ΧΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΜΕΛΩΔΙΚΩΝ ΛΕΞΕΩΝ..,

   

17.

Σ’ αυτές τις μέρες, σε όλες τις μέρες

ήταν ένας θεός που λιγόστευε

σιγά-σιγά

χάνοντας την παντοδυναμία του.

Γινόταν ένα μωρό

κακομαθημένο

ή

ένα διαβολάκι

που δεν του χάλαγαν χατίρι οι καιροί-

γινόταν

ιδιότροπο-

τα ‘θελε όλα δικά του,

τα ‘παιρνε

όλα δικά του..

                                                               1981

ΚΑΤΑΓΩΓΗ.

Είμαι μέσα στο καλογυαλισμένο, μαύρο παπούτσι της νύχτας.

Φοράω κατάσαρκα

τόσους αιώνες ελληνικής μιλιάς.

Γράφω με το αίμα της συμπυκνωμένης ετούτης ώρας

που ποδηγετεί

στον ορίζοντα της γεωμετρίας της

τον αρχαίο χρόνο της γης μου.

Στην μυστική αφθονία του σκοταδιού

προβάλλει ο φθόγγος της αυγής.

Έρχεται ο ήλιος με το αγέρωχο πρόσωπο·

γνωρίζω το ύφος της Παρασκευής αυτής

που κρατιέται απ’ το κοτσάνι

του δέντρου της εβδομάδας.

Στο βάθος της γόνιμης γης

ο καρπός σταλάζει το μέλι του.

Αρχίζει η πορεία του προς τα πάνω.

Από πού αρχίζει η ποίηση παρά από τούτο το μένος

που μνημονεύει ο Όμηρος για τους αιώνες;

Κι οι παππούδες μου κληροδοτούν στους σκοτεινούς μου γονείς

την λυρική άνοιξη στο νησί της Σαπφώς!

Νιώθω την καθαρή μυσταγωγία του Ορφικού λόγου!

Βρίσκομαι ταυτόχρονα στο παρελθόν μου και

στο παρελθόν όλης της ιστορίας!

Πρόγονοι παραβγαίνοντας στα μουσικά, παίζοντας λύρα·

βάζοντας το αυτί στην γη ν’ ακούσουν

την φλέβα του νερού, την μυστική συνάντηση

της φύσης με του ανθρώπου

το αξεδίψαστο..

Οι ποταμοί στεγνώνουν μες τις φλέβες μου.

Ξέρω το ορμητικό τους κύλισμα

μέσα στα χωματένια σπλάχνα μου.

Είμαι στο πρώτο διασκεδαστικό παιχνίδι

του ποιητή με τις λέξεις..

                                                                21.10.1983  Ζούμπερι

ΔΕΛΦΟΙ…

Βασανισμένο μυστικό της ανοιξιάτικης ανθοφορίας

κυριαρχούμενο από τις μεταδοτικότητες των χρυσαφένιων ηλιαχτίδων.

Σε αγγίζουν οι ρίζες του νερού, σε σκουντούν

οι ριπές του ανέμου.

Στέκεσαι στην αινιγματική σκαλωσιά της φασολιάς που σκαρφαλώνει

στον ουρανό

σαν παραμύθι..

Στους Δελφούς άρχισε ο χρησμός σαν όνειρο.

Ο Απόλλωνας δάγκωσε τα χείλη

γλυκά

μην θέλοντας να ξεστομίσει

τα δύσκολα.

Οι μυρωδιές μαγιάτικων ανθών

μ’ έφεραν σ’ έναν κόσμο μ’ αναθήματα.

Λευκά περιστέρια φτεράκισαν

ελεύθερα μέσα στον λαγαρό αέρα

που ήθελε

την αρχαιότροπη μουσική του!

Δεν μου αποκρίθηκε η Πυθία·

οι θεοί δεν άκουσαν τις απορίες μου·

ανέβηκα όλον τον ανήφορο ψάχνοντας την προγονική λαλιά,

συγκλονισμένος μέσα στα απομεινάρια

των αφιερωμένων θησαυρών·

έφτασα στο στάδιο αποκαμωμένος·

κάθισα στην κερκίδα:

θεατής και ζητιάνος·

είχα το σπουδαίο άλογο της σκέψης δαμάσει.

