Η παλίρροια γελά στην άμμο

Η παλίρροια γελά στην άμμο και του ουρανού η σκέψη

Είναι μεράκι τρυφερό· ακολουθούν

Αρμυρίκια που συναντούν την υγρασία

Σύμπηκτη    κι όταν

Μεσημεριάζει οι ανάσες που κόπηκαν, ατονούν κάτω από τον ελάχιστο ήλιο·

Ανεμούριο ακραιφνώς στερεωμένο στην κατάπληξη·

Δίνονται υποσχέσεις για όλα     κι ο χειμώνας εδράζεται

στην συντυχία των στιγμών·

Πέφτουνε φύλλα· ο χρόνος των οράσεων· η ευτυχία

της ρέμβης·

Βαθιά στον νου μας μια αντιπαλότητα φιλοδοξιών·

Για την ποίηση ο καημός και για την αγάπη-

Τελεσφορούν οι ομοιοκαταληξίες στην λογοτεχνία της αγωνίας μας..

Μούστος του έρωτα…

Αυτή είναι η Γη λοιπόν κι αυτές
Είναι οι δύσκολες σκηνοθεσίες της. Στον καιρό
Που εγώ κι εσύ συναντιόμαστε, κάτω
Από το μαγικό ραβδάκι της νεράιδας. Να αυτό
Το ποθητό συναπάντημα που ο έρωτας στέλνει
Και μας εγκλώβισε σε ουρανών σκαλοπάτια,
Ελληνικού νησιού κορφολογήματα, πρωινά
Σαν μες τον καθρέφτη της θάλασσας, χαράματα
Ή νύκτες φεγγαρολουσμένες, μοιρασμένες
Ανάμεσα στην κειμήλια μεταφυσική τους:- γνωρίζω
Των άστρων τις πορείες ως
Να βρεθώ στην καρδιά σου-
Φιλοσοφικό ρόδο μου- μέθυσα
Στων φιλιών σου το αινιγματικό πατητήρι..

Διαθέσεις των ημεδαπών ημερών..

Ο χρόνος τρίβεται επάνω στο λιθόστρωτο
Μεταλλική χρυσόμυγα κουνά τα πλουμιστά φτερά της
Θαμπό ένστικτο μηνύει την αστραπή προ της ψιχάλας
Βοή, σε όλες τις πτυχές των νεφών αδέκαστη βοή

Είναι μελαγχολικό είναι χαρούμενο το μελισσολόι των στίχων
Δεν κουράζεται ο νους να ασωτεύει
Η Κυριακή γεννά φλύαρα ρήματα
Αγαπώ να σε αγαπώ αδιάκοπα

Πάρε την επαρχία σου και φέρτην στην πρωτεύουσα
Τόσες φορές σου το είπα: ανήκεις στην γη των λεόντων
Το χαμόγελό σου μου τα εξήγησε όλα
Έσω η μοίρα μου και του ριζικού μου ο τρόπος

Πίνω την μουσική, οργάνωσα καλά την αγρύπνια μου
Σε είδα στου ρηχού ύπνου μου την θαλασσοταραχή
Να τα λουλούδια που ανθίσανε και όπως τα στέλνω σε φτάνουν
Να σου μιλώ και να μην σώνεται η φωνή- αγαπημένα σε φτάνει..

Φιλί φιλί απόψε πήγαμε μες την αγάπη

Ξύπνησε ο όρχος ξύπνησε κι ο ουλαμός
Το πουλί πάλι ξύπνησε και ωραία ασκεί
Τα λυρικά καθήκοντά του μες την μέρα
Πήρε το τεμπεσίρι ο άνεμος
Έγραψε πάνω στον μεγάλο πίνακα του ουρανού
Όπου μια κόρη αποθεώθηκε
Φιλί φιλί απόψε πήγαμε μες την αγάπη
Φιλί φιλί λατρέψαμε τα σώματα
Τώρα ο ήλιος έδωσε μια νότα χαρωπή
Βρεθήκαμε και πάλι στου έρωτα τα καλντερίμια
Σ' ένα χωρίο του πόθου μας, σ' ένα δρομάκι
Όπου η γη στροβίλισε τα λόγια μας και γύρω
από ένα λουλούδι άλικο
Συντονίστηκε..

