Όταν σκοτεινιάζει Είναι γρίφος η νύχτα και στασίδι σκοτεινό περί το άμορφο χάος-

Όταν σκοτεινιάζει

Είναι γρίφος η νύχτα και στασίδι σκοτεινό περί το άμορφο χάος-

Απόμερα της ερημίας

Το φεγγάρι σοβαντίζει μια όψη του κόσμου ξεχασμένη

Φιλήδονα πουλιά θωπεύουν την Ώρα την Στιγμή την Στιγμούλα

Λιώνει στο έρεβος το άρωμα της μαντζουράνας το μέλι

Η Ποίηση βακχεύει εμμένοντας σε προσθαλασσωμένους στίχους..

*****************************     

Διάφανη γαλήνη, διάφανη ησυχία· ακόμη δεν ξημέρωσε·

ο κάθε ήχος μεγεθύνεται επί τον εαυτό του και καταχωρείται στο ποίημα που θα γραφεί.

Το φως στους φανοστάτες των δρόμων είναι αμυδρό:

όπως αμυδρές είναι οι ελπίδες μας και τα κέφια των πουλιών. Μπαινοβγαίνουν μες την νύχτα οι νυχτερίδες·

από μια χαλασμένη πόρτα του φεγγαριού που μπάζει σκοτάδια της κόλασης.

Τα αστέρια τσουρουφλίζονται από το φεγγαρόφωτο και περιγελούν την αιωνιότητα που δεν τα αφορά..

************************************   

Τα λόγια…

Τα λόγια έρχονται σε μένα για να βρουν ζάχαρη των παρομοιώσεων.

Ανθίζουν κάποια, γίνονται σαν προσευχές

προς ένα μακρινό αστέρι που ποτέ δεν υπήρξε·

Τα λόγια σεμνύνονται μες τις κοιλάδες του ουρανού, είναι αφηνιασμένα άτια

που τρέχουν προς τον βορά, στα μέρη των αρχαίων πατρίδων μας.

Τα λόγια που είπα και είπες.

Όταν συναντούν τα δάκρυα, τα λόγια ιριδίζουν σαν οψιδιανού χάντρες που κρατούν εντός τους όλα τα πάθη του ορυχείου.

Και στολίζουν με κραυγαλέο θάρρος το μπεγλέρι του καιρού. Τα λόγια

στρατηγούν επάνω στην μελαγχολία μας- μέχρι

που εκείνη ξεγίνεται και στην θέση της μένει

συλλαβή μία που να την αποστηθίζει ο χρόνος του γιαλού κι ο πόντος.

**************************************

Αφού φαντάζομαι διαλόγους με τον ουρανό

Πώς να μείνω στα στενά και τα γήινα; Να έτσι

Έζησα ακολουθώντας ζωντανή Ουτοπία. Κι αν πεις

Που δεν προσπάθησα να υποταχτώ

Στης πραγματικότητας το μαράζι- μα πού;

Πετώ ανάλαφρος στα σύννεφα κι εκείνα γίναν το όμορφο σπίτι μου. Ψιθυρίζω τα μυστικά που με κάνουν να χαμογελάω.

Τίποτα στον κόσμο σοβαρό δεν είναι.

Θα ξεχερσώσω την μελαγχολία μου.

***********************************  

Η ζωή σου, πικρή, σαλεύει μπουκωμένη θλίψη και πόνο.

Δεν κοιμάσαι τις νύχτες, το φεγγάρι σου σκουντά μισανοιγμένα παράθυρα.

Διαβάζεις τις παρτιτούρες των άστρων και νικά σε όλα μια καμπύλη κατάθλιψη.

Ένα δάκρυ στα μάτια σου αποτυπώνει την αγκυλωτή μελαγχολία.

Ανήφορο που έχει ο ουρανός!

Κρυώνει απόψε και είναι μακριά οι καρδιές που θα καούν για σένα για να ζεσταθείς.

********************************  

Χωρούν όλα σ’ ένα Ελάχιστο: σαν

Να χωρά η πραγματικότητα μες τον σεμνό σου χαρακτήρα- όλα χωρούν

Στο Αχώρητο· κουμπωμένος χρόνος που δράμει εναντίον μιας λύπης που μας

Κυριεύει και δεν την ορίζουμε..

