ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΑΞΙΖΟΝΤΑΣ..

Ο υπερθετικός μου είναι ένας ύμνος από γαλανό ορίζοντα

που δεν θα τον χωρέσω πουθενά

Θα καθαιρεθώ μέσα από όλες μου τις ανάγκες και θα μείνω

γυμνός όπως πρωτόπλαστος που να θρησκεύει δεν θα ξέρει

Θα έχω το ύφος που δεν θα διαβάζεται παρά μόνο

μέσα στα ευαγγέλια που θα χαθούν μετά

μες σε διδασκαλίες πουλιών και σε λόγια νεραΐδας.

Αναχωρητής από άποψη-        της ερημιάς θα νέμομαι το χάος

Και θα ξυπνώ χαράζοντας τη μέρα μέσα στα ζεστά,

ωραία χρώματά της.

Της πολιτείας των ανθρώπων η βαριά βοή

θ’ αναστατώνει τα φρένα μου-       σαν τρελός θα γυρίζω

μέσα στις μέρες που θα λιγοστεύουν τις ελπίδες μου…

Με έναν ποίησης θεό που θα λείπει..

Θα φλυαρώ κομίζοντας άχρηστα ρήματα και της φιλοσοφίας

λαμπερές γιρλάντες.

Αιρετικός του εαυτού μου ακόμα.

Αντωνυμίες εγωιστικής φαυλότητας

θα ακυρώνουν γύρω μου τα ξεφτισμένα ουσιαστικά

που θα πατούν το ένα πόδι έξω απ’ τον πλανήτη.

Των αγγέλων οι θεωρίες θα υπερασπίζονται αιώνιους απέθαντους θεούς-

Καθώς θα γράφουν σε ψαλμούς δοξαστικούς λιβανισμένο τ’ όνομά τους.

Και έτσι όπως θα γερνώ και θα γυρνώ

μέσα στο Τίποτα που θα μου χαριστεί ατόφιο

Θα φτάνω τον θνητό μου μύθο ως το τέλος του

και θα πεθάνω αξίζοντας μια ρίμα πικραμένη…

ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΑΞΙΖΟΝΤΑΣ..

Ο υπερθετικός μου είναι ένας ύμνος από γαλανό ορίζοντα
που δεν θα τον χωρέσω πουθενά

Θα καθαιρεθώ μέσα από όλες μου τις ανάγκες και θα μείνω
γυμνός όπως πρωτόπλαστος που να θρησκεύει δεν θα ξέρει

Θα έχω το ύφος που δεν θα διαβάζεται παρά μόνο
μέσα στα ευαγγέλια που θα χαθούν μετά
μες σε διδασκαλίες πουλιών και σε λόγια νεραΐδας.

Αναχωρητής από άποψη- της ερημιάς θα νέμομαι το χάος

Και θα ξυπνώ χαράζοντας τη μέρα μέσα στα ζεστά,
ωραία χρώματά της.

Της πολιτείας των ανθρώπων η βαριά βοή
θ’ αναστατώνει τα φρένα μου- σαν τρελός θα γυρίζω
μέσα στις μέρες που θα λιγοστεύουν τις ελπίδες μου…

Με έναν ποίησης θεό που θα λείπει..

Θα φλυαρώ κομίζοντας άχρηστα ρήματα και της φιλοσοφίας
λαμπερές γιρλάντες.

Αιρετικός του εαυτού μου ακόμα.

Αντωνυμίες εγωιστικής φαυλότητας
θα ακυρώνουν γύρω μου τα ξεφτισμένα ουσιαστικά
που θα πατούν το ένα πόδι έξω απ’ τον πλανήτη.

Των αγγέλων οι θεωρίες θα υπερασπίζονται αιώνιους απέθαντους θεούς-

Καθώς θα γράφουν σε ψαλμούς δοξαστικούς λιβανισμένο τ’ όνομά τους.

