[Κατοικώ σε κάτι σελίδες λευκές]

Κατοικώ σε κάτι σελίδες λευκές

Πίσω από το συρματόπλεγμα και τα κιγκλιδώματα των δακρύων

Κατοικώ σε μια θλιμμένη μέρα

Που αφουγκράζεται την Παναγιά που ψέλνει

Κατοικώ μες την καρδιά ενός τριαντάφυλλου

Που το μαδά ωραία και του κλέβει χρώματα ο ορίζοντας

Κατοικώ στο ευώνυμο άκρο της ψυχής

Την ώρα που στα κοιμητήρια

Οι μανάδες θρηνούν τα χαμένα παιδιά τους

Κατοικώ στην φωτεινή αναλαμπή του νου

Δεν ζω για κανέναν πόλεμο- ζω

για μια διακαή ελπίδα

Που απλώνει το υποσχετικό φωνήεν της

μες την καρδιά του ποιητή

Ζω για τα απλούστερα πράγματα όλων

Για την ακριτομυθία της ζωής ζω

για την επωδό της άνοιξης

Ταυτόχρονα ο χρόνος με γερνάει και με ξανανιώνει

Είμαι μεσήλικας και είμαι έφηβος που αγαπά

Η κάθε λέξη μαρτυρά την λεβεντιά μου

Είμαι η πλησμονή που πάνω της γίνεται αγώγιμο το θεϊκό

Κατοικώ στο χωράφι που σπέρνεται σκέψη

Κατοικώ στου σίτου το αβρό ξημέρωμα

Ο ήλιος με αποφλοιώνει

Και τα πέλματά μου πατούν

μες τα μπαμπακοσύννεφα του ουρανού

Α ψυχούλα μου καλλικέλαδο κάτι που σου στάλθηκε από μακριά

Πόσες πυθίες μέσα σου έχεις, πόση αλήθεια

Πόση μουσική πόσου μύθου το μπέρδεμα

Ποιο είναι το αναγνωρισμένο σχολείο σου

Επικό φως χαράζει το πλεούμενο ποίημα σου

Καμία κολακεία μην σε βρει κατάστηθα

Εσύ αγαπάς απλούς και ευανάγνωστους ανθρώπους

Η νύχτα κλείνει τον κύκλο της η αυγή χαράζει

πάνω στην αμμουδιά εμβλήματα

Α ψυχούλα μου ο μαχμουρλής άνεμος

Ζορίζει τα αρμυρίκια ως την άλλη ανάγνωση

Κάθισε στην ακρογιαλιά και συλλογίσου

Φώναξε ακατάληπτα στερεώσου

Στο σημείο το ένα απ’ όπου

Η κάθε λέξη αρχινάει

Να δένει ρίζες μες την γη της ποίησης

Α ψυχούλα μου- μες το επάξιο στερεώσου!

                         Καρδίτσα Παυσίλυπο 21.4.2013

[Αφήνω λίγο χώρο στην καλή εντύπωση]

Αφήνω λίγο χώρο στην καλή εντύπωση

των λουλουδιών

Κι όπως κινεί τα νήματα ο Απρίλιος

       Στα φουσκωμένα δέντρα φαίνεται

          η εγκυμοσύνη των κορμών.

              Μυρίζει ευγενικό φως

                    Και άχραντο μυστήριο της πεταλούδας-

Στο μικρό κλαδάκι το απώτατο

Μεθυστικό γιασεμί.

Σκάει μπουμπούκι κύμα ζωντανό

        Κι η μέλισσα αναστατώνεται και να το ζήσει θέλει

           Παφλάζει πάνω στο βυζάκι

               Της μαργαρίτας μπάμπουρας

                   ζουλούδι των ανέμων

Η γύρη τρώει την σάρκα της

Γκαστρώνεται από την ευωχία το νερό.

               Ο στίχος πλέει ιαμβικά μέσα

                    στην πρωραία Παρασκευή

                         Την ώρα που ο ιβίσκος

Ξυπνά ερυθριάζοντας

Στην γλάστρα την χωμάτινη.

Όλα τα συλλαβίζει το αιχμηρό

          Δευτερόλεπτο-

                                    ένα αφράτο χέρι

             Του ήλιου αναμερίζει τις κουρτίνες

                  Του νου: εύκολα γίνονται τα δύσκολα.

                                   Η ζωή αξίζει!

