Η Ελλάδα…

Η Ελλάδα στροβιλίζεται σαν έντομο ζαλισμένο στο εποχικό πουθενά·

Την εκδικούνται τα χρήματα, την εκδικείται ο ρεαλισμός των ταμείων·

Ο κόσμος της έχει το βάθος του απατηλού-

Κουρδίζεται η Ελλάδα φορέας μιας νοσηρότητας με ιθαγένεια-

Φορτίζει τον ήλιο της ξεπουλώντας τα ζουμερά αγαθά της-

Πολιτεύονται πάνω της οι ατιμώρητοι και όσοι θα τους έπρεπε να ζούνε εξοστρακισμένοι·

Η πατρίδα ζει το εφιαλτικό όνειρο μιας ήττας…

Θερμοκρασίες περιβάλλοντος

Νέα e-κυκλοφορία:
Στρατής Παρέλης, Θερμοκρασίες περιβάλλοντος
ISBN 978-618-82414-4-2

Διαβάζεται δωρεάν

Μεσολόγγι…

Μεσολόγγι κρυφέ κώδικα της πατρίδας
Μεσολόγγι αναγνωσμένε ουρανέ
Έτυχε να τύχεις ή η Τύχη σε διάλεξε;
Μπαρουταποθήκη από αγωνιστές, Ιερή Πόλη
Όπου ο ήλιος κάτι σημαίνει που δεν μοιάζει με τόπο αλλού.
Μεσολόγγι ιστορία της Ιστορίας, μύθε των Μύθων-
Στα στενά σου δρομάκια η επανάσταση το χώμα συγκλόνισε-
Ακούγονται οι λυπημένοι αγωνιστές σου πίσω απ' τις ντάπιες, πίσω από τον Κήπο
Των Ηρώων, στο πρίμο φεγγάρι αποκάτω που λαμπρύνει
τις φωνές τους κι οι φυσιογνωμίες τους μοιάζουν
Αγίων που τους διάλεξε ο Θεός.
Μεσολόγγι πράξη εθνική κραυγαλέα,
Μεσολόγγι κλάμα σιωπηρό, πνιγμένο ακόμα στα στήθια μου,
Μια σελίδα για σένα στην Αιωνιότητα της Ελευθερίας,
Μια σελίδα για σένα στην αποστήθιση του ουρανού..

Η μπαλαρίνα των χρωμάτων…

Σεμνή,    στην τελετή των οργίων

Του χρώματος,   α για χορό

Που κλείνεται σαν σύνορο της εποχής μας,   δασκαλεμένη

Να αψηφάς την ομοούσια δόξα

Της μέρας,    α για χορό

Που δεν τελειώνει,    λατρεύοντας

Τα φοβερά μυστικά σου,   τω τρόπω

Που κι ο έρωτας θέλει,    α για χορό

Δαψιλώς με ψυχή μες την ομοβροντία των ουρανών,   μαινάδα

Κάτω από το βάρος της Απόφασης,   πυρπολημένη

Από του φιλιού την οξύτητα,    α για χορό

Και σου ανήκουν όλα που ανήκεις…

Θέλει η Άνοιξη…

Ιδρωμένες φατρίες εντόμων που βαυκαλίζονται
πάνω από τα ερεθισμένα φυτά,
Τριαντάφυλλα περιώνυμα, πορφυρογέννητα, αντιγραμμένα
Από μια τόλμη του ουρανού,
Ακίνητα που κινούνται τα σπίτια, στις αυλές τους
Οι γλάστρες που βάλνονται να πριμοδοτούν την ευωδία,
Ο θεός χαμηλά, ο θεός με τα ανθρώπινα, καλοβαλμένα χαρακτηριστικά του,
Κι εσύ
Που είσαι ό έρωτας που έχω παντού, η γαλανή
ευδία που χειρίζεται την τάξη του κόσμου…

Ελλάδα…

Οι Αλήθειες που αντέχουν ζουν

διδασκαλικά

σαν να τους πρέπει ο αρχαϊκός εαυτός τους.

Τις ακολουθείς με την αφή, σε

γεμίζουν

όπως και στην υδρία ο οίνος βακχεύει.

Ιέρεια, μετάγγισε το φως,, είναι

πλουραλιστικός πάντα ο θάνατος-

Οι πόλεμοι εργάζονται σαν ύπουλοι οδόντες·-

Ελλάδα,

είναι άξιος ο κλήρος σου, είναι

ασίγαστη η ταπεινή σου φωνή·

Ελλάδα

ασπαζόμαστε το θεϊκό σου μαρτύριο..

Του φωτός…

Στα χρώματα καταφεύγει ο ουρανός κι εσύ αγγίζεις
Την ευφράδεια του δέντρου καθώς ο ήλιος ψηλώνει και δεν μπορεί
Παρά να στέριωσε ο κάθε στίχος.
Πλοιάρια φανταστικά δρομούν κατά πάνω και σε αφήνουν ελεύθερη οι τεταμένες αγκύλες σου.
Από τον ύπνο στον ξύπνο μια απόφαση που δηλώνεται με την γαλήνη.
Και της επαρχίας ο ρυθμός, σινιάλο το 'να σύννεφο με τ' άλλο.
Κάτω από την λιόχαρη επιδερμίδα σου τσιρίζουν τα φωνήεντα του πόθου..