Πάντα σ' ένα ξέφωτο που δημιουργεί εικόνες και σκέψη.

Πάντα σ' ένα ξέφωτο που δημιουργεί εικόνες και σκέψη. Όπως και να πορεύομαι, η συνδιαλλαγή με την Τέχνη ακολουθεί τους κανόνες που μου επιβάλει η ζωή και βάζει πάντα καινούριους. Δεν λιγοστεύουν οι επιθυμίες. Με τον καιρό, πληθαίνουν απλά οι τάσεις για "ανάλυση" όταν ο νους έχει ανάγκη από κείνη την καθημερινή γυμναστική του.
Τότε γράφω.
Και οσμίζομαι, αφουγκράζομαι και εκείνα που σε άλλους παραμένουν αόρατα- γιατί αόρατος παραμένει ο Λόγος αν δεν αφοσιωθείς στα καθηλωτικά μυστικά του.
Να ζεις με συνείδηση και για την συνείδηση, δηλαδή…

Κύπρος..

Κύπρος στο ύψος του φεγγαριού
Κύπρος εκπεφρασμένο λουλούδι
Μέσα μου μπόλι ελληνικού πόνου
Κύπρος

Μισά χαρισμένα τα λόγια και τα άλλα καλά τα δημιουργήσαμε
Πολλάν ωραία και για όλους μας
Αδέρφια κάτω από το κράτος του καημού
Αδέρφια κι από αρχαιότητα αδέρφια

Σχηματίστηκε μέσα μας χάος και το χάος φυσήξανε οι ανέμοι και δεν είναι πια
Φυσήξανε του θεού οι προσδοκίες και τα νέφη διαλύθηκαν
Έσφιξα στον κόρφο μου την ζοφερή καμέλια του πόνου
Και ένιωσα όπως λιθάρι στον τόπο αυτόν που μπόλιασε κάθε το κύτταρό μου

Κι όταν περπάτησα στη λυρική παραλία που έλεγε Λάρνακα
Κάθε αχτίδα του ήλιου μπήκε στην καρδιά μου
Και έγραψε "Κύπρος θαλασσοφίλητη"
Φωτογράφησα τον γελαστό πανσέ και γέλασα πίσω στον νου μου

Ξέροντας, μέσα μου, ότι και πάλι, όμορφη πατρίδα, θα σας έρθω..

Ατέρμονο πανηγύρι να καλεί ο αέρας σε εγρήγορση

Ατέρμονο πανηγύρι να καλεί ο αέρας σε εγρήγορση και των προαστίων οι δρόμοι να απάγουν στην καρφωμένη μετέωρη θύελλα.
Βρέχει μετά. 
Γυαλίζουνε όπως λουστρίνια οι φόδρες της ασφάλτου.
Κάποτε ακούγονται μουσικές
Και οι βιτρίνες πάλι φωταγωγούνται
Σαν αδιάκοπος μύθος.
Η αγωνία μας έχει αντήχηση.
Δονεί το σύμπαν των λέξεων
και καμαρώνουμε για μία λυπημένη, πάντοτε, λογοτεχνία..

Ζωγραφική σαν θείο δώρο των εκπλήξεων,

Ζωγραφική σαν θείο δώρο των εκπλήξεων,
Ζωγραφική αντεστραμμένη
Που νομιμοποιεί τις ηθικές των παθών, ζωγραφική
Κραυγαλέα, 
όπως η αρχιτεκτονική 
μιας φωτιάς που τρανά κι αμετάκλητα
Στο σύμπαν των στίχων μου καταφεύγει.
Ζωγραφική όταν δεν θα είμαι εδώ, όταν θα γελούν τα στρεβλά κόκαλά μου,
Ζωγραφική όταν η μνήμη μου δεν θα έχει πια εξουσία, όταν
για την ατμόσφαιρα ο νους μου άυλος κι όμως θα κόπτεται,
Δυνητικός.
Συλλαβίζω αδιάκοπα
Ομορφιές που ριζώνουν στα ορυχεία των αισθήσεων, αναγνώθω
Σαν ο πρωτάρης που διαβάζει το φως του πρωινού, πριν
ο ήλιος να βγει και να του δώσει
Αφορμές για να, ευτυχισμένος, υπάρξει..

