρίνεται το μέλλον

Ο πλανήτης είναι μια άλυτη πλέον εξίσωση

Ο ατελέσφορος φόρος

Που πληρώνει μια ψυχή για να μ’ αξιοπρέπεια υπάρξει

Είναι η υποταγή της τελικά σε κείνο που θα την εκμηδενίσει.

Α ποίηση που με γύμνασες σε κάτι που δεν ξέρω και πώς να το πω

Άρρητο αλήθεια βασανάκι μου, τρελό παιδί μου – πού θα πας

Που οι αγκαλιές θα είναι πιο γλυκές από εμένα

Που σε περίμενα λες μια ζωή να πλεύσουμε γαλάζια σαν με μια τριήρη

Αήττητη που αντιμάχεται αλλά δεν θα την καταβάλει

Ποτέ η δύσκολη ζωή;…

Όπου ήσουν έφτασα και σε βρήκα εκεί

Συναντιέμαι με σένα εκεί που οι πόθοι είναι απέραντα επιθετικοί

    Τέτοια που κάνεις σε αγαπάω συνεχώς περισσότερο

         Κλέβει την παράσταση της ζωής η σχέση του ενός με τον άλλο

     Όλα τα ρήματα είναι δοτικά στην συνεύρεση

Αν ξαπλώσω ανάσκελα κοιτάζοντας τα άστρα

    Θα είμαι  ευτυχισμένος θα είμαι χαρούμενος

        θα έχω τελέσει μια προσευχή να φτάσει η καρδιά μου σε σένα.

             Με τα λόγια με το τίποτα έφτασα στο μακρινό σου κονάκι

          Όπου ήσουν έφτασα και σε βρήκα εκεί

      Που η αγάπη γίνεται του κορμιού πανωσέντονο

Και καίγονται από κάτω του στα φιλιά οι εραστές

   με το ώριμο πάθος.

       Στο πλάι σου είμαι στην μεριά που δεν το ξέρεις να δεις

             Μα αν με την καρδιά αισθανθείς θα με νιώσεις

                 Να βαφτίζω ερωτικά τα μοιραία μαλλιά σου..

Εξέχει η σιωπή απ’ την αλήθεια.

Εξέχει η σιωπή απ’ την αλήθεια.     τα ρήματα

αντιμάχονται και δίνουν υπόσταση στα κουρασμένα ουσιαστικά

         όλα αστικά τα παιχνίδια της φθαρμένης οικονομίας      άντε πια

έγινε η ποίηση γράμμα αφ’ εαυτού του ματαιόδοξο     

θέλω να πω     μ’ αυτήν κανένας πια δεν φτάνει σε ασφαλή συμπεράσματα     γράφουμε οι αλλοπαρμένοι αλλά ίζημα μιας θλίψης μένει    μες τα τετράδια   αναρριχώμαι πάντα στο βουνό μιας αλήθειας   πού θα καταλήξουμε οι φτωχοί;    αιτήσεις επί αιτήσεων και στο πρωτόκολλο οι ανάγκες μας σαν ανυπόγραφα κατά-τιθέμενες    αν αφήσω τον εαυτό μου να τα πει όπως θέλει    θα πάρω ατίθαση χειροβομβίδα    να που σε φτάνει η απόγνωση    άθλιοι των αθλίων και να δεις που παίζονται ερήμην της δικής μας θέλησης ετούτα τα μονόπρακτα    φορώ τις ωτοασπίδες μου, δεν θέλω να ακούω την κατεστραμμένη φωνή τους   είμαι αγρίμι που μια μέρα θα εκδηλωθεί    τσακίζοντας την παρακμή τους με τους φοβερούς οστεοθλάστες μου..

   

Είναι μια σπουδή θανάτου

Είναι μια σπουδή θανάτου που ξοδεύεται μες την ανάσα

Είναι μια ματαιότητα των ματαιοτήτων που ξεγυμνώνει τα πράγματα και τα κάνει ηθελημένα τυφλά

Είναι μια καταχρηστική χειμωνιά που κάνει τις σκέψεις να κουλουριάζονται νωχελικά γύρω από το τζάκι μιας μισοσβησμένης ελπίδας

Είμαι εγώ που δεν είδα πόσο έχω σφάλλει γκρινιάζοντας για να μου δώσει ο θεός ένα κομμάτι παράδεισο

Είναι η τελετή του δειλινού όταν ο ήλιος συμβολίζει το νυν που χάνεται μες το αμήν μιας νύχτας που έρχεται

Είναι η ποίηση που πίστεψα μέχρις θανάτου.

