ΚΕΡΔΩΟΝ ΤΟΥ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ..

Κάτι αγκύλες πλατιές από νερά που μοσχοβολάνε 
ανοίγονται πρωί πρωί και χωρούν

όλη την πλάση· των πουλιών 
οι αποδημητικές καρδιές 
στερεώνουν την μουσική πιο ψηλά·

Βάφεται χρυσαφής ο ουρανός· ένα μειλίχιο 
αεράκι θωπεύει στα χωράφια τα αγκάθια·

όλα τα πάθη συγχωρούνται, όλες οι αδικίες· ξύπνα 
νωρίς και γιόρτασε σ’ αυτό το πανηγύρι

των αισθήσεων· η Παναγία 
διαβαίνει ολόχαρη τα πέρα βουνά-

στο μαντήλι της είναι ιστορισμένος ο ανθρώπινος πόνος·

κοίτα την: έχει καθαρά μάτια και είναι όλων η Μάνα·

την φωνάζουν οι αθώοι αμνοί που μες την χλόη μηρυκάζουν

βοσκώντας ζεστό επουράνιο φως.

Ένας κόκορας φωνάζει δάσκαλος της ανησυχίας,

ένα μοσχαράκι κοιτά τον ήλιο που του χαμογέλασε..

Τόσο απλά θέλησα να τα πω που θ’ απορείτε·

αλλά η ζωγραφική των αισθημάτων 
είναι επιστολή χωρίς βουλοκέρι-

όλα στο τέλος θα φανερωθούν-

θα μείνουμε μόνοι, θα ευτυχίσουν 
όσοι πρυτάνεψαν στην μοναξιά και ξέρουν

πώς να ακούσουν το σιτάρι που θερίστηκε και πώς

μέσα τους 
η κάψα για τον έρωτα συνεχώς μεγαλώνει..

                                        Κως  15.8.2012

Η Ελλάδα πάντα θα είναι η υγεία ενός ονείρου…

Όταν όλα πάρουνε σχήμα θανάτου

Η Ελλάδα θα είναι ένα μπαλκόνι που αντικρίζει καθαρό ουρανό.

Το νερό είναι η έξαψη της γης.

Ρέει παγκοσμίου φήμης ζωογόνο φαινόμενο.                   

Είδα τα ποτάμια που κυλούσαν κάνοντας μαγική την κοιλάδα.

Πυκνά δέντρα έστρωναν τον χορό τους γύρω από την απροσέγγιστη όχθη.

Η Ελλάδα πάντα θα είναι μια όχθη.

Ό,τι ταξίδια μου έδωσε η ζωή

έτσι λαμπρά εικόνες φορτώθηκα.

Νύσταξα ανάμεσα στις ξένες πραγματικότητες.

Με πήρε ο ύπνος ψάχνοντας το επικουρικό της ψυχικής υγείας όνειρο.

Η Ελλάδα πάντα θα είναι η υγεία ενός ονείρου…

                                                             3.6.2012 Βουδαπέστη.

Ποιά είναι η στιγμή της αλήθειας και ποιό το αποταμιευμένο αγαθό

Ποιά είναι η στιγμή της αλήθειας και ποιό το αποταμιευμένο αγαθό

που αφθονεί κι η ψυχή σου το γεύεται σαν μια αχτίδα ήλιο τα μάτια σου;

Ούτε στάλα μην ξεφύγει το φως, ούτε πνοή

μες τα συντρίμμια ο αέρας.

Δαμάζω το άλογο του χρόνου και δοκιμάζω στο ανυπόστατο τις αντοχές μου.

Κάτι ακατόρθωτο που το ξέρουν οι εραστές θέλω και με λόγια δεν λέγεται.

Μια πολύχρωμη απουσία και η υποψία ότι πίσω από κείνα που ξέρουμε

υπάρχουν άλλες μουσικές που θέλουν άλλα ώτα.

Μια μέθοδος γυμνή από προθέσεις μια αυταπάτη που κανόνισε η ουτοπία να υπάρχει.

Βλέπω να συγκεράζουν οι τέχνες του τίποτα λογοκρισία και αναρχίας παρελκόμενα.

Λεξίπους λοιπόν που με το βάδισμα ετούτο βρίσκει την χαρά του.

Δημιουργώ το σκότος της κατάφασης και την λάμψη των φωτεινών αντιρρήσεων.

