Δεν είναι αυτό που λέω, αυτό που αποκρύπτω είναι σπουδαιότερο-

5.

Δεν είναι αυτό που λέω, αυτό που αποκρύπτω είναι σπουδαιότερο-

                  σαν κεντρί υπεράσπισης της βασίλισσας ιδέας.

   Ακούγομαι επάνω απ’ τις επάλξεις των τελευταίων

                                 υπερασπιστών

            μιας πόλης που ‘γραψε σελίδες δόξας..

                 (Καταλαβαίνει άραγε ο καθένας;)

Πάντως στο μάκρος των αιώνων είναι πίκρα η φρόνηση

              και το να την κατέχεις πιο δυσβάσταχτο

                      κι από τις εξελίξεις να ορίζεις..

Κι εκεί που χάνεται η περηφάνια ενός λαού και τώρα είναι

          οι άρχοντές του σαλτιμπάγκοι του φαιδρού

                               πίκρα, πίκρα μένει

σ’ αυτούς που ελληνικά στοχάζονται τα καλοκαίρια και πονούν

                                  μες την καρδιά

                           και μέσα στους αιώνες!

ΜΕΓΑΛΗΣ ΔΟΞΑΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑ.

Ως επάνω που θα κυριαρχήσει η μέρα με τα πολυσύλλαβα

μυστικά της-

                            -καληώρα σαν τώρα-

       που εμείς δεν είμαστε εδώ γιατί με άλλη

                       μυαλού ταχύτητα ταξιδεύουμε..

Φανταζόμαστε πως ζούμε μέσα σε απίστευτα παραμύθια

                            που όλα είναι  δυνατά..

Κερασιές που μες την όραση, τοπία ωραία νοστιμίζουνε-

και με όνειρα πλέοντας προς έναν γήινο ομοιοτέλευτο ωκεανό-

μέσα του είναι των ποιητών το δάκρυ πιο καυτό και των ζωγράφων

                ο χρωστήρας ασημώνει για να μάθει

                     από την μοίρα τα μελλούμενα-

                                θαύματα όλα!

Στα μοναστήρια των ελληνικών ακροπόλεων ένας

           ρομαντικός οδοιπόρος ψάλλει,

                σεμνός από βούληση.

                     Ιερά αναγνώθει

                         ασπόνδυλων μαρμάρων,

    βρίσκοντας τις συγγένειες των μυστηρίων με τις ώρες

                που από τις νέες ανθοφορίες πάλλονται-

                             σύνορα  ορατού- αοράτου!

Άγιος ξημερώνει ο χρόνος         

και θεός ο ήλιος

και των αγίων άγιο το μεσημέρι φέρνοντας

από την μνήμη του πελάου τον βαθύ καημό·

λάμπει η Ελλάδα!

Με τις φορεσιές της του μύθου και της σημαντικής ιστορίας..

Βλέπω που είναι αυτό το μέγαρο των φιλοσόφων

του αέρα, της φωτιάς..

Πάλι αναβιώνει μέσα μου αυτή η χώρα της μεγάλης δοξασίας!

                                                                                                                                            

Όπως μέσα σε σπήλαιο εκατομμυρίων ετών

9.

Όπως μέσα σε σπήλαιο εκατομμυρίων ετών  η ηχώ

είναι ο νόμος κι ένας σταλακτίτης

αιωρούμενης φυσικής σημαδεύει

τον σταλαγμίτη αντίπαλο·  

     

κι ενώ

αυτές οι γεωλογικές δημιουργίες δίνουνε

μια απομυθοποίηση του πόσο

σπουδαίοι είμαστε.           Όμως

μέσα σ’ αυτήν την περίτεχνα ανάγλυφη μορφή τους

ένα μηδενικό σημάδι μες τον χρόνο

βαρύ και άδειο, σαν η αντήχηση

της φωνής σου που χάνεται και δύει…

Όπως κοιτάς ένα φίδι στα μάτια και σε μαγνητίζει

αυτός ο μικρός σατανάς,

άλλοτε θεός και άλλοτε

αήττητος σύντροφος του φόβου σου

να τον κοιτάξεις μονάχα…

Είσαι

πάλι των θεών παιχνίδι·               

με όλες τις εκδοχές

πάνω σου σκηνοθετεί η μοίρα,

κι εσύ απελπισμένος  καταπιάνεσαι

να μοιράζεις φροντίδα των καλόκαρδων

στα μάτια των μικρών παιδιών.