Είσαι μια χίμαιρα λοιπόν

Η γυμνή σελίδα ενός τριαντάφυλλου

Μες τον πρωινό αέρα

Αφήνει να πλανιέται το άρωμα-

         Και η μέρα προχωρά          
         Διδασκαλική και αποφασισμένη

         Να νικήσει σε όλα-

                         Είσαι μια χίμαιρα λοιπόν, είσαι μια προσευχή

                         Χωρίς αποδέκτη-

                                      Μόνο τα μάτια σου που βλέπω να σπινθηρίζουν

                                      Σαν τα κάρβουνα μιας φωτιάς, μόνο τα μάτια σου

                                      Αναπαριστούν το θεϊκό παιχνίδι

                                      της Δημιουργίας..

Νύχτα γεμάτη, νύχτα ασκητικό μου δώρο..

Νύχτα γεμάτη, νύχτα ασκητικό μου δώρο..

Μέσα σου οι αστερισμοί

δουλεύουν το απώτατο φως

κι οι ερωτευμένοι φιλί το φιλί ανεβαίνουν

της αθανασίας την κλίμακα..

Νύχτα με το λιανό σου αεράκι νύχτα

ξεκαρφωμένη από τον φράχτη του ουρανού..

Ένα γιασεμί πολλαπλασιάζει την αυτοκρατορική γαλήνη σου

κι οι φρυκτωρίες που μηνάν την νίκη του ιερού Σκοπού

νάτες,  φαίνονται..

Αλλάζουνε οι πόλοι της ηθικής και, ω που είσαι ο Αθώος, λάμπεις!

Τα αρμυρίκια ζηλεύουν τον παφλασμό και του ζητούν ρέστα δροσιάς.

Ο χρόνος- και που δεν τον πιστεύεις- ανυπόφορα τρέχει..

Σμίγουνε οι γραμματικές με τις συνταχτικές αυθαιρεσίες

και του ποιήματος η κόψη, είναι πλέον -και που σε ματώνει- εξαίσια..

Ο Παγασητικός ζεύει ωραία την ικμάδα της θάλασσας με το κολπικό τόξο σου.

Μαγνησία, ελευθερία επαναστατική της αισθητικής του τοπίου.

Ο Παγασητικός ζεύει ωραία την ικμάδα της θάλασσας
με το κολπικό τόξο σου.

Ψιχαλίζει.

Στην Νέα Ιωνία είναι σκυφτή η φωνή κάθε ψιχάλας πάνω στα άγρυπνα δέντρα.

Φορούνε ματογυάλια οι όρνιθες

στο κοτέτσι του ″ξέφραγο αμπέλι″ και στραταρίζουν

όλη μέρα ανάμεσα στα αγριόχορτα και τις καρποφορούσες μυγδαλιές.

Πίνω νερό στο όνομα μιας χοϊκής Αρετής.

Και το βράδυ παραμερίζοντας τα κλινοσκεπάσματα μόνο μ’ ένα λαφρύ σεντόνι μένω

να σκέφτομαι όσα η φιλία μου χάρισε!

Ας μην τελειώσει ποτέ ο ιδεατός όμορφος κόσμος!

                                              Βόλος  2.6.2013

Τεκμηριώνεται το άρωμα της ψυχής με δύο κουβεντούλες

Τεκμηριώνεται το άρωμα της ψυχής με δύο κουβεντούλες κι ενώ

Τίποτα δεν πατά με πλήρες πόδι μέσα στην ορθοδοξία, αλλά

Επιδέχεται κι ο θάνατος αμφισβητήσεις

                                                                  Κάπου

Μακριά χαράζει    
                      κι η μέρα υπόσχεται όπως το κάνει

                                                                         Αιώνες τώρα

Κάτω απ’ το αντίσκηνο του ουρανού, ίσως νωρίτερα απ’ ότι

Επιδρά η θλίψη πάνω στα αναρριχώμενα φυτά, έξω απ’ το σπίτι

Μία γυναίκα όμορφη και που κρατάει κλειδιά, ανεβαίνει

Την εξωτερική σκάλα και σκουντά την πόρτα του επάνω δώματος- μπαίνει

Κι ακούγεται σαν μουσική      απόγευμα πια      ο ήλιος γέρνει

Ορτανσίες στο μπαλκόνι δρέπουν την κάψα ολοστρόγγυλη       και τότε εκείνη

Αλλάζει ρούχα και σαν μια νεράιδα γίνεται    
                που την καθαρογράφει το πάθος της στιγμής.

Ιούνιος θωρακοφόρος, μπερμπάντης..