Είναι κάτι στιγμές που με πιάνουν κάτι απίστευτες μελαγχολίες. Δεν θέλω τότε να μιλήσω σε άνθρωπο, δεν θέλω κανέναν να δω. Κλείνομαι μέσα σ’ ένα βιβλίο και περνάω επάνω μου το αστάρι της φαντασίας. Μετά έρχεται η νύχτα, για να ξαγρυπνήσω και να βαφτώ με τα χρώματα του φεγγαριού. Ένα ιδεατό φεγγάρι, κάπου στην χάση του, κάπου μισόγιεμο, που μπαίνει από το παράθυρο και ανακατεύει τα μουντζουρωμένα χαρτιά μου. Για να γεννηθεί το αναπάντεχο ποίημα..

************************************

Έρχονται οι ειδοποιήσεις της μέρας.

Το αεράκι σαν καλοσυνάτο ποτάμι ποτίζει την δίψα των φυτών.

Γεμίζει μπαρούτι η υπεροψία των δέντρων.

Ο εγωισμός των πουλιών τα ξυπνά για ένα βιαστικό καθήκον.

Στα χαρτιά μου μουντζαλώματα διορθώματα.

Πέντε η ώρα το πρωί.

Σκλάβος ενός μελανοπολέμου που με πληγώνει και μ’ αφήνει αιμόφυρτο.

Στυλώνω τα μάτια και πάντα ερωτευμένος θα είμαι

Μ’ αυτόν τον ουρανό, μ’ αυτό το κορίτσι

Που σφίγγει κι άλλο την καρδιά μου, έως να γίνει

Ευαγγέλιο μιας αλήθειας που την ξέρεις κι εσύ..

*********************************  

Εισπράττω μια μικρή θύελλα της ρέμβης όταν η όρασή μου με βοηθά να πλουτύνω περισσότερο κι από ότι ο ίδιος δικαιούμαι. Τόση ευφράδεια του τοπίου που μου μιλά και ‘γω υπακούω στα χρωματιστά του κελεύσματα! Μεταστοιχειώνονται μέσα μου οι εικόνες- αφομοιώνονται· περνούν μες την κυτταρική μου δομή και, ξαφνικά, είμαι σαν ένα γεγονός των χρωμάτων. Απόλυτα εναρμονισμένος με τον ρυθμό της Φύσης. Εκκινούν από κει όλες οι ενέργειες των πεπραγμένων μου.

Ποίηση προ των πυλών. Όπως να είναι να επιτεθεί νικητήρια ο Αννίβας της Ομορφιάς!

**********************************  

Σχηματίζω τις λέξεις από κείνα που μου εναντιώνονται, δεν μου παραδίνονται, μου απιστούν· είναι ένα κυνηγητό να πιάσεις μια αόρατη φυσαλίδα όπως είναι η Ιδέα, που την τσακώνεις να περιπαίζει με τον νου σου κι εσύ είσαι ανήμπορος να την οικειοποιηθείς. Πόσα ποιήματα δεν γεννήθηκαν από μια λέξη που απλά ξεκεφάλωσε από την λίμνη των αοράτων, όπως να ήθελαν να μου βγάλουν την γλώσσα και να με ειρωνευτούν που δεν μπόρεσα να τα τσακώσω ολόσωμα, και έτσι έμειναν άτιτλα και γλιστερά, σαν ψάρια που θα ξεφύγουν πάλι και πάλι από τα χέρια μου και θα ορμήσουν στον ρου του νερού που είναι η αιωνιότητα σε ένα ταπεινό της ρυθμό;..

******************************** 

Το απόγευμα…

Το απόγευμα κωλυσιεργεί τις ερωτοπαθείς μυρωδιές των βασιλικών

και η μουσούδα του αέρα χώνεται

μες τις λινάτσες των νεφών,

σκούζοντας επιμόνως για ένα "έλα"…

Τα χρώματα κατευθύνουν τον νου μας στο άπειρο.

Κι εμείς από τα χρώματα είμαστε καμωμένοι, από την λυρική

δομή των ουρανών,

κι ας στηρίζουμε με τα αισθήματά μας τον νεόκοπο ήλιο κι ας είμαστε κολλημένοι στον βράχο

της νοσταλγίας..

Μας στολίζει ο στόμφος του καλοκαιριού

ακόμα,

και μας έχει πλασμένους η τραχιά,

ακύμαντη πέτρα

του Έρωτα,

βοά μες τις φλέβες μας, όταν ακίνητοι μένουμε, τερπνά τρυγώντας

φιλιά μέσα στο βράδιασμα.

