ΥΛΙΚΕΣ ΣΥΜΠΟΝΙΕΣ

ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ…

Έχω μέσα μου ένα ποτάμι λέξεων που αντιβαίνει τις λογικές των πολλών και μακαρίζει την δική μου απελπισμένη ελπίδα.

Πώς να το εξηγώ; Ένας μοναχικός είμαι που συνηθίζει να σφυρίζει αδιάφορα κάθε που έρχεται η νύχτα και είναι πάνω στην γη και κάτω από τα όμορφα άστρα.

Αυτό δεν είναι ποίηση με κανέναν τρόπο. Είναι απλά τρόπος να επιβιώνεις μέσα στις δυνάμεις που εξαπολύει γύρω σου το Κακό και ο ιδεαλισμός σου δεν σε αφήνει συμπράξεις.

Μεταφυσικά αν το δεις είναι όπως να προσπαθείς να μεταφράσεις ένα λουλούδι στην καθομιλουμένη των αγγέλων.

Και αυτό από μόνο του αποτελεί μέγα και σπουδαίο εγχείρημα.. Στέκομαι στο φως μιας αστραπής και ατενίζω τον ορίζοντα όπως οι αισθήσεις μου θέλουν να καταγράψουν τον λόγο ενός αόρατου Θεού.

Εκεί εμμένω που οι άλλοι βλέπουν ύλη κι εγώ ένα μικρό πουγκί με γρόσια του λεξιλογίου.

Σαν να εξουσιάζομαι από μια μάνητα που έρχεται από μια μέθη μυστηριακή.

Και την υπαγορεύει ο Μάγιστρος Αόρατος Νους του Σύμπαντος.

Θωπεύω με την φαντασία μου το ελληνικό φεγγάρι..

Σε μια ιεροτελεστία που το γαλάζιο είναι χρώμα και παλμός της ψυχής.

**********************

Ορίζει μια παρήγορη πλευρά της ζωής η λογοτεχνία. Και όσο κι αν μερικές φορές γίνεται σκοτεινή κι απροσπέλαστη, τόσο έχουμε ανάγκη τους θησαυρούς της και τις ευαγγελικές ουτοπίες που κομίζει. Εκεί που το να σκηνοθετείς παραβαίνοντας την ζωή, σημαίνει να παίζεις κομπάρσος σε μια σκηνοθεσία της που επιδεικτικά σε αγνοεί.

Μετά είναι η Τέχνη με όλα της τα ψιμύθια που ονειροποιεί την πραγματικότητα και την γανώνει με εκείνο το νίκελ που την καθιστά άφθαρτη και δυναμική.

Προσπαθώ πάντα να έχω στόχο στην θεματική μου και προσηλώνομαι στα στιγμιότυπα που με καθηλώνουν και με εμπνέουν καταμαρτυρώντας μου την αλήθεια τους.

Αυτά που σαν ψηφίδες συνθέτουν, απ’ όποια πλευρά κι αν το δεις, το έργο μου.

Επιμένω να το λέω: μην κάνετε την ποίηση έωλη μες τους ανέμους που παρασέρνουν σ’ ένα φρικτό πουθενά.

Δαγκώστε το φρούτο και μην φοβάστε το κουκούτσι του.

Αυτός που ξέρει να αναγνώθει, θα γευτεί με προσοχή τους χυμούς και θα αφήσει το κουκούτσι στο χώμα, να υποσχεθεί εκ νέου καρπό.

Αέναα θα ζητά η ποίηση έναν δρόμο που μας φέρνει πιο κοντά στον παράδεισο.

**********************

 
Ξόδεψα πολύ χρόνο για να ‘ρθω σ’ αυτή την ήσυχη σκέψη ότι όλα στέκονται εντός μου ταχτοποιημένα σαν να είναι να ακυρωθούν. Είναι η ζωή με τις αντιφάσεις της που σε πολιορκεί, αλήθεια σε πολιορκεί, και δεν φτάνεις ποτέ νικητής πουθενά. Έζησα έναν ήλιο ποιητικό. Τον πίστεψα τόσο που με κατέφαγε. Αλλά παράλληλα μου έδωσε τόση δύναμη και τόσο καθαρή ματιά που έγινε να υιοθετηθεί από μένα ολοκληρωτικά το μανιφέστο του- προσανατολίστηκα στον καημό μιας Ελλάδας. Και πικραινόμουν που ένιωθα ότι αυτή η πατρίδα μες τους αιώνες προδόθηκε, ήθελα να μεγαλουργήσει πάλι με την παιδεία της- αλλά έβλεπα το ράθυμο ″εγώ″ να λειτουργεί σαν τροχοπέδη σ’ αυτήν την πορεία που ονειρευόμουνα. Να τι γίνεται όταν εξαπλωθεί η κόλαση: το βόλεμα του οκνού. Πάνω σε μια μάντρα διάβασα το σύνθημα ″Ξυπνήστε ρε, κάποια στιγμή θα σας πάρουν και τους καναπέδες…″.. Ω πόσο δίκιο! Μήπως ο πυρήνας της υγιούς σκέψης και της υγιούς αντίδρασης είναι πάντα αναρχικός; Η πολιτική βάρυνε πάνω από τον τόπο σαν ένα σύννεφο που θα βρέξει δυστυχίες. Θέλω να σταθώ στο ύψος μιας τολμηρής θέλησης και να ανταμώσω με έναν λαό περήφανο που δεν δέχεται να του στερούν την λευτεριά του. Θέλω να εξοστρακίσω στο όνομα της δημοκρατίας, στο όνομα της ψυχής που θέλει να ζήσει λευκά και της ταιριάζουν οι πολλές αθωότητες. Ας είναι ρηξικέλευθα τα στιχάκια μου κι ας τολμήσει να υιοθετήσει μιαν προσήλωση στο μη ταπεινό η εποχή. Ας έρθουν οι ποιητικοί άνεμοι απολυμαντικοί να σαρώσουν το σκέλεθρο σώμα μιας αρρωστημένης κάστας σαλτιμπάγκων του φαιδρού που ξεπουλούν τα πάντα γιατί γι αυτούς τίποτα πια δεν είναι πατρίδα..

 Σ.Π

27.11.2011 



*******************************

Όλα τέθηκαν μέσα μου κάποια στιγμή υπό αμφισβήτηση- εκτός απ’ την ποίηση και την αθωότητα. Έτσι που όταν έγραφα, οι λέξεις μου ήταν τόσο φορτισμένες με σκέψη λυρικής ευθύτητας ώστε καταλάβαινα να είναι για μένα αυτός ο ρυθμός που συγκολλούνται οι λέξεις μεταξύ τους ρυθμός αναπνοής και μάλιστα λαχανιασμένης. Σαν να ανέβαινα στην πλαγιά ενός βουνού που ήξερα ότι επάνω του εδράζεται ένας ναός αρχαίος όπως που ήθελα να ρθω να προσκυνήσω.. Μαγική πορεία λοιπόν τα δρώμενα του λόγου. Πορεία προς ένα ανέσπερο φως. Και την ακολουθώ με σέβας στον Ιερό Σκοπό της, μιας και ξέρω ότι πρέπει να θυμηθείς το Μηδέν σου, πριν αρχίσεις να μαθαίνεις που σε οδηγούν οι αριθμοί... 
****************************

Η αγάπη μου είναι οι στιγμές, αυτές οι ζωντανές ψηφίδες που συνθέτουν της ζωής μας το πάζλ.