Με έντομα θρασύτατα και φλέγοντα ήλιο

Κι όπως το καθετί που προεξέχει από της εβδομάδας το τσαμπί

Γινάμενο ποίημα.

Όταν νυχτώνει, βλέπω πάντα την νυχτερίδα

Που συμβουλεύει τον ορίζοντα αφέλεια-

Ένα σαμιαμίδι γλιστρά επάνω στο ντουβάρι

Και κρύβεται κάτω από το φύλλωμα της φτέρης.

Πίνουν οι γείτονες καφέ· γελάνε.

Θυμάμαι τα μάτια σου και για εκείνα μελαγχολίες σπουδάζω..

Παραπλανητικές αντωνυμίες στο μονόπρακτο του ίδιου θεάτρου

Τι να σου πω και πώς; Σκοτάδι ο κόσμος

Κι απλώνει παντού την αγωνία του- όπως οι ρίζες

Των δέντρων

μέσα στο χώμα

Σαν  έντερα στριμμένα

της γης

Που κι άλλο δουλεύουν

προς την ανεξιχνίαστη κατεύθυνση.

Εγώ είμαι   εσύ είσαι   αυτός είναι-

Παραπλανητικές αντωνυμίες στο μονόπρακτο του ίδιου θεάτρου

Που δεν υπάρχει ακριβές ξεκάθαρο σενάριο.

Μόνο να δεις που η ζωή κυλάει

σαν νερό και ρίχνει

Άδεια δίχτυα που με θλίψη γεμίζουνε

Και τ’ ανασύρουν στο κατάστρωμα

του ουρανού οι ονειροπόλοι που κοιμήθηκαν

κοντά σ’ ένα λουλούδι παραδείσιο

και τον απουσιάζοντα θεό..

Το παιδί που ήμουνα, έχει απορίες για όλα.

Στην παραλία λέω ψέματα και τα θάβω στην άμμο…

Φθηνά κόλπα κάνει το κύμα και γκρεμίζει τους πύργους μου.

Το παιδί που ήμουνα, έχει απορίες για όλα.

Τι δακρύβρεχτο βράδυ κάτω από τα άστρα και προκαλώντας

Τις ταξιαρχίες του ύπνου! Τι ερημιά! Ο θεός

Κοιτάζει αφ’ υψηλού και ραγίζει ο ουρανός σε μυριάδες ψηφίδες

Γαλαζωπές που εγκλωβίζουν του αινίγματος την λύση, κανείς

Ποτέ δεν δικαιώνεται…

Λυρικοί δαίμονες

Είναι η τάξη που διασαλεύεται είναι οι ορδές των εντόμων

Είναι η αχτένιστη λεύκα κοντά

Στην παραλία, εκεί

Που κάποιοι αθίγγανοι λούονται
στα Άβδηρα της Ξάνθης ανέμελοι

Και θορυβώδεις, στολισμένοι

Με την κομψή μελαχρινάδα τους.

Τρώνε καρπούζι και
τρέχουνε πάνω κάτω

Λυρικοί δαίμονες Βάκχοι καθ’ όλα.

Ακούγονται της μουσικής τους οι χαρές- μια λαϊκή

Ορχήστρα...     Απογυμνωμένοι από στολίδια

Ατμοσφαιρικά ωραίοι και ευθύβολοι

Τραντάζουν το δάπεδο της αμμουδιάς.

Συνομιλώ με την παραδεδεγμένη αξία τους

Συνομιλώ με την αυθεντικότητά τους

Ποιώντας την εικόνα που μου δίνουν
να μεταδώσω εδώ.

Και ενώ είναι ανέφικτα τα χρώματα της φωνής, η μουσική

Είναι μια κλίμακα παράξενη που όπως του τόξου η χορδή,
τεντώνεται και βάλει

Εναντίον του κάθε πικρού της ζωής μας που έχει..

Αν τα σβήσω όλα…

Αν τα σβήσω όλα…και την φωνή

που μου υπαγορεύει… και την φωνή

που μου αντιστέκεται… φερσίματα μες τον καθρέφτη
ιλαρά

και μιλήματα
λίγα κι ευφρόσυνα..   ένα μικρό

χάος των συμπεριφορών

και ο καθένας πάλι μόνος να είναι

διαλεγόμενος με την ριμάδα του αυταπάτη.

Αν τα σβήσω όλα και απομείνω

μ’ ένα φεγγάρι κρύο σαν η ομιλία

του νεκρού

μέσα στον ύπνο μου και τρομαγμένος

πεταχτώ απ' το στρώμα

και ιδρωμένος αναζητώ

της δίψας μου ύδωρ.