Μια μουσική ωφέλιμη στις ψυχές σκορπά τριγύρω,

ακούραστος ο αέρας μαγκώνει τις πλάτες του στον βαρύ τροχό της μέρας, στα ρολόγια στέκεται η σιωπή, την ώρα

που εμείς ακολουθούμε την μεγάλη δίψα

του κορμιού

και στα σώματα επάνω παίζουμε

το συναρπαστικό ξεφλούδισμα της συνουσίας, ως την στιγμή

που ενώνονται οι παράλληλες ευθείες σε μια γονιμοποιημένη τελεία

που μιλά φθόγγους ερωτικούς και υπερβάλλοντα ζήλο

της αγάπης..

********************************  

Το σκοτάδι μένει βουβό σαν δυσκίνητο θέατρο της παρακμής.

Σκιές φιγουράρουν στο πλατύσκαλο της νύχτας

και το προάστιο γεμίζει αδέσποτα σκυλιά που αλυχτούν κλέβοντας την παράσταση της ησυχίας.

Περνούν κάτι παρέες μεθυσμένων.

Αλλόκοτα τραγουδούν.

Ακαταλαβίστικος είναι ο ουρανός μου απόψε κι ο πόνος.

****************************************   

Λεπτομέρειες του μεσημεριού…

Άοκνο φως που οσμίζεται την κόψη του αλατιού,

Μπερδεύεται μες τα έκκεντρα φύλλα

Του ευκάλυπτου και νομοθετεί γαλάζια πάνω

στον πάπυρο της μέρας.

Οι ορθόδοξες θεωρίες των ρόδων κατευθύνουν την χαρά στο ανοικτό μου τετράδιο.

Μαστίζουν την έμπνευση οι ηλιαχτίδες του ορίζοντα.

Χέρια εργάτη βάφουνε την μάντρα με απολυμαντικό ασβέστη.

Έχει χρεία από Θεό ο κόσμος, έχει προσήλωση.

Μία γαλή αγάπησε τον κύνα και μαζί παίζουν στην πίσω αλάνα της επάνω γειτονιάς.

Μια σφήγκα ένιωσε τα αισθήματα της μέλισσας-

Και το νερό επούλωσε στην διψασμένη γη

Τραύματα φθινοπώρου και τον πυρετό του χοϊκού συνόλου.

Λεπτομερώς τα γράφω. Σαν να μου δόθηκε, για να τα πω, ο χρωστήρας.

Στην Κυριακή που ντράπηκε η ψυχή μου να θελήσει

Μια λέξη που να την κρατούν κειμήλιο οι ανοιγμένοι ουρανοί..

Γνώση…

Τι σημαίνει να αγαπάς, να ζεις, να βρίσκεις ρήματα

αξίας, να καταφέρνεις

φιλιά και να νιώθεις πως σε νιώθουν, πως κρατάς

το χέρι και βαδίζεις συντροφικά, μέσα

στις αγωνίες της ζωής, κουρασμένος

και πεισματάρης, κι ο ορίζοντας

σκηνοθετεί ηλιοβασιλέματα συμβολικά, τι σημαίνει

να συμπαραστέκεσαι, να είσαι αλληλέγγυος, μπροστάρης,

τότε μόνον κατάλαβα, όταν

με πλάκωσαν οι μνήμες, όταν

γέρασα αρκετά για να μπορώ να νιώσω

πόσο οι άλλοι μου μοιάζουνε, όταν

σκότωσα τον εγωισμό μου κι απεκδύθηκα

το βαρύ ρούχο της ματαιοδοξίας μου, τότε

μόνο όταν μπορούσα να διακρίνω

τι μου κρύβει πάντα ο θεός..

Τόσο απλά…

Βαδίζω προς την κεραυνοβόλο σύνοδο των ουρανών-

ο κήπος βαδίζει μαζί μου,

με τα σεμνά τριαντάφυλλα και τις εορταστικές ωδικές του μπιγκόνιες

σύμμαχός μου είσαι όταν νέμομαι τις φρούδες ειδήσεις των νεφών

εγκαθιδρύω ουτοπίες συμπαντικές

και πάντα σ’ αγαπώ

και πάντα σ’ αγαπάω!

Κοίτα ποιήματα που φέρνει μια λιανή ψιχάλα!..