Χάνω την μουσική με τον τρόπο που την απορροφά ο έρωτας μέσα στα σώματα, ώσπου να βρεθούν σε ιερή συνουσία.

Αλλάζω το ύφος. Η γραφή με ξεπερνά. Σαν

να βαδίζω στον παράδρομο κι όμως να φτάνω

πιο γρήγορα στον μακρινό προορισμό μου.

Αν με διαβάζεται οχυρωθείτε πίσω από δηλητήρια που εξοντώνουν το μίσος και ζητείστε καταφύγιο στον ναό της ζωής..

******************************

Ο βαθμός που συνειδητοποιώ τα πράγματα μέσα από το πρίσμα της ποίησης, έχει να κάνει με το πόσο ανοικτός είμαι στις επιρροές των στοιχείων που συνθέτουν ή γεννούν μια λέξη.

Θέλω να πω, ότι αυτή η αναζήτηση που πολλές φορές είναι το ίδιο το κορυφούμενο δράμα, μπορεί να πάρει πολύν καιρό και να αφήσει κατάλοιπο μέσα μου αυτό το κάτι του ανεκπλήρωτου που κάπως αλλιώς βολεύθηκε αλλά δεν αγγίχτηκε ποτέ η τελειότητα σαν σώμα και σαν κατακλείδα.

Καίει το φως απ’ όπου και να το κοιτάξεις.

Δεν το αντέχει ο αμφιβληστροειδής.

Η Αλήθεια η ίδια καίει.

Κάτι φορές αισθάνεσαι στο ποίημα σαν στο σπίτι σου και κάτι άλλες όχι.

Είναι αυτή η πορεία προς ένα πουθενά που σε κάνει ένα είδος πρόσφυγα μες την επικράτεια του λεξιλογίου.

Έζησα πάντα οπαδός μιας αντίρρησης.

Ίσως γιατί ήξερα, διαισθανόμουν, ότι αυτός που αντιδρά είναι ο πιο υγιής.

Έτσι με λύπη μου καταλαβαίνω ότι απ’ το 100% της ποιητικής παραγωγής εκείνα που θα μείνουν τελικά δεν θα είναι άλλο από ένα 10% ίσως- μπορεί και λιγότερα.

Γιατί ο στόχος ποτέ όπως του άξιζε δεν επετεύχθη.

Θα περιπλανιέμαι πάντα αναζητώντας την ποιητική μου πατρίδα.

***************************************

Συζητώ με τον εαυτό μου. Σιγά, ήρεμα. Καταλαβαινόμαστε. Κάτι φορές νομίζω ότι ποιητής σημαίνει να είσαι κάτι σαν φαροφύλακας. Πρέπει να συνηθίσεις την μοναξιά και την απεραντοσύνη του πελάγου. Έτσι και με την ποίηση. Την μοναξιά και την απεραντοσύνη των ιδεών. Ποτέ δεν θα κατακτήσεις κάτι άλλο από την μικρή λάμψη που στέλνει ο φάρος σου στα πλοία που ποντοπορούν κοντά σου αποφεύγοντας τον κίνδυνο που γεννά το πλησίασμα. Αναφλέγουν τα πάντα οι ιδέες που αγαπάς. Μα εσύ δεν τις αποφεύγεις: τις θέλεις όλο και πιο πολύ ώσπου να γίνει το βασανιστήριο αναπνοή σου. Κεκτημένη. Απαρέμφατο που σε κάνει να ζεις το υπερβατικό εξουσιάζειν..

ΥΛΙΚΕΣ ΣΥΜΠΟΝΙΕΣ

ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ…

Έχω μέσα μου ένα ποτάμι λέξεων που αντιβαίνει τις λογικές των πολλών και μακαρίζει την δική μου απελπισμένη ελπίδα.

Πώς να το εξηγώ; Ένας μοναχικός είμαι που συνηθίζει να σφυρίζει αδιάφορα κάθε που έρχεται η νύχτα και είναι πάνω στην γη και κάτω από τα όμορφα άστρα.

Αυτό δεν είναι ποίηση με κανέναν τρόπο. Είναι απλά τρόπος να επιβιώνεις μέσα στις δυνάμεις που εξαπολύει γύρω σου το Κακό και ο ιδεαλισμός σου δεν σε αφήνει συμπράξεις.

Μεταφυσικά αν το δεις είναι όπως να προσπαθείς να μεταφράσεις ένα λουλούδι στην καθομιλουμένη των αγγέλων.

Και αυτό από μόνο του αποτελεί μέγα και σπουδαίο εγχείρημα.. Στέκομαι στο φως μιας αστραπής και ατενίζω τον ορίζοντα όπως οι αισθήσεις μου θέλουν να καταγράψουν τον λόγο ενός αόρατου Θεού.

Εκεί εμμένω που οι άλλοι βλέπουν ύλη κι εγώ ένα μικρό πουγκί με γρόσια του λεξιλογίου.

Σαν να εξουσιάζομαι από μια μάνητα που έρχεται από μια μέθη μυστηριακή.

Και την υπαγορεύει ο Μάγιστρος Αόρατος Νους του Σύμπαντος.

Θωπεύω με την φαντασία μου το ελληνικό φεγγάρι..

Σε μια ιεροτελεστία που το γαλάζιο είναι χρώμα και παλμός της ψυχής.

**********************

Ορίζει μια παρήγορη πλευρά της ζωής η λογοτεχνία. Και όσο κι αν μερικές φορές γίνεται σκοτεινή κι απροσπέλαστη, τόσο έχουμε ανάγκη τους θησαυρούς της και τις ευαγγελικές ουτοπίες που κομίζει. Εκεί που το να σκηνοθετείς παραβαίνοντας την ζωή, σημαίνει να παίζεις κομπάρσος σε μια σκηνοθεσία της που επιδεικτικά σε αγνοεί.

Μετά είναι η Τέχνη με όλα της τα ψιμύθια που ονειροποιεί την πραγματικότητα και την γανώνει με εκείνο το νίκελ που την καθιστά άφθαρτη και δυναμική.

Προσπαθώ πάντα να έχω στόχο στην θεματική μου και προσηλώνομαι στα στιγμιότυπα που με καθηλώνουν και με εμπνέουν καταμαρτυρώντας μου την αλήθεια τους.

Αυτά που σαν ψηφίδες συνθέτουν, απ’ όποια πλευρά κι αν το δεις, το έργο μου.

Επιμένω να το λέω: μην κάνετε την ποίηση έωλη μες τους ανέμους που παρασέρνουν σ’ ένα φρικτό πουθενά.

Δαγκώστε το φρούτο και μην φοβάστε το κουκούτσι του.

Αυτός που ξέρει να αναγνώθει, θα γευτεί με προσοχή τους χυμούς και θα αφήσει το κουκούτσι στο χώμα, να υποσχεθεί εκ νέου καρπό.

Αέναα θα ζητά η ποίηση έναν δρόμο που μας φέρνει πιο κοντά στον παράδεισο.