Και έτσι όπως θα γερνώ και θα γυρνώ
μέσα στο Τίποτα που θα μου χαριστεί ατόφιο

Θα φτάνω τον θνητό μου μύθο ως το τέλος του
και θα πεθάνω αξίζοντας μια ρίμα πικραμένη…

ΘΥΣΙΑΖΟΝΤΑΣ ΩΡΕΣ..

ΘΥΣΙΑΖΟΝΤΑΣ ΩΡΕΣ..

Τι καταλαβαίνω τώρα που είναι ένθεος ο λόγος και ετούτα
τα φωνήεντα τσιρίζουν μες τις λέξεις μου σαν από ευθυμία;

Γράφω σε ένα παρατεταμένο ψυχικό
έγχορδο..

Λες κι είμαι ο εντολοδόχος όσων δεν
θα μπορέσω να κατανοήσω κιόλας..

Θυσιάζοντας ώρες για την κατάκτηση του απώτερου χρόνου…

Όπως να βλέπεις μακριά ελπίδα να ‘ρχεται-

Να είναι μηδέν το ένα και ένα το μηδέν
και στην άθροιση τίποτα
που να μένει αιώνιο

Μόνο η ψυχή μην λαθεύει και στην ηθική της
πάντα να εργάζεται

Τόσων ιδεών διήνυσα το μάκρος- που
τέλος
απόμεινε
απτό μέσα στα χέρια
μόνο
ένα καταφρονεμένο πουλί –

να το ελευθερώσω μέσα στο ξημέρωμα..

ΣΚΗΝΙΚΟ..

ΣΚΗΝΙΚΟ..

Βαριά και σίγουρη νύχτα
Απλωμένη πάνω απ’ την παλιά στέγη της γης
Πελώριο ξύλο
Του ουρανού
Που τρώει μεταξένια δικαίωση
Τώρα που τα πουλιά του κοιμούνται
Και αγρυπνά καπνίζοντας ένας αρχαίος θεός.

Κι ο κλήρος να δικαιωθούν τα πλάσματα που φτάνουν
Στην χάρη του θεού
Σωστός κι αυτός.

Περνούν μπροστά μου κι ομοθυμαδόν
Ξιφίζουν τ’ άσπρα σύννεφα
Σμήνη πουλιών τώρα που η μέρα ξεκινά
Κι όλα τ’ αναταράζει.

Ένας ασίκης άνεμος διδάσκει
Ασκήσεις ύφους στα καμπαναριά των μακρυσμένων
Εκκλησιών
Και στρίβει στην γωνιά του ουρανού την πέρα…

1.1.2009

ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟ ΑΝΤΙΚΡΙΣΜΑ..

ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟ ΑΝΤΙΚΡΙΣΜΑ..

Η εποχή που ταξιδεύει μ’ ένα κλικ παντού-
Χύνει το αίμα των παιδιών στα πεζοδρόμια-
Αφήνει έκθετο τον ποιητή της
Να σπρώχνει το λιθάρι του προς έναν δύσκολο ουρανό.

Κοίτα που όταν κατορθώσεις γίνεται
Να μιλάς πιο απλά κι από ήχο
Υδάτων που μέσα στην γη πάνε βαθιά
Όπως τα λόγια τα σωστά στον νου του ανθρώπου.

Ηλεκτρονικά συναπαντήματα, ιδέες
Συμπόνιας, χίμαιρες-
Αναστατώνουν για να εκφραστούν τα πληκτρολόγια,
Αλλά το μέσα μας θηρίο παραμένει
Και φαίνεται ότι νικά..

Τώρα βρες το σωστό μέτρο, την στιγμή
Που η ανάσα γίνεται γρήγορη, τον ρυθμό
Που θα χτυπήσει μες τις φλέβες το αίμα
Κι όχι να λείπεις απ’ τα γεγονότα μέσα στον καιρό. Τιμητή

Και οπαδέ κάθε επανάστασης,
Των πουλιών φίλε,
Νοσταλγέ της γόνιμης μοναξιάς-

Άθροισε τις αξίες σου- μια νότα μένει
Από συνείδηση που πολεμά να μείνει ηθική..
7.1.2009

ΝΕΦΕΛΗΓΕΡΕΤΗΣ..

