Στρατής Παρέλης, Απαύγασμα

 

ISSUU.COM

Στρατής Παρέλης, Απαύγασμα

Ποιητική συλλογή

https://issuu.com/stratisparelis/docs/_________________________?fbclid=IwAR13j6imlA_OX94bNB8O96tz1Nt9mJXye4E5dNIY0q1xyL5deCvwsbZx5rE

Οκτώβριος φουριόζος..

 

Ζουλιγμένο φρούτο κι Οκτώβριος

Πότε σαπίζει η αίγλη; Μελετώ

σφιχτά τετράγωνα και ολοφύρονται οι Αλήθειες.

Ασύστολα τα παραμύθια με εξουσιάζουνε.

Κινήσεις ακινήτων πραγμάτων και η ψυχή ορμέμφυτο ζητά την σιωπή για να αντέξει

Την μοναξιά της.

Απότομα μας τέλειωσε ο Αύγουστος.

Στον οισοφάγο του φεγγαριού σταμάτησε ένας κόμπος ο Κάιν.

Αυτός που ξέρει από αδερφοσκοτωμό κατάλαβε.

Άμφια θα φορέσω στα άστρα-

Όπως για μία λειτουργία οικουμενική.

Μια αρχαιότητα μες τα γραφτά μου

Συλλαβίζει φθόγγους που δεν είπα-

Προφέρω την ψυχή μου όπως την μετέφρασαν τα κύματα

Της θάλασσας στο λυρικό σου ακρογιάλι…

Με ξεκάρφωτο πόθο!..

Αμερόληπτο πρωινό και Σαββάτο ο ύμνος επιφέρει θρησκεία

και μπουχό ονομάτων σαν ζαλισμένο σμήνος πεταλούδων που ίπτανται μες τον οντά του ουρανού.

Κάπου ήπια ροσόλι εγώ και ευλαβικά εκκλησάκι της προσέλευσης βρήκα να ‘ρθω και να το προσκυνήσω!

Απ’ όλες τις γεωμετρίες λάθος μέτρησα το εμβαδόν του πόθου και ασκήτεψα σε μια τρανή Ομορφιά!

Σάμπως Μαντόνα σάμπως μια θεά

Αρχαία που επάνω στον αφρό περπατά

Των κυμάτων γνώμη έσπειρες καλή

Και γιασεμένια…

Κι όπως σκεφτόμουν το φιλί σου θα με πήρε ο ύπνος

Κάτω από τις καστανιές στο ζουλιγμένο μάγουλο της πέτρας να ονειρευτώ

Πως ήμουν πρίγκιπας και σου τρυγούσα χάδια στο σπαθάτο μεσημέρι που το έσκιαζε ο πόθος!

3.10.2020

Λατρεία στην ύλη…

 

Αν λατρέψεις την ύλη θα σου απιστήσουν τα ουράνια

γι’ αυτό χρειάζεται προσοχή!

Φλογέρα έχει ο ερημίτης και μαζεύει τα νέφη έξω απ’ την σκήτη του.

Όπου μπουρδουκλώνονται τα λόγια, απέφευγε!

Και μήπως θα σου βελάξει ο αμνός και μήπως το πουλί θα σου κελαηδήσει; Αν λατρέψεις την ύλη να ξέρεις πως θα θυσιαστείς ακέραιος-

Σαν ένα τυφλωμένος παλιάτσος που τον ξεπλένει η βροχή στο πιο απόμερο παγκάκι της πλατείας…

1.10.2020

Των αισθημάτων η απόχη…

Ιδρωμένη και φουρτουνιασμένη απ’ τις εξάψεις

Λυγίζεις σαν ένας ίσκιος ισχυρός

Και πας. Στο κορμί σου

Το φθινόπωρο αφήνει μια λεπτή πούδρα

Αισθημάτων που καθαγιάζουν την όψη σου! Φεύγουν

Πληθυντικά τα δευτερόλεπτα

Βραδυφλεγή. Ανοίγουν

τις άλλες πύλες

Εκείνες της φαντασίας και η οσμή σου

είναι γιασεμί και λεβάντα

Βαρύτιμη.

Ζητώ την ζωγραφική να με συνδράμει για να σε ιστορίσω με χρώματα ενώ

Μόνο με λέξεις πιο πολύ τα καταφέρνω˙ κι έτσι

Τελειώνει η αποτυπωμένη ιστορία μου

Μες την ερωτική φωτιά που έφερε ο πόθος για τον πόθο…

Μου αρέσει!

Σχόλιο

Κοινοποίηση

Ύβρις και μόνον…

Εντολές παίρνει ο αέρας από τον ουρανό

Κάθετος ο πόνος κι η λύπη

Στείλε την σκέψη σου μακριά και φτάσε

Το απώτατο ύφος του ηθοποιού Χρόνου

 

Γεννήθηκαν τα λόγια από τις κουβέντες μας και μας

παραξένεψαν κιόλας

 

Μπορεί να ακμάσαμε σε άλλες εποχές, τώρα

προστάζουν ταπεινώσεις οι καιροί

 

Ποιός φείδεται αισθημάτων και ποιός

Προσκυνά των ισχυρών το δρεπάνι;

 

Αιμολάφτες ζητούν και άλλη συντριβή που

δεν αντέχεις

 

Των τσαρλατάνων η χαρά αυτή η οικουμένη

Βοά από αναίσχυντους που δεν φοβούνται τι

Ύβριν διαπράττουν και τι έγκλημα-

 

Κάθετος ο πόνος και η λύπη και

Μια αλληλεγγύη που ζητάω πώς μπροστά μου ολοένα

λες και συντρίβεται!…

 

                              29.9.2020

 

Θηλυκή πλώρη!

Κοντά στην λίμνη χτίστηκες σαν ρίζα θεοτική.

Θηλυκό νέφος ειδή του ανέμου περιρρέουσα

Ομορφιά, που σκέπει την ευδία των χαμηλών

Προσεγγίσεων- κι όταν ακόμη

Η μορφή σου ένα αρχέγονο είναι

Φως που εκλεπτύνεται πάνω στην σμίλη των δέντρων, εκεί

Που η φωνή που αποκτάς έχει αξία

Και τελαλίζει ύμνους τους λατρευτικούς σε όλο

το στερέωμα!

27.9.2020 Αθήνα