**********************

 
Ξόδεψα πολύ χρόνο για να ‘ρθω σ’ αυτή την ήσυχη σκέψη ότι όλα στέκονται εντός μου ταχτοποιημένα σαν να είναι να ακυρωθούν. Είναι η ζωή με τις αντιφάσεις της που σε πολιορκεί, αλήθεια σε πολιορκεί, και δεν φτάνεις ποτέ νικητής πουθενά. Έζησα έναν ήλιο ποιητικό. Τον πίστεψα τόσο που με κατέφαγε. Αλλά παράλληλα μου έδωσε τόση δύναμη και τόσο καθαρή ματιά που έγινε να υιοθετηθεί από μένα ολοκληρωτικά το μανιφέστο του- προσανατολίστηκα στον καημό μιας Ελλάδας. Και πικραινόμουν που ένιωθα ότι αυτή η πατρίδα μες τους αιώνες προδόθηκε, ήθελα να μεγαλουργήσει πάλι με την παιδεία της- αλλά έβλεπα το ράθυμο ″εγώ″ να λειτουργεί σαν τροχοπέδη σ’ αυτήν την πορεία που ονειρευόμουνα. Να τι γίνεται όταν εξαπλωθεί η κόλαση: το βόλεμα του οκνού. Πάνω σε μια μάντρα διάβασα το σύνθημα ″Ξυπνήστε ρε, κάποια στιγμή θα σας πάρουν και τους καναπέδες…″.. Ω πόσο δίκιο! Μήπως ο πυρήνας της υγιούς σκέψης και της υγιούς αντίδρασης είναι πάντα αναρχικός; Η πολιτική βάρυνε πάνω από τον τόπο σαν ένα σύννεφο που θα βρέξει δυστυχίες. Θέλω να σταθώ στο ύψος μιας τολμηρής θέλησης και να ανταμώσω με έναν λαό περήφανο που δεν δέχεται να του στερούν την λευτεριά του. Θέλω να εξοστρακίσω στο όνομα της δημοκρατίας, στο όνομα της ψυχής που θέλει να ζήσει λευκά και της ταιριάζουν οι πολλές αθωότητες. Ας είναι ρηξικέλευθα τα στιχάκια μου κι ας τολμήσει να υιοθετήσει μιαν προσήλωση στο μη ταπεινό η εποχή. Ας έρθουν οι ποιητικοί άνεμοι απολυμαντικοί να σαρώσουν το σκέλεθρο σώμα μιας αρρωστημένης κάστας σαλτιμπάγκων του φαιδρού που ξεπουλούν τα πάντα γιατί γι αυτούς τίποτα πια δεν είναι πατρίδα..

 Σ.Π

27.11.2011 



*******************************

Όλα τέθηκαν μέσα μου κάποια στιγμή υπό αμφισβήτηση- εκτός απ’ την ποίηση και την αθωότητα. Έτσι που όταν έγραφα, οι λέξεις μου ήταν τόσο φορτισμένες με σκέψη λυρικής ευθύτητας ώστε καταλάβαινα να είναι για μένα αυτός ο ρυθμός που συγκολλούνται οι λέξεις μεταξύ τους ρυθμός αναπνοής και μάλιστα λαχανιασμένης. Σαν να ανέβαινα στην πλαγιά ενός βουνού που ήξερα ότι επάνω του εδράζεται ένας ναός αρχαίος όπως που ήθελα να ρθω να προσκυνήσω.. Μαγική πορεία λοιπόν τα δρώμενα του λόγου. Πορεία προς ένα ανέσπερο φως. Και την ακολουθώ με σέβας στον Ιερό Σκοπό της, μιας και ξέρω ότι πρέπει να θυμηθείς το Μηδέν σου, πριν αρχίσεις να μαθαίνεις που σε οδηγούν οι αριθμοί... 

****************************

Η αγάπη μου είναι οι στιγμές, αυτές οι ζωντανές ψηφίδες που συνθέτουν της ζωής μας το πάζλ.

Χάνω την μουσική με τον τρόπο που την απορροφά ο έρωτας μέσα στα σώματα, ώσπου να βρεθούν σε ιερή συνουσία.

Αλλάζω το ύφος. Η γραφή με ξεπερνά. Σαν

να βαδίζω στον παράδρομο κι όμως να φτάνω

πιο γρήγορα στον μακρινό προορισμό μου.

Αν με διαβάζεται οχυρωθείτε πίσω από δηλητήρια που εξοντώνουν το μίσος και ζητείστε καταφύγιο στον ναό της ζωής..

******************************

Ο βαθμός που συνειδητοποιώ τα πράγματα μέσα από το πρίσμα της ποίησης, έχει να κάνει με το πόσο ανοικτός είμαι στις επιρροές των στοιχείων που συνθέτουν ή γεννούν μια λέξη.

Θέλω να πω, ότι αυτή η αναζήτηση που πολλές φορές είναι το ίδιο το κορυφούμενο δράμα, μπορεί να πάρει πολύν καιρό και να αφήσει κατάλοιπο μέσα μου αυτό το κάτι του ανεκπλήρωτου που κάπως αλλιώς βολεύθηκε αλλά δεν αγγίχτηκε ποτέ η τελειότητα σαν σώμα και σαν κατακλείδα.

Καίει το φως απ’ όπου και να το κοιτάξεις.

Δεν το αντέχει ο αμφιβληστροειδής.

Η Αλήθεια η ίδια καίει.

Κάτι φορές αισθάνεσαι στο ποίημα σαν στο σπίτι σου και κάτι άλλες όχι.

Είναι αυτή η πορεία προς ένα πουθενά που σε κάνει ένα είδος πρόσφυγα μες την επικράτεια του λεξιλογίου.

Έζησα πάντα οπαδός μιας αντίρρησης.

Ίσως γιατί ήξερα, διαισθανόμουν, ότι αυτός που αντιδρά είναι ο πιο υγιής.

Έτσι με λύπη μου καταλαβαίνω ότι απ’ το 100% της ποιητικής παραγωγής εκείνα που θα μείνουν τελικά δεν θα είναι άλλο από ένα 10% ίσως- μπορεί και λιγότερα.

Γιατί ο στόχος ποτέ όπως του άξιζε δεν επετεύχθη.

Θα περιπλανιέμαι πάντα αναζητώντας την ποιητική μου πατρίδα.

***************************************

Συζητώ με τον εαυτό μου. Σιγά, ήρεμα. Καταλαβαινόμαστε. Κάτι φορές νομίζω ότι ποιητής σημαίνει να είσαι κάτι σαν φαροφύλακας. Πρέπει να συνηθίσεις την μοναξιά και την απεραντοσύνη του πελάγου. Έτσι και με την ποίηση. Την μοναξιά και την απεραντοσύνη των ιδεών. Ποτέ δεν θα κατακτήσεις κάτι άλλο από την μικρή λάμψη που στέλνει ο φάρος σου στα πλοία που ποντοπορούν κοντά σου αποφεύγοντας τον κίνδυνο που γεννά το πλησίασμα. Αναφλέγουν τα πάντα οι ιδέες που αγαπάς. Μα εσύ δεν τις αποφεύγεις: τις θέλεις όλο και πιο πολύ ώσπου να γίνει το βασανιστήριο αναπνοή σου. Κεκτημένη. Απαρέμφατο που σε κάνει να ζεις το υπερβατικό εξουσιάζειν..

Σκληρή μοιραία λογοτεχνία.

Απόμερα από το κέντρο της πόλης

Υπάρχει ένας καφενές όπου μαζεύονται οι άνεργοι και πίνουνε καφέδες

Προσκολλημένοι πάντα στην οργή.

Δίπλα έχει ένα μικρό αλσύλλιο

Που μυρίζει ιδρωμένο χόρτο και κατουρλιό

Στα πρώτα του βήματα.

Περνά ένα μικρό ρυάκι τόσο φλύαρο
όσο η εξουσία.

