Στρατής Παρέλης, Φλύαρο Βήμα..

 https://issuu.com/stratisparelis/docs/_73a7159aebbfe7...

ISSUU.COM

Στρατής Παρέλης, Φλύαρο Βήμα..

Ποιητική συλλογή

Λαθραία βολή…

Τι θα μείνει μετά από όλον αυτόν τον θόρυβο κανείς δεν ξέρει

Ούτε εμείς που σιωπήσαμε στρυμωγμένοι

Πίσω από ιδιωτικότητες ούτε

Κι εσείς που αναγνώθετε τους εγωισμούς του συνόλου, νομίζοντας

Πώς κάπου θα φανερωθεί η Αλήθεια. Συντρέχουν λόγοι να γεννά ανησυχία το μέλλον.

Ένα φερέλπιδο στιχάκι σαν μαχαίρι δίκοπο ακονίζεται

Πάνω στον ήλιο του μεσημεριού· κι εδώ

Που στοχαζόμαστε σπουδαία μέσα σε μια όμορφη λιακάδα

Του Μάρτη, εδώ

Καμία ματαιοδοξία δεν χωρά, κανένας

Λόγος κενός- μόνο η απλότητα του

Φωτός υπάρχει που

Δεν ξιπάζεται από κανέναν επηρμένο μασκαρά

Που να παραπλανήσει θέλει τις αγνότητες…

Μια φλύαρη επιστροφή…

 

Αυτός ο φλύαρος δήμιος του ψύχους

Είναι ένας αλητήριος που φοβίζει την Άνοιξη! Μετρώ

Τον κάθε λόγο μου·

Κι η ομιλία είναι Γραφή· σπουδάζω

Αυτά που δεν επαίρονται, μόνο μένουν

Μες τα κατάστηθα της χλόης και περνούν απ’ τις πατούσες μας

Στο ζωντανό δέρμα της αφής.

Να τώρα ο κάμπος

Της Θήβας, όπως επιστρέφω

Από τον εύσχημο Βόλο και μετά

Η Τανάγρα με τις όμορφες κόρες· κοντεύω

Στο ασχημάτιστο Σχηματάρι και μετά

Η Αθήνα με περιμένει σαν με μία έλξη που δεν και ούτε προσδιορίζεται-

Νεφελώδικη μέρα,

βαράει ο μήνας το ταμπούρλο του,

εδώ

που οι μεταμορφώσεις είναι απουσίες και ο κήπος του Θεού

ορθάνοιχτος με ξενίζει που φιλοξενεί, και πάντα, νεράιδες!

Μανιφέστο μιας μίνι αιτιολογίας…

 