Να η μπλόφα! Να ζεις σε πείραμα που καταλήγει λάθος

καθώς το αποτέλεσμα της πλάνης σου δεν επιδέχεται μετρήσεις και καταγραφές.

Η ποίηση με ροκανίζει δίχως τέλος.

                                                          Κως 19.8.2012

Ακούγεται ένα ″κρικ″ από κλαδάκια που σπάζουν

Ακούγεται ένα ″κρικ″ από κλαδάκια που σπάζουν κι ο θάνατος είναι πιο κοντά
Ερωτεύεται την νύχτα, φορά τις παντόφλες της
Παίζει με τα πεσμένα βυζιά της.
Η μνήμη επιδίδεται σε γονυκλισίες
Αντίρρηση έχουν τα νυχτολούλουδα να κοιμηθούνε
Αντίρρηση έχουν τα πουλιά να πεθάνουν.
Η ζωή σκηνοθετεί και όλοι εκείνοι οι σπουδαίοι θεατρίνοι
Που ανήκουν στο σόι μας γίνονται θλιβερές μαριονέτες που κουβαλούν ένα άγχος
Να γίνουν όλα σωστά
Πριν σβήσουν τα φώτα της σπουδαίας γιορτής.
Έχω δουλέψει μεροκάματα και μεροκάματα σε μια απάνθρωπη πόλη
Έχω δουλέψει σηκώνοντας τα μανίκια μου
Σηκώνοντας τα ασήκωτα έχω δουλέψει
Φθείροντας τα κόκαλά μου και ξεστομίζοντας πότε πότε και κάποια βρισιά.
Αλλά έφερα ένα φως μέσα μου που οι άλλοι δεν ήξεραν, έφερα
Λόγχη στο όπλο μου της ηθικής
Κι έτσι δικαίως τω λόγω από φωνές αθώων σχηματίστηκα.
Α ανυπαρξία ανθρωπιάς μες τον λαβύρινθο της πόλης, τέλμα
Που βουλιάζουν όλες οι ωραίες καρδιές…
Τουλάχιστον μου έμεινε η ποίηση και το παλιό σακάκι μου να πάω
με την αξιοπρέπεια του πικραμένου στον χειμώνα με μια προσωπική λεβεντιά.

Το να με θυμούνται αύριο

Το να με θυμούνται αύριο
είναι μια ιστορία που αγαπά το εγώ μου·
το να με διαβάζουν αγαπώντας τον τρόπο που μίλησα, το να με ακολουθούν
θέλοντας τα επιγραμματικά αγαθά μου- είναι μια ξιπασιά του εγώ

που την θέλω πανάθεμα…
Αλλά όμως
δεν θα παραχωρήσω τίποτα από την λάμψη των χρωμάτων που τροφοδοτούν την ψυχή μου
και έτσι
ζάμπλουτος
ο φτωχός θα πορεύομαι..
Να τι θέλω αλήθεια: να με σκορπίσει ο αέρας λέξη την λέξη μου
μέσα σε όλες τις καρδιές..

Σαντορίνη…

έργο της Χρυσούλας Μαυροπούλου



Έσταξαν μέλανα θυμό τα δευτερόλεπτα

στο ρολόι της γης

έσπασε τσόφλι το αυγό του τρόμου

η πέτρα γέννησε απρόσκοπτη θύελλα

θρυλικές θάλασσες γεννήσανε αύρες

πιο κοντά στο κονάκι του πόντου.

Ο αυτοκρατορικός ήλιος μαστίγωσε το πέλαγο

με πορφυρή φωτοχυσία

Τόσο ύψος τόσος θάνατος

τόση προσμονή τόση εγκατάλειψη

η μέρα έγειρε αβέβαιη κατανοτιά.

Μελανό γινάτι θεού που κοχλάζει

ψυχή αψιά

ένα πετροχελίδονο

αφήνει σώα τα μωρά του

στου γεροΠοσειδώνα την γενειάδα-

Καταβυθίζονται οι σβιλάδες των ανέμων

μες την κοιλιά της θάλασσας

κι αναγεννώνται

πενταπλάσιες

στο δυναμόμετρο της άνοιξης-

Αναμερίζουνε πειθήνια τα νερά

να βρει εστία ο μακρινός Προφήτης..