Κάποιες γριές περνούν με τις φρατζόλες
το ψωμί από τον φούρνο.

Κανένας άγγελος εκεί.

Ο Θεός ξυπόλυτος φαίνεται που πατάει στα σύννεφα.

Τι να του προσάψεις;

Κρατάει το νήμα της στάθμης και δεν νοιάζεται
για της εξέλιξη στο ποίημα.

Εγώ θέλω να είμαι οξυδερκής τόσο
όσο να δω πού θα οδηγήσει η μοναξιά αυτόν που ονειρεύεται φεγγάρια και κορίτσια.

Καμία κοινωνική επανάσταση.

Σκληρή μοιραία λογοτεχνία.

Η Γώγου κοιμάται ήσυχη πως τα είπε κάποτε όλα.

Τίποτα δεν ελέχθη όμως.

Ή τουλάχιστον, υπάρχει μία κάμαρα ντυμένη θλίψη

Που πάνω στο κρεβάτι της δυο έφηβοι αγκαλιάζονται παρήγορα και σαν

Να επιφορτίζονται την ιστορία όλου του έρωτα
πάνω στα ιδρωμένα κορμιά τους.

Αλλά η ποίηση τι σκοπό έχει

Συμβουλεύομαι την θλίψη, όταν βραδιάζει ο οίκος κλονίζεται

Τρέφονται με ψευδαισθήσεις οι θαμώνες

Η φτώχεια είναι μια ξεκούρδιστη κιθάρα

Που βαρά φάλτσο ακόρντο

Ειρήνη ημίν ή γεια σου

Που φεύγεις κατά την μεριά του συμφέροντος

Αλλά η ποίηση τι σκοπό έχει

Όταν νυχτώνει στην ψυχή και τα πράγματα

Ακολουθούν την ουτοπία

Ή στερεώνονται πάνω στο έρμα που φαντάζει άχρηστο

Κι επιβλαβές;

Καταπώς φαίνεται θα ενταθούν τα συστήματα

Να κατασπαράσσουν έφηβες σάρκες.

Κάναμε την μέρα επίφοβη

Και θα πλανηθεί με αγριότητας όψη..

Οι ποιητές ξέρουν…

Πιστολιές αγριεύουν στην νύχτα τον ύπνο του φεγγαριού.

Οι ιεροφάντες κοιμήθηκαν πλάι στο ρέμα που παφλάζει.

Της σκηνής ο αντίλαλος πριν λήξει το φαρμάκι κάθε τραγωδίας.

Αργυρά πατουσάκια πάνω στην άμμο του γιαλού που θεοποιεί την ησυχία.

Πατρίδα λυπημένη, πατρίδα ταλαίπωρη, πατρίδα ορφανή.

Ένας ύμνος από στόματα αόρατα θανόντων

Βαφτίζει αθάνατη την μνήμη των σωμάτων.

Νικά ο πλουραλισμός των ψυχών.

Αυτό που εσύ είσαι κανείς δεν το ξέρει-

Γιατί εσύ είσαι μια φλόγα που παρακινεί την φωνή να γεννηθεί.

Εμπιστοσύνη στους ήρωες που αντέχουν την Αλήθεια.

Μες την βροχή ακούμε προσεκτικά το τηλεγράφημα της καρδιάς.

Ολόκληρος είσαι ο κόσμος και μες τα μπράτσα σου οι φλέβες της ζωής και της δύναμης

Ξυπνούν το ουράνιο Πνεύμα της Δημιουργίας.

Ανάγνωση στον έρωτα

Αριθμούν εφτά φιλιών
δρόμο
    οι παραλίες του καλοκαιριού που σ’ είχα

        μέσα στα χέρια μου νεράιδα ηλιόφιλη.

Τα σκαλοπάτια
που κατεβαίναμε πριν δύσει ο ήλιος

ο άσβεστης που έσφυζε από λευκότητα και εξάψεις

η βοκαμβίλια που απ’ τα μωβ ανθάκια της πλημμύριζε.

Βιβλίο ανοιχτό η θάλασσα

    και μια και δυο και τρεις οι βάρκες

        που ανοίγονταν μέσα στην ερημιά.

Ανάγνωση στον έρωτα

η πέτρα γυάλιζε μες τα νερά

η θλίψη ούτε υποψία.

Τώρα στον ίδιο έρημο γιαλό
    ο αέρας ακουμπά τα φτερά του.

        Πέρασα κι είδα που ένα ηλιοβασίλεμα

            συμμετέχει στο άπειρο..

Κάτω από τους τελαμώνες

του φεγγαριού σπιθίζουν τα φιλιά
εκεί στην άμμο..

                       Ακόμα εκεί...

Η Ελλάδα μου χαρίζει ένα μαντήλι που γεννάει τα χρώματα

Τρώγοντας το διαμάντι του φωτός ως το γαλάζιο..

Η θάλασσα αρχίζει τις ανταύγειες της από το μέρος του βουνού.

Πόσο θλιμμένα έχω υπάρξει! Πόσο νεφοσκεπής!

Τα καπρίτσια των χελιδονιών κεντούν στην καρδιά μου την επιθυμία

Με κολακεύει ο άνεμος

Η μέρα που ξημερώνει συγκλονίζει τις νυσταγμένες αυλές.

Στην γούρνα μέσα το νερό κελαρύζει ελέω δροσιάς.

Από το όνειρο που βγαίνω και με περιμένει η αληθινή ζωή..

Δύσκολα αναγνώθω την σιωπή αλλά μόνο αυτή μου ταιριάζει.

Νησιά της Ανατολής, κήποι βροντεροί, αιολικά μυστήρια..

Στο τραπέζι επάνω η φέτα το ψωμί και της φιλίας συνείδηση..

Α πνοές λευκές πάνω απ’ τα σώματα των λουλουδιών!

Αβροί συνδαιτυμόνες γύρω από του δειλινού την τάβλα.

Η Ελλάδα μου χαρίζει ένα μαντήλι που γεννάει τα χρώματα

Και τις φιλοσοφίες της φωτιάς..

ΥΛΙΚΕΣ ΣΥΜΠΟΝΙΕΣ,

Έχω μέσα μου ένα ποτάμι λέξεων που αντιβαίνει τις λογικές των πολλών και μακαρίζει την δική μου απελπισμένη ελπίδα.

Πώς να το εξηγώ; Ένας μοναχικός είμαι που συνηθίζει να σφυρίζει αδιάφορα κάθε που έρχεται η νύχτα και είναι πάνω στην γη και κάτω από τα όμορφα άστρα.

Αυτό δεν είναι ποίηση με κανέναν τρόπο. Είναι απλά τρόπος να επιβιώνεις μέσα στις δυνάμεις που εξαπολύει γύρω σου το Κακό και ο ιδεαλισμός σου δεν σε αφήνει συμπράξεις.

Μεταφυσικά αν το δεις είναι όπως να προσπαθείς να μεταφράσεις ένα λουλούδι στην καθομιλουμένη των αγγέλων.

Και αυτό από μόνο του αποτελεί μέγα και σπουδαίο εγχείρημα.. Στέκομαι στο φως μιας αστραπής και ατενίζω τον ορίζοντα όπως οι αισθήσεις μου θέλουν να καταγράψουν τον λόγο ενός αόρατου Θεού.

Εκεί εμμένω που οι άλλοι βλέπουν ύλη κι εγώ ένα μικρό πουγκί με γρόσια του λεξιλογίου.