Ωραία αμφισβητούμε την πραγματικότητα

Λες και γυρίζουμε αποδεκατισμένοι από μια μάχη που,

στο ξεκίνημα, την κερδίζαμε ωστόσο

Προκύπτει φίλε μου αποτέλεσμα διόλου ποιητικό

Ερωτηματικά λαβυρίνθου γεννά η ανάγκη

Ανάμεσα στα δάχτυλά μου ο φώσφορος της Αλήθειας περνά και ξαναπερνά

Κάνοντας επίσημο τον φανατισμό του βιοπορισμού μας

Η ζωή είναι φειδωλή σε πληθυντικά σχήματα, κωλυσιεργεί

Τα πάντα μεγεθύνοντας την μανία μας

Αλίμονο,

για την λευκότητα το πορφυρό ξοδέψαμε

και χάθηκε το χρώμα που μας έδινε το Πάθος

Διαπνέομαι από γαλαντόμες συνήθειες

χτίζω με υλικά ετερόκλητα

πετυχαίνω τον Σκοπό μου ωστόσο

Αιωνιότητα ποντάρω σε σένα την ωραία άγνοιά μου

Μάλλον αυτό το ‘’θνήσκω’’ θα με βρει αμαρτωλό

ηλεκτρίζομαι από εύμορφη σάρκα

με αναλύουν σε αινίγματα οι ώρες

έρωτες έχω μέσα μου γενναία κραταιούς…

12/3/2022

Τονίζεται στην λήγουσα η αγρύπνια μου

 Τονίζεται στην λήγουσα η αγρύπνια μου

Η κλωστή περισφίγγεται γύρω από το μπουκέτο με τα τριαντάφυλλα

Η κλωστή τα χλευάζει

Έτοιμη είναι η νύχτα να σε δεχτεί

Αριάδνη να με καθοδηγείς στο Τίποτα του κόσμου

Με τα ενώτιά σου και την όμορφη εσθήτα

Επιμένω σε λατρείες αρχαίας κοπής

Ακτήμονας εδώ και τσιφλικάς στα απέραντα λιβάδια του ουρανού

Επιμένω σε ομορφιές που σφύζουν από θαλερότητες αταλάντευτων αισθημάτων…

Ο μινώταυρος Χρόνος καταβροχθίζει του έρωτα τις κόρες

Α εμπόλεμο ραγισμένο status των προσδοκιών μας! Διαλύθηκες!

Ξαναγυρίζω στα παλιά λημέρια μου

Ξαναγυρίζω σε μια μπαγιάτικη νίκη

Ο Αιγέας θα λάμψει μέσα σε θάνατο οικουμενικό

Μαύρα πανιά και το πλοιάριό μας καρυδότσουφλο στης Ιστορίας και της μυθολογίας το νεύμα…

Τι αναγγέλλει η σιωπή πίσω από τα βουνά της σελήνης;

 Τι αναγγέλλει η σιωπή πίσω από τα βουνά της σελήνης;

Παγωμένο απόψε φεγγάρι και λοιπόν

Ασχημονούν οι σκιές πάνω στην ράχη της γης.

Μπαρούτι μυρίζει, η σάρκα καταβροχθίζει σάρκα.

Βάζω με τον νου μου μια νίκη- και νίκη δυστυχώς δεν υπάρχει.

Βάζω με τον νου μου μια ήττα- και η ήττα υπάρχει παντού.

Μένω ανήσυχος.

Κυνηγώντας τον δραματικό εαυτό μου!

Η μέρα συμβαίνει θανάσιμη και ξιπασμένη

 Κελαρύζοντας μνήμες ο Μάρτιος ξεκουμπώνεται και πέφτει

Ολόβαρος στην θάλασσα που δεσπόζει

Στον ξύπνο μου- μια αναντίρρητη όμορφη θάλασσα

Ετούτο που σας λέω είναι μια χορογραφία απαλή

Λεύκες σείονται μες τον άνεμο, λεύκες συνεπαρμένες

Από το ψιλόβροχο και τον βοριά

Η μέρα συμβαίνει θανάσιμη και ξιπασμένη, αναγγέλλοντας

Ηχηρά συμβάντα και κοπέλες που ερωτεύονται ξανά και σκιρτούνε

Σαν ελαφίνες τρέμοντας στον έρωτα μπροστά

Ξεκλειδώνω την αγάπη

Ξεκλειδώνω την πραγματικότητα με την μουσική

Ο Χρόνος με δικαιώνει καθώς σε σκέφτομαι πάλι και πάλι

Σβήνοντας και ανάβοντας τα λυρικά λαμπάκια μου!

Αυτό που ψάχνουμε…

Άδουσα μέρα που σαν φλύαρη φλογέρα αποχρησμοδοτείς μες το άπειρο!

Και η φωνή μου φλεγόμενο λευκό που συδαυλίζει όλα τα χρώματα

Στον Μάρτιο μέσα ξεσαλώνει.

                                                     Φαντασία παντού! Κι εισβάλει

στο ξεκούμπωτο μπλουζάκι σου

                                                         Ταράζοντας του στήθους σου τις θαλερές ρωγίτσες!

Να ο καημός!

Στην μεταγλώττιση όλα ετούτα που σας λέω χάνονται και μόνο

Ο γηγενής αριστοκράτης των ερώτων τα καταλαβαίνει! Εξάλλου

Στην Ποίηση έχει μεγάλη Σημασία η θεματολογία και το κουτουρού καΐκι που οδηγά ο ποιητής! (όπως το λέω και ουδέν λιγότερο!)