Όταν βρέχει, τα φυτά υπολογίζουν το κέρδος τους σε αποταμίευση, θησαυρίζουν υδάτινα δώρα
από εκείνα που υφέρπουν μες την χλωροφύλλη τους και ανεβαίνουν
κρυφά στον τρυφερό τους κορμό, ώσπου 
να γίνουν φωτεινό άνθος και πλουραλιστική προσευχή
ευωδίας.
Πότε άφησα εγώ αντωνυμίες να με υπερβούνε;
Θέλω να πω πότε άνοιξα χωρίς μια σκέψη το παράθυρο
και κοίταξα κατά τον ουρανό, ξέροντας
πως ο Θεός θέλει κρυφά να μου υπαγορεύει;
Η μικρή σταγόνα που ιριδίζει πάνω στο στιλπνό φύλλο και σ’ αυτήν
θα βρει ξεδίψασμα ο γυμνοσάλιαγκας, θα ευφρανθεί
ο λυρικός σπουργίτης- εικόνα άρρητη.
Κι η λάσπη, εύπλαστη και τονισμένη στον εκδηλωτικό εαυτό της, η λάσπη
γελά κάτω από την συμμαχία του νερού.
Το τσακμάκι της πέτρας νοτίζεται και δεν βγάνει διόλου αυθάδικη σπίθα,
η μέρα υμνολογεί τον ήλιο της, νότες χαρούμενες ξεφεύγουν
κατά τα βουνά, τα πεύκα στολίζουν το κεφάλι τους κι οι πόλεις
γυαλίζουν σαν κομπορρημοσύνης λεγόμενο που εκδηλώνει
ματαιόδοξο σπίρτο ανθρώπινης θέλησης.
Το μεσημέρι με βρίσκει να αναγνώθω χίμαιρες καρυδότσουφλα,
να ανοίγω τις κονσέρβες των νεφών και να νιώθω εγκλεισμένο παράδεισο-
Εγώ που ξέρω από Ουτοπία, καλά φαντάστηκα
την απουσία των όλων,
καλά οσμίστηκα κίνδυνο θανάτου μες την ησυχία που με βόλεψε και λούφαξα
σαν ένα αγρίμι που κουράστηκε τα δάση να διαβαίνει·
Να είμαι προσεκτικός λοιπόν, να είμαι προσηλωμένος
σ’ αυτό που δεν μου φανερώνεται·
Κατοικοεδρεύω στα σύνορα του ήλιου και της θάλασσας,
σπουδάζω τον αφρό στο ακρογιάλι,
οι γλάροι ακούνε την κάθε φιλόδοξη σκέψη μου,
όλες οι θάλασσες είσαι εσύ, όλες οι τρικυμίες·
Όταν βρέχει, η περισπωμένη σκοτώνει τις οξείες μου, ταριχεύει το νόημα, κραδαίνει σπάθαν απειλητική.
Και, μετά, ξεθωριάζουν οι εικόνες και το σαντούρι του ανέμου ακούγεται γλυκό και πικραμένο·
Ο κόσμος που φαντάστηκα είναι ο κόσμος που σε περιέχει και που θέλησα μια μέρα να σε ανταμώσω..

Εσύ είσαι…

Εσύ είσαι το ποίημα, η βαθιά
Ομοιοκαταληξία των φιλιών,
Η φλογερή νύχτα 
πάνω στα παλεμένα σεντόνια, εσύ είσαι
Η επιδερμίδα η βελούδινη,
Ο αφρός του οργασμού, η κρυφή σημασία
Της συνουσίας, εσύ είσαι
Το άγγιγμα, ο αναστεναγμός,
Η ηδονή, εσύ είσαι-

Και η συνεννόηση των ανθηρών κήπων, πίσω
Από την μάντρα με τις μανόλιες, εσύ είσαι-
Το δοξαστικό αεράκι που ψαλμωδεί
στην νύχτα που γέμισε άστρα, ή
Στο γαλανό μεσημέρι που πεταρίζουν
ανέμελα οι πεταλούδες
Και καταφέρνουν ένα τραγούδι ενεστωτικό, εσύ είσαι-


Το ποίημα μου και το ξενύχτι πάνω
Στα άσπρα μου χαρτιά, εσύ είσαι-
Η αρχή και το τέλος, η συντόμευση και η διάρκεια,
Η Ανάγνωση και η αιώρηση
Πάνω από τα λεξιλόγια, εσύ είσαι-
Ως απεφάνθη ο ήλιος να είσαι
της ζωής μου φρουρός..

Εκκινεί τα πάντα ο Άνθρωπος.

Το βράδυ είναι κουτσουρεμένο δυσκίνητο κάτι που το μελετούν οι υπνοβάτες των ποιημάτων.
Ακούγονται ψίθυροι και ο αιώνας αφήνει μια οσμή από θειάφι και ρηχό αποτέλεσμα.
Εκκινεί τα πάντα ο Άνθρωπος.
Τόσο μεθοδικά που κάποτε σφάλλει.
Και τότε αναμερίζουν οι κουρτίνες του ουρανού και ο Θεός προβάλει εμπνευστής ενός μεγάλου Παραμυθιού και μιας μεγάλης Ουτοπίας.

