Προκύπτει η ποίηση.

Κάποια πράγματα έτσι κι αλλιώς δεν τα ορίζω. Απλά κρατάω την οσμή της πραγματικότητας ενώ η πραγματικότητα ολοένα με ξεπερνά. Η πράξη θεατρικά συντελείται.

Πάντως δεν είναι δικό μου και τίποτα. Ένας χρυσοθήρας είμαι που απλά κλέβει από τις φλέβες της γης πολύτιμα και δυσεύρετα.

Προκύπτει η ποίηση.

Σαν δώρο.

Για να συμβεί μια κοσμοθεωρία που περικλείει ουρανό και γη και όλα τα μυστικά που έρχονται από την αρχαιότητα και πατούν πόδι στις μέρες μας- αφηνιασμένα.

Όταν γεννιέται ένας στίχος είναι η καυτή λάβα του που κυλά επάνω στις πλαγιές του όρους Αραράτ που θα σταθεί εκείνη η παράξενη κιβωτός που σώζει τα είδη της ζωής του πλανήτη.

Κι ο Νώε είναι επιλεγμένο σύμβολο μιας καθαρότητας ψυχής από εκείνες που θα συναντήσεις μόνο σε μεγάλα ψέματα και παραμύθια..

Φούντωσε ο λόγος…

Με ειλικρίνεια τώρα: συνωμοτικές είναι οι σιωπές μας- γιατί μπορούν
Να κρύψουν το ερωτικό αποτέλεσμα
Ενός φιλιού που σου πήρα και πήρες.

Στα κακοφωτισμένο δρομάκι, στην επιφάνεια μιας νύχτας που η καρδιά σου φτερούγιζε
Τρελά σαν η αντωνυμία σου που ερωτεύτηκε
Ανάμεσα στα δροσερά τριαντάφυλλα- όμορφος πόνος!

Χτυπώ το χέρι μου επάνω στο τραπέζι, εξίσταμαι
Δεν τον μπορώ τόσον θάνατο που την ζωή ανατρέπει.

Κανείς δεν θα σε πάρει από μένανε-
είμαι ο πολέμαρχος
που για την Βρισηίδα του αγαπά να πεθαίνει..

Το παιχνίδι…

Στο ερώτημα δεν υπάρχει απάντηση, στο ερώτημα·

στην ζωή δεν υπάρχει σενάριο, στην ζωή

όλα είναι ανοιχτά

τα ενδεχόμενα·   

                         κερδίζω ένα φλύαρο πουλί που κάθεται

                         πλέον στον ώμο μου

και λέει λέει όσα

δεν θα μπορούσα να πω.

Πριονίζω το ξηρό κλαδί, η λιακάδα

μαστίζει τις ουσίες·

αντιμέτωπος με τα έσω μου, λυρικό

παιχνίδι που παίζεται

ερήμην μου, και όταν,

ό,τι και αν αποφασίσω, άλλα θα λουστώ..

Εικόνα…

Φυσικά και είναι ωραίος ο απόπλους

από το Τίποτα προς τον μεγάλο ωκεανό

της φαντασίας μου.

Ούριος άνεμος και τα πανιά όρτσα

τον όρμο εγκαταλείποντας των λέξεων.

Στεκόσουν στην πλώρη, άγαλμα συγκινητικό.

Μόνο τα μαλλιά σου ανέμιζαν όπως του ανέμου οι πνοές

βάθαιναν προς την θάλασσα που ακινητούσε.

Γυαλί καθρέφτης τα νερά.

Στων ματιών σου την ηδυπάθεια ο χρόνος σταμάτησε εφευρίσκοντας

κραταιά δυνητικά επιχειρήματα.

Κι εγώ σε αγαπούσα πάντα όπως θα σε αγαπώ!

Κοριτσιών θέσεις…

Ω αινιγματική βιολέτα, το πρωί

Ξυπνάς θέλγοντας τον ουρανό και την θάλασσα

Χοϊκό πλάσμα που έχει υπερβεί την θνητότητα!

Ω παιδούλα που σκιρτάς σαν των λουλουδιών ο άκαμπτος ίσκιος

Επάνω στα πλακάκια των ονείρων.

Ή με τα φθαρμένα μπλουτζίν σου μοσχοβολάς επανάσταση

Και αμήν των ερώτων.

Κι άλλοτε, στολισμένη φωτιά δύνασαι πάθη που μπορούν οι άντρες να αντεπιστέλλουν στις γυναίκες, πριν αγαπηθούνε.