Η Ελλάδα…

Η Ελλάδα στροβιλίζεται σαν έντομο ζαλισμένο στο εποχικό πουθενά·
Την εκδικούνται τα χρήματα, την εκδικείται ο ρεαλισμός των ταμείων·
Ο κόσμος της έχει το βάθος του απατηλού-
Κουρδίζεται η Ελλάδα φορέας μιας νοσηρότητας με ιθαγένεια-
Φορτίζει τον ήλιο της ξεπουλώντας τα ζουμερά αγαθά της-
Πολιτεύονται πάνω της οι ατιμώρητοι και όσοι θα τους έπρεπε να ζούνε εξοστρακισμένοι·
Η πατρίδα ζει το εφιαλτικό όνειρο μιας ήττας…

Απολογιστικό…

Φοβού το ξίφος που κόβει την περηφάνια σου στα τέσσερα
Και στον αέρα να αποτίσεις λιτανείες…
Ηδονές σκορπούν τα λουλούδια σου κι ας
Η πατρίδα θέλησε να ξεχάσει και ξέχασε.. Απαλείφονται
Που λες, οι μνήμες κι οι επαναστάσεις
Με τον καιρό οξειδώνονται· μια φορά
Σου είπα και μου είπες, αλλά όλα λάθος ειπώθηκαν·
Αντιστραφήκανε οι δημοκρατίες σε δικτατορίες κι οι δικτατορίες
Πολλά συμμορφώθηκαν
Με το υφέρπον συμφέρον σου, άπληστε αλήτη. Καμιά
πατρίδα δεν σου κάνει πια. Ξεπουλάς ό,τι σου έχουνε δώσει.
Να δεις που ο ρουφιάνος που είσαι επαναστάτησε
Και έγινε ρακένδυτη προσωπικότητα που τρέφεται με τον εγωισμό της..

Πρόσεχε!

Θα χτιστούν λόγια που ευδοκιμούν μες το χάος,
Εσύ φαντάζεσαι αλλιώς τις αβρότητες,
Έχεις ηφαίστεια
Μέσα σου, έχεις φωτιά
Αλλά παραπλανήθηκες από την φιλαυτία, σαν
Για να γίνεις ρόδο
μ' αγκάθι- πρόσεχε!
Θα συνεχιστεί μέσα στην καρδιά σου ο χειμώνας..

Οργανάκι λαϊκό..

Αλαφροΐσκιωτη όπου δεν μπόρεσα να βρω, περνάς και χάνεσαι

Πίσω από χαρακτήρες που ζητούν ωμά

Την λύτρωσή τους-

Και θέλω τις εκμυστηρεύσεις σου, την εντατική

Σου προσήλωση, την ειλικρινή

Λαίλαπά σου-

Το δίκαιο που συντάσσεις είναι μιας μαργαρίτας

Που την φυλλομετρούν και την ρωτούν για τον έρωτα-

Αλαφροΐσκιωτη όπου δεν μπόρεσα να σε αποστηθίσω, παλλακίδα

Άοκνη χορεύτρια μες τον ναό της Ομορφιάς- κρούεις

Τα όργανα που αποδίδουν μουσικές

Λυρικές- και η ζωή πλάι σου σπίθες βγάζει

Σαν από οργανάκι λαϊκό..

Σαν λυπημένος να πεθάνω…

Ιστορίες που κόβουν, σχέδια
Πάνω σε σχέδια, ρυμοτομίες του σκοταδιού, πολιτικές
Απάτες, κάθιδρος βίος…
Είναι η τάξη που διασαλεύτηκε, ο πόνος
Που απλώνει, η τηλεφωνία που χαλιναγωγεί
Πάθη και εμπνέει πάθη των ερώτων.
Στρεβλό τιποτένιο φωνήεν, κοφτερό
Γεγονός, ακονισμένο λεξιλόγιο, προσφυγικό ανάθεμα.
Πώς γίναμε οι θύτες όλων των εγκλημάτων;
Σου μιλώ, μου μιλάς, ο φωτισμός στο δωμάτιο χαμηλώνει· ντρέπομαι πια και εμένα, ντρέπομαι που αναγκάζομαι να ντρέπομαι, είμαι
Σαν λυπημένος να πεθάνω…

Για να σ' ακολουθώ…

Μέσα σου παλεύουν οι θάλασσες

Μέσα σου επικρατεί ο τεκτονικός αναβρασμός

Σφίγγεις τα μάτια σου- δονούνται οι πλανήτες μου

Ζητώ από τον μύθο σου ένα φιλί που δεν

Αξιολογείται·  είναι πορφυρός ο αόρατος κόσμος σου

Μικραίνω όταν μεγαλώνω και τώρα που μεγάλωσα ξαναμίκρυνα-

Για να σ' ακολουθώ..

