Αυθαίρετο στιχούργημα που ‘’μπάζει’’….

 

Εγώ την Ποίηση δεν έγραψα,

εγώ την Ποίηση την έπραξα

Αγγίζοντας καρδιές των ανθισμένων λουλουδιών….

Έζησα κόσμους των παραμυθιών …

Τα χέρια μου σβήσαν τις ματαιότητες

Γυμνάστηκα σε λύπες και στο γέλιο βρήκα αστειότητες

Όποιος ήπιε το φεγγάρι

Μέθυσε απόψε με την Χάρι

Ακόμη αξημέρωτα

Ένιωσα φουλ τον έρωτα

Δίπλα περπάτα μου να δω

Πώς σε ξεπλένει το νερό

Με τον αέρα οι ριπές

Φέρανε μνήμες χαρωπές

Όπου ταχθώ εκεί θα ζήσω

Πλέρωσα του κορμιού το αναθεματισμένο ίσιο

Χαίρομαι τόσο και που σε κοιτώ

Σε καθρεφτίζει το νερό

Αγάπησες τα ψέματα

Ο κόσμος όμως αίματα

Παίζουν οι τύχες τα πεντόβολα

Γεμίσαμε αδίσταχτα ζωντόβολα

Και η γραφή μας ένα πράγμα ανεξιχνίαστο

Ούτε και χρήσιμο ούτε και να το πεις αχρείαστο

Σε κάθε στίχο έχει ντεραπάρει

Όσα ποντάρω πάλι στο φεγγάρι…

Πάει! σε χίλια κι άλλα τόσα χαραμίστηκα

Και ευτυχώς σε μιαν αγάπη που χαρίστηκα

Αν θα πεθάνω να μην κλάψεις, να γελάσεις στα βαθιά

Έτσι κι αλλιώς μονάχοι ζούμε και θα φύγουμε ταχιά

Αυτά που λέμε δεν αποτελούν φιλοσοφία

Ο κόσμος και να τον κατανοήσεις έχει χάσει την ουσία

Μπερδέψου ξεμπερδέψου μείνε ίδιος άλλαξε δεν παίζει ρόλο

Μια νύχτα να ορμήσουμε για τσίπουρα στον Βόλο!

17/10/2024

Όλες οι αντιδράσει

ΙΠΠΟΦΟΡΒΕΙΟ_Στρατής Παρέλης

 Δεν θέλησα να εκδίδομαι επίσημα ποτέ· μέσα σε ένα πορνικό περιβάλλον είπα να είμαι εγώ ο νταβατζής και εγώ η πόρνη που δεν συμμαζεύεται. Έχω ακούσει στην πορεία μου τα μύρια όσα. Σκασίλα μου! Τα αγνοώ. Πάντως όσα κατέγραψα ήταν η αληθινή μου ανάγκη και η απόλυτη μόνη Αλήθεια μου. Ήρθε λοιπόν άλλο ένα βιβλίο. Το περιμάζεψα από την έμπνευση την εδική μου· και σας το παραδίδω. Όποιος το διαβάσει θα χαρώ. Βλέπεις πάντα σε λίγους αναγνώστες αποσκοπούσα. Σας ευχαριστώ!

ISSUU.COM

ΙΠΠΟΦΟΡΒΕΙΟ_Στρατής Παρέλης

Ποιητική συλλογή

https://issuu.com/stratisparelis/docs/_dfccb09ba8aa41?fbclid=IwY2xjawK4cQVleHRuA2FlbQIxMQBicmlkETBGRGR1MzNWcXl4Zno2NTJiAR7J4VfEO0LMKWfFYHbnuDe-DVgibWVsIrYp1ZHq-cegB0VJ5WI5owxFEOXh6g_aem_cggJFPNRHESGHTB-iG0eJw

[ Όλα κοστίζουν σε αιωνιότητα τα δευτερόλεπτα.]

 Όλα κοστίζουν σε αιωνιότητα τα δευτερόλεπτα.

Τι παρακινείς να σβήσει και να ανάψει που είναι

Η φύση σου η πλανεύτρα η ίδια;

Εσύ σε αντιπαράθεση με εαυτόν!

Και γύρω χάνονται όλα.