Κινηθήκαμε σαστισμένοι μέσα στο πλήθος που κραύγαζε

χαρίζοντας πάλι στον μάντη θεό

το πάθος του!

                                                                           Ηράκλειο   1980

ΝΥΧΤΕΣ ΠΟΛΛΕΣ..

Νύχτες πολλές και αγωνίες ασίγαστες..

Γελούσε η κοπέλα· τα μαλλιά της

λυτά ανεμόδοξα..

Με πρόσωπο που χλώμιανε απ’ την αγρύπνια

σε ποιά μνήμη προγονική βυθώντας

σε είδαμε να μας χαμογελάς, ώ Ήρα! ώ Αθηνά!

Οι μύστες ακολούθησαν μεγάλους όρκους

στον βράχο ιερό της Ελευσίνας·

τι μυστική πομπή από παρθένες κόρες

άνθη και μυρωδιές ευαγγελίας!

Τρίξαν οι σπόνδυλοι απ’ τις κολώνες·

ποιός να αντέξει τόσο βάρος

στους αιώνες;

Πόση τραγωδία

γύρω μας και παντού! 

   

Βρές μου τον  τρόπο

ν’  αποκρυπτογραφήσω τον καιρό που περνά…

Η γη η χλοοφόρος και δυνητική

κομίζει γονιμότητες της Δήμητρας·    

τρέχει

το γρήγορο ελάφι της θεάς·

χάνομαι μέσα στον βασανισμένο

συλλογισμό μου.

Ποιός τεντώνει την χορδή του τόξου;

Τοξεύει μέσα στην καρδιά μου

ευαισθησίες γαλανού φωτός!

                                                          Ελευσίνα  1980

ΧΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΜΕΛΩΔΙΚΩΝ ΛΕΞΕΩΝ..,

6.

Ένας χορός αγγέλων ήτανε για μένα και για το κορίτσι μου ήτανε

 μια μελωδία των άστρων!

Γεύτηκα την βαθύλαλη ψυχή σου!

Σου έχω γίνει τώρα ένας αυλός

               να φωνάζεις

               απομέσα του και ν’ ακούει ο θεός!

Μουσικές στερεωμένες στην νύχτα!

               Στον βαθύ ουρανό αρμενίζουν

               όνειρα·

               στην ρηχή θάλασσα πλέει

               φεγγάρι…

                                                             Ηράκλειο   1980

  

7.

Αν είμαι ολόκληρος μες τον βυθό της τραγωδίας, νικημένος

      από το ίδιο μου βάθος, το ύψος

         της ψυχής μου ονειρεύομαι·

                μέσα σε μια χαρά διθυράμβου!

                                                           Ηράκλειο  1980

  

8.

Τα μάτια σου έβαλα στον ουρανό των λόγων μου σαν άστρα!

            να λάμπουν να ξεγίνεται

              της νυχτιάς το θράσος

            να λάμπουν και να γίνεται

              ευτυχία η στιγμή

                και η ώρα μέλι!

                                                                 Ηράκλειο  1980

 9.

Της περίσσευε η καρδιά·        

γελούσε·

ήτανε μια πορτοκαλιά λουσμένη χρυσάφι.

Άπλωσα το χέρι, έκοψα καρπό-     

Η μουσική του

μου πλημμύρισε τον ουρανίσκο:

μέλι, ευτυχία και δροσιά!

                                                 Ηράκλειο   1980

ΝΥΧΤΕΣ ΠΟΛΛΕΣ..

Νύχτες πολλές και αγωνίες ασίγαστες..
Γελούσε η κοπέλα· τα μαλλιά της
λυτά ανεμόδοξα..

Με πρόσωπο που χλώμιανε απ’ την αγρύπνια
σε ποιά μνήμη προγονική βυθώντας
σε είδαμε να μας χαμογελάς, ώ Ήρα! ώ Αθηνά!