Κορίτσι…

Εκεί που ήσουν όμορφη και όμορφα τόνιζες τις συγκυρίες,

Στον καιρό που σε διαβάζει απ' την καλή κι απ' την ανάποδη, ώσπου

Να είσαι μια ποιητική αγωνία που στέκεται με αξιοπρέπεια μες την ριμάδα ζωή,

Δεν χαρίζεσαι κανενός, έχεις ένα κελαρυστό όνομα που μαρτυρά τον λουλουδένιο χαρακτήρα σου,

Κορίτσι της σκέψης μου, αναρριχόμενο μες το μυαλό της Άνοιξης-

Ανταμώνουμε πίσω απ' τα γεγονότα, όταν ο κόσμος φθίνει και μας τυραννά

Το αδιέξοδο του βίου που παιδεύει τις ψυχές μας..

Έρωτας…

Καταγωγή από κρύσταλλο  

και στον αέρα άλλη κληροδοτήθηκε μιλιά·

Τσουλούφι μελαχρινό στην κεφαλή σου,

μάτια μου

μελαχρινά!

ο πόθος

για σένα

γλυκά με πλημμύρισε,

α έρωτα

που με σκλαβώνεις

για να βγει η νύχτα κερδισμένη

σε φιλιά και σε άστρα..

Κόπος…

Στα δάχτυλα το ξύλο φωνάζει· εύθρυπτος πόθος, μπαρουτογεμιστός· στην ακοή, μουσική που εξέχει-

Όλα τα έγχορδα μεταφρασμένα, όλες οι αντοχές

Κουρασμένες- δούλεψα μέχρι πόνο, στον ύπνο μου

Η ρωγμή φέρνει του ονείρου το φως πίσω από το μαξιλάρι μου· α ωραία

Που ένιωσα τον κόπο και που μου απίστησε η ζωή!

Θλίψη…

Κάτι λιανές συγκυρίες, αδιόρατες, εκλεπτυσμένες, που στιλβώνουν τα πράγματα και γεννούν κι άλλα αισθήματα,
Μετέωρες μέσα στην μέρα, κλυδωνίζονται, ήχο βγάζουν
Εύθρυπτο, όπως να τους αφαιρείται
Ο χρόνος ύπαρξης- και
Σταδιακά, ατονούν, όπως για να γίνουν
Ένα τσιγάρο που άναψες και με αυτό το ύφος το στοχαστικό, βλέπεις στ τέλος τα πράγματα
Αλλιώς,, αναζητώντας
Την αληθινή αιτία
Της θλίψης που είχα και είχες..

Ύπνος…

Έκατσα να ακούσω: οι μουριές έπιαναν να γεμίζουν φύλλα· ο Απρίλιος πρόβαλε εμπρός βήμα ταχύ· οι ήχοι όλοι ανοιξιάτικοι· γέμισαν τα ταμπούρλα της μέρας· μίκρυνε ο άνεμος- μεγάλωσε ο ήλιος· δώσε στην μνήμη σου έναυσμα φωτιάς, θνητέ μου που αγάπησες τόσους θεούς· μίλα μου ζωή- αποκοιμήθηκα ανάμεσα στις λεμονιές..

Ευτέλεια…

Συντάχτηκε τόση σιωπή και τόση απουσία
Μες το κενό μεσημέρι, που οι αυλές των σπιτιών άκουσαν την μαντζουράνα της γιαγιάς μου να μοσχοβολά αποκοιμισμένα· και τα πουλιά

Άφησαν να τους ξεφύγει ένας ήχος
Οξύς, από λυρικό πάθος κι ερωτευμένου προσευχή. Μετά

Σημειώσαμε κάτι μικρά στιχάκια στο τσαλακωμένο
Χαρτί που βρέθηκε στην τσέπη μας, όπως
Και κάτι ψιλά που με αυτά ουδέν κι αν ήθελες μπορείς να αγοράζεις..

Μελαχρινή…

Ποιά λαλιά αφήνει τον καιρό αιμόφυρτο και από ποιόν ουρανό

Πίπτουν χελιδόνια ντελικάτα, σαν σφαίρες

Ακαθορίστου νοήματος, ταχεία

Που καθηλώνουν το βλέμμα μου ενώ η ζωή

συνεχίζεται και ενώ

σε φτάνει ποτέ δεν σε φτάνει- γιατί εσύ είσαι

Μια σάλπιγμα που εγείρει τις

Διμοιρίες των λουλουδιών.

Μάχιμες όλες!

Α μελαχρινό φουσάτο των πόθων μου, μάγισσα

Ειμαρμένη- σε φτάνω

Με τον νου μου μονάχα, σε κρατώ

Στην σκέψη μου- και ας μου αφιερώθηκες

Κάτι δυσοίωνα βράδια, όταν

Έσβηναν τα αστέρια και ο θεός μου μιλούσε

Κάτι παράξενες μουσικές..