ΒΙΒΛΙΟ ΣΥΜΒΑΝΤΩΝ..,

Ό,τι που λέω μπορεί ν’ ακούγεται αλλόκοτο, εξω-

πραγματικό. Ή και να το πιστεύεις με αμφιβολία.

Είναι σαν κάτι που να καταγράφεται σ’ ένα βιβλίο συμβάντων.

Κανένας εκεί δεν είναι όπως πρέπει υπαρκτός.

Ο θεός είναι μύθος- μύθος ο άνθρωπος:

δημιουργίες όλα του μύθου.

Εγώ αποταμιεύω εκμεταλλευόμενος την όραση:

ακούραστη, αδηφάγα

τράπεζα των εικόνων.

Συλλέγω τοξίνες και ταυτόχρονα

ανακαλύπτω θεραπείες για το ‘’εγώ’’ .

Είμαι σαν όλοι:  βασανίζομαι

να συνθέτω μουσικές που στα άρρητα των ανέμων υπακούνε

όπως σφυρίζουνε μέσα από κοχύλια που ξέβρασε

άδεια μια πεισματάρα θάλασσα.

Και τελικά

είναι που μένει για περιουσία μου,

ένα κεφάλι με όνειρα.

Κανένας δεν μπορεί να τα εξηγήσει.

Μένω σαν κέρβερος μπροστά

σε μία πύλη γερασμένων ιδεών..

1.

Κάποτε υπήρξα αναγνώστης στο χάρτινο όνειρο της ζωής·

σημείωσα επάνω στην ανθρώπινη μοίρα

πείσματα

που μ’ έκαναν να ξεχωρίσω·

είδα την φωταγωγημένη ψυχή αλλά και την θλιμμένη

ακούμπησα

την κατάθλιψη,

την κατάλαβα-

κι ένιωσα πόσο κάποιος ψάχνει

με αγωνία θεό

για να του εκμυστηρευτεί

φοβισμένος

την αγωνία του.

Πήγα κοντά στον θάνατο-

τον ερμήνευσα

σαν απώτατο δώρο-

μελέτησα την απουσία μου.

Δεν είμαι παρά μια μηχανή που κουρασμένα δουλεύει

αλέθοντας τα φθαρμένα γρανάζια της.

Έφερα την ζωή μου πιο κοντά στην αιμάτινη αλήθεια

κουρδίζοντας με το μεράκι μου της μουσικής

την κεντρομόλο μου

που λες με πάει στο σημείο το ίδιο

που ποτέ δε ήμουν.

Κάτι φορές αισθάνομαι συγγένειες με τα νερά

που κυλάνε-

άλλες φορές με τον αέρα.

Μέσα μου γράφει αλλόκοτα όνειρα η ζωή.

Τα βλέπω που όταν ερμηνεύονται

σαν άλλος είναι ο ονειροκρίτης

που ήθελα.

Τραγουδώ πάνω στην στέγη

του κόσμου:

βιολιστής της πεντάρας.

Πόσο ν’ αξίζει αλήθεια μια μελαγχολία μου;

Και ο θεός μέσα μου πικραμένος..

Δεν είμαι αυτό που ήθελε…

Με κατατρώει

επίμονα η φθορά..

 2.

Ένα αιλουροειδές ανέμου που τρελαίνεται μες την φαρδιά πεδιάδα-

διαμοιράζει απλόχερα την αφροσύνη του,

πάει παντού

σαν σκέψη

που δεν θα μπορέσεις να περιορίσεις.

Αυτά που ζουν παράλληλα με μας αλλά δεν μας ανήκουν

σαν κατιτί που δεν θα είναι και καμιά φορά δικό μας:

στην μέρα προσευχή- στην νύχτα εφιάλτης.

Θυμήσου τους θεούς του κάτω κόσμου

όταν θα ψάχνεις λόγια για να πεις τα βάσανα..

Θεός υπάρχει; Ή είναι ψέμα;

Και ποιός μπορεί να τον κατανοήσει;

Στην νύχτα που θα διανύσουμε μόνο μια λάμπα

με το λεπτό της φως αληθινά σε συντροφεύει..