Ανταλλάσω τον θρύλο σου μ’ έναν μύθο αρχαίο

ζεύω την λάβα σου στο αλέτρι των αρχαιολόγων

τινάζω την παμπάλαια σκόνη σου

πάνω στις άγραφες σελίδες μου, υπομένω

την θλίψη των βράχων σου

αδηφάγα ορθώνεσαι

πάνω από τα κύμβαλα της μέρας

να διαβείς με βήμα εξουσιαστικό

την μέγγενη των εποχών που σ’ εγκλωβίζουν.

Συσκεπτόμενη μες την αυγή του πελάγου

με γλάρους εξουσιαστές

αινιγματική είσαι σαν κοχύλι

που δεν λειάνθηκε ακόμη και δεν έπαιξε

τον στιλπνό ολοστρόγγυλο ρόλο του..

Εθελούσια θυσιάζοντας πλάτος

αποκόμισες οφέλη ηλιοβασιλέματος

ναυαγισμένη μες την θάλασσα που περισπάται

απ’ του ουρανού την ζήλια..

Ποτέ δεν πάτησα τους όρκους μου

ποτέ δεν παρέκλινα απ’ την ευθεία ματιά

μέσα μου αναστήθηκες ηφαιστειακό κέρας

που ξεσηκώνει αντιρρήσεις

καυτή και αγέρωχη

με μνήμη που ζητάει τα ρέστα

απ' το ταμείο του εφησυχασμού.

Πάλι εκεί που σε γονάτισε ο καημός της λάβας είσαι

κουρντίζεις την κιθάρα των ανέμων

μισοφαγωμένη από την λαίλαπα του κρατήρα σου.

Εκεί που είδα την χρυσόμυγα να πιπιλάει τα ζουμερά μεριά σου

και μετά είδα το ατσάλι της θάλασσας να σκίζει

πρωραίο αιδοίο της οικουμενικής Μεσογείου.

Ο γκρεμός της νοτιοανατολικής πλαγιάς σου

φοράει το μπανιερό του και βουτάει

στα βαθιά

που ο ήλιος

δαγκώνει την επιδερμίδα σου

και τα ·μη· σου κάνει ·άντε προχώρα·

επάνω στον αφρό που γαργαλάει

τα ακρογιάλια σου-

Σκάνε πυροτεχνήματα του γέλιου σου

λιγωμένα-

στο αντιμόνιο της αναπνοής σου

ευδοκιμούν λίθου τομάρια..




9.7.2012

Μελτεμάκι του Αυγούστου ανεβάζει την θάλασσα ως την έκπληξη!

Μελτεμάκι του Αυγούστου ανεβάζει την θάλασσα ως την έκπληξη!
Συντονισμένη με τον ήλιο θάλασσα
Νησί φρέσκων κυμάτων και απέθαντης γαλήνης
Τεντωμένο μες το Αιγαίο σαν καρπός που ωρίμασε
Τέμνεται από τα κοπίδια των ανέμων.
Ρήσεις πελάγου κάνουνε τρωτό το σώμα του
Στο κούτελο του περπατά ο πετροκάβουρας
Νυσταλέος γυμνοπόδης μπερμπάντης.
Πανέτοιμες παραλίες για ανέτοιμους λουόμενους αποδίδουν τιμές δροσιάς στο μαυρισμένο σώμα της κοπέλας με το τατουάζ του αδίστακτου σκορπιού λιγάκι πάνω απ’ το μπικίνι.
Για το γυμνασμένο σώμα της γράφουνε ραψωδία οι κοιλιακοί.
Η άμμος καίει.
Το νερό ζώνει το σώμα μου και οι αισθήσεις όλες σαν χορδές μιας λύρας
Παίζουν μουσική βαθυκύανη και μ’ ήλιο φλομωμένη.
Η Κως γιορτάζει αμετροέπεια των επιφωνημάτων!

Σαντορίνη…

έργο της Χρυσούλας Μαυροπούλου




Έσταξαν μέλανα θυμό τα δευτερόλεπτα

στο ρολόι της γης

έσπασε τσόφλι το αυγό του τρόμου

η πέτρα γέννησε απρόσκοπτη θύελλα

θρυλικές θάλασσες γεννήσανε αύρες

πιο κοντά στο κονάκι του πόντου.

Ο αυτοκρατορικός ήλιος μαστίγωσε το πέλαγο

με πορφυρή φωτοχυσία

Τόσο ύψος τόσος θάνατος

τόση προσμονή τόση εγκατάλειψη

η μέρα έγειρε αβέβαιη κατανοτιά.