Οι μέρες που θα ζήσω είναι ακαδημαϊκά συμφωνημένες

Και ενέχουν πλησμονή φιλοσοφημένου αγάλματος που κοιτά

μες από μια δική του σιωπή

Και θέλει όλα μονομιάς μες από την ακινησία του για πάντα να ξεκαθαρίσει.

Είναι αυτά που πίστεψα μα και πιστεύω κι όταν θα ‘ρθουν να με βρουν

Τα κόκαλά μου θα έχουν φθαρεί τόσο που εγώ θα κουτσαίνω

Ξέροντας πια καλά τους νόμους που επιβάλλει η σατανική φθορά..

                                                                                          22.1.2012

Όπου ήσουν έφτασα και σε βρήκα εκεί

Συναντιέμαι με σένα εκεί που οι πόθοι είναι απέραντα επιθετικοί

    Τέτοια που κάνεις σε αγαπάω συνεχώς περισσότερο

         Κλέβει την παράσταση της ζωής η σχέση του ενός με τον άλλο

     Όλα τα ρήματα είναι δοτικά στην συνεύρεση

Αν ξαπλώσω ανάσκελα κοιτάζοντας τα άστρα

    Θα είμαι  ευτυχισμένος θα είμαι χαρούμενος

        θα έχω τελέσει μια προσευχή να φτάσει η καρδιά μου σε σένα.

             Με τα λόγια με το τίποτα έφτασα στο μακρινό σου κονάκι

          Όπου ήσουν έφτασα και σε βρήκα εκεί

      Που η αγάπη γίνεται του κορμιού πανωσέντονο

Και καίγονται από κάτω του στα φιλιά οι εραστές

   με το ώριμο πάθος.

       Στο πλάι σου είμαι στην μεριά που δεν το ξέρεις να δεις

             Μα αν με την καρδιά αισθανθείς θα με νιώσεις

                 Να βαφτίζω ερωτικά τα μοιραία μαλλιά σου..

Συναντιέμαι με σένα εκεί που οι πόθοι είναι απέραντα επιθετικοί

Συναντιέμαι με σένα εκεί που οι πόθοι είναι απέραντα επιθετικοί

    Τέτοια που κάνεις σε αγαπάω συνεχώς περισσότερο

         Κλέβει την παράσταση της ζωής η σχέση του ενός με τον άλλο

     Όλα τα ρήματα είναι δοτικά στην συνεύρεση

Αν ξαπλώσω ανάσκελα κοιτάζοντας τα άστρα

    Θα είμαι  ευτυχισμένος θα είμαι χαρούμενος

        θα έχω τελέσει μια προσευχή να φτάσει η καρδιά μου σε σένα.

             Με τα λόγια με το τίποτα έφτασα στο μακρινό σου κονάκι

          Όπου ήσουν έφτασα και σε βρήκα εκεί

      Που η αγάπη γίνεται του κορμιού πανωσέντονο

Και καίγονται από κάτω του στα φιλιά οι εραστές

   με το ώριμο πάθος.

       Στο πλάι σου είμαι στην μεριά που δεν το ξέρεις να δεις

             Μα αν με την καρδιά αισθανθείς θα με νιώσεις

                 Να βαφτίζω ερωτικά τα μοιραία μαλλιά σου..

Ζεφύρου που έζησα κάτι φεγγάρια περήφανος μες την γλυκιά μοναξιά μου

Έτσι που το καταλάβαινα πότε ήμουν μοναχικό πρόβατο και πότε ήμουν μοναχικός λύκος

Αηδόνι από κούνια σεβνταλής στον καημό

Ζεφύρου που έζησα κάτι φεγγάρια περήφανος μες την γλυκιά μοναξιά μου

Βρες κάπου να κρυφτείς όπως μεγαλώνεις, αυτό που σου άφησε η εφηβεία σοκάρει αλλά δεν μεταφράζεται

Έχει αντίκρισμα στις σελίδες σου κι αυτό γιατί η αλήθεια είναι ένα λουλούδι που το επισκέπτονται ιδέες οι μέλισσες

Σαν σε ένα παλιό βιβλίο που γυρίζεις και γυρίζεις πάλι

Και πάλι γιατί στο παρελθόν πολύ σε συγκίνησε

Τώρα η ζωή προχωρά και είναι μυστικά σκιρτήματα που σου χαρίζει όταν

Κατανοείς το μέγα βάθος της ποιητικής των πραγμάτων υπόστασης..