Γράψου σε όστρακα, σε πλίνθους,

σε κορμούς δέντρων, σε σελίδες

που θα σου καταμαρτυρούν ότι δεν είσαι

ο ίδιος πια

που άρχισες να ταξιδεύεις

τότε

μες τον μπαρουτοκαπνισμένο σου ορίζοντα..

Έτσι όπως είναι μυστικά των μυστικών τα λόγια σου

συνέχεια μεταμορφώνεσαι

σε έναν διαρκώς απόντα..

3.

Ωμέγα που ψάχνει το άλφα του

σαν το αλλοδαπό  του ταίρι..

Στα έγκατά του

γυμνώνονται οι φθαρμένες έννοιες

του λεξιλογίου

βυθίζονται σιγανά

μες την φθαρμένη προσευχή

που γίνεται

από φωνή πουλιού

που του λιγόστεψε απρόσμενα

και το τραγούδι..

Μετά

θα έρθουν τα σύμφωνα

σαν ένας πολεμικός θούριος

κλειδωμένος

πάνω στην εγκαρτέρηση

και την ηθική των θρησκευτικών δέντρων.

Θα γράψω

την λέξη

που κορυφώνει τον έρωτα

όπως

ν’ αγγίζεις

στήθος παρθένας

και να της φύγει

γλυκός ο αναστεναγμός.

Θα κόψω

ένα κλωνί βασιλικού

και θα μυρίσει

Σαββάτο η επιθυμία μου-

που θα σε έχω πιο γυμνή κι από φωτιά

μέσα στο μεσημεριανό νερό

της θάλασσας

που θα με απομαγνητίσει..

ΚΛΥΤΑΙΜΝΗΣΤΡΑ…

(Αντιγράφω τόσο φως από μέσα μου που δεν με ξέρει

ούτε ο θεός ακόμα!)

Δείξε απείθεια – θα σε κάψω

όπως κρατώ τα βότσαλα του εξοστρακισμού σου..

Ο αέρας θα φυσά. Θα έρθεις

με αναμμένα φώτα σκέψης.

Εγώ θα ξέρω μες απ’ τους καθρέφτες να κοιτώ

το άλλο πρόσωπο που σου έλαχε,

μοίρα του τρόμου..

Κι ενώ ήσουν γυναίκα που ποτέ δεν μπόρεσε

να δει ψηλότερα απ’ τον θάνατο- τώρα να ξέρεις:

ο ανεστραμμένος σου εαυτός

ίδιος και απαράλλακτος

με σένα είναι

και σε πονά..

Δες!

Μες το λουτρό που έσκυψες να βρεις

ένα νερό που να ξεπλένει από πάνω σου το ανόσιο αίμα..

(Αντιγράφω

τόσο σκοτάδι από μέσα σου που δεν σε ξέρει

κανείς όσο εγώ ακόμα…)

Κοίταξε μέσα σου τώρα!

6.

Κοίταξε μέσα σου τώρα!

Εκείνο που ανακαλύπτεις να σε κάνει αθώο - σε κάνει

να ζεις ανάποδα:

από τον γέροντα προς το παιδί..

Ανακαλύπτεις

τον εαυτό σου του μέλλοντος.

Εσύ που δεν είσαι σαν όλοι

είσαι κι όμως αυτοί..

Είναι βαθιά

αποτυπωμένοι μέσα σου:

Βλέπεις

μες απ’ τα μάτια τους,

ακούς

από τ’ αυτιά τους,

μιλάς

αρχίζοντας απ’ τα φωνήεντα

που αυτοί αγαπούν.

Ώ ουρανέ!

Βαθιά μου ριζώνεις τις νύχτες

με τ’ άστρα σου..

Κι από το κράτος το αρχαίο των Μυκηνών

έρχονται έρχονται οι ψαλμωδίες σου..

Χρυσά διαδήματα, πόρπες

χρυσές, χιτώνες

πορφυροί, ενώτια

χρυσά-   και η βασίλισσα

που ανέβαινε αγέρωχη τα σκαλοπάτια

προς το παλάτι που άγγιζε τον ουρανό..