Μελανό γινάτι θεού που κοχλάζει

ψυχή αψιά

ένα πετροχελίδονο

αφήνει σώα τα μωρά του

στου γεροΠοσειδώνα την γενειάδα-

Καταβυθίζονται οι σβιλάδες των ανέμων

μες την κοιλιά της θάλασσας

κι αναγεννώνται

πενταπλάσιες

στο δυναμόμετρο της άνοιξης-

Αναμερίζουνε πειθήνια τα νερά

να βρει εστία ο μακρινός Προφήτης..

Ανταλλάσω τον θρύλο σου μ’ έναν μύθο αρχαίο

ζεύω την λάβα σου στο αλέτρι των αρχαιολόγων

τινάζω την παμπάλαια σκόνη σου

πάνω στις άγραφες σελίδες μου, υπομένω

την θλίψη των βράχων σου

αδηφάγα ορθώνεσαι

πάνω από τα κύμβαλα της μέρας

να διαβείς με βήμα εξουσιαστικό

την μέγγενη των εποχών που σ’ εγκλωβίζουν.

Συσκεπτόμενη μες την αυγή του πελάγου

με γλάρους εξουσιαστές

αινιγματική είσαι σαν κοχύλι

που δεν λειάνθηκε ακόμη και δεν έπαιξε

τον στιλπνό ολοστρόγγυλο ρόλο του..

Εθελούσια θυσιάζοντας πλάτος

αποκόμισες οφέλη ηλιοβασιλέματος

ναυαγισμένη μες την θάλασσα που περισπάται

απ’ του ουρανού την ζήλια..

Ποτέ δεν πάτησα τους όρκους μου

ποτέ δεν παρέκλινα απ’ την ευθεία ματιά

μέσα μου αναστήθηκες ηφαιστειακό κέρας

που ξεσηκώνει αντιρρήσεις

καυτή και αγέρωχη

με μνήμη που ζητάει τα ρέστα

απ' το ταμείο του εφησυχασμού.

Πάλι εκεί που σε γονάτισε ο καημός της λάβας είσαι

κουρντίζεις την κιθάρα των ανέμων

μισοφαγωμένη από την λαίλαπα του κρατήρα σου.

Εκεί που είδα την χρυσόμυγα να πιπιλάει τα ζουμερά μεριά σου

και μετά είδα το ατσάλι της θάλασσας να σκίζει

πρωραίο αιδοίο της οικουμενικής Μεσογείου.

Ο γκρεμός της νοτιοανατολικής πλαγιάς σου

φοράει το μπανιερό του και βουτάει

στα βαθιά

που ο ήλιος

δαγκώνει την επιδερμίδα σου

και τα ·μη· σου κάνει ·άντε προχώρα·

επάνω στον αφρό που γαργαλάει

τα ακρογιάλια σου-

Σκάνε πυροτεχνήματα του γέλιου σου

λιγωμένα-

στο αντιμόνιο της αναπνοής σου

ευδοκιμούν λίθου τομάρια..




9.7.2012

Η μοντέρνα τέχνη των δακρύων..

Ο υπνοβάτης νάρκισσος ακολουθεί τα αμαξάκια με τα άλογα και έρχεται στην παραλία δίπλα στο παλιό λιμάνι που τα ιστιοφόρα

κεντούν τον ουρανό σαν με βελόνες ξύλινες καλοακονισμένες.

Τα άστρα αυξάνουν σε συναγωγή για προσευχή.

Τα μεσάνυχτα η παράγραφος των κυμάτων είναι θρησκεία

που κάνει να τρέμουν από φόβο οι αδαείς συμπολίτες του ύπνου.

Νανουρίζονται τα ορθόβουλα πλοία και συντελούνται οι μαγείες των φωτεινών

δυνάμεων της ψυχής..

Οι γυναίκες δακρύζουν σε μια σύγχρονη εκδοχή του μύθου της παλιάς πολιορκίας

και μες τις αγκαλιές τους κρατούν μωρά που πίνουν γάλα θεϊκό.

Η Δευτέρα έρχεται πίσω από τα ηχηρά μπαλκόνια

Η Δευτέρα έρχεται πίσω από τα ηχηρά μπαλκόνια

Των πολιτικών και δεν σημαίνει πια τίποτα

Ουσιαστικό -μόνο μια θλίψη

Για τις αξίες που χάθηκαν.

Ντόμπρα απευθύνσου στης ιστορίας τον δραγουμάνο·

Αν δεν μεταφραστεί σε λόγια το θάρρος σου

Θα σήπεσαι ανάμεσα σε τσόφλια αυγών που για να μείνουν τζούφια εκκολάφτηκαν.