Σαν να εξουσιάζομαι από μια μάνητα που έρχεται από μια μέθη μυστηριακή.

Και την υπαγορεύει ο Μάγιστρος Αόρατος Νους του Σύμπαντος.

Θωπεύω με την φαντασία μου το ελληνικό φεγγάρι..

Σε μια ιεροτελεστία που το γαλάζιο είναι χρώμα και παλμός της ψυχής.

**********************

Ορίζει μια παρήγορη πλευρά της ζωής η λογοτεχνία. Και όσο κι αν μερικές φορές γίνεται σκοτεινή κι απροσπέλαστη, τόσο έχουμε ανάγκη τους θησαυρούς της και τις ευαγγελικές ουτοπίες που κομίζει. Εκεί που το να σκηνοθετείς παραβαίνοντας την ζωή, σημαίνει να παίζεις κομπάρσος σε μια σκηνοθεσία της που επιδεικτικά σε αγνοεί.

Μετά είναι η Τέχνη με όλα της τα ψιμύθια που ονειροποιεί την πραγματικότητα και την γανώνει με εκείνο το νίκελ που την καθιστά άφθαρτη και δυναμική.

Προσπαθώ πάντα να έχω στόχο στην θεματική μου και προσηλώνομαι στα στιγμιότυπα που με καθηλώνουν και με εμπνέουν καταμαρτυρώντας μου την αλήθεια τους.

Αυτά που σαν ψηφίδες συνθέτουν, απ’ όποια πλευρά κι αν το δεις, το έργο μου.

Επιμένω να το λέω: μην κάνετε την ποίηση έωλη μες τους ανέμους που παρασέρνουν σ’ ένα φρικτό πουθενά.

Δαγκώστε το φρούτο και μην φοβάστε το κουκούτσι του.

Αυτός που ξέρει να αναγνώθει, θα γευτεί με προσοχή τους χυμούς και θα αφήσει το κουκούτσι στο χώμα, να υποσχεθεί εκ νέου καρπό.

Αέναα θα ζητά η ποίηση έναν δρόμο που μας φέρνει πιο κοντά στον παράδεισο.

**********************

Ξόδεψα πολύ χρόνο για να ‘ρθω σ’ αυτή την ήσυχη σκέψη ότι όλα στέκονται εντός μου ταχτοποιημένα σαν να είναι να ακυρωθούν. Είναι η ζωή με τις αντιφάσεις της που σε πολιορκεί, αλήθεια σε πολιορκεί, και δεν φτάνεις ποτέ νικητής πουθενά. Έζησα έναν ήλιο ποιητικό. Τον πίστεψα τόσο που με κατέφαγε. Αλλά παράλληλα μου έδωσε τόση δύναμη και τόσο καθαρή ματιά που έγινε να υιοθετηθεί από μένα ολοκληρωτικά το μανιφέστο του- προσανατολίστηκα στον καημό μιας Ελλάδας. Και πικραινόμουν που ένιωθα ότι αυτή η πατρίδα μες τους αιώνες προδόθηκε, ήθελα να μεγαλουργήσει πάλι με την παιδεία της- αλλά έβλεπα το ράθυμο ″εγώ″ να λειτουργεί σαν τροχοπέδη σ’ αυτήν την πορεία που ονειρευόμουνα. Να τι γίνεται όταν εξαπλωθεί η κόλαση: το βόλεμα του οκνού. Πάνω σε μια μάντρα διάβασα το σύνθημα ″Ξυπνήστε ρε, κάποια στιγμή θα σας πάρουν και τους καναπέδες…″.. Ω πόσο δίκιο! Μήπως ο πυρήνας της υγιούς σκέψης και της υγιούς αντίδρασης είναι πάντα αναρχικός; Η πολιτική βάρυνε πάνω από τον τόπο σαν ένα σύννεφο που θα βρέξει δυστυχίες. Θέλω να σταθώ στο ύψος μιας τολμηρής θέλησης και να ανταμώσω με έναν λαό περήφανο που δεν δέχεται να του στερούν την λευτεριά του. Θέλω να εξοστρακίσω στο όνομα της δημοκρατίας, στο όνομα της ψυχής που θέλει να ζήσει λευκά και της ταιριάζουν οι πολλές αθωότητες. Ας είναι ρηξικέλευθα τα στιχάκια μου κι ας τολμήσει να υιοθετήσει μιαν προσήλωση στο μη ταπεινό η εποχή. Ας έρθουν οι ποιητικοί άνεμοι απολυμαντικοί να σαρώσουν το σκέλεθρο σώμα μιας αρρωστημένης κάστας σαλτιμπάγκων του φαιδρού που ξεπουλούν τα πάντα γιατί γι αυτούς τίποτα πια δεν είναι πατρίδα..

 Σ.Π

27.11.2011 



*******************************

Όλα τέθηκαν μέσα μου κάποια στιγμή υπό αμφισβήτηση- εκτός απ’ την ποίηση και την αθωότητα. Έτσι που όταν έγραφα, οι λέξεις μου ήταν τόσο φορτισμένες με σκέψη λυρικής ευθύτητας ώστε καταλάβαινα να είναι για μένα αυτός ο ρυθμός που συγκολλούνται οι λέξεις μεταξύ τους ρυθμός αναπνοής και μάλιστα λαχανιασμένης. Σαν να ανέβαινα στην πλαγιά ενός βουνού που ήξερα ότι επάνω του εδράζεται ένας ναός αρχαίος όπως που ήθελα να ρθω να προσκυνήσω.. Μαγική πορεία λοιπόν τα δρώμενα του λόγου. Πορεία προς ένα ανέσπερο φως. Και την ακολουθώ με σέβας στον Ιερό Σκοπό της, μιας και ξέρω ότι πρέπει να θυμηθείς το Μηδέν σου, πριν αρχίσεις να μαθαίνεις που σε οδηγούν οι αριθμοί... ****************************

Η αγάπη μου είναι οι στιγμές, αυτές οι ζωντανές ψηφίδες που συνθέτουν της ζωής μας το πάζλ.

Χάνω την μουσική με τον τρόπο που την απορροφά ο έρωτας μέσα στα σώματα, ώσπου να βρεθούν σε ιερή συνουσία.

Αλλάζω το ύφος. Η γραφή με ξεπερνά. Σαν

να βαδίζω στον παράδρομο κι όμως να φτάνω

πιο γρήγορα στον μακρινό προορισμό μου.

Αν με διαβάζεται οχυρωθείτε πίσω από δηλητήρια που εξοντώνουν το μίσος και ζητείστε καταφύγιο στον ναό της ζωής..

******************************

Ο βαθμός που συνειδητοποιώ τα πράγματα μέσα από το πρίσμα της ποίησης, έχει να κάνει με το πόσο ανοικτός είμαι στις επιρροές των στοιχείων που συνθέτουν ή γεννούν μια λέξη.

Θέλω να πω, ότι αυτή η αναζήτηση που πολλές φορές είναι το ίδιο το κορυφούμενο δράμα, μπορεί να πάρει πολύν καιρό και να αφήσει κατάλοιπο μέσα μου αυτό το κάτι του ανεκπλήρωτου που κάπως αλλιώς βολεύθηκε αλλά δεν αγγίχτηκε ποτέ η τελειότητα σαν σώμα και σαν κατακλείδα.

Καίει το φως απ’ όπου και να το κοιτάξεις.