Πάντα ντροπαλός για την αγάπη

Πάντα ντροπαλός για την αγάπη
Πάντα ντροπαλός για τον έρωτα
Σαν ένα άνθος που ο αέρας το κάνει να ερυθριά

Αγαπώ τις λέξεις, με μαγνητίζουνε
Όλο το μέλημά μου άγουρες κι ώριμες λέξεις
Ριγώ επάνω στα φωνήεντα, πονάει το αίμα μου

Και στο σώμα επάνω της μουσικής
Ριγώ. Όπως και στης γυναίκας το γυμνό κορμί ξεκάθαρος είμαι
Ύμνος. Για να τα λέω τα καλά και τα καθέκαστα

Ερωτικά.

Ό,τι αγνοήσαμε ήρθε πάλι εδώ να μας βρει

Ο ουρανός σφύζει από πρόσωπα και αποτελέσματα
Της φαντασίας μας. Κάτι δέκατα πιο δεξιά κι ανάμεσα στα δέντρα

Ένα πρόσωπο γυναίκας που ερωτεύτηκε και πάει
Στέκεται εκεί, αμετάθετο σε μια ωραία συλλαβή
Μιας λέξης που φιλοξενήθηκε στο Πουθενά.

Την είδα και την ανέγνωσα.

Απόγευμα και την καρφίτσωνε ο ήλιος
Στα κλωνάρια με υποσχετική αιωνιότητα.

Ό,τι αγνοήσαμε ήρθε πάλι εδώ να μας βρει
Πάλλοντας την αξία του ως την εσώτατη ψίχα του ποιήματος και λαγαρό
Όπως και αμφιβάλουμε για τούτο και εκείνο τότε μας κυκλώνει …

Η Κως…

Η Κως ρηχό αμπέλι του ήλιου
Η Κως ταλανισμένο σύνορο της αιχμής
Ρέει κάτω από το μάτι του ουρανού πασιχαρής και αθώα
Ανεμίζοντας παντιέρες φωτεινές της λευτεριάς.

Η Κως χαμηλό άστρο που μεταγλωττίζει την νύχτα
Η Κως αεράκι του πόντου, μειλίχιο λεξιλόγιο των χρωμάτων
Τέμνει την φωτιά του μεσημεριού στα δύο στα τέσσερα στα δεκάξι
Ανορθώνοντας τα φωνήεντα που δηλώνουν Αιγαίου κατάνυξη.

Των ερώτων περίπτωση…

Ίδε ο καημός και ίδε ο άρρητος πόνος
της αγάπης, το χτυποκάρδι που όλα είναι αιχμηρά
και όλα σφραγίζονται 
μ’ ένα φιλί
από στόμα σε στόμα·

Η μελαγχολική ώρα που πρέπει να φύγεις και δεν θα σε δω
παρά στα αιχμηρά όνειρά μου- να η προσπάθεια
να σε κερδίσω παίζοντας στα ζάρια την καρδιά μου, να η προσήλωση
στα κερδώο ακάλυπτο μυστικό σου.

Νυχτώνει πιο νωρίς εδώ που συλλαβίζω την λύπη μου,
που ακούω βαθιά στον ορίζοντα την ευκρασία και λείπεις
ανάμεσα στα θαλερά τριαντάφυλλα και τις ντροπαλές σου μανόλιες,
που είσαι ο εγωισμός μου και που απαλείφεσαι μετά
όταν εγώ στα ρήματα του σ’ αγαπώ προστρέχω-
Νυχτώνει πιο νωρίς εδώ.

Και κάθε ποίημα μου είναι αγιάτρευτα ερωτικό
όταν η σκέψη μας κι από μακριά ανταμώνει
και πλέκεται η ιστορία του Έρωτα όπως καλά κρατεί
αυτός ο μάγος πόνος που και πόνο δεν τον λες να είναι.

Ραγίζει σωστά η βυθισμένη μου κατάληξη

Ραγίζει σωστά η βυθισμένη μου κατάληξη
Κι είναι σαν ένα φύλλο δέντρου που το τέμνει ο χειμώνας

Ή όπως ανεμούριο που του καιρού δηλώνει αμαρτίες και
Δεν το ερμηνεύει απόλυτα ούτε η μέρα ούτε και το φως.