Ίσως και μες από την ποίηση να πρέπει πια να τα κοιτάξουμε όλα διαφορετικά- αλλάζει βλέπεις το τιμόνι.

Ερωτοτροπούν με την σκληρότητα οι εποχές

Δημοκρατικές αντιφάσεις γυρίζουν λάθος να σε οδηγεί η πυξίδα

Η κλεψύδρα μετρά τον χρόνο παραγεμισμένο της κατάθλιψης ουφ

Κι η γλώσσα μου,

ακόμη κι αυτή που την φρόντιζω η γλώσσα μου

Είναι ένα σάπιο μήλο που σκουλήκιασε και σε προδίδει ο λιλιπούτειος  όφις του..

                                                                                          2012

Η μοντέρνα τέχνη των δακρύων..

Ο υπνοβάτης νάρκισσος ακολουθεί τα αμαξάκια με τα άλογα και έρχεται στην παραλία δίπλα στο παλιό λιμάνι που τα ιστιοφόρα

κεντούν τον ουρανό σαν με βελόνες ξύλινες καλοακονισμένες.

Τα άστρα αυξάνουν σε συναγωγή για προσευχή.

Τα μεσάνυχτα η παράγραφος των κυμάτων είναι θρησκεία

που κάνει να τρέμουν από φόβο οι αδαείς συμπολίτες του ύπνου.

Νανουρίζονται τα ορθόβουλα πλοία και συντελούνται οι μαγείες των φωτεινών

δυνάμεων της ψυχής..

Οι γυναίκες δακρύζουν σε μια σύγχρονη εκδοχή του μύθου της παλιάς πολιορκίας

και μες τις αγκαλιές τους κρατούν μωρά που πίνουν γάλα θεϊκό.

Σαντορίνη…

έργο της Χρυσούλας Μαυροπούλου

Έσταξαν μέλανα θυμό τα δευτερόλεπτα
στο ρολόι της γης
έσπασε τσόφλι το αυγό του τρόμου
η πέτρα γέννησε απρόσκοπτη θύελλα
θρυλικές θάλασσες γεννήσανε αύρες
πιο κοντά στο κονάκι του πόντου.
Ο αυτοκρατορικός ήλιος μαστίγωσε το πέλαγο
με πορφυρή φωτοχυσία
Τόσο ύψος τόσος θάνατος
τόση προσμονή τόση εγκατάλειψη
η μέρα έγειρε αβέβαιη κατανοτιά.
Μελανό γινάτι θεού που κοχλάζει
ψυχή αψιά
ένα πετροχελίδονο
αφήνει σώα τα μωρά του
στου γεροΠοσειδώνα την γενειάδα-
Καταβυθίζονται οι σβιλάδες των ανέμων
μες την κοιλιά της θάλασσας
κι αναγεννώνται
πενταπλάσιες
στο δυναμόμετρο της άνοιξης-
Αναμερίζουνε πειθήνια τα νερά
να βρει εστία ο μακρινός Προφήτης..
Ανταλλάσω τον θρύλο σου μ’ έναν μύθο αρχαίο
ζεύω την λάβα σου στο αλέτρι των αρχαιολόγων
τινάζω την παμπάλαια σκόνη σου
πάνω στις άγραφες σελίδες μου, υπομένω
την θλίψη των βράχων σου
αδηφάγα ορθώνεσαι
πάνω από τα κύμβαλα της μέρας
να διαβείς με βήμα εξουσιαστικό
την μέγγενη των εποχών που σ’ εγκλωβίζουν.
Συσκεπτόμενη μες την αυγή του πελάγου
με γλάρους εξουσιαστές
αινιγματική είσαι σαν κοχύλι
που δεν λειάνθηκε ακόμη και δεν έπαιξε
τον στιλπνό ολοστρόγγυλο ρόλο του..
Εθελούσια θυσιάζοντας πλάτος
αποκόμισες οφέλη ηλιοβασιλέματος
ναυαγισμένη μες την θάλασσα που περισπάται
απ’ του ουρανού την ζήλια..
Ποτέ δεν πάτησα τους όρκους μου
ποτέ δεν παρέκλινα απ’ την ευθεία ματιά
μέσα μου αναστήθηκες ηφαιστειακό κέρας
που ξεσηκώνει αντιρρήσεις
καυτή και αγέρωχη
με μνήμη που ζητάει τα ρέστα
απ' το ταμείο του εφησυχασμού.
Πάλι εκεί που σε γονάτισε ο καημός της λάβας είσαι
κουρντίζεις την κιθάρα των ανέμων
μισοφαγωμένη από την λαίλαπα του κρατήρα σου.
Εκεί που είδα την χρυσόμυγα να πιπιλάει τα ζουμερά μεριά σου
και μετά είδα το ατσάλι της θάλασσας να σκίζει
πρωραίο αιδοίο της οικουμενικής Μεσογείου.
Ο γκρεμός της νοτιοανατολικής πλαγιάς σου
φοράει το μπανιερό του και βουτάει
στα βαθιά
που ο ήλιος
δαγκώνει την επιδερμίδα σου
και τα ·μη· σου κάνει ·άντε προχώρα·
επάνω στον αφρό που γαργαλάει
τα ακρογιάλια σου-
Σκάνε πυροτεχνήματα του γέλιου σου
λιγωμένα-
στο αντιμόνιο της αναπνοής σου
ευδοκιμούν λίθου τομάρια..