Δεν το αντέχει ο αμφιβληστροειδής.

Η Αλήθεια η ίδια καίει.

Κάτι φορές αισθάνεσαι στο ποίημα σαν στο σπίτι σου και κάτι άλλες όχι.

Είναι αυτή η πορεία προς ένα πουθενά που σε κάνει ένα είδος πρόσφυγα μες την επικράτεια του λεξιλογίου.

Έζησα πάντα οπαδός μιας αντίρρησης.

Ίσως γιατί ήξερα, διαισθανόμουν, ότι αυτός που αντιδρά είναι ο πιο υγιής.

Έτσι με λύπη μου καταλαβαίνω ότι απ’ το 100% της ποιητικής παραγωγής εκείνα που θα μείνουν τελικά δεν θα είναι άλλο από ένα 10% ίσως- μπορεί και λιγότερα.

Γιατί ο στόχος ποτέ όπως του άξιζε δεν επετεύχθη.

Θα περιπλανιέμαι πάντα αναζητώντας την ποιητική μου πατρίδα.

***************************************

Συζητώ με τον εαυτό μου. Σιγά, ήρεμα. Καταλαβαινόμαστε. Κάτι φορές νομίζω ότι ποιητής σημαίνει να είσαι κάτι σαν φαροφύλακας. Πρέπει να συνηθίσεις την μοναξιά και την απεραντοσύνη του πελάγου. Έτσι και με την ποίηση. Την μοναξιά και την απεραντοσύνη των ιδεών. Ποτέ δεν θα κατακτήσεις κάτι άλλο από την μικρή λάμψη που στέλνει ο φάρος σου στα πλοία που ποντοπορούν κοντά σου αποφεύγοντας τον κίνδυνο που γεννά το πλησίασμα. Αναφλέγουν τα πάντα οι ιδέες που αγαπάς. Μα εσύ δεν τις αποφεύγεις: τις θέλεις όλο και πιο πολύ ώσπου να γίνει το βασανιστήριο αναπνοή σου. Κεκτημένη. Απαρέμφατο που σε κάνει να ζεις το υπερβατικό εξουσιάζειν..

ΥΛΙΚΕΣ ΣΥΜΠΟΝΙΕΣ,

Έχω μέσα μου ένα ποτάμι λέξεων που αντιβαίνει τις λογικές των πολλών και μακαρίζει την δική μου απελπισμένη ελπίδα.

Πώς να το εξηγώ; Ένας μοναχικός είμαι που συνηθίζει να σφυρίζει αδιάφορα κάθε που έρχεται η νύχτα και είναι πάνω στην γη και κάτω από τα όμορφα άστρα.

Αυτό δεν είναι ποίηση με κανέναν τρόπο. Είναι απλά τρόπος να επιβιώνεις μέσα στις δυνάμεις που εξαπολύει γύρω σου το Κακό και ο ιδεαλισμός σου δεν σε αφήνει συμπράξεις.

Μεταφυσικά αν το δεις είναι όπως να προσπαθείς να μεταφράσεις ένα λουλούδι στην καθομιλουμένη των αγγέλων.

Και αυτό από μόνο του αποτελεί μέγα και σπουδαίο εγχείρημα.. Στέκομαι στο φως μιας αστραπής και ατενίζω τον ορίζοντα όπως οι αισθήσεις μου θέλουν να καταγράψουν τον λόγο ενός αόρατου Θεού.

Εκεί εμμένω που οι άλλοι βλέπουν ύλη κι εγώ ένα μικρό πουγκί με γρόσια του λεξιλογίου.

Σαν να εξουσιάζομαι από μια μάνητα που έρχεται από μια μέθη μυστηριακή.

Και την υπαγορεύει ο Μάγιστρος Αόρατος Νους του Σύμπαντος.

Θωπεύω με την φαντασία μου το ελληνικό φεγγάρι..

Σε μια ιεροτελεστία που το γαλάζιο είναι χρώμα και παλμός της ψυχής.

**********************

Ορίζει μια παρήγορη πλευρά της ζωής η λογοτεχνία. Και όσο κι αν μερικές φορές γίνεται σκοτεινή κι απροσπέλαστη, τόσο έχουμε ανάγκη τους θησαυρούς της και τις ευαγγελικές ουτοπίες που κομίζει. Εκεί που το να σκηνοθετείς παραβαίνοντας την ζωή, σημαίνει να παίζεις κομπάρσος σε μια σκηνοθεσία της που επιδεικτικά σε αγνοεί.

Μετά είναι η Τέχνη με όλα της τα ψιμύθια που ονειροποιεί την πραγματικότητα και την γανώνει με εκείνο το νίκελ που την καθιστά άφθαρτη και δυναμική.

Προσπαθώ πάντα να έχω στόχο στην θεματική μου και προσηλώνομαι στα στιγμιότυπα που με καθηλώνουν και με εμπνέουν καταμαρτυρώντας μου την αλήθεια τους.

Αυτά που σαν ψηφίδες συνθέτουν, απ’ όποια πλευρά κι αν το δεις, το έργο μου.

Επιμένω να το λέω: μην κάνετε την ποίηση έωλη μες τους ανέμους που παρασέρνουν σ’ ένα φρικτό πουθενά.

Δαγκώστε το φρούτο και μην φοβάστε το κουκούτσι του.

Αυτός που ξέρει να αναγνώθει, θα γευτεί με προσοχή τους χυμούς και θα αφήσει το κουκούτσι στο χώμα, να υποσχεθεί εκ νέου καρπό.

Αέναα θα ζητά η ποίηση έναν δρόμο που μας φέρνει πιο κοντά στον παράδεισο.

**********************

 
Ξόδεψα πολύ χρόνο για να ‘ρθω σ’ αυτή την ήσυχη σκέψη ότι όλα στέκονται εντός μου ταχτοποιημένα σαν να είναι να ακυρωθούν. Είναι η ζωή με τις αντιφάσεις της που σε πολιορκεί, αλήθεια σε πολιορκεί, και δεν φτάνεις ποτέ νικητής πουθενά. Έζησα έναν ήλιο ποιητικό. Τον πίστεψα τόσο που με κατέφαγε. Αλλά παράλληλα μου έδωσε τόση δύναμη και τόσο καθαρή ματιά που έγινε να υιοθετηθεί από μένα ολοκληρωτικά το μανιφέστο του- προσανατολίστηκα στον καημό μιας Ελλάδας. Και πικραινόμουν που ένιωθα ότι αυτή η πατρίδα μες τους αιώνες προδόθηκε, ήθελα να μεγαλουργήσει πάλι με την παιδεία της- αλλά έβλεπα το ράθυμο ″εγώ″ να λειτουργεί σαν τροχοπέδη σ’ αυτήν την πορεία που ονειρευόμουνα. Να τι γίνεται όταν εξαπλωθεί η κόλαση: το βόλεμα του οκνού. Πάνω σε μια μάντρα διάβασα το σύνθημα ″Ξυπνήστε ρε, κάποια στιγμή θα σας πάρουν και τους καναπέδες…″.. Ω πόσο δίκιο! Μήπως ο πυρήνας της υγιούς σκέψης και της υγιούς αντίδρασης είναι πάντα αναρχικός; Η πολιτική βάρυνε πάνω από τον τόπο σαν ένα σύννεφο που θα βρέξει δυστυχίες. Θέλω να σταθώ στο ύψος μιας τολμηρής θέλησης και να ανταμώσω με έναν λαό περήφανο που δεν δέχεται να του στερούν την λευτεριά του. Θέλω να εξοστρακίσω στο όνομα της δημοκρατίας, στο όνομα της ψυχής που θέλει να ζήσει λευκά και της ταιριάζουν οι πολλές αθωότητες. Ας είναι ρηξικέλευθα τα στιχάκια μου κι ας τολμήσει να υιοθετήσει μιαν προσήλωση στο μη ταπεινό η εποχή. Ας έρθουν οι ποιητικοί άνεμοι απολυμαντικοί να σαρώσουν το σκέλεθρο σώμα μιας αρρωστημένης κάστας σαλτιμπάγκων του φαιδρού που ξεπουλούν τα πάντα γιατί γι αυτούς τίποτα πια δεν είναι πατρίδα..