Κοιτάζω μέσα μου τώρα..

Ένα πιο μυστικό που ακούγεται σαν την φλογέρα ακόμη

και σήμερα πιο πέρα απ’ τα γύρω

βουνά,

πλανιέται σαν μια σκέψη εξακριβωμένη λευκή 

στον αέρα..

Κάπου θα σφάλλει λες ο χρόνος Αίγισθος! Κάπου

θ’ αρχίσεις να φαντάζεσαι πως είσαι ο Αγαμέμνονας

που ένευσε μεμιάς και όλα σίγησαν-

ακόμη και τα λεύτερα πουλιά!

Οι μισοί δρόμοι της πόλης με τα χαμηλά πεζοδρόμια και τα προνομιούχα δέντρα-

19.

Οι μισοί δρόμοι της πόλης με τα χαμηλά πεζοδρόμια και τα προνομιούχα δέντρα-
οι αξιωματικές μέρες του Ιουνίου στην Ρόδο, πριν
η θάλασσα μεταφραστεί σε γαλάζιο και η αύρα της
θωπεύσει απαλά την στεριά.

Η φασαρία της νύχτας
που οι τουρίστες αγρυπνούν στα μπαράκια πίνοντας
διευρυντικό της συνείδησης αλκοόλ
και βλέπουν
τον κόσμο αλλιώτικο..

Μεταβαλλόμενο σε ένα πεφταστέρι που το κενό του
δεν ποτέ διορθώνεται..

Μέσα μας το τώρα είναι ύστερα και το αύριο
σήμερα που λιποτάχτησε.

Όσο προσπαθούμε να δούμε πίσω από τα σύνορα του βλέμματος, ένα χρώμα
ωχρής ζωής που δεν αναγνώθεις
σωστά.

Ένα αλουμινένιο παραπέτασμα μετά από το ποίημα που σκάρωσες για να κρύψεις
την ευαίσθητή σου πλευρά..

Κι εσύ
επιταχύνεις οδύνες
προς εσένα..

Τα διαφορετικά δέντρα, με την ιταλική επιμονή
να είναι η οργάνωση σύμβολο..

Πωρόλιθοι που σκουριάζουν ευτυχισμένα
μέσα στα χρόνια, αφήνοντας
αυτό το λυσσαλέο σαράκι της οξείδωσης,
όπως γινάτι
να φθείρει οτιδήποτε ο καιρός.

Το απόγεμα μελοποιεί την καρδιά μου!

Πώς δεν το σκέφτηκα; Είμαι
ένας αδαής που στηρίζει επάνω σε αρχαίους κίονες το άλφα του
και το ωμέγα.

Αν θέλω να γυρίσω ξανά
προς το σημείο φωτιά
το μέσα μου, ο ίδιος είμαι
που ήμουν ο έφηβος..

Και χορεύω!

Ευτυχισμένα καλός!

Ρόδος.. 2009 

Ό,τι που λέω μπορεί ν’ ακούγεται αλλόκοτο, εξωπραγματικό.

Ό,τι που λέω μπορεί ν’ ακούγεται αλλόκοτο, εξωπραγματικό.

Ή και να το πιστεύεις με αμφιβολία.

Είναι σαν κάτι που να καταγράφεται σ’ ένα βιβλίο συμβάντων.

Κανείς εκεί δεν είναι όπως πρέπει υπαρκτός.

Ο θεός είναι μύθος- μύθος ο άνθρωπος:

δημιουργίες όλα του μύθου.

Εγώ αποταμιεύω εκμεταλλευόμενος όραση:

ακούραστη, αδηφάγα,

τράπεζα των εικόνων.

Συλλέγω τοξίνες και ταυτόχρονα

ανακαλύπτω θεραπείες για το ‘’εγώ’’ .

Είμαι σαν όλοι:     βασανίζομαι

να συνθέτω μουσικές που στα άρρητα

των ανέμων υπακούνε

όπως σφυρίζουνε μέσα από κοχύλια που ξέβρασε

άδεια μια πεισματάρα θάλασσα.