                                                                                                     2012

Γυναίκα αίνιγμα

Γυναίκα αίνιγμα και γυναίκα φάντασμα    

και γυναίκα γυμνή πριν η γη αποφασίσει

την περιφορά της  

                               τώρα αιωρούμενη μες τον ήλιο    

φιλόδοξη κι άγρια

                              ανήμερο αιλουροειδές

                                         που με τις τύχες του ανέμου παίζει..

           Στην ώρα εννιά

              κάτω από το δέντρο της κολάσεως

                  ακονίζεις τα νύχια σου    

                     χαλάς το πρωινό μακιγιάζ

                        του ύπνου κι επιδίδεσαι

                            σ’ ένα κυνήγι να δηλώσουν όλα σε εσένα υποταγή..

           Άξεστη

             σαν ο χρόνος

               βιώσιμη

                 σαν ο άνεμος

                     πολυπρισματική

                        σαν συνείδηση      κι όμως

                            μεταλαμβάνεις των αχράντων μυστικών την ουσία..

                             Αν θα σε μάθω

θα είναι που ξυπνάς μες τα δικά μου όνειρα

και γίνεσαι μπελάς των ήσυχων κι όλων των φοβισμένων..

Γυναίκα αίνιγμα και γυναίκα διφορούμενη

σαν ο παντί τρόπο παραδεκτός Θεός..

                                                               7.3.2012

Θρύψαλο ενός άστρου είμαι

Ευπειθώς αναφέρω ότι με την δυσπιστία μου κατάφερα τα κατάφερα όλα.

Όπου με άφησε η ζωή να είμαι ο πολιορκητής- όπου

δεν με θρυμμάτισε σε χίλιες σκέψεις άγουρες που ούτε ευοδώθηκαν, ούτε

Και νικητήρια πουθενά με πήγαν.

Α ρε κοίτα που έκανα την γλώσσα αλεξίπτωτο να πέφτω από κάτι

περιέργους και βάλε ουρανούς

                                                    Μόνο η κόρη μου με θέλει πιο σκληρό και πιο σκληρό-

               Και πώς να γίνει λίθος ένας άνθρωπος; Κατά βάθος

Θρύψαλο ενός άστρου είμαι

Που πάνω του έχει ερμηνεύσει η ανθρωπότητα τους νόμους της απηρχαιωμένης λαλιάς της..

Πουθενά δεν ανήκω

Μπαίνοντας με τα μπούνια μέσα στον χειμώνα

Η καρδιά μου λαχταρά λίγη συνέπεια καλοκαιριού.

Πουθενά δεν ανήκω- ας μην φαντάζονται οι επίγονοι..

Μόνο ένα άστρο κράτησα ψηλά μες το κουρασμένο κεφάλι μου

Και έγινε ποιητικό από μόνο του μανιφέστο.

Ακολούθησα τις νύχτες ως το ακραίο τους μαύρο

Αιμοδιψής για αγάπη-

Ήπια το φως  του φεγγαριού όπως κουρνέλιζε

πάνω στα σκαλοπάτια τα ασβεστωμένα στην επάνω Σύρα-

Άγγιξα την φωτιά.

Μνήμες παλιές γεννημένες από ταξίδια με τον νου και όχι

Που θα ‘φτανα αλήθεια ο έρμος πουθενά, αλλά να

Τελειωμένα ελεύθερος ήρθα ως τον ναό της ποίησης.

Κι ανάβω το ταπεινό μου των λέξεων κερί..

                                                                       19.1.2012

Συντρέχουν ελληνικά μελτέμια σ’ όλο το κουρασμένο κορμάκι μου.

Ξένες λέξεις, ξένες φωνές, αλλότρια ήθη

κι εγώ που πάντα ξέρω πόσο είναι κρυπτικός

αυτός ο λόγος που υιοθέτησα

για να με πάει στον έσω κόσμο μου…

Ο νους μου είναι ένας μαέστρος που συντονίζει όλα τα βιολιά μιας σκεπτικής θύελλας.

Συντρέχουν ελληνικά μελτέμια σ’ όλο το κουρασμένο κορμάκι μου.