 Σ.Π

27.11.2011 



*******************************

Όλα τέθηκαν μέσα μου κάποια στιγμή υπό αμφισβήτηση- εκτός απ’ την ποίηση και την αθωότητα. Έτσι που όταν έγραφα, οι λέξεις μου ήταν τόσο φορτισμένες με σκέψη λυρικής ευθύτητας ώστε καταλάβαινα να είναι για μένα αυτός ο ρυθμός που συγκολλούνται οι λέξεις μεταξύ τους ρυθμός αναπνοής και μάλιστα λαχανιασμένης. Σαν να ανέβαινα στην πλαγιά ενός βουνού που ήξερα ότι επάνω του εδράζεται ένας ναός αρχαίος όπως που ήθελα να ρθω να προσκυνήσω.. Μαγική πορεία λοιπόν τα δρώμενα του λόγου. Πορεία προς ένα ανέσπερο φως. Και την ακολουθώ με σέβας στον Ιερό Σκοπό της, μιας και ξέρω ότι πρέπει να θυμηθείς το Μηδέν σου, πριν αρχίσεις να μαθαίνεις που σε οδηγούν οι αριθμοί... 

****************************

Η αγάπη μου είναι οι στιγμές, αυτές οι ζωντανές ψηφίδες που συνθέτουν της ζωής μας το πάζλ.

Χάνω την μουσική με τον τρόπο που την απορροφά ο έρωτας μέσα στα σώματα, ώσπου να βρεθούν σε ιερή συνουσία.

Αλλάζω το ύφος. Η γραφή με ξεπερνά. Σαν

να βαδίζω στον παράδρομο κι όμως να φτάνω

πιο γρήγορα στον μακρινό προορισμό μου.

Αν με διαβάζεται οχυρωθείτε πίσω από δηλητήρια που εξοντώνουν το μίσος και ζητείστε καταφύγιο στον ναό της ζωής..

******************************

Ο βαθμός που συνειδητοποιώ τα πράγματα μέσα από το πρίσμα της ποίησης, έχει να κάνει με το πόσο ανοικτός είμαι στις επιρροές των στοιχείων που συνθέτουν ή γεννούν μια λέξη.

Θέλω να πω, ότι αυτή η αναζήτηση που πολλές φορές είναι το ίδιο το κορυφούμενο δράμα, μπορεί να πάρει πολύν καιρό και να αφήσει κατάλοιπο μέσα μου αυτό το κάτι του ανεκπλήρωτου που κάπως αλλιώς βολεύθηκε αλλά δεν αγγίχτηκε ποτέ η τελειότητα σαν σώμα και σαν κατακλείδα.

Καίει το φως απ’ όπου και να το κοιτάξεις.

Δεν το αντέχει ο αμφιβληστροειδής.

Η Αλήθεια η ίδια καίει.

Κάτι φορές αισθάνεσαι στο ποίημα σαν στο σπίτι σου και κάτι άλλες όχι.

Είναι αυτή η πορεία προς ένα πουθενά που σε κάνει ένα είδος πρόσφυγα μες την επικράτεια του λεξιλογίου.

Έζησα πάντα οπαδός μιας αντίρρησης.

Ίσως γιατί ήξερα, διαισθανόμουν, ότι αυτός που αντιδρά είναι ο πιο υγιής.

Έτσι με λύπη μου καταλαβαίνω ότι απ’ το 100% της ποιητικής παραγωγής εκείνα που θα μείνουν τελικά δεν θα είναι άλλο από ένα 10% ίσως- μπορεί και λιγότερα.

Γιατί ο στόχος ποτέ όπως του άξιζε δεν επετεύχθη.

Θα περιπλανιέμαι πάντα αναζητώντας την ποιητική μου πατρίδα.

***************************************

Συζητώ με τον εαυτό μου. Σιγά, ήρεμα. Καταλαβαινόμαστε. Κάτι φορές νομίζω ότι ποιητής σημαίνει να είσαι κάτι σαν φαροφύλακας. Πρέπει να συνηθίσεις την μοναξιά και την απεραντοσύνη του πελάγου. Έτσι και με την ποίηση. Την μοναξιά και την απεραντοσύνη των ιδεών. Ποτέ δεν θα κατακτήσεις κάτι άλλο από την μικρή λάμψη που στέλνει ο φάρος σου στα πλοία που ποντοπορούν κοντά σου αποφεύγοντας τον κίνδυνο που γεννά το πλησίασμα. Αναφλέγουν τα πάντα οι ιδέες που αγαπάς. Μα εσύ δεν τις αποφεύγεις: τις θέλεις όλο και πιο πολύ ώσπου να γίνει το βασανιστήριο αναπνοή σου. Κεκτημένη. Απαρέμφατο που σε κάνει να ζεις το υπερβατικό εξουσιάζειν..

Οι ποιητές ξέρουν…

Πιστολιές αγριεύουν στην νύχτα τον ύπνο του φεγγαριού.

Οι ιεροφάντες κοιμήθηκαν πλάι στο ρέμα που παφλάζει.

Της σκηνής ο αντίλαλος πριν λήξει το φαρμάκι κάθε τραγωδίας.

Αργυρά πατουσάκια πάνω στην άμμο του γιαλού που θεοποιεί την ησυχία.

Πατρίδα λυπημένη, πατρίδα ταλαίπωρη, πατρίδα ορφανή.

Ένας ύμνος από στόματα αόρατα θανόντων

Βαφτίζει αθάνατη την μνήμη των σωμάτων.

Νικά ο πλουραλισμός των ψυχών.

Αυτό που εσύ είσαι κανείς δεν το ξέρει-

Γιατί εσύ είσαι μια φλόγα που παρακινεί την φωνή να γεννηθεί.

Εμπιστοσύνη στους ήρωες που αντέχουν την Αλήθεια.

Μες την βροχή ακούμε προσεκτικά το τηλεγράφημα της καρδιάς.

Ολόκληρος είσαι ο κόσμος και μες τα μπράτσα σου οι φλέβες της ζωής και της δύναμης

Ξυπνούν το ουράνιο Πνεύμα της Δημιουργίας.

Από μια συλλαβή του δάσους καταλαβαίνω την αλήθεια των δέντρων.

Από μια συλλαβή του δάσους καταλαβαίνω την αλήθεια των δέντρων.

Γυμνή συλλαβή, σαν φθόγγος ακουστός μες την παλίρροια που νίκησε όλα τα πλάτη.

Φεύγει η νύχτα, υποχωρεί και η μέρα

Τρίζει μες την θαμπάδα του ουρανού ενώ

Πάνω στο λαγαρό χορτάρι

η πάχνη απλώνεται

σαν ένα σπέρμα που πριμοδοτεί την γη με ευγονία.