Ω θηλυκό ορμέμφυτο, ευγενικό φωνήεν που σαρκώνεις μέσα μου τις διδαχές της ταραχής…

Εικόνα…

Φυσικά και είναι ωραίος ο απόπλους

από το Τίποτα προς τον μεγάλο ωκεανό

της φαντασίας μου.

Ούριος άνεμος και τα πανιά όρτσα

τον όρμο εγκαταλείποντας των λέξεων.

Στεκόσουν στην πλώρη, άγαλμα συγκινητικό.

Μόνο τα μαλλιά σου ανέμιζαν όπως του ανέμου οι πνοές

βάθαιναν προς την θάλασσα που ακινητούσε.

Γυαλί καθρέφτης τα νερά.

Στων ματιών σου την ηδυπάθεια ο χρόνος σταμάτησε εφευρίσκοντας

κραταιά δυνητικά επιχειρήματα.

Κι εγώ σε αγαπούσα πάντα όπως θα σε αγαπώ!

Μολόχα ή ζέρμπερα

     

Μολόχα ή ζέρμπερα, ζωντανή, θρυλούμενη, μου μιλά απ’ το βάζο

Και από το οικόπεδο δίπλα στο σπίτι που μισογκρεμίστηκε, κρατώ

Το ηλιοβασίλεμα στον νου μου και το πιάνω
απ’ το μπαλκόνι μου

Κοστίζοντας πολύ να απολαμβάνεις
το ευτελές και το απλό.

Στολίδι ακριβό ανάμεσα στις πέτρες και τα αγριόχορτα

Κι εσύ στο βάζο λουλουδάκι που μιλάς αποστομωτικά-έι γεια σου!

Από τα παιδικάτα μου έρχεσαι εικόνα, από τον νου εκείνου του παιδιού που έπαιζε,

Με τα κοντά παντελονάκια του, πριν μαζευτεί να μάθει πώς δαμάστηκε ο Βουκεφάλας..

Κοριτσιών θέσεις…

Ω αινιγματική βιολέτα, το πρωί

Ξυπνάς θέλγοντας τον ουρανό και την θάλασσα

Χοϊκό πλάσμα που έχει υπερβεί την θνητότητα!

Ω παιδούλα που σκιρτάς σαν των λουλουδιών ο άκαμπτος ίσκιος

Επάνω στα πλακάκια των ονείρων.

Ή με τα φθαρμένα μπλουτζίν σου μοσχοβολάς επανάσταση

Και αμήν των ερώτων.

Κι άλλοτε, στολισμένη φωτιά δύνασαι πάθη που μπορούν οι άντρες να αντεπιστέλλουν στις γυναίκες, πριν αγαπηθούνε.

Ω θηλυκό ορμέμφυτο, ευγενικό φωνήεν που σαρκώνεις μέσα μου τις διδαχές της ταραχής…

Έλλειμμα ανθρώπινης φωνής θέλουν να έχουν, πάντοτε, τα καθεστώτα…

Αυτός που δεν έχει ακροατήριο ευτυχής -κι ας μην το ξέρει.

Δρέπει σιωπή και σκέφτομαι

θερίζει στάχυα ηρεμίας σαν

τέλη Μαΐου εντείνεται η ωρίμανση και

οι υπεκφυγές βαρούν στο δοξαπατρί τις αβρότητες
του συνόλου,

νωπά σαθρά επιχειρήματα,

βουλήσεις που ξεπερνούν τον μέσο όρο μιας σακατεμένης
λογικής,
που είναι αποδεκτή από την νόθα κι έρμαια δημοκρατία,-παιδιά

ενός κόσμου που αρνιέται τα παιδιά του-

για να ‘ναι ο αιματολάφτης πάντα ισχυρός…

Αυτός που σκύβει μέσα του να δει το ξέρει:

έλλειμμα ανθρώπινης φωνής θέλουν να έχουν, πάντοτε, τα καθεστώτα…

Γυναίκα…

Έναν καφέ στο πόδι και ναι, ντύσου το χαμόγελο,

η πεμπτουσία όλων η συμπάθεια

αγάπα και ν’ ανήκεις μοναχά σε σένα-

στο πριγκιπικό αίμα σου

η θηλυκή αψάδα χοχλακίζει

πασίδοξη  

και του μυαλού σου η κοφτεράδα

κλέος

vivere pericolosamente

Γυναίκα αξεδίψαστη,

συμπαντική ομορφιά

στα μέσα και στα έξω σου!