Και τελικά είναι που μένει για περιουσία μου,

ένα κεφάλι με όνειρα.

Κανένας δεν μπορεί να τα εξηγήσει.

Μένω σαν κέρβερος μπροστά

σε μία πύλη γερασμένων ιδεών..

Εσύ που είσαι βασιλέας του φαιδρού της ζωής- ξέρεις και το αλήθεια βάθος της τραγωδίας της..

90..

Ας με σώσει τώρα κάποιος απ’ αυτήν την εμμονή σαν επιδίωξη να ασκήσω

γοητεία στον ουρανό με λέξεις..

Οι ευθείες τους

προεκτείνονται νοερά

και δεν μπορούνε να φυλακιστούν από γραμματικά σύνορα

που θα περιορίσουνε ακόμα

κάθε ποιητικό που θα ξυπνήσει βάθος..

Μολών λαβέ ωστόσο αυτήν την μοναξιά..

Βρες θάρρος

αν θέλεις να διεκδικήσεις μια πατρίδα άλλων στοχασμών..

Εσύ που είσαι βασιλέας του φαιδρού

της ζωής-

ξέρεις και το αλήθεια βάθος

της τραγωδίας της..

Το σπίτι των υδάτινων αντανακλάσεων

Το σπίτι των υδάτινων αντανακλάσεων

με τους ιβίσκους

στην πίσω αυλή:

Ένα παλάτι των ανέμων που να φύγουν πάλι ήρθαν

μες την θερμοκρασία του Ιουνίου, εφτά

η ώρα το απόγεμα που ο κόσμος

βράζει από καημό και νοσταλγία..

Επάνω στην ταράτσα του ένα κυνηγητό το αεράκι

με τα πεσμένα πλατανόφυλλα.

Σκιές λευκές πετούνε πέρα οι γλάροι.

Ανοίγεται απρόσμενα η δυνατότητα να είναι δεν το είναι..

Ένας επιγραμματικός

άτσαλος, πνευματώδης

ήλιος ποτίζει με χρυσάφι τα φυτά.

(Εγώ να δεις αδιάβαστος που είμαι..

Από ποίημα, από φεγγάρι, από ψυχή-

μόνο να ξέρω ποδοβολητό της θλίψης κατορθώνω..

Όπως να μένω είμαι έγκλειστος στην κάμαρα

που κάποτε μου ναυαγεί κι όπως καράβι

με παρασέρνει στα ενδότερα

μιας θάλασσας κατάθλιψης..)

Ρόδος.. Ιούνιος 2009

είμαι ένας που όλοι, μέσα του, είναι αυτός.

Τι όμορφα που μυρίζει αυτό το επίρρημα της θάλασσας!

Εκεί..

Σαν από αρχαίο θεό σταλμένο-

ποιητικής δοκιμασίας ολονύχτιας το κατόρθωμα..



Να μπορούσα όπως είσαι μακριά μου να σε κάνω να το αφουγκραστείς

όπως μαγνητίζει την σκέψη μου κι αφήνεται

να πέσει μες των λέξεων την σελίδα.



Κάποτε είμαι ένας θηρευτής που έχασε

τα σημάδια του

και χάθηκε σ’ ένα μεγάλο δάσος.



Κάποτε

είμαι ένας που όλοι,

μέσα του, είναι αυτός.



Πολύφωνος και όμως σιωπηλός-

όπως θαυμάζει αυτό το όνειρο αιωνιότητας..

Κάποτε υπήρξα αναγνώστης στο χάρτινο όνειρο της ζωής·

1.