Ξέρω τις πολιτείες σου έρωτα,

ξέρω το πάθος που λαβώνει.

Μες την ζωή φαίνεται άκληρος ο πονεμένος ποιητής..     Έχει

στις τάξεις της περιουσίας του ένα λίγο

από λιγότερο που του δωρίστηκε σημάδι

ότι αυτός ο μόνος είναι που καταλαβαίνει από αθώου κλήρο

και τόνε σκέπει μυστικά ο θεός!

                                                                                29.8.2007

Όπως μέσα σε σπήλαιο εκατομμυρίων ετών

9.

Όπως μέσα σε σπήλαιο εκατομμυρίων ετών  η ηχώ

είναι ο νόμος κι ένας σταλακτίτης

αιωρούμενης φυσικής σημαδεύει

τον σταλαγμίτη αντίπαλο·  

     

κι ενώ

αυτές οι γεωλογικές δημιουργίες δίνουνε

μια απομυθοποίηση του πόσο

σπουδαίοι είμαστε.           Όμως

μέσα σ’ αυτήν την περίτεχνα ανάγλυφη μορφή τους

ένα μηδενικό σημάδι μες τον χρόνο

βαρύ και άδειο, σαν η αντήχηση

της φωνής σου που χάνεται και δύει…

Όπως κοιτάς ένα φίδι στα μάτια και σε μαγνητίζει

αυτός ο μικρός σατανάς,

άλλοτε θεός και άλλοτε

αήττητος σύντροφος του φόβου σου

να τον κοιτάξεις μονάχα…

Είσαι

πάλι των θεών παιχνίδι·               

με όλες τις εκδοχές

πάνω σου σκηνοθετεί η μοίρα,

κι εσύ απελπισμένος  καταπιάνεσαι

να μοιράζεις φροντίδα των καλόκαρδων

στα μάτια των μικρών παιδιών.

Ξέρω τις πολιτείες σου έρωτα,

ξέρω το πάθος που λαβώνει.

Μες την ζωή φαίνεται άκληρος ο πονεμένος ποιητής..     Έχει

στις τάξεις της περιουσίας του ένα λίγο

από λιγότερο που του δωρίστηκε σημάδι

ότι αυτός ο μόνος είναι που καταλαβαίνει από αθώου κλήρο

και τόνε σκέπει μυστικά ο θεός!

                                                                                29.8.2007

ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΤΩΝ ΑΙΓΑΙΩΝ ΥΔΑΤΩΝ.

                               Ανατολικά των Αιγαίων υδάτων,

                       υπάρχει ακόμα μια μούσα που ονομάζει

                                «σελάνα»  το λαμπρό φεγγάρι,

                                 αυξάνοντας την σημασία του.

                Και στων ποιητών τον έρωτα μαγεμένο είναι αυτό

                        που στέκεται ακόμα εκεί,       με σύμβολα

                          των δυνατών επιρροών που αγγίζουν

                          την γη,      όπως την τύχη των ανθρώπων.

                           Στ’ ανοιχτά μπαλκόνια με τις όμορφες

               αναρριχητικές  τριανταφυλλιές που σκαρφαλώνουν

                   έως της κόρης της ερωτευμένης την αγρύπνια

                                    ακόμη το ασήμι του τσιρίζει,

                                                 ιερό και πράο.

                                     Και έχει μέσα του την θλίψη

                                   εκείνη της αρχαίας ποιήτριας

                                 που πλέκει τον ερωτικό υμέναιο,

                                  πριν από την κατάνυξη φωτιάς

                        που καίει, καίει, καίει            σαν το πάθος

                      αφήνοντας να φαίνεται που λαχταρά η θεά

                 ν’ αγγίξει πέφτοντας τα γαλανά, λυτρωτικά νερά!

                                                                                             6.9.2007

ΜΕΓΑΛΗΣ ΔΟΞΑΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑ.