Σιγούν οι προθέσεις μου,

Με απορροφούν τα νεύματά σου να σε ακολουθώ.

Ποντάρω μόνο στις φωτεινές σκοτεινές σου αγάπες!

Ιουδίθ, κόρη του εκδικητικού ανέμου…

Ποτέ δεν ξημερώνει μέσα στην ανάμνηση

Βάφεσαι με το χρώμα της φωτιάς και Όλο-φέρνης πάνω σου

τις αποφάσεις που σε ακολουθούνε

αυτό που τιμημένη σε

κάνει είναι μια πατρίδα από πληγωμένο γόητρο

κι εσύ να εξυψώνεις τις επιταγές της

άτμητη στην συνείδηση κι ωραία

με ξέπλεκα μαλλιά σαν πληγωμένο αγρίμι

τον αλλαζόνα αποκεφαλίζεις κα-

τακτητή, προτού να νιώσεις λύπηση για την γενιά του.

Γράφεσαι μες σε ελληνικά εσώφυλλα, νικήτρια

Που απελευθερώνει την κρυστάλλινη

Θέληση να μην ζήσει σκλαβωμένη η πατρίδα.

Σε μεταφράζουν εβδομήκοντα ή ογδόντα, ενενήντα

Ή εκατό βαθύγνωμοι επαναστάτες

Και τις θρησκείες σαν μία αγία συνενώνεις Παναγιά,

που έφερε την νίκη που οι λαοί οι φοβισμένοι την ποθούσαν.

Εδώ σε θέλω που δεν θα κατανοήσουνε

Οι δειλοί το τολμηρό μαχαίρι σου-

Μεγάλο φως σκορπάει γύρω η ελευθερία·

Πιο μάρτυρας από ένα κορίτσι είσαι

Που ερωτεύτηκε και αγιότητες και την καρδιά

Του κόσμου του!

Όταν συντρίψει ο ήλιος τις μελαγχολίες μου

Θα ζω με μια επιθυμία να σε ανταμώσω

Στον καθαρό ενέφελο ουρανό…

24/ 5/ 2025

Εορταστικός λόγος από το ύψος του ουρανού αντιγραμμένος…

 

Ακούγεται ο ψίθυρος πουλιών

Αυγή ακόμα και πριν να χαράξει

Ενός αγγέλου συναπάντημα την όμορφη καρδούλα σου την κάνει

Λευκή και διάφανη σαν μια επουράνια φωτιά.

Υπήρξες ή σε φανταστήκαμε

Ελένη ή Κωνσταντίνα επική χαρά μας που γεννήθηκες

Σε ένα παραμύθι αθανασίας; Ψάχνω

Εκείνα που δεν λέγονται

Αυτά που και εσύ μου είπες πριν να φύγω

Κατά την πιο μεγάλη μου ωραία λευτεριά

Την από νίκες όλη συνταγμένη.

Τώρα μικρότερος από το πλάσμα που είμαι

Μέσα στο μάτι του ήλιου σε ζητώ

Που είσαι λέξη μιας γενναίας αστραπής

Για να φωτίζει την ζωή μου πάντα και ακόμα…

21/ 5/ 2025

Του καιρού και του κόσμου τα αινίγματα…

 

Όσο και δεν μιλάς τόσο κι η σκοτεινή πλευρά σου αναγνωρίζεται

Να φλυαρεί ωραία πλάι στην όχθη

Του ποταμού.

Και λυρικά κυκλάκια του νερού από το χέρι σου

Ωραία σχηματίζονται έως που σβήνουν.

Ο έρωτας ηχεί με έξαρση και στρογγυλά.

Σε είδα και σε είπα.

Με τις φαρδιές πλεξούδες σου, σαν να περπάτησες για ώρα πριν

Την αυγή.

Και οι συνομιλίες μας-

πέφτοντας στο νερό-

μια μακρινή Παρασκευή

Γράφουνε απαρχής το αρχαίο παραμύθι·

και πιο γυμνή μας δίνουν την αγάπη.

Χωρίς ιδέες πια σε έναν νέο κόσμο

Επάνω στον κορμό ακουμπάμε της ανάμνησης.