Φίλοι που μια μέρα θα μ’ αγαπήσετε και θα πιστέψετε αυτά που λέω

              ακούστε με σαν να μην έχετε άλλο από μιας ώρας ζωή-

Κάτι όπως να είναι προκαθορισμένος για εσάς ένας έντιμος θάνατος-

Ακούστε με όπως ενός λουλουδιού το άρωμα που σκορπά και ταχύτατα δρέπει του φωτός μια παλιγγενεσία

Απόκρυφα σκέπτομαι και απόκρυφα τότε μιλάω

Τότε που οι συγκινήσεις μου είναι αιμάσσουσα πληγή που το κορμί του πάθους θα νικήσουν…

                                                                       2012

φεύγω για να σκοτεινιάσω την νύχτα

Μην βασανίζεσαι- φεύγω
για να σκοτεινιάσω την νύχτα
περισσότερο- δεν έχει αξία
να μοιράζομαι χίλια αστέρια, να κοιτώ
που ο ουρανός που πόθησα δεν
είναι δικός μου- μην πιστεύεις
ότι θα κρατήσω μια θλίψη στα μάτια·
είναι πικρό
σχολείο
η μοναξιά·
ταριχεύω τις σιωπές και μου μένει
η λάβα τους
καυτή μες την παλάμη
ο κρότος ο ασύμμετρος από ένα φιλί
που σκάει
πυροτεχνηματικά
και σφάζει τον ορίζοντα
όλος ο έρωτας σφαδάζει σαν
ένα θυσιασμένο κορίτσι
που το έκλεψε την τελευταία στιγμή η θεά·
οπόσος είναι ο πόνος μιας πληγής που δεν κλείνει!
Αλλά φυλάκισε μες τα μάτια σου των εικόνων το φως
και θα σε ελεήσει η μνήμη-
θα κοιμηθείς γαλήνια σαν να ‘ναι να διαδεχθεί
την πίκρα σου η άφατη γλύκα
ενός αγγίγματος που είναι
νίκη
επί παντός θανάτου..

ΑΝΑΘΗΜΑ ΣΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ ΣΟΥ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ..

Ανάμεσα σ’ αυτά που ξέρω και σ’ αυτά που μη

Χωρά μια εγκατάλειψη μία προσήνεια ονείρων

Ανεκπλήρωτων όμως, σχεδόν

Που δεν σε πάνε πουθενά    κι ας σε σκεπάζει προστατευτικά η γλώσσα.

Μπλοκάρονται όλα και αδρά

Αμείβονται οι δοσίλογοι    στοχασμοί σου που σε καρατομούν

Άδικα των αδίκων   η Ελλάδα

στενάζει

Βορειότερα της ανθρωπιάς κρίνεται για να κρίνεται το μέλλον

Ο πλανήτης είναι μια άλυτη πλέον εξίσωση

Ο ατελέσφορος φόρος

Που πληρώνει μια ψυχή για να μ’ αξιοπρέπεια υπάρξει

Είναι η υποταγή της τελικά σε κείνο που θα την εκμηδενίσει.

Α ποίηση που με γύμνασες σε κάτι που δεν ξέρω και πώς να το πω

Άρρητο αλήθεια βασανάκι μου, τρελό παιδί μου – πού θα πας

Που οι αγκαλιές θα είναι πιο γλυκές από εμένα

Που σε περίμενα λες μια ζωή να πλεύσουμε γαλάζια σαν με μια τριήρη

Αήττητη που αντιμάχεται αλλά δεν θα την καταβάλει

Ποτέ η δύσκολη ζωή;…

Τα ηχηρά δευτερόλεπτα πετούν πάνω απ’ το μισόσβηστο σκοτάδι

Τα ηχηρά δευτερόλεπτα πετούν πάνω απ’ το μισόσβηστο σκοτάδι

της μέρας

ο χρόνος αμαυρώνει το τωρινό έκπληκτο άνθος

του λόγου

Γίνονται όλα- για να εξακολουθούν να υπάρχουν- γαλάζια

Ο άνεμος από παντού τα τρυπά

Στις ταράτσες ανεμίζουν σαν λάβαρα καθαριότητας οι μπουγάδες, ο γείτονας

Παραμονεύει πίσω απ’ την τζαμαρία        τα ωραία βυζάκια σου να δει.

Σκύβεις να πιάσεις τα απαλά ωραία ασπρόρουχα σου

Κυρτά οι επιθυμίες των οξυγονούχων στιγμών θέλουν να σε κατασπαράξουν

Ψήνονται οι ορέξεις για πάρτη σου       ανήκεις σε μια απίστευτη πλάνη

Είσαι η μάνα όλων των παθών.

Μπλέκω το παρόν με το βαθιό ρίγος που συναρπάζει την ντελικάτη σελίδα μου

Κατά πάσα πιθανότητα πάλι θα σφάλλω      αλλά ποιός κόπτεται; Αξίζω

Ένα λάθος που να αποτελεί εισιτήριο

για μια ευαγγελική και που με φέρνει κοντά σου

με πάμπολλους τρόπους

ωραιότατη κόλαση