Επιγραμματικά δηλωμένος μες το πάθος σου

Θερμοκρασίες που να κλάψει ο μίσχος
Και το φεγγάρι να μην είναι λυρικό·
Άλλη μια νύχτα· πέρασε όπως καπνός περνά που μαρτυρά
την ξεφλουδισμένη φωτιά του·
Στο μαξιλάρι, δίπλα στο γυμνό συμβολικό μπράτσο μου
Ακούμπησες το όμορφο κεφάλι σου και ήσυχα κυλήσανε οι ώρες·
Έτσι πήγα βόρεια, ταξίδεψα
Ανάμεσα από νέφη και σκληρές στεριές, άκουσα
Το τραγούδι το παραπλανητικό των σειρήνων,
Ο άνεμος τρυπούσε την μιλιά μου,
Ως το πρωί· στο τέλος
Που ένα πουλί κελάηδησε και όλος έλαμψε ο κόσμος
Επιγραμματικά δηλωμένος μες το πάθος σου
Φωτεινή γυμνή ιέρεια
Μιας πίστης που φθίνει…

Ταγμένος να συντηρώ ταξιαρχίες λέξεων και νοημάτων φορτία-

Αυτό το θυμητικό όπως το έλεγαν οι παλιοί-
Που με βοηθάει να μην σβήνω τις μνήμες και να καρτερώ μια καλοσύνεψη που δεν ξέρω κι αν έλθει-
Όλα γόνιμα
Στροβιλίζονται σ' έναν κύκλο που κρατεί ρυθμό από του ήλιου τις επάλξεις-
Κατά τα άλλα: υπήρξα πολεμιστής ανέκαθεν
Ταγμένος να συντηρώ ταξιαρχίες λέξεων και νοημάτων φορτία-
Κατά μίαν έννοια, δεσμοφύλακας
Ή και συντηρητής εκείνου που αρνείται να πεθάνει-
Καρπίζουν όλα μέσα μου-
Σαν να τα θέλει η Ποίηση και το χαμόγελό μου..

Μας πρόδωσαν οι μνήμες ή και οι συντελεστές ομονόησαν με κάθε δολοφόνο;

Είναι το τοπίο μέσα στον άνθρωπο κι ο άνθρωπος

μες το τοπίο

φερσίματα

χωρίς άκανθες

φερσίματα

όπως του φεγγαριού

Και έμειναν μετά 'πο χρόνια ματωμένες οι σημαίες-

Τι εορτάζουμε που είναι σαν καημός για κάτι που ποτέ

δεν λευτερώθηκε;

Μας πρόδωσαν οι μνήμες ή και οι συντελεστές

ομονόησαν

με κάθε δολοφόνο; Ακούς

το ποδοβολητό που πουθενά δεν πάει, ακούς

τις ριπές των όπλων και η ζωή

φριχτά αφαιρέθηκε

εκεί που έπρεπε ζεστά να προστεθεί.

Πράξε νου μου ανάλογα, δυσκολεύομαι

να πιστέψω φρικαλεότητες,

πώς έγινε των πολιτευμάτων ο θόρυβος

εκκωφαντικός;

Μήνυμα όταν ο έρωτας απομακρύνθηκε..