Οι μύστες ακολούθησαν μεγάλους όρκους
στον βράχο ιερό της Ελευσίνας·
τι μυστική πομπή από παρθένες κόρες
άνθη και μυρωδιές ευαγγελίας!

Τρίξαν οι σπόνδυλοι απ’ τις κολώνες·
ποιός να αντέξει τόσο βάρος
στους αιώνες;
Πόση τραγωδία
γύρω μας και παντού!

Βρές μου τον τρόπο
ν’ αποκρυπτογραφήσω τον καιρό που περνά…

Η γη η χλοοφόρος και δυνητική
κομίζει γονιμότητες της Δήμητρας·
τρέχει
το γρήγορο ελάφι της θεάς·
χάνομαι μέσα στον βασανισμένο
συλλογισμό μου.

Ποιός τεντώνει την χορδή του τόξου;

Τοξεύει μέσα στην καρδιά μου
ευαισθησίες γαλανού φωτός!

Ελευσίνα 1980 

ΥΠΑΡΧΕΙΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ..

Υπάρχω μέσα στην επαλξωτή οχύρωση των ματιών σου

όταν αυτά κυνηγάνε έναν άνεμο δημητριακό,

σπέρνοντας τα χέρια μου

στο κορμί σου

που διψάει χάδια..

Το στενό δρομάκι του πόθου διευρύνεται.

Μπορώ να σε κομματιάσω με τα σπαθιά της επιθυμίας μου, να σε φάω

για να υπάρχεις μέσα μου

σαν ψυχή υλική..

Τις άλλες μέρες και νύχτες

είναι πότε ο ήλιος και πότε η σελήνη·

εσύ κοιμάσαι στα σπλάχνα μου·      

κ’ εγώ

σου προσφέρω ένα απαλό νανούρισμα υπεραιμίας!

Ζούμπερι 21.10.1983

ΔΕΛΦΟΙ…

Βασανισμένο μυστικό της ανοιξιάτικης ανθοφορίας

κυριαρχούμενο από τις μεταδοτικότητες των χρυσαφένιων ηλιαχτίδων.

Σε αγγίζουν οι ρίζες του νερού, σε σκουντούν

οι ριπές του ανέμου.

Στέκεσαι στην αινιγματική σκαλωσιά της φασολιάς που σκαρφαλώνει

στον ουρανό

σαν παραμύθι..

Στους Δελφούς άρχισε ο χρησμός σαν όνειρο.

Ο Απόλλωνας δάγκωσε τα χείλη

γλυκά

μην θέλοντας να ξεστομίσει

τα δύσκολα.

Οι μυρωδιές μαγιάτικων ανθών

μ’ έφεραν σ’ έναν κόσμο μ’ αναθήματα.

Λευκά περιστέρια φτεράκισαν

ελεύθερα μέσα στον λαγαρό αέρα

που ήθελε

την αρχαιότροπη μουσική του!

Δεν μου αποκρίθηκε η Πυθία·

οι θεοί δεν άκουσαν τις απορίες μου·

ανέβηκα όλον τον ανήφορο ψάχνοντας την προγονική λαλιά,

συγκλονισμένος μέσα στα απομεινάρια

των αφιερωμένων θησαυρών·

έφτασα στο στάδιο αποκαμωμένος·

κάθισα στην κερκίδα:

θεατής και ζητιάνος·

είχα το σπουδαίο άλογο της σκέψης δαμάσει.

Κινηθήκαμε σαστισμένοι μέσα στο πλήθος που κραύγαζε

χαρίζοντας πάλι στον μάντη θεό

το πάθος του!

                                                                           Ηράκλειο   1980

ΑΘΗΝΑ.

Ύστερα σε ζητήσανε μεγάλα μεσημέρια-

νησάκια ελληνικά και ιερουργίες του ασβέστη

που έχρισε αυτόν τον κόσμο αθανασία!

Γαλουχημένη της ανατολής και σίγουρη

μες την σοφία του ημερολογίου

τόσου αρχαίου λόγου κληροδοτημένου.

Το πρόσωπό σου μέσα στις παλάμες

που χάιδεψαν το σώμα της ανυπαρξίας

πριν μαραθούν!