                                                                                Πάντως κι εγώ που ερωτεύτηκα

Σ’ άλλους καιρούς και φίλησα

Κόκκινα χείλη κι έβαψε και το δικό μου

Καημό μεγάλο έβαλα και μέσα μου

Καίει ακόμα!

                        Αυτό που δεν μπορούμε να το ημερώσουμε

Αίσθημα πορφυρό μες τον αέρα

Λάμπει ατόφιο και ημερινό φεγγάρι είναι μες τον παγωμένο κόσμο μας-

Τρεκλίζοντας σαν μεθυσμένο σύμφωνο

Που ψάχνει το γλαυκό φωνήεν του και ποιος

Ξέρει τι ακόμη…

 

                                                                                           5/3/2022 

 

 

Όπως στην μνήμη μου ήρθανε…

 

Κατευθείαν από μία γωνιά του παραδείσου

Ηχηρά κυκλάμινα και αφρόντιστες θρασεμένες λεμονιές

Σπρωγμένα όλα μέσα στον φακό της ζωής μου- όπως

Τ’ αγάπαγε και ο παππούς μου και έμενε

Κοντά στις τριανταφυλλιές του, καπνίζοντας και μ’ έναν

Σουγιά στα χέρια να ξεκαθαρίζει τα ξερά

Φυλλώματα, με περισσή σπουδή και νιώση.

Δοκιμάζομαι να αντέχω και πάλι.

Κι εκείνος είναι εκεί να μου μιλά για τον Άγιο Νεκτάριο που τον συνάντησε

Ένα πρωί, αχάραγα, να κόβει βόλτες

Έξω από το βορινό παρτέρι μας

Με την μαντζουράνα και τον εύφλεκτο δυόσμο…

Α ρε, περνούν τα χρόνια και νομίζω τίποτα δεν ξεκαθάρισα!

Έμεινα μόνο να κοιτάζω κάτι ήσυχα απογεύματα που είχα σχόλη

Πίσω απ’ το τζάμι που έπεφτε η βροχή

Και γυάλιζαν τα τρυφερά κορμάκια των

Λουλουδιών – εκείνα

Που τους μιλά η φωνή σου βρε παππού μου ακόμη!

Σύννεφα διδάσκει ο ουρανός και συντέλεια ανθρωπίνων θαυμάτων·

 Σύννεφα διδάσκει ο ουρανός και συντέλεια ανθρωπίνων θαυμάτων·

Πώς να σκεφτείς που όλα πέφτουν έξω απ’ το ζύγι και χάνονται;

Και όμως καρατομημένοι είναι οι άγιοι και αενάως θνήσκοντες και καταφρονημένοι-

Ποιά ηθική να διασώσει ο Ποιητής, ποιά αλληλεγγύη να ζυγώσει;

Για ένα στίχο πόνεσα και

για μια στροφή απομονωμένος διάγω·

Ούτε αετός δεν είμαι ούτε σπίνος αθωότατος-

Ανοίγω μιαν αγκύλη ανθρώπινη να σε χωρέσει κοινωνία-

Τα οικουμενικά που βλέπω σκαλοπάτια μας

πολλά ψηλά με πάνε·

Και όσο να με πόνεσες ρημαδιασμένε βίε μου, ποτέ

Δεν έχω σταματήσει να ελπίζω σε εσένα

Άνθρωπε- ποτέ μου!

Τήκονται τα λόγια στην καρδιά

 Τήκονται τα λόγια στην καρδιά

Σβήνοντας τις οβίδες του πολέμου·

Τήκεται η Άνοιξη του κόσμου

Θυσιάζοντας τα άνθη της να μαραθούν·

Ο άνθρωπος τήκεται και μικραίνει μικραίνει

Γινάμενος πιο ασήμαντος ολοένα

Παιχνιδάκι θανάτου!