Κάτι σου κλέβω.

Να στολιστείς τους κήπους και να στολιστείς την αγιότητα

της μανόλιας

Το σάλιο της μαντζουράνας και τον βήχα του δυόσμου

Το θράσος του πανσέ και την ευθύτητα της τριανταφυλλιάς

Να στολιστείς την νύχτα..

Στην κλίνη σου με τα εμπριμέ σεντόνια, στάζουν αίμα οι πόθοι-

Σοκολατένια μου..

Το εσώρουχό σου βοερό έντομο ζουζουνίζει

γύρω από την ταραχή.

Τελεσίδικα.

Του ανέμου το φίλντισι στολίζει τον πευκώνα

με περιρρέουσα αμήχανη σιωπή.

Νυκτός μεσούσης.

Κάτι σου κλέβω.

Αλήθεια κάτι σου κλέβω κι απόψε εγώ!

Κατά βάθος…

Κατά βάθος, είσαι σκιά, μια ακαθόριστη σκιά που παίζει με την αντοχή μου.

Χορεύουμε διαδηλώνοντας τον έρωτα που πάντα θα διεκδικεί.

Πουθενά το κορμάκι σου δεν ομιλεί την όμορφη δημοκρατία.

Με θρυμματίζει αφήνοντας τα κομμάτια μου στο χώμα του ποτέ.

Και σκαλίζω με τον σουγιά μου ένα ξύλο που φωνάζει λυρικές αγχόνες.

Φούντωσε ο λόγος…

Με ειλικρίνεια τώρα: συνωμοτικές είναι οι σιωπές μας- γιατί μπορούν

Να κρύψουν το ερωτικό αποτέλεσμα

Ενός φιλιού που σου πήρα και πήρες.

Στα κακοφωτισμένο δρομάκι, στην επιφάνεια μιας νύχτας που η καρδιά σου φτερούγιζε

Τρελά σαν η αντωνυμία σου που ερωτεύτηκε

Ανάμεσα στα δροσερά τριαντάφυλλα- όμορφος πόνος!

Χτυπώ το χέρι μου επάνω στο τραπέζι, εξίσταμαι

Δεν τον μπορώ τόσον θάνατο που την ζωή ανατρέπει.

Κανείς δεν θα σε πάρει από μένανε-

είμαι ο πολέμαρχος
που για την Βρισηίδα του αγαπά να πεθαίνει..

Φούντωσε ο λόγος…

Με ειλικρίνεια τώρα: συνωμοτικές είναι οι σιωπές μας- γιατί μπορούν

Να κρύψουν το ερωτικό αποτέλεσμα

Ενός φιλιού που σου πήρα και πήρες.

Στα κακοφωτισμένο δρομάκι, στην επιφάνεια μιας νύχτας που η καρδιά σου φτερούγιζε

Τρελά σαν η αντωνυμία σου που ερωτεύτηκε

Ανάμεσα στα δροσερά τριαντάφυλλα- όμορφος πόνος!

Χτυπώ το χέρι μου επάνω στο τραπέζι, εξίσταμαι

Δεν τον μπορώ τόσον θάνατο που την ζωή ανατρέπει.

Κανείς δεν θα σε πάρει από μένανε-

είμαι ο πολέμαρχος
που για την Βρισηίδα του αγαπά να πεθαίνει..

Πλήκτρα που σε πάν’ όπου θέλουν…

Ο Μάιος αφήνει τα περιστατικά της αισιοδοξίας απλά να συμβούν.

Σαν να περιμένεις γενέθλια που, στον χορό των ημερών, εισβάλλουν

Διακαώς αφήνοντας και κάποια υπόσχεση.

Πλήκτρα που σε πάν’ όπου θέλουν, αντιφάσεις σαν αυτές

Που έχουν πάντα οι άνθρωποι, βαθιά και όμορφη νύχτα. Κάποτε

Θα σου εξηγήσω και πώς γράφω

Τοκίζοντας τα αισθήματά μου επί σένανε

Που, με διαβάζεις, απ’ την άλλη όχθη για να πας.

Πώς θα μπορούσε να σε βλάψει ο ύπνος

Στεγνός δίχως αγάπες και όνειρα   κι η φυλακή

Οριοθετημένη από σένα που για λίγο απόλαυσες

Ουρανού φωτεινές καταστάσεις;

Τόσο μεσάνυχτα που άλλο δεν γίνεται  και η βαρκούλα

Του φεγγαριού στα ανοιχτά πια αρμενίζει

Την λεβεντιά του σκοταδιού αψηφώντας…

Διαρκούν λίγο οι θαλερότητες…

Βαρύγδουπη Παρασκευή.