9.7.2012

Το να με θυμούνται αύριο

Το να με θυμούνται αύριο
είναι μια ιστορία που αγαπά το εγώ μου·
το να με διαβάζουν αγαπώντας τον τρόπο που μίλησα, το να με ακολουθούν
θέλοντας τα επιγραμματικά αγαθά μου- είναι μια ξιπασιά του εγώ


που την θέλω πανάθεμα…
Αλλά όμως
δεν θα παραχωρήσω τίποτα από την λάμψη των χρωμάτων που τροφοδοτούν την ψυχή μου
και έτσι
ζάμπλουτος
ο φτωχός θα πορεύομαι..
Να τι θέλω αλήθεια: να με σκορπίσει ο αέρας λέξη την λέξη μου
μέσα σε όλες τις καρδιές..

Ροντάρω την μηχανή σου κοινωνία

Ροντάρω την μηχανή σου κοινωνία

επικουρικά πάθη αφήνουν γυμνό τον νου μου να πλεύσει  γι’ αλλού

αλλά δεν με παραπλανάς πια τώρα- απόχτησα κρίση

και τονίζω το άλφα σου ως το απώτατο ωμέγα

Κατακρημνίζω τους αριθμούς της δόλιας συμπεριφοράς σου

είμαι ο λαός που αντιστέκεται

είμαι ο λαός που στην δικαιοσύνη ελπίζει

των φτωχών

Δεν είμαι φιγούρα λόγιων ματαιόδοξων που κορδακίζουν

είμαι αντιρρησίας στα πραχθέντα σου

και θέλω να επιβάλω ηθική που να λαμποκοπά

Βλέπεις αυτός που σκλάβωσε σκλάβωσε

στον υπερθετικό τους ανθρώπους

κι ήρθε η ώρα των ανατινάξεων

η ώρα που οι βουρλισμένοι θέλουνε το δίκιο τους

και που γι’ αυτό μπορούν να πεθαίνουν

Νέα οράματα ζητώ, ακολουθώ ελευθερία κατόπι

και απ’ των λέξεων την φωνή

φτάνω στον ουρανό της οικουμένης..

                                                                           2012

Να μην δειλιάζεις, να μιλάς, να αντιδράς, να γενναιώνεσαι!

Τα πάντα να στενεύουν κι εσύ να παραμένεις ευνοϊκός δέσποτας που μοιράζει
τον κλήρο της ιδέας σωστά και με ρυθμό απ’ τα επουράνια.
Να μην ακούγεσαι κι ας φωνάζεις.
Να σπαρταράς σαν ψάρι μαγκωμένο στο αγκίστρι του πάθους
και ο Σκοπός σου να είναι ο Μέγας Σκοπός.
Οι ποιητές αλφαδιάζουν τα λόγια και κατανοούν την αρχέγονη θέση
που δονεί την σιωπή ως να γεννήσει τρανταχτή καταιγίδα.
Να μην δειλιάζεις, να μιλάς, να αντιδράς, να γενναιώνεσαι!

Έγραψα ξοφλώντας το χρέος μου

Το σμυρίγδι δεν κουράζεται, γδύνει τα πράγματα απ’ το λούστρο τους και απομένουν
απροστάτευτα και χωρίς ματαιοδοξίες συνόλου.

Κι ακονίζω ένα μαχαίρι ίσα να φοβίσω την θλίψη από μένα ν’ απέχει.