Χειμώνιασε και, έβγαλε μια γλώσσα να, η υγρασία·
Τσούζει το κρύο στα γυμνά πατώματα της νύχτας·

Και στην γραφή μου πέρασε το αεράκι και στον ύπνο μου ακόμα·

Μόνο το ποίημα αντιστέκεται στην συνδιαλλαγή με το κενό και την ψυχή μου·

Μόνο το ποίημα με νικά..

Διαβάζω μια ποίηση που δεν με προδίδει·

Η σιωπή σου είναι ένας αράγιστος κλωβός της μελαγχολίας·

Επιτέλους βγήκε ένας ήλιος ασύφταστος,

Διαλάλησε τα μέγιστα πλάτη της αισιοδοξίας και

Σκαρφάλωσε παντού και πουθενά- σαν

Για να ορκισμένα υπάρξει.

Τον βλέπω πίσω απ’ το παράθυρο·

Διαβάζω μια ποίηση που δεν με προδίδει·

Στέκομαι στην φλόγα του ρήματος·

Οι ηλιαχτίδες με κόβουν σαν ένα μαχαίρι τα σύννεφα.

Η σιωπή σου είναι ένα παρελθοντικό χάδι που δεν ξεθύμανε ακόμα·

Η σιωπή σου έχει ταυτότητα·

Κι έχω την προσοχή μου στραμμένη

Στο άλφα των ονείρων σου και στης καρδιάς σου τον αλεξικέραυνο παλμό.

Κάτι που χαμογελάει πίσω απ’ τα γυμνά δέντρα,

Κάτι που χαμογελάει πίσω απ’ τα γυμνά δέντρα,
Κάτι σαν φως, περίοπτο, μεταξένιο,
Εγείρει τα πουλιά και νομοθετεί τις ευχές μας,
Κάτι ιερατικό που ξεπερνά εκείνα που ‘χες κατά νου και που κι ο ίδιος πάντοτε είχα..

Τοιουτοτρόπως όπως και ένα φεγγάρι σε χαϊδεύει

Τοιουτοτρόπως όπως και ένα φεγγάρι σε χαϊδεύει
Ασημένια ψέματα αφήνουν σκόνη πάνω στην επιδερμίδα σου
Φυλάω βάρδιες έξω από τον οίκο της νύχτας
Σε φιλάω στα όνειρά μου και στα ψέματα..

Συμβάλουν οι ποταμοί των πόθων μου στο καίριο δέλτα της φαντασίας
Α ποταμάκι που είχα στο στήθος μου και ωραία πλημμύρισε!
Απόψε κρίνω τα άστρα και τα άστρα κρίνουν εμένα
Των ρόδων η κόψη η τρομερή κανονιοβολεί εύστοχα πια στην καρδιά μου..

Κοίτα ποιήματα που φέρνει μια λιανή ψιχάλα!..

Όταν βρέχει, τα φυτά υπολογίζουν το κέρδος τους σε αποταμίευση, θησαυρίζουν υδάτινα δώρα
από εκείνα που υφέρπουν μες την χλωροφύλλη τους και ανεβαίνουν
κρυφά στον τρυφερό τους κορμό, ώσπου 
να γίνουν φωτεινό άνθος και πλουραλιστική προσευχή
ευωδίας.
Πότε άφησα εγώ αντωνυμίες να με υπερβούνε;
Θέλω να πω πότε άνοιξα χωρίς μια σκέψη το παράθυρο
και κοίταξα κατά τον ουρανό, ξέροντας
πως ο Θεός θέλει κρυφά να μου υπαγορεύει;
Η μικρή σταγόνα που ιριδίζει πάνω στο στιλπνό φύλλο και σ’ αυτήν
θα βρει ξεδίψασμα ο γυμνοσάλιαγκας, θα ευφρανθεί
ο λυρικός σπουργίτης- εικόνα άρρητη.
Κι η λάσπη, εύπλαστη και τονισμένη στον εκδηλωτικό εαυτό της, η λάσπη
γελά κάτω από την συμμαχία του νερού.
Το τσακμάκι της πέτρας νοτίζεται και δεν βγάνει διόλου αυθάδικη σπίθα,
η μέρα υμνολογεί τον ήλιο της, νότες χαρούμενες ξεφεύγουν
κατά τα βουνά, τα πεύκα στολίζουν το κεφάλι τους κι οι πόλεις
γυαλίζουν σαν κομπορρημοσύνης λεγόμενο που εκδηλώνει
ματαιόδοξο σπίρτο ανθρώπινης θέλησης.
Το μεσημέρι με βρίσκει να αναγνώθω χίμαιρες καρυδότσουφλα,
να ανοίγω τις κονσέρβες των νεφών και να νιώθω εγκλεισμένο παράδεισο-
Εγώ που ξέρω από Ουτοπία, καλά φαντάστηκα
την απουσία των όλων,
καλά οσμίστηκα κίνδυνο θανάτου μες την ησυχία που με βόλεψε και λούφαξα
σαν ένα αγρίμι που κουράστηκε τα δάση να διαβαίνει·
Να είμαι προσεκτικός λοιπόν, να είμαι προσηλωμένος
σ’ αυτό που δεν μου φανερώνεται·
Κατοικοεδρεύω στα σύνορα του ήλιου και της θάλασσας,
σπουδάζω τον αφρό στο ακρογιάλι,
οι γλάροι ακούνε την κάθε φιλόδοξη σκέψη μου,
όλες οι θάλασσες είσαι εσύ, όλες οι τρικυμίες·
Όταν βρέχει, η περισπωμένη σκοτώνει τις οξείες μου, ταριχεύει το νόημα, κραδαίνει σπάθαν απειλητική.
Και, μετά, ξεθωριάζουν οι εικόνες και το σαντούρι του ανέμου ακούγεται γλυκό και πικραμένο·
Ο κόσμος που φαντάστηκα είναι ο κόσμος που σε περιέχει και που θέλησα μια μέρα να σε ανταμώσω..