Ο αστροπόρος και ο ποιητής…

 

Οπόταν ζωγραφίζουμε όνειρα, η ζωή ποντάρει σε αισιοδοξίες…

Εκείνες τις φορές που δεν μιλώ εγώ αλλά μία προγονική μου ενθύμηση, και με βυθίζει σταθερά σε μία δίνη συνειρμών κι άλλων βουβών κι ανείπωτων θαυμάτων…

Πέρα δώθε ο δρόμος μας μέσα στον ουρανό!

Στιγμιαία εξαϋλωνόμαστε και βρισκόμαστε με άλλο, τίποτα βάρος, να βολοδέρνουμε μέσα σε μιαν ενθύμηση Παραδείσου…

Πολυπλοκότητες που έχουν οι λέξεις αν τις χρησιμοποιήσεις σωστά!

Και νομή εξουσίας σου αποδίδουν χωρίς να το ξέρεις, βάζοντας και βγάζοντας τα πράγματα έτσι στην θέση τους.

Η ύλη πάντως θέλει να αυθαιρετεί…

Τσουβαλιάζει τα εδικά σου αποκτήματα και σ’ αναγκάζει σε ταχύν αγώνα

Περί τον βιοπορισμό!

Πάντοτε ξεχωριστά πόνταρα στα ελάχιστα!

Κι ανέβαινα μια κλίμακα που ήταν γεωμετρική και γυάλιζε μες τους αιθέρες…

Μπορεί μια κλίμακα μουσική, μπορεί μια υψηλής ποιότητας ορθογραφία- έτσι που ευδιάκριτα ήταν στον νου μου τα ωραία σκαλοπάτια της- κρουστά μες τον απόλυτο αέρα…

Τώρα μετέχω πια σε κείνα που δεν τόλμαγα να πλησιάσω! (κοίτα παραδοξότητες!), και νιώθω αστροπόρος στο νεφέλωμα: κουράζω ένα κορμί που κάποτε θα φύγει και θα αφήσει

Μικρές πολλές συμπάθειες για τα πολλά και ταπεινά βασίλεια του κόσμου!

Ο σεβασμός καλά κρατεί…

Όπως ανείπωτος κελαηδισμός θα έλεγε κι ο ποιητής μας, όπως…

Και πώς να συμμαζέψεις τα λαθραία λόγια; Εκβάλουν στο Πουθενά και δεν σε λογαριάζουν καθόλου!

Ένας ποταμός καθαρότητας απιστεύτου που έχει τον ρου του μέσα μου και νιώθω να με κατακλύζει λάλον το ύδωρ!

Παράξενα συμπεράσματα που βγάζω αναιρώντας κάποτε τον εαυτό μου και να με συμβουλεύουν οι χίμαιρες!

Μπορεί κι η Ποίηση να είναι ένα φερέφωνο ενός ουρανού κατεστραμμένου που εκστομίζει νοσταλγίες και όνειρα…

Αυτό κρατώντας στον νου μου, κρατώ την αγάπη!

Συγγενής πάντοτε των λουλουδιών, ελπίζω να αξιωθώ έναν κήπο αποστομωτικό

για όλους αυτούς που δεν πιστεύουν στο άνθος!

Κατά τα άλλα, κρατώ από γενιά που έχει σεβασμό στα όμορφα φεγγάρια και ακολουθεί την πεπατημένη των Ιδεών!

Αν σφάλλω, καλώς σφάλλω!

Τώρα με θάλπουν οι ευεργεσίες των κήπων

 Τώρα με θάλπουν οι ευεργεσίες των κήπων και σιτίζομαι το ευτυχέστερο βερίκοκο του ουρανού!

Μεγαλώνουν μέσα μου πολλαπλασιασμένα αισθήματα και με απομυζούν όπως οι βδέλλες κάνουν στο κορμί το φουρτουνιάρικο.

Συνάμα με τα μυστικά μου κάτι μου ψιθυρίζεται στο αυτί που είναι μύθος ανοικτής θαλάσσης.

Ανοικτές όλες οι εκδοχές:

Ή πλέω ή και συμπλέω-

Με τον πουνέντη με τον ζέφυρο με συμπληγάδες και με ουτοπίες·

Έτσι που εγώ σε θέλω η κάθε μέρα δικαιώνεται!