Αν τα σβήσω όλα      ας μου είναι
λίγα κι υποφερτά

τα μαρτύρια

και με λέξεις να μπορέσω να πω

πώς για την τραγωδία της στιγμής
χιλιάδες

κωμωδίες των ωρών απόψε
σπαταλήθηκαν..

Τοπία της πρωτεύουσας που ακμάζει μέσα σε κοχλάζουσα λοιμώδη παρακμή.

Η βασική συμφωνία είναι η βασική διαφωνία

Με κείνους που αποχυμώνουν την ζωή. Η Αθήνα χλευάζει

Με τα αναμμένα φώτα της το κομπορρήμον φωνήεν της καρδιάς σου.

Ένα δέντρο γέρνει μες τον συλλογισμό σου.

Τα βράδια τα κορίτσια φορούν χαμόγελα και κοντές φούστες και σκανδαλίζουν γινάμενα αμφορείς του πόθου στα μπαράκια γύρω από το καθηλωτικό Μοναστηράκι.

Φεγγάρι αλκοολούχο και γλυκό φιλί.

Ερεθίζονται πασίδοξα τα τολμηρά αγόρια.

Τοπία της πρωτεύουσας που ακμάζει μέσα σε κοχλάζουσα λοιμώδη παρακμή.

Παράξενο ε; Κίτρινο βράδυ και το ποτό σου σκέτο και κίτρινο

Όπως κινίνο που ηρεμεί τον πυρετό ενός μωρού και πνίγει

μες τον ύπνο όλες τις αντιδράσεις..

Μιλώ τα φωτεινά σου πληθυντικά φιλιά και σώνομαι

Να κοιμάσαι κάτω από το πάζλ των ανέμων και μέσα στην γλυκιά σιωπή

Καταλύοντας τον θλίψη των δέντρων..

Τα χέρια σου στα χέρια μου εσπεριδοειδή μυστικά που δεν ποτέ αποκρυπτογραφούνται.

Κυκλωμένη από τους τυφώνες των ονείρων, πασίχαρη

Σαν λέξη ευχετήρια.

Το ποταμίσιο δάκρυ σου κυλάει στα μάτια σαν μαργαριτάρι που ιριδίζει

Αφήνοντας ακάλυπτο τον αριθμό που η γεωμετρία του πόθου θέλει.

Μιλώ τα φωτεινά σου πληθυντικά φιλιά και σώνομαι

Ανάμεσα σε κείνα που δεν μπόρεσα να πω και που με καταδυναστεύουν

Φτάνοντάς με στο μη θνητό και στο εξωανθρώπινο..

Έχω δικό μου προσδιορισμό λοιπόν

Έναν ήχο κάνει η θλίψη σκαιό   σαν

να ξεφλουδίζονται οι νότες

κι απομένει η μουσική

όπως το ξίφος έξω απ’ το θηκάρι του..

      Ερμηνεύονται σωστά τα πάντα  και ό,τι μου διέφυγε

             εγκολπώνεται

μες τον ντορβά της αισιοδοξίας..

          Με πολλά λάθη πάω    και παρατηρώ

τον κόσμο που είναι πρόθυμος

και ανυπόμονος να γυρίσει στην τελματώδη φυλακή του..

Συνηθίζοντας την συνήθεια και λάμποντας

με την απουσία του   χρόνια και χρόνια   δικασμένος ερήμην

για ένα έγκλημα τιμής και ατιμίας..

Έχω δικό μου προσδιορισμό λοιπόν, σελίδα η θάλασσα

που την αρμένισα ανοικτά της Ουτοπίας και κατέληξα

αντικειμενικά σ’ όλα λουσμένος

το λάθος. Αυτό

το σκοτεινό όνομα της μοναξιάς που τρύπες κάνει

στου ουρανού τα κονάκια να εισβάλλουν

χίλιες νυχτερίδες

και να γεννοβολούν κατάθλιψη και θάνατο,

μια λέξη μου έδωσε που δεν χωράει απόψε στην σελίδα, μια λέξη φωτεινή

στραμμένη κατά την ανατολή που σε λιγάκι ήρθε,

μια κραυγαλέα ιαχή των φωνηέντων που ξεφόρτωσαν το έρμα τους

στην παραλία της μουσικής    κι εκεί

που έγιναν χαρούμενα τα σμήνη που τιτίβισαν

για μια γλυκιά αγάπη..