Σε ζητήσαμε περπατώντας στην Ακρόπολη· 

ο σκληρός βράχος

άντεξε εκεί, αιώνες·

κάρφωσε μέσα στην καρδιά μας

το λίθινο ξίφος του·

η γεωμετρία των ναών του

έφερε την αρχιτεκτονική έμπνευση

στα πέρατα της γης·

οι κίονες σηκώσαν ουρανό..

Σε συναντήσαμε

μες την σπουδή της ιστορίας

πλάι στην ιερή ελιά.  

          

Κι όταν θα λέγεται το δειλινό γραμμένο όλες τις χάριτες

ξέραμε πως θα φύγεις πάλι, θα χαθείς

μέσα στον ύμνο σου.

  

Μ’ εμάς

πιστεύοντας αιώνια σε σένα..

                                                                   Ηράκλειο  1980

Τώρα μιλώ σε άλλους οραματιστές!

5.

Τώρα μιλώ σε άλλους οραματιστές!

Με ροζιασμένα χέρια που με δυσκολία

στη φαγωμένη τους επιδερμίδα απ’ την χρήση

μπορείς ν’ αναγνωρίσεις αποτύπωμα δαχτυλικό..

Βέβαια λέω θέλει μία αεράτη τόλμη να συσπειρωθούμε

κάτω απ’ την νύχτα αυτή που φοβερίζει

και λέει βρισιές..

Τώρα μιλώ σε άλλους οραματιστές!

Αυτή η ψυχή η κακομεταχειρισμένη σαν

τόσες άλλες ψυχές που μετρούν

τις μελαγχολικές τους ώρες προσμένοντας

λίγον ηλεκτρισμό ελπίδας.

Η αρχιτεκτονική του σώματος σπουδαία

κινεί το χέρι στην δημιουργία, χαμογελά·

κινεί το πρόσωπο στην αλλόκοτη γκριμάτσα

του ανθρώπου που υποφέρει·

που βολτάρει μέσα στην λιμνάζουσα απόγνωση

για το βιοποριστικό παιχνίδι..

Τώρα μιλώ σε άλλους οραματιστές!

                                                                            1983

ΝΥΧΤΕΣ ΠΟΛΛΕΣ..

Νύχτες πολλές και αγωνίες ασίγαστες..
Γελούσε η κοπέλα· τα μαλλιά της
λυτά ανεμόδοξα..

Με πρόσωπο που χλώμιανε απ’ την αγρύπνια
σε ποιά μνήμη προγονική βυθώντας
σε είδαμε να μας χαμογελάς, ώ Ήρα! ώ Αθηνά!

Οι μύστες ακολούθησαν μεγάλους όρκους
στον βράχο ιερό της Ελευσίνας·
τι μυστική πομπή από παρθένες κόρες
άνθη και μυρωδιές ευαγγελίας!

Τρίξαν οι σπόνδυλοι απ’ τις κολώνες·
ποιός να αντέξει τόσο βάρος
στους αιώνες;
Πόση τραγωδία
γύρω μας και παντού!

Βρές μου τον τρόπο
ν’ αποκρυπτογραφήσω τον καιρό που περνά…

Η γη η χλοοφόρος και δυνητική
κομίζει γονιμότητες της Δήμητρας·
τρέχει
το γρήγορο ελάφι της θεάς·
χάνομαι μέσα στον βασανισμένο
συλλογισμό μου.

Ποιός τεντώνει την χορδή του τόξου;

Τοξεύει μέσα στην καρδιά μου
ευαισθησίες γαλανού φωτός!

Ελευσίνα 1980 

Η αυταπάτη είναι η εύκολη γλώσσα μας

2.

Η αυταπάτη είναι η εύκολη γλώσσα μας

σαν λαμπυρίζουν

οι απέραντες μέρες του ήλιου   

ή

οι νύχτες στέκονται με το ξεκουμπωμένο τους πουκάμισο

βαριές και μάγκικες

φουμάροντας μ’ ανυπομονησία

στον σταθμό ενός τρένου

και περιμένουν το κορίτσι τους

και το φεγγάρι..