Κάποτε υπήρξα αναγνώστης στο χάρτινο όνειρο της ζωής·
σημείωσα επάνω στην ανθρώπινη μοίρα
πείσματα
που μ’ έκαναν να ξεχωρίσω·
είδα την φωταγωγημένη ψυχή αλλά και την θλιμμένη
ακούμπησα
την κατάθλιψη,
την κατάλαβα-
κι ένιωσα πόσο κάποιος ψάχνει με αγωνία θεό
για να του εκμυστηρευτεί φοβισμένος την αγωνία του.
Πήγα κοντά στον θάνατο-
τον ερμήνευσα
σαν απώτατο δώρο-
μελέτησα την απουσία μου.
Δεν είμαι παρά μια μηχανή που κουρασμένα δουλεύει
αλέθοντας τα φθαρμένα γρανάζια της.
Έφερα την ζωή μου πιο κοντά στην αιμάτινη αλήθεια
κουρδίζοντας με το μεράκι μου της μουσικής
την κεντρομόλο μου
που λες με πάει στο σημείο το ίδιο που ποτέ δε ήμουν.
Κάτι φορές αισθάνομαι συγγένειες με τα νερά
που κυλάνε-
άλλες φορές με τον αέρα.
Μέσα μου γράφει αλλόκοτα όνειρα η ζωή.
Τα βλέπω που όταν ερμηνεύονται
σαν άλλος είναι ο ονειροκρίτης που ήθελα.
Τραγουδώ πάνω στην στέγη του κόσμου:
βιολιστής της πεντάρας.
Πόσο ν’ αξίζει αλήθεια μια μελαγχολία μου;
Και ο θεός μέσα μου πικραμένος..
Δεν είμαι αυτό που ήθελε…
Με κατατρώει επίμονα η φθορά..

Μια σεβάσμια λιπόσαρκη γυναίκα

166.



Μια σεβάσμια λιπόσαρκη γυναίκα

εφτά φορές πιο σοφή από εκείνες που θα υπάρξουν

πίσω απ’ τις οθόνες καταβροχθίζοντας

γνώση τηλεοράσεων:



Έγερνε το φεγγάρι προς την θάλασσα· μιλούσαμε· μου είπε:

‘’Καθένας πληρώνεται με το νόμισμα που επινοεί

για να ξεχρεώνει τους άλλους..’’ Μετά

σιώπησε, την ήπιε η θάλασσα…Κάπου στην Ρόδο..



Κι εγώ το ήξερα ότι η νύχτα θα πέσει φέρνοντας την Άρκτο-

την μέσα και την έξω μας..

είμαι ένας που όλοι, μέσα του, είναι αυτός.

Τι όμορφα που μυρίζει αυτό το επίρρημα της θάλασσας!

Εκεί..

Σαν από αρχαίο θεό σταλμένο-

ποιητικής δοκιμασίας ολονύχτιας το κατόρθωμα..



Να μπορούσα όπως είσαι μακριά μου να σε κάνω να το αφουγκραστείς

όπως μαγνητίζει την σκέψη μου κι αφήνεται

να πέσει μες των λέξεων την σελίδα.



Κάποτε είμαι ένας θηρευτής που έχασε

τα σημάδια του

και χάθηκε σ’ ένα μεγάλο δάσος.



Κάποτε

είμαι ένας που όλοι,

μέσα του, είναι αυτός.



Πολύφωνος και όμως σιωπηλός-

όπως θαυμάζει αυτό το όνειρο αιωνιότητας..

Το σπίτι των υδάτινων αντανακλάσεων

Το σπίτι των υδάτινων αντανακλάσεων

με τους ιβίσκους

στην πίσω αυλή:

Ένα παλάτι των ανέμων που να φύγουν πάλι ήρθαν

μες την θερμοκρασία του Ιουνίου, εφτά

η ώρα το απόγεμα που ο κόσμος

βράζει από καημό και νοσταλγία..

Επάνω στην ταράτσα του ένα κυνηγητό το αεράκι

με τα πεσμένα πλατανόφυλλα.

Σκιές λευκές πετούνε πέρα οι γλάροι.

Ανοίγεται απρόσμενα η δυνατότητα να είναι δεν το είναι..

Ένας επιγραμματικός

άτσαλος, πνευματώδης

ήλιος ποτίζει με χρυσάφι τα φυτά.

(Εγώ να δεις αδιάβαστος που είμαι..

Από ποίημα, από φεγγάρι, από ψυχή-

μόνο να ξέρω ποδοβολητό της θλίψης κατορθώνω..