Ως επάνω που θα κυριαρχήσει η μέρα με τα πολυσύλλαβα

μυστικά της-

                            -καληώρα σαν τώρα-

       που εμείς δεν είμαστε εδώ γιατί με άλλη

                       μυαλού ταχύτητα ταξιδεύουμε..

Φανταζόμαστε πως ζούμε μέσα σε απίστευτα παραμύθια

                            που όλα είναι  δυνατά..

Κερασιές που μες την όραση, τοπία ωραία νοστιμίζουνε-

και με όνειρα πλέοντας προς έναν γήινο ομοιοτέλευτο ωκεανό-

μέσα του είναι των ποιητών το δάκρυ πιο καυτό και των ζωγράφων

                ο χρωστήρας ασημώνει για να μάθει

                     από την μοίρα τα μελλούμενα-

                                θαύματα όλα!

Στα μοναστήρια των ελληνικών ακροπόλεων ένας

           ρομαντικός οδοιπόρος ψάλλει,

                σεμνός από βούληση.

                     Ιερά αναγνώθει

                         ασπόνδυλων μαρμάρων,

    βρίσκοντας τις συγγένειες των μυστηρίων με τις ώρες

                που από τις νέες ανθοφορίες πάλλονται-

                             σύνορα  ορατού- αοράτου!

Άγιος ξημερώνει ο χρόνος         

και θεός ο ήλιος

και των αγίων άγιο το μεσημέρι φέρνοντας

από την μνήμη του πελάου τον βαθύ καημό·

λάμπει η Ελλάδα!

Με τις φορεσιές της του μύθου και της σημαντικής ιστορίας..

Βλέπω που είναι αυτό το μέγαρο των φιλοσόφων

του αέρα, της φωτιάς..

Πάλι αναβιώνει μέσα μου αυτή η χώρα της μεγάλης δοξασίας!

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  

Όπως μέσα σε σπήλαιο εκατομμυρίων ετών

9.

Όπως μέσα σε σπήλαιο εκατομμυρίων ετών  η ηχώ

είναι ο νόμος κι ένας σταλακτίτης

αιωρούμενης φυσικής σημαδεύει

τον σταλαγμίτη αντίπαλο·  

     

κι ενώ

αυτές οι γεωλογικές δημιουργίες δίνουνε

μια απομυθοποίηση του πόσο

σπουδαίοι είμαστε.           Όμως

μέσα σ’ αυτήν την περίτεχνα ανάγλυφη μορφή τους

ένα μηδενικό σημάδι μες τον χρόνο

βαρύ και άδειο, σαν η αντήχηση

της φωνής σου που χάνεται και δύει…

Όπως κοιτάς ένα φίδι στα μάτια και σε μαγνητίζει

αυτός ο μικρός σατανάς,

άλλοτε θεός και άλλοτε

αήττητος σύντροφος του φόβου σου

να τον κοιτάξεις μονάχα…

Είσαι

πάλι των θεών παιχνίδι·               

με όλες τις εκδοχές

πάνω σου σκηνοθετεί η μοίρα,

κι εσύ απελπισμένος  καταπιάνεσαι

να μοιράζεις φροντίδα των καλόκαρδων

στα μάτια των μικρών παιδιών.

Ξέρω τις πολιτείες σου έρωτα,

ξέρω το πάθος που λαβώνει.

Μες την ζωή φαίνεται άκληρος ο πονεμένος ποιητής..     Έχει

στις τάξεις της περιουσίας του ένα λίγο

από λιγότερο που του δωρίστηκε σημάδι

ότι αυτός ο μόνος είναι που καταλαβαίνει από αθώου κλήρο

και τόνε σκέπει μυστικά ο θεός!

                                                                                29.8.2007

Οι αριθμοί αθροίζονται για να ‘χει ο πληθυντικός διάρκεια,

6.

Οι αριθμοί αθροίζονται για να ‘χει ο πληθυντικός διάρκεια,

         γιατί ο ενικός είναι μια φτώχια που η μοναξιά του

                                  δεν υποφέρεται…

Επαίτη μου άνθρωπε…      Κραυγαλέα υποτάσσεσαι!

Πάρε την ευθύνη της πράξης·  ξημέρωσε τις υπόλοιπες

                                μέρες σου.