ΝΕΦΕΛΗΓΕΡΕΤΗΣ..


Μέσα στον χρόνο φέρεσαι λες και θα είσαι αιώνιος-
σε περιμένει βαρυσήμαντη σιωπή-
Αλήθεια

πώς θα σου φερθούν οι μέρες τώρα
που πέρασαν τα ωραία καλοκαίρια και
θα σκληρύνει φαίνεται ο καιρός;

Αν έχεις σκέψεις μες το αύριο καλύτερα
να δώσεις στην ζωή σου αβάντα-

θα χαρούν οι άλλοι να μην είσαι-

Αλλά εσύ ξέρεις των ανέμων ξίφος και
να κοιτάς μέσα στον ανθεστήριο μήνα

Νεφεληγερέτης
και των άπλαστων λέξεων ο πραματευτής-
Γενναίε μου..

ΑΦΙΣΕΣ..

ΑΦΙΣΕΣ..

Οι γιγαντοαφίσες ορίζουν έναν κόσμο δικό τους-
Άλλες που κλείνοντας το μάτι κι άλλες
Που διαλαλούν μία πραμάτεια ζηλευτή.

Σου μιλούν φιλικά - είναι οικείο
Το πρόσωπό τους:
Πολύχρωμο και πιο ωραία τονισμένο
Ανάμεσα στο βιαστικό προσπέρασμα του αυτοκινήτου και τον λίγο ήλιο
Που βγήκε σήμερα λίγα λογάκια να σου πει..

Καθεμιά ιδεόγραμμα
Δύσκολο και παράξενα σπουδαίο..

Τις αγγίζεις
Με το βλέμμα που περνά
Σαν πουλί διαβατάρικο
Και ολοένα φεύγει
Για μια αποδημητική μέσα στον ουρανό ιχνηλασία..

ΠΟΙΗΣΗ ΜΕΣ ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ..

ΠΟΙΗΣΗ ΜΕΣ ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ..

Σκαρί που παλεύει στον άνεμο
Ποίηση μες την νύχτα
Υπερωκεάνια βάρκα μου
Λιλιπούτεια λέξη-

Άσε με να πλέω μοναχός
Στο πέλαγο με τα φτερά του ήλιου-

Δώσε μου
Την σύνεση να είμαι ταπεινός
Και αρκετός μέσα στην προσευχή της μέρας-

Ποιητής του κρυφού ουρανού..

ΖΩ..

ΖΩ..

Σε μια μικρή πατρίδα όλο φώτα σήμερα σβηστά
ζω.

Ένα σπίτι ξύλινο ανάμεσα στα δέντρα
του βουνού·

Ένα ναυάγιο της στεριάς που στέκεται εκεί που είναι
μπουκωμένοι με υπεροψία οι άνεμοι.

Με άνεμο φίλο δεν μπορείς
να ημερώσεις την θάλασσα- ξέρω..

Που μετά θα κρύβεται άστρο
την νύχτα θέλω που έρχεται.

Οι καημοί της
λαμπαδιάζουν τους πόθους μου-

Καθώς σε κρατώ κάτω απ’ τα φτενά σεντόνια, γυμνή
κόρη του άνεμου..

ΦΥΣΑΣ ΡΗΜΑΤΑ ΘΑΛΑΣΣΑΣ..

ΦΥΣΑΣ ΡΗΜΑΤΑ ΘΑΛΑΣΣΑΣ..

Αριθμοσοφία που την ψάχνεις και είναι και με άλλον τρόπο φωτιά
Αρχέγονη,
Που έρχεται από τα βάθη των αιώνων

Χτυπώντας το 10 πάνω στο 7
Σαν αιχμή τετρακτίδας.

Και μετά εσύ ο αιρετικός των πάντων
Ο ακόμη ελπίζοντας σε μια μαντατοφόρα άνοιξη
Ο αρχαιόφιλος ο βαθιά υποταγμένος

Φυσάς ρήματα θάλασσας πάνω στα πρωινά
Και φεύγεις μες την ώχρα των αιώνων..