Όπως να μένω είμαι έγκλειστος στην κάμαρα

που κάποτε μου ναυαγεί κι όπως καράβι

με παρασέρνει στα ενδότερα

μιας θάλασσας κατάθλιψης..)

Ρόδος.. Ιούνιος 2009

Εσύ που είσαι βασιλέας του φαιδρού της ζωής- ξέρεις και το αλήθεια βάθος της τραγωδίας της..

90..

Ας με σώσει τώρα κάποιος απ’ αυτήν την εμμονή σαν επιδίωξη να ασκήσω

γοητεία στον ουρανό με λέξεις..

Οι ευθείες τους

προεκτείνονται νοερά

και δεν μπορούνε να φυλακιστούν από γραμματικά σύνορα

που θα περιορίσουνε ακόμα

κάθε ποιητικό που θα ξυπνήσει βάθος..

Μολών λαβέ ωστόσο αυτήν την μοναξιά..

Βρες θάρρος

αν θέλεις να διεκδικήσεις μια πατρίδα άλλων στοχασμών..

Εσύ που είσαι βασιλέας του φαιδρού

της ζωής-

ξέρεις και το αλήθεια βάθος

της τραγωδίας της..

Ό,τι που λέω μπορεί ν’ ακούγεται αλλόκοτο, εξωπραγματικό.

Ό,τι που λέω μπορεί ν’ ακούγεται αλλόκοτο, εξωπραγματικό.

Ή και να το πιστεύεις με αμφιβολία.

Είναι σαν κάτι που να καταγράφεται σ’ ένα βιβλίο συμβάντων.

Κανείς εκεί δεν είναι όπως πρέπει υπαρκτός.

Ο θεός είναι μύθος- μύθος ο άνθρωπος:

δημιουργίες όλα του μύθου.

Εγώ αποταμιεύω εκμεταλλευόμενος όραση:

ακούραστη, αδηφάγα,

τράπεζα των εικόνων.

Συλλέγω τοξίνες και ταυτόχρονα

ανακαλύπτω θεραπείες για το ‘’εγώ’’ .

Είμαι σαν όλοι:     βασανίζομαι

να συνθέτω μουσικές που στα άρρητα

των ανέμων υπακούνε

όπως σφυρίζουνε μέσα από κοχύλια που ξέβρασε

άδεια μια πεισματάρα θάλασσα.

Και τελικά είναι που μένει για περιουσία μου,

ένα κεφάλι με όνειρα.

Κανένας δεν μπορεί να τα εξηγήσει.

Μένω σαν κέρβερος μπροστά

σε μία πύλη γερασμένων ιδεών..

Κάποτε υπήρξα αναγνώστης στο χάρτινο όνειρο της ζωής·

Κάποτε υπήρξα αναγνώστης στο χάρτινο όνειρο της ζωής·
σημείωσα επάνω στην ανθρώπινη μοίρα
πείσματα
που μ’ έκαναν να ξεχωρίσω·
είδα την φωταγωγημένη ψυχή αλλά και την θλιμμένη
ακούμπησα
την κατάθλιψη,
την κατάλαβα- κι ένιωσα πόσο κάποιος ψάχνει με αγωνία θεό
για να του εκμυστηρευτεί
φοβισμένος την αγωνία του.
Πήγα κοντά στον θάνατο- τον ερμήνευσα
σαν απώτατο δώρο- μελέτησα
την απουσία μου.
Δεν είμαι παρά μια μηχανή που κουρασμένα δουλεύει
αλέθοντας
τα φθαρμένα γρανάζια της.
Έφερα την ζωή μου πιο κοντά στην αιμάτινη αλήθεια
κουρδίζοντας με το μεράκι μου της μουσικής
την κεντρομόλο μου
που λες με πάει στο σημείο το ίδιο που ποτέ δε ήμουν.
Κάτι φορές αισθάνομαι συγγένειες με τα νερά που κυλάνε-
άλλες φορές με τον αέρα.
Μέσα μου γράφει αλλόκοτα όνειρα η ζωή.
Τα βλέπω που όταν ερμηνεύονται σαν άλλος είναι ο ονειροκρίτης που ήθελα.
Τραγουδώ πάνω στην στέγη του κόσμου: βιολιστής της πεντάρας.
Πόσο ν’ αξίζει αλήθεια μια μελαγχολία μου;
Και ο θεός μέσα μου πικραμένος..
Δεν είμαι αυτό που ήθελε…
Με κατατρώει επίμονα η φθορά..