                      Η νιότη παρήλθε.

                      Κάπου θα πονάς πια,

                      Ολοένα.

Διαρκούν λίγο οι θαλερότητες.

Πλησιάζω αυτό που αγγίζω και τα κουρασμένα κόκαλά μου

                               Γεμίζουν ήχο

                               Φθαρμένο ήχο

                               κουρασμένης ζωής.

                               Το αίμα μου

                               Πονάει-

ωρέ

        Δόξες που έχει στο παρελθόν συλλαβίσει!

        Μόνο να πιώ το άρωμα μιας ατελέσφορης τριανταφυλλιάς

Τώρα

        Που αμφισβητεί τις βεβαιότητες

                Τώρα

                         Και εξακολουθεί να είναι το φερέφωνο

                         Της γλαφυρής αθανασίας…

Κατά βάθος…

Κατά βάθος, είσαι σκιά, μια ακαθόριστη σκιά που παίζει με την αντοχή μου.

Χορεύουμε διαδηλώνοντας τον έρωτα που πάντα θα διεκδικεί.

Πουθενά το κορμάκι σου δεν ομιλεί την όμορφη δημοκρατία.

Με θρυμματίζει αφήνοντας τα κομμάτια μου στο χώμα του ποτέ.

Και σκαλίζω με τον σουγιά μου ένα ξύλο που φωνάζει λυρικές αγχόνες.

Κλείσε την πόρτα κι ερωτεύσου με-

Γιορτάζουνε οι ορτανσίες δίπλα στα πεζούλια λίγο πριν

Ο ήλιος βυθίσει. Κλείσε την πόρτα κι ερωτεύσου με-

Φέρε το ροσόλι του φιλιού ως τα χείλια μου.

Διάβασα, άκουσα, είπα.

Χρεοκόπησαν οι ελπίδες μου.

Πίσω απ’ το παράθυρο, φεύγει κατά αιωνιότητα η θάλασσα.

Σταματάν τα ρολόγια.

Ξεκληρίζονται οι ουτοπίες αλλά εγώ μάλλον μ’  αυτές θα σιτίζομαι.

Εντεταλμένος ευσεβής.

Εκεί…

Μπροστά η μάντρα με το γιασεμί και μετά

το σπίτι με την αδέκαστη ώχρα  

ευλογημένη
ως την ταράτσα του

εικόνα από άλλον αιώνα  

αφιλτράριστη.

Η μουσική που διαχέεται από μέσα ως

την γειτονιά που μοιάζει

βγαλμένη από σενάριο παρελθούσης εποχής
και ταινίας.

Εκεί βγήκες κάποια στιγμή  

με τα πιασμένα μαλλιά σου

αρραβωνιαστικιά του φεγγαριού.

Και τα γεράνια πήραν το ποίημα μου το κατόπι

μαθαίνοντας την ιστορία να τα αγνοεί.

Στο παράθυρο δίπλα διάβαζες τα χρώματα που αποσκίρτησαν

απ’ την αιωνιότητα

γινάμενα σαν τραμπάλα που ανήκει

σε μία μελέτη του ήλιου

που σου γελά
ευτυχισμένα.

Των θρησκειών το φως…

Η αφράτη σάρκα του μηνός και η εχεμύθεια

των χρωμάτων. Ούτε ο αιώνας πια δεν ξέρει τέτοιον άνεμο.

Πνοές επάνω στην σφριγηλή πραγματικότητα. Ανταρσίες.

Και στο κοιμητήριο,

η ανάσταση που προσφωνήθηκε, έμεινε ελπίδα των αποθαμένων.

Ταριχευμένα ψέματα, για να αντέχουν ως την άλλη ζωή.

Η χλόη δουλεύει καλά, η χλόη

απλώνει το ουτοπικό χαλί της

πάνω στα μνήματα, κυρία επί των τιμών.

Οι θρησκείες παραγεμίζουν το κεφάλι με υπόσχεση-

α η οργάνωση των θρησκειών! Φρούδα και στείρα.

Ο ήλιος λάμπει μετά και συγχωρούνται, οι πάντες,
να έχουν μιαν αξία αγαπημένη που δεν την καταλύουν οι μέρες και που
την φουντώνει σαν φλόγα ο έρωτας..