Το πρόθυμο πόδι σου έχει στρατηλάτη ορμή
Κρατάς καλά σου την απόφαση

Κι όπως σιτίζεσαι με χίμαιρα και θλίψη
Σε έχουν φίλο όλων των λέξεων οι περόνες…

ΑΠΟ ΤΟ ΦΩΣ..

ΑΠΟ ΤΟ ΦΩΣ..

Χάνεσαι όπως φως μες τον αέρα ψυχή μου,
Περιδιαβαίνεις άλλα βουνά-

Από τις συζητήσεις
Γεννήθηκαν τα ποιήματα-

Τα έφερε ένας άνεμος απρόσμενης επικοινωνίας,
Τους έδωσε λόγια, πνοή, φως-

Κι από το φως γεννήθηκαν μέσα στην μοναξιά της νύχτας
Τόσα αστέρια…

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ..

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ..

Ομοιοκατάληκτα δέντρα
Φυλλοροούν μες το αγιάζι της μέρας - γίνονται
Των πουλιών εκκλησίες.

Στα κλωνιά τους
Καρφιτσώνει ο ήλιος ευχές
Για μια δίκαιη ζωή
Κι έναν καλύτερο θάνατο.

Αλλά εμείς
Πάμε συνεπαρμένοι από όνειρα
Μες το παντού του ύπνου..

Και είμαστε οι άγιοι των άλλων ημερών
Και της καρδιάς οι παράξενοι δέσποτες..

ΕΣΥ…

ΕΣΥ…

Ομονοούν και παν’ ψηλά τον ανήφορο
Σμάρι πουλιά
Άλλα για μια εκδίκηση ελευθερίας κι άλλα
Για ένα πείσμα εναντίον τ’ ουρανού.

Και μετά εσύ
Που κομίζεις λάμψεις ερώτων
Μούσα πολύτροπη
Αγγίζεις με νότες τα γαλανά νερά
Παρθένα κόρη
Του νυχτερινού ουρανού.

Τα φεγγάρια σου αγαπούν να κάνουν τις νύχτες μυστήριες.
Σε ξέρω και δεν σε ξέρω, είσαι η άγνωστη
Που θα την πουν οι στίχοι
Της νύχτας που έρχεται..

Έχω φυλακίσει τον άνεμο, το τραγούδι
Του πουλιού στο μυαλό μου και τ’ αφήνω απόψε
Να χαϊδεύει τα ξέπλεκα μαλλιά σου.

Αντιφεγγάν μέσα στα κρύσταλλα οι νότες
Του απόμακρου άστρου
Αφήνοντας την νοσταλγία αυτή που με παιδεύει
Μετέωρη και βασανιστική
Τις ώρες που έρχονται.

Σαν απλωμένο παράπονο της γλαύκας που τρυπάει
Το σκληρό γύρω σκοτάδι-
Οι μουσικές μονότονες των γρύλων
Ροκανίζουν ένα απλωμένο στερέωμα

Μαύρου ερειπιώνα που λες βρίθει από πεφταστέρια που θαρρείς
Και γίνονται ευχές πιο πυροδοτημένες-

Καθώς πατάει πόδι λίγο λίγο και έρχεται
Το αινιγματικό πρωί..

ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΑΞΙΖΟΝΤΑΣ..

ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΑΞΙΖΟΝΤΑΣ..

Ο υπερθετικός μου είναι ένας ύμνος από γαλανό ορίζοντα
που δεν θα τον χωρέσω πουθενά

Θα καθαιρεθώ μέσα από όλες μου τις ανάγκες και θα μείνω
γυμνός όπως πρωτόπλαστος που να θρησκεύει δεν θα ξέρει

Θα έχω το ύφος που δεν θα διαβάζεται παρά μόνο
μέσα στα ευαγγέλια που θα χαθούν μετά
μες σε διδασκαλίες πουλιών και σε λόγια νεραΐδας.

Αναχωρητής από άποψη- της ερημιάς θα νέμομαι το χάος

Και θα ξυπνώ χαράζοντας τη μέρα μέσα στα ζεστά,
ωραία χρώματά της.