Οι μισοί δρόμοι της πόλης με τα χαμηλά πεζοδρόμια και τα προνομιούχα δέντρα-

19.

Οι μισοί δρόμοι της πόλης με τα χαμηλά πεζοδρόμια και τα προνομιούχα δέντρα-
οι αξιωματικές μέρες του Ιουνίου στην Ρόδο, πριν
η θάλασσα μεταφραστεί σε γαλάζιο και η αύρα της
θωπεύσει απαλά την στεριά.

Η φασαρία της νύχτας
που οι τουρίστες αγρυπνούν στα μπαράκια πίνοντας
διευρυντικό της συνείδησης αλκοόλ
και βλέπουν
τον κόσμο αλλιώτικο..

Μεταβαλλόμενο σε ένα πεφταστέρι που το κενό του
δεν ποτέ διορθώνεται..

Μέσα μας το τώρα είναι ύστερα και το αύριο
σήμερα που λιποτάχτησε.

Όσο προσπαθούμε να δούμε πίσω από τα σύνορα του βλέμματος, ένα χρώμα
ωχρής ζωής που δεν αναγνώθεις
σωστά.

Ένα αλουμινένιο παραπέτασμα μετά από το ποίημα που σκάρωσες για να κρύψεις
την ευαίσθητή σου πλευρά..

Κι εσύ
επιταχύνεις οδύνες
προς εσένα..

Τα διαφορετικά δέντρα, με την ιταλική επιμονή
να είναι η οργάνωση σύμβολο..

Πωρόλιθοι που σκουριάζουν ευτυχισμένα
μέσα στα χρόνια, αφήνοντας
αυτό το λυσσαλέο σαράκι της οξείδωσης,
όπως γινάτι
να φθείρει οτιδήποτε ο καιρός.

Το απόγεμα μελοποιεί την καρδιά μου!

Πώς δεν το σκέφτηκα; Είμαι
ένας αδαής που στηρίζει επάνω σε αρχαίους κίονες το άλφα του
και το ωμέγα.

Αν θέλω να γυρίσω ξανά
προς το σημείο φωτιά
το μέσα μου, ο ίδιος είμαι
που ήμουν ο έφηβος..

Και χορεύω!

Ευτυχισμένα καλός!

Ρόδος.. 2009 

Κάποτε υπήρξα αναγνώστης στο χάρτινο όνειρο της ζωής·

1.


Κάποτε υπήρξα αναγνώστης στο χάρτινο όνειρο της ζωής·
σημείωσα επάνω στην ανθρώπινη μοίρα
πείσματα
που μ’ έκαναν να ξεχωρίσω·
είδα την φωταγωγημένη ψυχή αλλά και την θλιμμένη
ακούμπησα
την κατάθλιψη,
την κατάλαβα-
κι ένιωσα πόσο κάποιος ψάχνει με αγωνία θεό
για να του εκμυστηρευτεί φοβισμένος την αγωνία του.
Πήγα κοντά στον θάνατο-
τον ερμήνευσα
σαν απώτατο δώρο-
μελέτησα την απουσία μου.
Δεν είμαι παρά μια μηχανή που κουρασμένα δουλεύει
αλέθοντας τα φθαρμένα γρανάζια της.
Έφερα την ζωή μου πιο κοντά στην αιμάτινη αλήθεια
κουρδίζοντας με το μεράκι μου της μουσικής
την κεντρομόλο μου
που λες με πάει στο σημείο το ίδιο που ποτέ δε ήμουν.
Κάτι φορές αισθάνομαι συγγένειες με τα νερά
που κυλάνε-
άλλες φορές με τον αέρα.
Μέσα μου γράφει αλλόκοτα όνειρα η ζωή.
Τα βλέπω που όταν ερμηνεύονται
σαν άλλος είναι ο ονειροκρίτης που ήθελα.
Τραγουδώ πάνω στην στέγη του κόσμου:
βιολιστής της πεντάρας.
Πόσο ν’ αξίζει αλήθεια μια μελαγχολία μου;
Και ο θεός μέσα μου πικραμένος..
Δεν είμαι αυτό που ήθελε…
Με κατατρώει επίμονα η φθορά..