Εκεί όπου είσαι θα σε αναγνωρίσω

Στριμώχνοντας βαθιά μου τα αισθήματα. Κάθε καιρός

Έχει μία κερκόπορτα να τονε εκπορθήσεις:

Όταν ανοίξω την καρδιά μου θα προβάλεις σαν θεά.

Με αποσιωπητικά σε φτάνω και θα σε φωνάζω

πάντα με τα ιερότερα θαυμαστικά!

16/ 5/ 2025

Με επανάσταση βηματισμός…

Μπορεί εκεί που δεν προβλέπουμε να φαίνεται

ξεκεφαλώνει η επανάσταση- και νέοι

με τις φαρδιές τις πλάτες διαδηλώνουν

μπρος στα αγάλματα, ευέλπιδες όλοι!

Το ξέρω είναι ζουλιγμένες οι εποχές

και μυρίζουνε σήψη και πόνο.

Ποντάρω πάντα στην ψυχή και τούτο

μου απέδωσε τα κέρδη αισιοδοξίας που έχω. Ευτυχώς

πάντα θα γαλανίζει ο ουρανός

και θα πετάει μπόλια σαν του δέντρου η καλογνωμία-

Πήρα και κέντρωσα! Θαύμασα τα γενναία θάρρη!

Κινώ τα νήματα του ύψους που δεν χαμηλώνει·

Κι η νιότη γύρω μου ανθισμένη σαν μια τουφεκιοφόρος βοκαμβίλια

οικοδομεί την Ομορφιά εις οίαν προσβλέπουμε

αγνοί και αθώοι και ονειροπόλοι!

15/ 5/ 2025

Πάνω στο ύψωμα η αστραπή…

 

Τύλιξέ μου το βραδινό φως στην καλούμπα της λύπης

Αδέξιος φαίνεσαι τις νύχτες

είσαι σαν ένα σκουριασμένο γραμμόφωνο

Δεν ακούγεται η φωνή σου έχεις

Μια ερυθρά απόχρωση συνείδησης που λες τοξεύει

Στην Λήμνο των Καβείρων

Στο έμπα του ‘’Εγώ’’ ίσως να γίνεται αόρατο το φεγγαράκι των προθέσεων

Μπορεί να βρέχει και να είσαι άσκεπος κάτω από τα αστροπελέκια του ουρανού- Κι οι τρεις

σκοτεινοί θεοί να πρέπει με θυσίες να εξευμενιστούνε

Μην δώσουνε το ταρακούνημα που θα σκοτώσει

Τύλιξέ μου την σκέψη σου σε ένα φθαρμένο μικρό ξυλαράκι

Που ξέβρασε η θάλασσα για να χρησμοδοτήσει

Απλώσου όπως ταραχή επάνω στην σελίδα

Είσαι σαν ένα ρούχο που όταν τσαλακώθηκε

Έκανε το γυμνό σου σώμα πιο να φαίνεται απόψε ποθητό που γκρέμισε

Όλη την αυτοκρατορία των αισθήσεων….

13/ 5/ 2025

Όλες οι αντιδράσει

[ Η επιθυμία μας συνθλίβεται μέσα στην ‘’αστραπή’’· ]

 Η επιθυμία μας συνθλίβεται μέσα στην ‘’αστραπή’’·

μένουμε απορημένοι και ποτέ μας δεν κατανοούμε ότι η ανάγνωση αυτών που πρεσβεύουμε είναι μια οδυνηρή πράξη που την δια-πράττουμε αφήνοντας πίσω μας κομμάτια του εαυτού.

Απόψε βρέχει.

Ο νυσταλέος ουρανός ζητά από μένα κατάνυξη.

Φαίνεται θα γεννήθηκα για άλλους άθλους και αλλιώς με είχε στο μυαλό της η μάνα μου.

Βρέθηκα όμως να αποστηθίζω την Ομορφιά έτσι όπως μια πεταλούδα θαυμάζει.

Και κλείστηκα στον εαυτό μου.

Και στα γραμμένα μου.

Ανάσανα κάτω από το φως του φεγγαριού

Έναν πηχτό αέρα που ιερουργεί έξω από κείνα που είναι ορατά κι όμως δεν λέγονται…

13/ 5/ 2025

Όλες οι α