Μικρή πληγή μικρή αγάπη μου

Μικρή πληγή μικρή αγάπη μου
Όταν βγει ο ήλιος και σε ανταμώσει
Ρώτα τον πόσα φεγγάρια σπατάλησα για να έρθω κοντά σου
Να δω τα μελαγχολικά μάτια σου και να ζήσω 

την πραγματικότητα που είσαι.

Η εβένινη σκιά σου είναι όλα και τίποτα

Η εβένινη σκιά σου είναι όλα και τίποτα

Τι συναρμολογώ από αραχνιασμένες μνήμες και στάχτη;
Επιμένει η εντός φασαρία μου να σ’ αναζητά- αλλά
το μέλι των ανθών παρέρχεται
Και καμιά δεν το θέλει έμμετρη μέλισσα

Η νύχτα έχει τα πλεονεκτήματα της:
Έχει στοργή, είναι απόκρυφη, μυσταγωγεί
τα άνθη που θα σου παρασταθούνε

Η εβένινη σκιά σου είναι όλα και τίποτα

Όπως διαβάζω τα ενδότερα…

Στις παρυφές της συνείδησης, εκλεκτό

μένος να συντρίψω τα ποταπά αλλά

και οι θρασεμένες

αγρύπνιες μου

αποτέλεσμα ολοένα να βγάζουν

Ποιητικό.

Το φεγγάρι μου έδωσε την ωραία γαλήνη,-

(μπορεί κι εκείνο

το αποκρυπτογραφημένο

μυστικό των νεκρών.)

Ρήχανε και βάθυνε η νύχτα- την είχα ακούσει

που έκλαιγε

πίσω από τις πικροδάφνες· ένας αέρας

σηκώθηκε γαλάζιος,

αμάντρωτος-

στήριξε τα δυνατά φτερά του

στο περβάζι του κόσμου και οικουμενικό

ήταν το πρωραίο τραγούδι του.

Σκίρτησε μέσα μου η καρδιά-

ατσαλάκωτα αισθήματα και

με κυρίευσαν και

με πόνεσαν τόσο!

Σε πλησίασα λοιπόν Αρετή, σε άγγιξα, τόλμησα

με τα ανοιχτά φτερά σου

να ονειρευτώ πτήσεις υπερκόσμιες, της φαντασίας

τολμήματα,

απόλυτες συντυχίες μες της Ελευθερίας τους σιτοβολώνες-

Στις παρυφές της συνείδησης, εκλεκτό

μένος να συντρίψω τα ποταπά αλλά

και οι δεξιότητες μου ξιφομαχίες με αυτούς

που επιβουλεύτηκαν το καθαρό

φωνήεν του Αθώου, το Μυστικό

των Μυστικών, το Αμόλυντο

της οικουμένης Όνειρο..

Το χρονικό της Στιγμής…

Τα πράγματα επιστρέφουν στην αλήθεια τους και η αλήθεια τους

κόβει μισθό στον χρόνο.