Ό,τι που λέω μπορεί ν’ ακούγεται αλλόκοτο, εξωπραγματικό.

Ό,τι που λέω μπορεί ν’ ακούγεται αλλόκοτο, εξωπραγματικό.

Ή και να το πιστεύεις με αμφιβολία.

Είναι σαν κάτι που να καταγράφεται σ’ ένα βιβλίο συμβάντων.

Κανείς εκεί δεν είναι όπως πρέπει υπαρκτός.

Ο θεός είναι μύθος- μύθος ο άνθρωπος:

δημιουργίες όλα του μύθου.

Εγώ αποταμιεύω εκμεταλλευόμενος όραση:

ακούραστη, αδηφάγα,

τράπεζα των εικόνων.

Συλλέγω τοξίνες και ταυτόχρονα

ανακαλύπτω θεραπείες για το ‘’εγώ’’ .

Είμαι σαν όλοι:     βασανίζομαι

να συνθέτω μουσικές που στα άρρητα

των ανέμων υπακούνε

όπως σφυρίζουνε μέσα από κοχύλια που ξέβρασε

άδεια μια πεισματάρα θάλασσα.

Και τελικά είναι που μένει για περιουσία μου,

ένα κεφάλι με όνειρα.

Κανένας δεν μπορεί να τα εξηγήσει.

Μένω σαν κέρβερος μπροστά

σε μία πύλη γερασμένων ιδεών..

Παρατείνεται η διάρκεια του εφήμερου

24.

Παρατείνεται η διάρκεια του εφήμερου και τα λόγια

που είναι σπαθιά, είναι λόγια ποιήματος

που αυτοαναφλέγεται

για να υπάρξει

σαν φλόγας ιδέα.

Το κραυγαλέο εγώ ενός τέτοιου ποιήματος χωρά μόνο

σε ένα λεξιλόγιο δημιουργημένο πριν από χιλιάδες χρόνια, που έχει αθροίσει επικοινωνίες αισθημάτων

πριν γίνει

συμβολικά γραπτό.

Και ξέρω

την καθαρή φύση

ενός λόγου με πιο πολλά νοήματα

απ’ ότι θα μπορούσε να αντέξει

η ίδια η ζωή..

Κάτι φορές κατορθώνω έναν άνεμο δικό μου

66.

Κάτι φορές

κατορθώνω έναν άνεμο δικό μου, έναν άνεμο δημητριακό

που γυροφέρνει μέσα στις άγουρες πεδιάδες, αρχίζοντας

ν’ ακονίζει το ξίφος του..

Στα βαθιά του είναι δύσκολο το φως, είναι

απρόβλεπτος ο ήλιος

σύμμαχος όλων των σκέψεων, βραχμάνος

της περιρρέουσας ερημιάς..

Κάτι φορές κατορθώνω μια λυρική έξαρση

του παράξενου δεδομένου

της ψυχής..

Οσμίζομαι γιασεμιών φαντασίες, ευφράδεια

σελήνης την νύχτα..

Κάτι φορές είναι απόλυτο το σπίτι, δεν σηκώνει

άλλα παράθυρα, κλείνει

κι αυτά που έχει- γίνεται

μνήμα..

Κάτι φορές κατορθώνω μια σημασία του τίποτα

να μου είναι τόσο μα τόσο σημαντική μες τα γραφόμενα,

που ο φτωχός που είμαι

είναι αθώος άνθρωπος και με πολλές

ερμηνείες απλός!