Όλα συντελούνται πίσω απ’ το τζάμι που κάποιος κοιτάζει

τις γάμπες των ωραίων γυναικών

που περνούν

ή

μέσα στο κουρασμένο όνειρο του δύτη

που βαρέθηκε ν’ ανεβάζει σφουγγάρια από τον βυθό..

Το τραγικό μπορώ να το αναγνωρίσω ακόμη

και στο μαραμένο τριαντάφυλλο που χάνει

τα δόντια της όρεξης της ευωδιάς του..

Βέβαια θα μου πείτε ο θάνατος…

Πονάει ετούτη η πραγματικότητα.

Σπρώχνω αυτό που πέφτει μα δεν είναι άλλο

από βοήθεια στην ιστορία

που προχωρά

μέσα στον θόρυβο του κόσμου

που ακροάται

και την πράττει…

Ζούμπερι  27.10.1983

Χημεία των μελωδικών λέξεων!

1.

Χημεία των μελωδικών λέξεων!

Kάπου μες την ευφωνική καρδιά της γλώσσας κάτι τρέχει..

Ποίημα;

Ανεξάρτητο από τις μοναδικά δικές μου ψυχικές χαρές..

Aνοίγονται μπροστά στα μάτια μου σαν μία καλοφτιαγμένη

                           γιαπωνέζικη βεντάλια                                                                                                                                                         

γεμάτη από παραδοσιακές φιγούρες, παραστάσεις

αρχαίας λατρείας που την συντηρεί ο λαός..

                                                                  26.10.1983

Φώναξε μήπως και σ’ ακούσει ο άγγελος..

16.

Φώναξε μήπως και σ’ ακούσει ο άγγελος..
Κι όμως ο άγγελος δεν άκουγε, το ήξερες·
είχε μια πολύ αθώα καρδιά μα μόνο
για τους αθώους και τους ταπεινούς.

Εσύ
κιόλας είχες γευτεί της αμαρτίας την θέρμη·
περίμενες την παιδωμή..

Ξύπνησες την αυγή κι όπως συνήθιζες
αντιστάθηκες στο χαμόγελο
που θέλησες σαν κοίταξες από της κάμαράς σου το παράθυρο έξω
τα πουλιά να πετούν μέσα στην παγωμένη ανατολή πιασμένα
από ‘να σκοινάκι ελπίδας..

Κατέβηκες αργά τα βαριά σκαλοπάτια
να φύγεις για το δάσος απέναντι
που σε γύμνασε τόσον καιρό στην μοναξιά..

Φώναξε μήπως και σ’ ακούσει ο άγγελος..

Η κοπέλα που σε καλημέρισε ήτανε
μάλλινο σκουφάκι και χεράκια μικρά
βολεμένα μέσα σε δυο γαντάκια που έκαναν νάζια.
Τα ματάκια της λάμπανε·
λάμπανε καθαρά, νεροσταγόνες!


«Καλημέρα!» απάντησες και ανέβηκε
τόσο πίκρας φαρμάκι στα χείλη σου που
τα χρόνια σου ένιωσες που φύγανε, έτσι, αδιάφορα
και σου ‘φτασε να κλάψεις!
Επιτέλους!

Γενάρης 1981

Τα ρολόγια είναι φτιαγμένα από ανυπομονησία.

15.

Τα ρολόγια είναι φτιαγμένα από ανυπομονησία.

Χιλιάδες στιγμές χαρούμενες ή τραγικές
συσπειρώνονται μέσα τους σ’ έναν χρόνο
σαν αίμα..

Ο ουρανός κυλάει απέραντα γαλάζιος
στις φλέβες της μέρας.

Τα ρολόγια δείχνουν αργά
την φριχτή εποποιία του εγωισμού μας.

Δεν κουρδίζονται πια.

Το ηλεκτρονικό τους καρδιοχτύπι ρυθμίζει
τους ανθρώπους στην αποξένωση..

2.2.1987

ΜΟΝΑΞΙΑ ΕΝΟΣ ΦΑΝΤΑΡΟΥ..

Αυτή είναι μια περίτρανη νύχτα.
Μοναξιά ενός φαντάρου σ’ ένα καμαράκι μικρό
γεμάτο ύφος αδειανών πυροσβεστήρων και βρωμισμένα
ντουβάρια.