Κανείς δεν σου  ορίζει την μοίρα  παρά  μόνον  ο φταίχτης

                     της αμεριμνησίας και  ο άξεστος

       που με τα υπάρχοντά τους ασχημαίνουν  την ζωή..

Φέρε της άνοιξης την δόξα μέσα στον δικό σου ορίζοντα..

                   Γράψε και πάλι μέσα σου  την ρότα

                        που οδηγεί στην ευτυχία ξανά!

                                                                                     

Όλος ο άνθρωπος μια αγωνία.

8.

Σαν όνειρο που έπεσε με άδειο ήχο μέσα στην πραγματικότητα.

Ένα μωσαϊκό από ψυχές

κουρασμένα μάτια, μουσική

ηλιοβασιλέματος που τονίζει

τα κλειστά παράθυρα-

πορφυρό, δύοντας ο ήλιος, σαν τόξο

αρχαίου πολεμιστή, νικημένου!

Δεν μπορούμε να πλάσουμε αυτόν τον ουρανό-

είναι από μόνος του κάτι-

απαράλλαχτος μες τους αιώνες-

Σκεπάζει τις μέρες μας σαν προστατευτικό χέρι

γαλάζιο, επιδέξιο,     και πάντα

τέλειο!

Και τα έργα μας παραδομένα στην φθορά

σαν να ανοίγουνε τα συννεφένια μάτια του να μας κοιτάξουν.

Φυσιογνωμίες που ήρθαν και φύγανε-

αέρινες, υποταγμένες στην σιωπή

που ένας θάνατος ορίζει..

Όλος ο άνθρωπος μια αγωνία. Όλος

ο κόσμος μια μαγνητική σκιά!

                                                                                            28.8.2007

Δεν είναι αυτό που λέω, αυτό που αποκρύπτω είναι σπουδαιότερο-

5.

Δεν είναι αυτό που λέω, αυτό που αποκρύπτω είναι σπουδαιότερο-

                  σαν κεντρί υπεράσπισης της βασίλισσας ιδέας.

   Ακούγομαι επάνω απ’ τις επάλξεις των τελευταίων

                                 υπερασπιστών

            μιας πόλης που ‘γραψε σελίδες δόξας..

                 (Καταλαβαίνει άραγε ο καθένας;)

Πάντως στο μάκρος των αιώνων είναι πίκρα η φρόνηση

              και το να την κατέχεις πιο δυσβάσταχτο

                      κι από τις εξελίξεις να ορίζεις..

Κι εκεί που χάνεται η περηφάνια ενός λαού και τώρα είναι

          οι άρχοντές του σαλτιμπάγκοι του φαιδρού

                               πίκρα, πίκρα μένει

σ’ αυτούς που ελληνικά στοχάζονται τα καλοκαίρια και πονούν

                                  μες την καρδιά

                           και μέσα στους αιώνες!

                                                                                     

ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΤΩΝ ΑΙΓΑΙΩΝ ΥΔΑΤΩΝ.

                          

                               Ανατολικά των Αιγαίων υδάτων,

                       υπάρχει ακόμα μια μούσα που ονομάζει

                                «σελάνα»  το λαμπρό φεγγάρι,

                                 αυξάνοντας την σημασία του.

                Και στων ποιητών τον έρωτα μαγεμένο είναι αυτό

                        που στέκεται ακόμα εκεί,       με σύμβολα

                          των δυνατών επιρροών που αγγίζουν

                          την γη,      όπως την τύχη των ανθρώπων.

                           Στ’ ανοιχτά μπαλκόνια με τις όμορφες

               αναρριχητικές  τριανταφυλλιές που σκαρφαλώνουν

                   έως της κόρης της ερωτευμένης την αγρύπνια

                                    ακόμη το ασήμι του τσιρίζει,

                                                 ιερό και πράο.

                                     Και έχει μέσα του την θλίψη

                                   εκείνη της αρχαίας ποιήτριας

                                 που πλέκει τον ερωτικό υμέναιο,

                                  πριν από την κατάνυξη φωτιάς

                        που καίει, καίει, καίει            σαν το πάθος

                      αφήνοντας να φαίνεται που λαχταρά η θεά

                 ν’ αγγίξει πέφτοντας τα γαλανά, λυτρωτικά νερά!

                                                                                             6.9.2007