Η σπείρα του αέρα φλομώνει τις φιστικιές καθώς ξετυλίγεται

Όλο και προς τα πάνω για

Να τεντώσει το σεντόνι του λόγου ως την απώτατη άποψη

Που έχει λυρικές ευθύνες.

Γαυγίζει ένα σκυλί, η λίθινη μοίρα

Της όχθης γύρω απ’ την λίμνη δευτερώνει

Τις λιανές καλαμιές

Που γέρασαν πια να κοιτάνε.

Δίνει μια συναυλία ακαταλαβίστικη το περίχαρο νέο νερό.

Εισχωρεί μες τον νου μου που πλάθει την ζύμη κάθε αισιοδοξίας..

Η Ελλάδα μου χαρίζει ένα μαντήλι που γεννάει τα χρώματα

Τρώγοντας το διαμάντι του φωτός ως το γαλάζιο..

Η θάλασσα αρχίζει τις ανταύγειες της από το μέρος του βουνού.

Πόσο θλιμμένα έχω υπάρξει! Πόσο νεφοσκεπής!

Τα καπρίτσια των χελιδονιών κεντούν στην καρδιά μου την επιθυμία

Με κολακεύει ο άνεμος

Η μέρα που ξημερώνει συγκλονίζει τις νυσταγμένες αυλές.

Στην γούρνα μέσα το νερό κελαρύζει ελέω δροσιάς.

Από το όνειρο που βγαίνω και με περιμένει η αληθινή ζωή..

Δύσκολα αναγνώθω την σιωπή αλλά μόνο αυτή μου ταιριάζει.

Νησιά της Ανατολής, κήποι βροντεροί, αιολικά μυστήρια..

Στο τραπέζι επάνω η φέτα το ψωμί και της φιλίας συνείδηση..

Α πνοές λευκές πάνω απ’ τα σώματα των λουλουδιών!

Αβροί συνδαιτυμόνες γύρω από του δειλινού την τάβλα.

Η Ελλάδα μου χαρίζει ένα μαντήλι που γεννάει τα χρώματα

Και τις φιλοσοφίες της φωτιάς..

Ανάγνωση στον έρωτα

Αριθμούν εφτά φιλιών
δρόμο
    οι παραλίες του καλοκαιριού που σ’ είχα

        μέσα στα χέρια μου νεράιδα ηλιόφιλη.

Τα σκαλοπάτια
που κατεβαίναμε πριν δύσει ο ήλιος

ο άσβεστης που έσφυζε από λευκότητα και εξάψεις

η βοκαμβίλια που απ’ τα μωβ ανθάκια της πλημμύριζε.

Βιβλίο ανοιχτό η θάλασσα

    και μια και δυο και τρεις οι βάρκες

        που ανοίγονταν μέσα στην ερημιά.

Ανάγνωση στον έρωτα

η πέτρα γυάλιζε μες τα νερά

η θλίψη ούτε υποψία.

Τώρα στον ίδιο έρημο γιαλό
    ο αέρας ακουμπά τα φτερά του.

        Πέρασα κι είδα που ένα ηλιοβασίλεμα

            συμμετέχει στο άπειρο..

Κάτω από τους τελαμώνες

του φεγγαριού σπιθίζουν τα φιλιά
εκεί στην άμμο..

                       Ακόμα εκεί...

Κάτι που να κινητοποιεί τις αισθήσεις μου

Κάτι που να κινητοποιεί τις αισθήσεις μου σαν όπως

Μικρές σχεδόν συμμετρικές φωνούλες των πουλιών ακουμπούν

Πάνω στο Αόρατο και το ξεκλειδώνουν.

Παρασκευή στο πρυτανείο του ήλιου.

Ασκεπής κάτω από τον τρούλο του γαλάζιου.

Δείχνω την κορυφή του βουνού και μαρτυρώ την ουσία της μέρας

Που ενορχηστρώνει ορδές από πεσμένα φύλλα του ευκάλυπτου.

Τήλε μου έρχεται η φωνή τήλε κοιτάζω.

Ο άγουρος χρόνος αποκαθιστά τον γερασμένο Δεκέμβριο

Όπως ο καλπασμός της φαντασίας υποκαθιστά την λογική που εφθάρη’..

Η ποίηση δεν με ξεστράτισε

Όταν τελειώσω με τις κραιπάλες των ονείρων καμιά έκφραση της πραγματικότητας δεν θα μου είναι αναγκαία.

Θα υποκαταστήσω την προσευχή με μια δαγκωνιά σ’ ένα υπέροχο μήλο και ας προκύψει εκδιωγμός απ’ τον παράδεισο.

Η ποίηση δεν με ξεστράτισε, η ποίηση με επανέφερε σε γνώριμα λημέρια

Αναζητήσεων.

Θα καλουπώσω τις ανάγκες μου μέσα σ’ ένα κορμί που έτσι κι αλλιώς γερνάει και πονάει

Θα ζήσω με φιλοσοφία αμνού.

Αμέριμνος και μηρυκάζοντας ιδέες τόσο!

Όλων προέχει ο Άνθρωπος.

Αναζητώ αλήθειες πάνω στο φως των πραγμάτων.

Τα αισθήματα είναι ένα ζωντανό επίχρισμα που σκλαβώνει.

Λάμπει και είναι διαυγές το τίποτά μου.

Το αφομοιώνω, το χαίρομαι σαν διδαχή.

Ρητός ο αέρας ρητό το πρωινό ρητός ο ήλιος.

Άρρητο το μυστικό που υφαίνει η ζωή κι αποκαλύπτει

Από τις ώρες το υφέρπον νόημα της μάταιης αιωνιότητας.

Ελπίδα για απελπισία.

Ήρθε η ώρα της.

Πως φτάσαμε εδώ που είναι εξέχον το νόημα του θανάτου;

Αλλά η μνήμη εγγράφει τα πράγματα κάτω από το απαύγασμα μιας ηλιαχτίδας.

Δευτέρα Τετάρτη Παρασκευή.

Μια δοσολογία χρόνου που δεν έχει επάνω σου παρά φθοράς παρενέργειες.

Φορτίζονται οι ιδέες με την σαγήνη των αναζητήσεων.

Κυοφορούν.

Αθωότητες κάνουν πολύχρωμη την συμπαντική σκηνοθεσία.

Όλων προέχει ο Άνθρωπος.

Ως κι η ζωή του…

Όλα παθιασμένα θα θυσιάζονται

Μακραίνουν οι υποψίες ότι στην μέρα που θα ‘ρθει θα ζητούν οι κήποι λαλίστατα γαρίφαλα.

Οι στίχοι θα αφαιμάσσουν τον δεκαπεντασύλλαβο του πάθους.

Η φωτιά θα είναι προμήνυμα χαράς.

Όλα παθιασμένα θα θυσιάζονται

γλαφυρά μες τον ακόμη χειμώνα.

Θα είμαι ερωτευμένος με την όψη την άλλη

Του κόσμου. Θα διαβάζω

Την σιωπή

ένα λιγάκι δευτερόλεπτο πριν γίνει

εξομολογητική

φλυαρία.

Θα προσεύχομαι

Στον θεό των ταπεινών. Και θα ελπίζω

Σε κάτι που θα ξεπερνάει το ποίημα και θα ντύνει

τις προσδοκίες μου

με ένα λυρικό παράπονο σαν μια χορογραφία

των νεφών του ουρανού.