Γεύση έχουν οι μελαγχολίες αήττητη,

Κινούνται επί σκοπόν και μαζεύουν την σκόνη

της ψυχής στα εγωιστικά κουβαδάκια

Της μοίρας,

Αγαπώ να απουσιάζω,

Τεκμαίρονται οι αμφιβολίες μου, τις ακολουθώ,

Άφησα πίσω μου τις φιλαυτίες, τώρα μου ανήκει η νύχτα

Και το γυμνό κρυστάλλινο φεγγάρι της,

Εσύ αφήνεις οσμή σε άλλους ουρανούς,

Μια επαρχιώτικη φοβία αγκυλώνει την πόλη και σε κρατά

δέσμια σε σκηνοθεσίες που κι η ίδια φοβάσαι,

Αεί αεί αήττητη- ωστόσο,

Θαυμάζω το μυαλό που ζει για την φωτιά και η φωτιά τον νου ζηλεύει

Της Απόφασης-

Νίκα με νίκα με πόθε,

αναστάτωσε τις αισθήσεις μου

στείλε της μακρινό ανεξίτηλο μήνυμα..

Μισός κοιμάμαι και μισός ξυπνώ

Λευκή νύχτα, φεγγάρι απλησίαστο

Η νυχτερίδα ψάχνει τις τσέπες του σκοταδιού,

ένα μελαγχολικό αεράκι γεμίζει

Τα μάγουλα του με μπαρούτι του ερέβους-

Μισός κοιμάμαι και μισός ξυπνώ, γράφω

Σελίδες της συνείδησης όταν μεταναστεύει

Κι αυτός ακόμα ο βίος μου. Κι ενώ

Πάει να ξημερώσει κάποτε, και του φωτός

Αρχίζει να αχνοφαίνεται το πρώτο ξίφος,

Ερείπια ονείρων γέμισε ο ύπνος και

Μυστικές αντηχήσεις από μια άτρωτη ησυχία που κινεί

Τα νήματα της σιωπής. Μένω

Αποσβολωμένος· οι ταχύτητες με ξεπερνούν·

Το πρωινό θα στείλει τα μηνύματά του στο απέναντι δάσος·

Να μην χαθεί η τάξη που καλά κρατεί

Τον αριθμό και το ερωτευμένο

μηδενικό του.

Λύπη η μέσα μου, σκοτεινό κατακάθι ενός πόνου σιωπηλού·

Λύπη η μέσα μου, σκοτεινό κατακάθι ενός πόνου σιωπηλού·

Σημαδεμένος από πάθη που με τραβούν προς τον γλυκό θάνατο,

Ανοίγω, να φωταγωγηθούν, τις μνήμες·

Ουδέποτε αντίφαση στο φως- έδωσα επιχειρήματα ήλιου στο έρεβος της θλίψης

Κι ένιωσα αέρας να παρασέρνει τα λόγια μου

Στο άγνωστο- όπως για να ζουν πουθενά.

Αυτό το στιχάκι αγάπησα που

Σαν σκύμνος έπαιξε στο αλωνάκι της περίστασης και

Ο φόβος δειλά το πλησίασε.

Του μολυβιού μου η ακίδα τρύπησε την γαστέρα του χρόνου

Και μοίρες δύσκολες γεννήθηκαν..

Ασαφές χλιμίντρισμα του νερού

Ασαφές χλιμίντρισμα του νερού
Και τα βότσαλα να επαίρονται για κάτι που έχουν δεν έχουν
Η θάλασσα να πυρπολεί την διαφάνεια
Έως του βάθους
Σύναξη των λείων και στιλπνών
Κάτω απ' τον καθρέφτη των υδάτων
Σαν η Ελλάδα γέλασε μες την καρδιά μου
Με την επική της χημεία.

Δεν το είχα σκεφτεί πως η θλίψη είναι ένα παράθυρο της ψυχολογίας προς τον ουρανό.

Δεν το είχα σκεφτεί πως η θλίψη είναι ένα παράθυρο της ψυχολογίας προς τον ουρανό.
Αυτό καλά- αλλά να ζεις την μελαγχολία σαν ένα ποιητικό φαινόμενο που σε νικά, τι τρόπος!
Υπάρχει ένα δίκαιο των λέξεων που κανείς δεν το αντιβαίνει- και το λατρεύω που με διδάσκει να είμαι ταπεινός στην ιερή μοναξιά μου..

foto Olga Aikaterini Foundea

Ένα κρυφό συμπέρασμα..