όλ’ αυτά που πάσχισα να είχα και να έχω..

Θα επέμβω μες την ερημιά     σαν ενός

αόρατου θεού χέρι

που σιάχνει τις μυρτιές ωδικά να μιλάνε. Θα

κρατήσω την υπόσχεση: ο ένας

που μπόρεσε να περάσει αμόλυντος την θάλασσα

κόβοντας την στα δύο     με το ποιμαντορικό ραβδί του,    ο ένας

αυτός θα πει πώς θα αλλάξει η ειμαρμένη.. Κι ενώ

βιολιά θα παίζουν κείνη την ώρα, πίσω

από τον φορτωμένο κισσό μαντρότοιχο, ο ήλιος

θα αποσαφηνίζει το ευνόητο

και ο κόσμος θα ανακτά πάλι μαγεία
που είχε και που επανέφερε η ποίηση.. Σαν λούστρο

στιλπνό που ενώ γυαλίζει, η χάρη του

δεν είναι κατανοητή παρά

πέρ’ από τις ιδέες, εκεί

που η κάθε λέξη
είναι μια θυσία

στο Ακριβές και στο Πολύτιμο   και όλ’ αυτά

που πάσχισα να είχα και να έχω..

Με συνεπήρε ο στίχος, με έφτασε στην μακρινή θάλασσα

Αμάραντα λόγια που βρήκα μες το πιο παλιό βιβλίο εκεί

στο ράφι που άνοιξε σαν πύλη του μυαλού μου ύστερα-

Απόγευμα του Ιουνίου γραμμένο

Στον ουρανό με σύννεφα και τονισμένη οξύτονα βροχή-

Ο εγωισμός που είχα ξοδεύτηκε σε έργα που δεν με ωφέλησαν, τίποτα δεν μου άφησε

Ο χρόνος – το λούστρο

Των πραγμάτων ξεθώριασε κι οι αναμνήσεις καίνε πια σαν μια φωτιά

Που πειραματίζεται κατά πού να τραβήξει-

Της κατάθλιψης έργο η σιωπή- και τι να πούμε άλλωστε; Έχει

Κακοφορμίσει η πληγή κι όταν νυχτώνει

Έρχομαι πιο κοντά στο πουθενά που ορίζω

Αγαλματένιος και ακίνητος, όπως του ερπετού η ακινησία πριν

Αποφασίσει την έφοδο-

Με συνεπήρε ο στίχος, με έφτασε στην μακρινή θάλασσα

Που όλα τα εξαγνίζει – και είδα

Να πλέουν τα καράβια κατά τον νοτιά

Φορτωμένα ελπίδα και αύριο-

Ποντοπόρα σαν η ζωηρή φαντασία μου

Που βρίσκει τρόπους και μου ξεγλιστρά

Και μόνο να την παρακολουθώ, από απόσταση, με αφήνει…

Αύριο θα αφομοιωθούμε όλοι απ’ την απουσία

Ανθίσανε οι αμασχάλες μου, βρύα φυτρώνουν στην κοιλιά μου

Τα χέρια μου έγιναν κλαδιά κι ένα πουλί

Κάθισε πάνω τους να κελαηδήσει

Η σκυθρωπή μέρα αφορίστηκε από τον ιερατικό ήλιο

Τα καλογυαλισμένα παπούτσια των σύννεφων

Κλωτσούν του χρόνου την μπάλα

Στάζουν οι ψιχάλες μες την καρδιά μου

Ο ύπνος είναι βάρκα αλλοπαρμού

Ό,τι θελήσω τίποτα δεν γίνεται

Ουραγός είμαι πίσω απ’ την δική μου ανάγκη

Αύριο θα αφομοιωθούμε όλοι απ’ την απουσία

Αύριο θα συντελεστούν τα ελέη των ψυχών

Θα μεγαλώσει υπέρμετρα η Παρασκευή

Δεν θα χωρά μες το ποίημα..