Ακούς; Φθείρονται κυνηγώντας την πραγματικότητα, κανείς δεν προλαβαίνει
τον ρυθμό του θανάτου, όλοι παράλογα ζούμε
τοκίζοντας την θλίψη μας επί την αγωνία των ημερών.

Απόψε η υγρασία τρύπησε το σεντόνι μου,
με τύλιξε σαν μια ώχρα καθησυχαστική και
με άφησε να κοιμηθώ γυμνός, μόνο με την ψυχή μου ρούχο.

Δύναται συμφωνίες που δεν θα τηρήσει ο Οκτώβριος.

Κάπου διαβάζω ιστορίες που θα με διδάξουνε σωστά.
Κάπου, από ένα βιβλίο, ξεπηδούν φαντάσματα και αλητεύουν
στο σπίτι μου, ανάβοντας τα φώτα, μην
σεβόμενα την νύχτα μου και την διάθεση να αφήσω
όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά..

και το σκοτάδι, απόχη ενός τρακαρισμένου φεγγαριού
πιάνει τις ιδέες που λάμπουνε
σαν περίφημα ψάρια,
πιάνει τις επιθυμίες των θνητών- και τις αφήνει
στο ανεδαφικό επίπεδο του ρήματος
που κλονίζεται και σπαρταρά
όπως να θέλει να αποτινάξει το νόημα
να μείνει μόνο με την έννοια του αποτελέσματος
που δεν έχει πια καμιά σημασία
και μένει καθηλωμένο στα βαθιά του ύπνου, εκεί
που η διάρκεια δεν είναι διάρκεια- και
ο χρόνος είναι συντελεσμένος χρόνος
της Στιγμής..

Ερωτικό φωνήεν!

Ζουζουνίζεις άοκνη μέλισσα μέσα στο ανθισμένο μυαλό μου·

Και σου ακούω τον έρωτα, τον πόθο, την κρυφή συνδιαλλαγή
Να μ’ αγαπάς εσύ κι εγώ αφόρητα να παραδίνομαι
Στων φιλιών σου την κάθε ελπίδα.

Στάχυα λικνίζονται τα όμορφα μαλλιά σου στον ακύμαντο
Κάμπο της μέρας. Είσαι ζουζούνι που τριγυρνά στων στίχων μου το αυτί.
Απ’ όπου κι αν σε δω: ευτυχισμένη
Ζουμερή και αιθέρια, σαν μούσμουλο που το ζήλεψε να το γευτεί η χαρά.

Ζουζουνίζεις και είσαι γεωμετρία που δεν έμαθα ακόμα:
Σώμα αφράτο, ημερινό
Φεγγάρι που των ποιημάτων μου θα γράψει καλλικέλαδη την ιστορία-
Ένα αγαπημένο μελισσάκι που το ζάλισε του έρωτα ο καπνός.

Παράξενος που είσαι άνθρωπε, παράξενος που είσαι!

Παράξενος που είσαι άνθρωπε, παράξενος που είσαι!

Να προικοδοτείς την φαντασία σου με δώρα ουτοπιών και

να παρφουμάρεις την αξία σου με ιδέες που πηρουνιάζουν την ησυχία του κόσμου.

 Ύμνος θα είναι πάντα οι επαναστάσεις σου!

Γιατί ποιός να σου αμφισβητήσει την έμπνευση της θέλησης

και το ακήρυχτο φως της Δημιουργίας;

Α με τον κατορθωμένο οίκο σου, που τα τιμαλφή σου φυλάτει

όπως σε βλέπω και με βλέπεις και ακόλουθος των θελήσεων σου είμαι

ταπεινός…

Θα πιστεύω πάντα στον καλύτερο εσένα!

Η ζωή προκύπτει όμορφη έχοντας χρεία τα πιο απλά πράγματα

Η ζωή προκύπτει όμορφη έχοντας χρεία τα πιο απλά πράγματα, τις πιο απλές συλλαβές που συνθέτουν την ποικιλόμορφη λέξη της.
Βρίσκω την ποίηση παντού, αγγίζει το δέρμα μου, εισχωρεί στην αναπνοή μου.
Και, πια, ξέρω ότι από τα γαληνεμένα σύνορα της σκέψης που ευτύχισε να είναι προσοδοφόρα, αντηχούν οι μουσικές που κάνουν τον νου μου να μένει ευχαριστημένος και ισχυρός.
Γιατί ισχυρή είναι η Ομορφιά, η Αλήθεια μου, και, για να τα φτάσω όλα αυτά, η αγρύπνια..