Το ράδιο παίζει απαλά…
Μπετόβεν…
Συμφωνίες για τα ασύμφωνα
φωνήεντα ενός λεξιλογίου.

Φασαριώζικα ποιήματα γεμάτα λύπη και ρούχα στρατιωτικά·
γιορτάζουν μ’ επιμονή να έχουν
μια χαρούμενη όψη
το φετινό φθινόπωρο.

Όλα είναι βουβά.
Είναι μια ραφιναρισμένη σιωπή, πολλή κάλμα..
Φεγγάρι ολοκάθαρο -
Μέσα στην πίττα τ’ ουρανού
νόμισμα τύχης.

Κερδίζει αυτός.
Ένα τραγούδι γλυκό τον νανουρίζει:

να κοιμηθεί
πάνω στο πετρωμένο μάγουλο της συμπόνιας σας!

Ζούμπερι 6.10.1983

Να μην μένεις βουβός

14.

Να στέκεσαι τα πρωινά φυσικός
μέσα σ’ αυτόν τον ψίθυρο του ήλιου
ξέροντας πως η ζωή πάει μπροστά
μ’ έναν συλλογισμένο τρόπο εσωτερικής αναμπουμπούλας..

Να μην μένεις βουβός
να μιλάς
ν’ αντιδράς
ν’ αφιερώνεσαι..

6.10.1983

ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ..

Όλα έχουν ένα τρόμαγμα από καταπιεσμένη ψυχή
και λέω πώς πρέπει να νιώσει κανείς
το τράνταγμα αυτό που θα επαναφέρει
στην υγεία της αντίδρασης
πετώντας μακριά
την συνείδηση ενός δούλου
που σκύβει συνέχεια το κεφάλι..

Να ραπίσει κανείς την μορφή της φθοράς
σ’ ένα μάγουλο βαμμένο περίτεχνα ωραίο κι αποκάτω
φθισικό.

Το μαγικό στοιχείο του μυαλού να αναπυρωθεί
με ζωογόνα πράξη-

να χτιστεί με ευθύνη το μέλλον!

7.10.1983

ΕΣΥ..

Δεκατέσσερα μακρινά άστρα
φεγγοβολώντας μες την νύχτα μ’ ένα όνομα
πολυσύλλαβο·

ο άνεμος αυτός που ξετυλίγεται μ’ υπομονή
ανάμεσα στα πεύκα, κοντά στην θάλασσα, μες τα κατάρτια.

Κι η πολιτεία που νομίζει πως κάτι έκανε τελικά
ανάβοντας βιαστικά τα φώτα της για να κοιτάξει.

Να σου πω την μορφή λοιπόν, το πρόσωπο
νεανικό
κάνει βόλτες στο μυαλό μου.

Είσαι τρυφερή και ανάλαφρη·
με τα χέρια της ψυχής μου σε αγγίζω!

Οι ώρες περνούν σαν άδειες άμαξες
σκουροντυμένες
χωρίς καβαλάρη.

Το φεγγάρι κάνει φως.
Σε βλέπω
μέσα σε μια διάρκεια καθορισμένη·

να περνάς και να χάνεσαι όπως
σ’ αισθάνομαι
μες την καρδιά μου!

7.10.1983

ΟΙ ΩΡΕΣ ΠΑΛΛΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΑΚΟΝΤΙΑ..

Ξέρω πως όλα έχουν μια φυγή από ατσάλι
μα δεν μπορώ να τον αντέξω τούτον τον καιρό.

Η μορφή σου μ’ εξουσιάζει.
Πάντα μέσα σ’ ένα βράδιασμα από αισθήματα
βρίσκομαι να είμαι μόνος..

Οι ώρες πάλλονται σαν ακόντια καρφωμένα μόλις
στο βαθύ κορμί της προσήλωσής μου.

Το μεράκι του στίχου μάταια προσπαθεί να με ημερώσει.

Είμαι άγριος,

δυνητικός για σένα που
το στίγμα σου είναι απόψε αλλού!

Ζούμπερι