Ένα κρυφό συμπέρασμα,
στην άνω Πόλη των συναισθημάτων,
μπορεί και για καλό
να λείπουνε όλοι,
άδειασε το προάστιο, 
κανείς δεν ακούει
το πουλί που τραγουδά,
ο ήλιος ψήλωσε και γλύκανε η μέρα,
ο θεός πρόβαλε κάτω απ' τα σύννεφα,
χαμογέλα,
το ρήμα σου αξίζει πολλά ουσιαστικά και,
κάποτε,
θα κρατήσεις το σκήπτρο της χαράς πατώντας
την μελαγχολία σου κάτω.

Να συμπέρασμα:
να είσαι μουδιασμένος, σαν το φοβισμένο ελάφι και, να σου δίνει,
ξαφνικά,
θάρρητα η ζωή.

Όλα πλήθυναν σε σημασία,
εσύ που ξέρεις από σιωπές το αισθάνεσαι:
υπάρχει μια αδιόρατη νίκη-
σαν μία προσευχή που προσεγγίζει ιερότητες, από πολλού
λησμονημένες- και
είσαι εδώ,
που το μεσημέρι γεύεται την ηλιαχτίδα και ντύνει το βλέμμα σου
με την πορφύρα της ελπίδας..

Αποτυπώματα αισθημάτων πάνω στο νίκελο της καρδιάς σου

Αποτυπώματα αισθημάτων πάνω στο νίκελο της καρδιάς σου

Και να σε διαβάζω πολλαπλά σαν να μην σε μαθαίνω

ουδενί τρόπω

Επίμονα

Καθώς βραδιάζει και τα σταφύλια αντανακλώνται μες το βλέφαρο του ουρανού

Ρόδινα

Σταματώ και ακούω: μια φωτιά των ματιών σου γεμίζει σπίθες το αλωνάκι της σελήνης

Χειμώνιασε

Γράφω αγκύλες από όπου ούτε ο θάνατος ξεφεύγει..

Προπαντός μην χαθούν τα σιγαλόφωνα

Προπαντός μην χαθούν τα σιγαλόφωνα, μην

Αναιρεθούν οι ελπίδες- τώρα

Που η βροχή των επιχειρημάτων αλλάζει την ίσαλο γραμμή των γεγονότων κι ό,τι βουλιάζει

Είναι μες την θλίψη μας.

Μυσταγωγία πίσω απ' όλα. Ένα φως κρυμμένο πίσω απ' τα λόγια, μια λογοτεχνία νωχελική, που αρθρώνει

Φωνήεντα που αγαπούν οι επαΐοντες- γαμώτο..

Πάω πίσω στον καιρό και ο άνθρωπος πάλι επικίνδυνος είναι.

Τον ποδηγετούν σκληρότητες που φώλιασαν μες την τραχιά συνείδησή του.

Και όταν διαχειρίζομαι τ' αποτελέσματα

Τζίφος..

Ισπανία καθίζηση μέσα μου,

Ισπανία καθίζηση μέσα μου, άοκνο νερό

που λιπαίνει τις κοιμισμένες αρτηρίες,

Πρωινό τραγούδι, σιγαλόφωνο, όπως να δένεται η σιωπή με τον ορίζοντα,

Ισπανία ορθία, τελεσίδική, με την μεγάλη αρχιτεκτονική της

Γράφει μέσα μου προτού εγώ να γράψω όσα θα γράψω.

Δεν μου άφησε καμιά δικαιολογία

Για τίποτα- Ισπανία

Καλοστημένη, σαν σκηνικό ενός άλλου θεού, θέατρο

Μιας ποίησης που υποβόσκει

Πίσω από τα βράδια, πίσω

απ' τις πλατείες, τα πολυώροφα κτίρια- Ισπανία

Ρηχή και βαθιά, σαν γνώση που δεν εξαντλήθηκε- ευγενική

Του ήθους που μ' αρέσει Ισπανία..