Έγραψα ξοφλώντας το χρέος μου να πω την αλήθεια
των λουλουδιών και των έντιμων που τόσο σιωπάνε.

Η νύχτα με βρίσκει έφηβο που χάραξε στο μπράτσο του
όπως οι ναυτικοί σύμβολα τόσα.

Με τα λίγα είπα πολλά και τα πολλά με κατέκαυσαν.
Ταξίδεψε σε όλους γλυκό μου αντίο!

Αν η μέρα σπάσει την νομοτέλεια των πραγμάτων

Αν η μέρα σπάσει την νομοτέλεια των πραγμάτων
τα ξερά κλαδιά των δέντρων θα φιλοξενήσουν χιλιάδες άστεγα πουλιά
που ζουν περιπέτειες των ανέμων.
Ο ήλιος θα χαμογελάσει τριγύρω κι η θάλασσα θα είναι επιγραμματική.
Τα παιδιά θα ξυπνήσουν με το όνειρο ακόμη στα μάτια..
Μια μουσική απόκοσμη θα χυθεί πάνω από την βλάστηση που θωπεύει ο αέρας
και θα φρίξουν από έρωτα οι βελανιδιές.
Το νερό θα συλλαβίσει επί γης ειρήνη.
Η γλώσσα θα μιληθεί αλλιώς και θα δείξει τα τόσα προικιά της.
Όλα που ξέρω θα θάλλουν μες σε μία ευτυχισμένη στιγμή.
Ο Χρόνος θα επικυρώσει την βουλή της αιωνιότητας να σαρκωθεί..
Ένα κλάμα μωρού θα συνεφέρει τις μανάδες
που θα αφήσουν τον ύπνο τους πλάι σ’ εκείνον τον στηθόδεσμο που έγινε
όλο το βράδυ συλλαβή των ερώτων..

Μελτεμάκι του Αυγούστου ανεβάζει την θάλασσα ως την έκπληξη!

Μελτεμάκι του Αυγούστου ανεβάζει την θάλασσα ως την έκπληξη!
Συντονισμένη με τον ήλιο θάλασσα
Νησί φρέσκων κυμάτων και απέθαντης γαλήνης
Τεντωμένο μες το Αιγαίο σαν καρπός που ωρίμασε
Τέμνεται από τα κοπίδια των ανέμων.
Ρήσεις πελάγου κάνουνε τρωτό το σώμα του
Στο κούτελο του περπατά ο πετροκάβουρας
Νυσταλέος γυμνοπόδης μπερμπάντης.
Πανέτοιμες παραλίες για ανέτοιμους λουόμενους αποδίδουν τιμές δροσιάς στο μαυρισμένο σώμα της κοπέλας με το τατουάζ του αδίστακτου σκορπιού λιγάκι πάνω απ’ το μπικίνι.
Για το γυμνασμένο σώμα της γράφουνε ραψωδία οι κοιλιακοί.
Η άμμος καίει.
Το νερό ζώνει το σώμα μου και οι αισθήσεις όλες σαν χορδές μιας λύρας
Παίζουν μουσική βαθυκύανη και μ’ ήλιο φλομωμένη.
Η Κως γιορτάζει αμετροέπεια των επιφωνημάτων!