Της πολιτείας των ανθρώπων η βαριά βοή
θ’ αναστατώνει τα φρένα μου- σαν τρελός θα γυρίζω
μέσα στις μέρες που θα λιγοστεύουν τις ελπίδες μου…

Με έναν ποίησης θεό που θα λείπει..

Θα φλυαρώ κομίζοντας άχρηστα ρήματα και της φιλοσοφίας
λαμπερές γιρλάντες.

Αιρετικός του εαυτού μου ακόμα.

Αντωνυμίες εγωιστικής φαυλότητας
θα ακυρώνουν γύρω μου τα ξεφτισμένα ουσιαστικά
που θα πατούν το ένα πόδι έξω απ’ τον πλανήτη.

Των αγγέλων οι θεωρίες θα υπερασπίζονται αιώνιους απέθαντους θεούς-

Καθώς θα γράφουν σε ψαλμούς δοξαστικούς λιβανισμένο τ’ όνομά τους.

Και έτσι όπως θα γερνώ και θα γυρνώ
μέσα στο Τίποτα που θα μου χαριστεί ατόφιο

Θα φτάνω τον θνητό μου μύθο ως το τέλος του
και θα πεθάνω αξίζοντας μια ρίμα πικραμένη…

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ..

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ..

Έπονται τα τραγούδια του έρωτα;
Ή προηγούνται;-
Όπως
Κι οι μαργαρίτες των Μαϊων
κατοχυρώνουνε την άνοιξη.

Αν θες
Είναι του λόγου μοίρα:
Ανάλαφρα πετά πάνω από κράτη
εννοιών και λες ανθίσταται
Με τρόπους στην φθορά.
(Σιγά που σε καταλαβαίνουν…)

Πάντως
Αισθημάτων υγεία εμπνέουν τα μαγιάτικα δέντρα.

Ένα κορίτσι πιο ορθόδοξο κι από μοναχική
προσευχή
Με μαγνητισμένους τους πόλους του·

Ψηλά στην κόχη των μηρών τ’ ωραίο μισοφέγγαρο
Μισάνοιχτο απ’ την επιθυμία.

Αν ακουμπάς το στήθος της ακουμπάς την μουσική
Της νύχτας.

Και ξέρεις ακούγοντας το πιάνο των άστρων
Μ’ αυτά τα πλήκτρα που σαλεύουν μαγικά κάτω απ’ τα ουράνια δάχτυλα
Του θεού- να σωπαίνεις.

Έπονται τα τραγούδια του έρωτα;
Ή προηγούνται;..

Τα φέρνουν οι νύχτες κοντά μας όπως
Τα αρχαία πλοιάρια επί σκοπόν
Για μια κατάκτηση της μακρινής σου Τροίας..

ΘΑ ΣΕ ΚΑΝΩ ΝΑ ΔΕΙΣ ΠΙΟ ΜΑΚΡΙΑ..

ΘΑ ΣΕ ΚΑΝΩ ΝΑ ΔΕΙΣ ΠΙΟ ΜΑΚΡΙΑ..

Τα βράδια εκδικούνται το φως που περισσεύει
Πίσω από τα νυσταγμένα δέντρα, μέσα στον άνεμο, κοντά στην παραλία
Που το κατακαλόκαιρο παίζανε τα παιδιά.

Τώρα μετά τα κυπαρίσσια είναι μια σιωπή-
Βαριά σιωπή σαν των αποθαμένων.

Συγυρίζει το φεγγάρι τις θύμησες.

Τα άστρα τον ουρανό ολοένα τρυπάνε
Και σαν ξεχύνεται ο μέλανας ζωμός
Του ουράνιου Στρατάρχη.

Στα σπίτια ανάβουν τα φώτα.
Οι άνθρωποι ξανά λογαριάζουν:
Πόσο κάνει μια χίμαιρα και μία ανεκπλήρωτη επιθυμία.

Η άθροιση των πεπραγμένων τους πίκρα αφήνει
Επάνω στις σελίδες από το τεφτέρι της ζωής
Που μελανώθηκε απ’ τις πολλές μουντζούρες.