Τα καθεστώτα καθιέρωσαν τον δήμιο

Κλείνει ο κύκλος, τα γεγονότα μας ξεπερνούν,

Ζούμε δίπλα σ’ ανήκουστες φρικαλεότητες

Άοπλοι καθ’ ολοκληρίαν κι όμως πάνοπλοι, ονειρευόμενοι

Μία καλύτερη ζωή

Τα καθεστώτα καθιέρωσαν τον δήμιο

Τάχαμου κατά λάθος και τις μάζες αποξένωσαν

Βολεύει ο αιμολάφτης να είναι καλά κρυμμένος

Ο ένας που αφέντης είναι και του κοπαδιού ορίζει

Τις τύχες, είναι αχόρταγος σαν δαίμονας

Τι να τις κάνω τις παλιές σου ομοιοκαταληξίες

Εγώ θέλω νοήματα που να υπερβαίνουν

πάνω απ’ τα καλολογικά  στοιχεία που εσύ αγαπάς

αναχρονίζοντας και να μου δώσεις

Εγώ αγαπώ του μαχαιριού την κόψη

Βάλε πιπέρι αψύ στα πάντα κι αν

Φταρνιστείς απ’ την σπιρτάδα του, κάνε το κύμα σου άνεμο

Κι αναθεμάτισε εκείνα που μας ζώνουνε

σαν θλίψης κατακλείδα..

Αιθέρια και εύπλαστη

Λίθινο πρωινό μέγα

Μετά ‘πο την βροχή

Κάψες του Ιούνη να βγει μπροστά

Από της Περσεφόνης την ανάσταση

Νοτισμένα φύλλα γεμάτα νερό και μπαρούτι

Στιλπνά όσο το φιλί σου

Τρεμοπαίζουν ωραία

Ένας αέρας λίγος σκουντά

τις φιστικιές

Και τις μεγάλες πικροδάφνες

Εσύ κοιμάσαι ακόμη μες την αγκαλιά μου

Αιθέρια και εύπλαστη

όπως μια λαμπερή δροσοσταλίδα

Κοιτώ τα βλέφαρά σου

Κλειστά ματόκλαδα που τα γεμίζει μια φωνή

Από έρωτα- πού είσαι

Βαθιά μέσα στον ύπνο και συνεπαρμένη

Απ’ της αγάπης μου τον ζέφυρο και το λίγο

Της κάμαρας υποβλητικό φως;

Πατρίδα του κορμιού, αγαπάκι, μελισσάκι μου!

ΠΑΡΕ ΛΙΓΗ ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Πάρε λίγη απόσταση από τα γεγονότα κι άσε

τα καυτά να κρυώσουν- σκέψου

νηφάλιος,

πού είναι ο τώρα σου στόχος· η εποχή

σε οδηγεί σε ακρότητες- όμως

πράξε με νου και με καρδιά εκείνα

τα οποία και αύριο θα έπραττες- σαν

να μην άλλαξε τίποτα και είσαι

απορροφημένος απ’ την ιστορία – τώρα

που καίγεσαι σαν την λαμπάδα και ο μύθος σου

ακόμα διαρκεί- γιατί σε θέλουν

οι ιδέες και σε αγαπά

η κοσμοθεωρία σου· και οικουμενικά

είσαι ένας αμφορέας που κρατά

το σχήμα ενός ανέμου

αναζωογονητικού,

και που ορμά να συμμορφώσει

της κοινωνίας τα άσχημα-

ποιητής με δάκρυα στα μάτια, ποιητάρης

του κόσμου που ολοένα πλάθεται

από φωτιά και με φωτιά..

                                                             12.6.2013

Έχε τον νου σου!

Πριν ξαπλώσεις κάνε τον απολογισμό· πειθήνιους

Κι υποταγμένους μας θέλει το σύστημα·     στα ζοφερά γρανάζια του

Η ζωή φθίνει και ο άνθρωπος
τρομοκρατείται

Όπως ένα σκυλί που με τις πέτρες έδιωξε από δω

Ο κοπρίτης γέρος σου γείτονας.

Πέφτουνε σφαίρες πλαστικές και σφαίρες πανικού-

ασκήσεις
πυκνής ομίχλης- στέρεψε η ομιλία·

Πού θα σε βρω όταν ανάψει η φωτιά κι ο ήχος

Απ’ τα άρματα που προελαύνουν καρφωθεί

Σαν σφήνα μέσα στο κρανίο σου; Απόψε

Είσαι εσύ κι εγώ

Που κρατούμε και κινούμε τα νήματα·

Δεν έχει σημασία αν βγει το φεγγάρι· η απώλεια

Κοστολογείται στην δική μας ζωή- γι αυτό

Έχε τον νου σου! Δες

Πίσω από κείνα που δεν φαίνονται: έτσι

Που να κατανοήσεις του καιρού το σκοτεινό

Φως – και τις επιταγές

Του τίποτα που σου ετοιμάζουν
να αρνηθείς να εξαργυρώσεις..