Σαντορίνη…

έργο της Χρυσούλας Μαυροπούλου



Έσταξαν μέλανα θυμό τα δευτερόλεπτα
στο ρολόι της γης
έσπασε τσόφλι το αυγό του τρόμου
η πέτρα γέννησε απρόσκοπτη θύελλα
θρυλικές θάλασσες γεννήσανε αύρες
πιο κοντά στο κονάκι του πόντου.
Ο αυτοκρατορικός ήλιος μαστίγωσε το πέλαγο
με πορφυρή φωτοχυσία
Τόσο ύψος τόσος θάνατος
τόση προσμονή τόση εγκατάλειψη
η μέρα έγειρε αβέβαιη κατανοτιά.
Μελανό γινάτι θεού που κοχλάζει
ψυχή αψιά
ένα πετροχελίδονο
αφήνει σώα τα μωρά του
στου γεροΠοσειδώνα την γενειάδα-
Καταβυθίζονται οι σβιλάδες των ανέμων
μες την κοιλιά της θάλασσας
κι αναγεννώνται
πενταπλάσιες
στο δυναμόμετρο της άνοιξης-
Αναμερίζουνε πειθήνια τα νερά
να βρει εστία ο μακρινός Προφήτης..
Ανταλλάσω τον θρύλο σου μ’ έναν μύθο αρχαίο
ζεύω την λάβα σου στο αλέτρι των αρχαιολόγων
τινάζω την παμπάλαια σκόνη σου
πάνω στις άγραφες σελίδες μου, υπομένω
την θλίψη των βράχων σου
αδηφάγα ορθώνεσαι
πάνω από τα κύμβαλα της μέρας
να διαβείς με βήμα εξουσιαστικό
την μέγγενη των εποχών που σ’ εγκλωβίζουν.
Συσκεπτόμενη μες την αυγή του πελάγου
με γλάρους εξουσιαστές
αινιγματική είσαι σαν κοχύλι
που δεν λειάνθηκε ακόμη και δεν έπαιξε
τον στιλπνό ολοστρόγγυλο ρόλο του..
Εθελούσια θυσιάζοντας πλάτος
αποκόμισες οφέλη ηλιοβασιλέματος
ναυαγισμένη μες την θάλασσα που περισπάται
απ’ του ουρανού την ζήλια..
Ποτέ δεν πάτησα τους όρκους μου
ποτέ δεν παρέκλινα απ’ την ευθεία ματιά
μέσα μου αναστήθηκες ηφαιστειακό κέρας
που ξεσηκώνει αντιρρήσεις
καυτή και αγέρωχη
με μνήμη που ζητάει τα ρέστα
απ' το ταμείο του εφησυχασμού.
Πάλι εκεί που σε γονάτισε ο καημός της λάβας είσαι
κουρντίζεις την κιθάρα των ανέμων
μισοφαγωμένη από την λαίλαπα του κρατήρα σου.
Εκεί που είδα την χρυσόμυγα να πιπιλάει τα ζουμερά μεριά σου
και μετά είδα το ατσάλι της θάλασσας να σκίζει
πρωραίο αιδοίο της οικουμενικής Μεσογείου.
Ο γκρεμός της νοτιοανατολικής πλαγιάς σου
φοράει το μπανιερό του και βουτάει
στα βαθιά
που ο ήλιος
δαγκώνει την επιδερμίδα σου
και τα ·μη· σου κάνει ·άντε προχώρα·
επάνω στον αφρό που γαργαλάει
τα ακρογιάλια σου-
Σκάνε πυροτεχνήματα του γέλιου σου
λιγωμένα-
στο αντιμόνιο της αναπνοής σου
ευδοκιμούν λίθου τομάρια..

9.7.2012

Ακούγεται ένα ″κρικ″ από κλαδάκια που σπάζουν

Ακούγεται ένα ″κρικ″ από κλαδάκια που σπάζουν κι ο θάνατος είναι πιο κοντά
Ερωτεύεται την νύχτα, φορά τις παντόφλες της
Παίζει με τα πεσμένα βυζιά της.
Η μνήμη επιδίδεται σε γονυκλισίες
Αντίρρηση έχουν τα νυχτολούλουδα να κοιμηθούνε
Αντίρρηση έχουν τα πουλιά να πεθάνουν.
Η ζωή σκηνοθετεί και όλοι εκείνοι οι σπουδαίοι θεατρίνοι
Που ανήκουν στο σόι μας γίνονται θλιβερές μαριονέτες που κουβαλούν ένα άγχος
Να γίνουν όλα σωστά
Πριν σβήσουν τα φώτα της σπουδαίας γιορτής.
Έχω δουλέψει μεροκάματα και μεροκάματα σε μια απάνθρωπη πόλη
Έχω δουλέψει σηκώνοντας τα μανίκια μου
Σηκώνοντας τα ασήκωτα έχω δουλέψει
Φθείροντας τα κόκαλά μου και ξεστομίζοντας πότε πότε και κάποια βρισιά.
Αλλά έφερα ένα φως μέσα μου που οι άλλοι δεν ήξεραν, έφερα
Λόγχη στο όπλο μου της ηθικής
Κι έτσι δικαίως τω λόγω από φωνές αθώων σχηματίστηκα.
Α ανυπαρξία ανθρωπιάς μες τον λαβύρινθο της πόλης, τέλμα
Που βουλιάζουν όλες οι ωραίες καρδιές…
Τουλάχιστον μου έμεινε η ποίηση και το παλιό σακάκι μου να πάω
με την αξιοπρέπεια του πικραμένου στον χειμώνα με μια προσωπική λεβεντιά.