Αν σ’ αφήσω να πεις τα παράπονα
Θα γεμίσουν φίδια οι νύχτες:
Φίδια ιοβόλα, πικρά
Που μέσα μας αιώνια παραμονεύουν..

Έτσι σου μιλώ για άλλα για να μην θυμάσαι
Σκληρή που γίνεται φορές η ζωή.

Και θα σε κάνω να δεις πιο μακριά
Πολύ πιο μακριά- σχεδόν μέσα μου
Που συνάζονται οι νύμφες των αισιόδοξων υδάτων..

ΑΥΤΟ ΤΟ ΖΑΛΙΣΜΕΝΟ ΜΕΛΙΣΣΑΚΙ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ…

ΑΥΤΟ ΤΟ ΖΑΛΙΣΜΕΝΟ ΜΕΛΙΣΣΑΚΙ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ…

Τύλιξέ μου το φως γύρω απ’ την σκέψη,
φέρε μου τον ατελεύτητο άνεμο-
αυτό το ζαλισμένο μελισσάκι που είσαι
ψάχνει το ερωτικό του καταφύγιο
μέσα σ’ ένα ζεστό κι αιώνιο τριαντάφυλλο.

Μ’ αγγίζει στο αίσθημα- καμένος πονάω
κρύβοντας στο άλαλο στήθος μου
μια λέξη
που δεν θα την προφέρω πουθενά..

Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΑΠΡΙΛΗ..

Ψιχάλα των ύμνων, ανάπαιστε
λουλουδιασμένε μου-

Του Απρίλη ήρθε ο θεός

Κι από τις μαργαρίτες στο πίσω χωράφι ένας
Καημός πουλιού υψώθηκε
έτσι για να σε κραταιώσει..

Μίλησαν τώρα οι ομηρικές ημέρες
που τις φέραμε από τ’ άλλα παράλια..

Στα χέρια άφησαν λέξεις:
Ολοκάθαρο ποίημα!

ΠΛΑΣΜΑ ΤΩΝ ΕΚΑΤΟ ΑΝΟΙΞΕΩΝ…

ΠΛΑΣΜΑ ΤΩΝ ΕΚΑΤΟ ΑΝΟΙΞΕΩΝ…

Από μια Τρίτη φανταστική ήρθε αυτό το πλάσμα
Των εκατό ανοίξεων.

Τα μαλλιά του
Ανέμιζαν καθώς ανέβαινε
Τα σκαλοπάτια της ημέρας.

Λευκή με ένα φως περιχυμένο το κορμί της-

Του αοράτου έκπληξη.

Περπάτησε πλάι στα δέντρα που ακούγονταν πουλιά
Να θέλουν να την πούνε.

Και πήγε στην καρδιά μου αμέσως. Έγινε
Μούσα των λόγων-

Του πρωινού ανέμου μου μητέρα.

Η ΜΕΡΑ ΠΡΟΧΩΡΑ..

Η ΜΕΡΑ ΠΡΟΧΩΡΑ..

Ένας ήλιος σαν σκέψη ξαφνικός πάνω από τα ανατολικά βουνά της μέρας-

Και οι άνθρωποι να δοκιμάζουν να γίνουν καλοί σαν άκακα ζώα.

Ή να είναι μαγεμένοι μέσα στις πλατείες
Του μυαλού γιορτάζοντας
Έναν θεό που τους υποχρεώνει
Ν’ ανασαίνουν σωστά.

Οξυγόνου ριπές μες την πρωτεύουσα του κόσμου..

Και ένας τελάλης
Αέρας να ανακοινώνει ότι σήμερα θα έχει λίγη παγωνιά της θύμησης.

Στα ψηλά των σύννεφων
Αγκιστρωμένα όνειρα
Που από κάτω δω
Φαίνονται πολύχρωμα
Και τα λιμπίζονται όλων των πουλιών οι ταξιαρχίες.

Και η μέρα προχωρά-

Αξίζοντας ήλιο και ευλάβεια..