Ενθουσιάστηκα!

Ενθουσιάστηκα! Γέλασε το σώμα μου και βρέθηκα να λούζομαι μία χαρά από εκείνες που με αίσθημα τις δρέπεις.

Μεσημέρι. Κάψωνε ο τόπος. Στην παραλία οι λουόμενοι βουτούσαν και ξανάβγαιναν, πασαλειμμένοι με τα χίλια αντηλιακά τους. Βρε μανία με το χρώμα!

Ηλιοθεραπείες για κολασμένους και κολασμένες και δώστου να ξαπλώνουνε ανάσκελα και μπρούμυτα μήπως και αποκτήσουν την επιδερμίδα νέγρου\ας που απέκτησε ιθαγένεια ελληνική.

Ένα παιδάκι έφτιαχνε πύργους στην άμμο. Με το φτυαράκι και το κουβαδάκι του. Το βοηθούσε ο παππούς. Ο ζήλος του με ξάφνιασε. Να ο Ικτίνος, να ο Καλλικράτης..

Λες να ελπίζουμε σε μέρες πιο καλύτερες όταν περάσουν όλα αυτά που ζούμε και τα γέννησε η ξενόδουλη πολιτική που ακολουθούμε;

Να η πρωτόλεια αρχιτεκτονική μας. Σημαδεύοντας απευθείας στο κάλλος και στην αρμονία που ξεχάσαμε.

Μπράβο μικρέ πρίγκιπα.

Μπράβο δυνητικέ νέε πολίτη της χώρας..

Εύπλαστη γαλήνη εύπλαστη αρετή-

Εύπλαστη γαλήνη εύπλαστη αρετή-
Ένας βράχος ποτίζει με το φαρμάκι του την θάλασσα
Ένα πουλί ζητά ορίζοντα ν' απλώσει τα ανοιγμένα φτερά του·
Το εύγευστο ρήμα ακουμπά τον ουρανίσκο όπως ενός βερίκοκου το μέλι,
Το κορίτσι που ζει η Ελλάδα στα μάτια του, εκθέτει όμορφα τον ουρανό,
Η αξία πιο αξία και γίνεται
Όταν την καταθέτουν πρίγκιπες και οι νεράιδες που δεν μας εγκαταλείπουν-
Ενός ποιήματος όλα τα μέγιστα
Κι ες αύριον τα πιο καλά και
Τα πιο σπουδαία..

Κάτω από την σκέπη της έμπνευσης

Κάτω από την σκέπη της έμπνευσης
Ραγίζονται οι μνήμες- δεν υπάρχω πια
Μπαλωθιές ιδεών εγκολπώνονται ευτυχία ανείπωτη
Στην χλόη αφέθηκε η κοσμοθεωρία
Ήπιαμε την αιθρία μέχρι κόκαλο
Χυμοί πεισμάτων στόλισαν το αίμα μας
Δεν υπήρξαμε;
Στον καθρέφτη έσβησαν οι σκιές – κι απ' τα μάτια σου
Ένας αέρας σε πήρε, αποδεκάτισε
Τα φουσάτα της θλίψης η μέρα
Ό,τι βρήκα το βρήκα απ' τον καλόγνωμο ήλιο..

Ω παιδούλα, ω οδαλίσκη

Ω παιδούλα, ω οδαλίσκη
Ακουμπισμένη πάνω στου τοίχου την ώχρα, ω
Ερωτευμένη με την λαμπερή εικόνα σου, ω
Πάθος
Αράγιστο, 
που εμπλουτίζει
Την μελωδία της εικόνας σου, ω
Αμαρτύρητο κορμί, εξυψωμένο
Κι απ' την σκλαβιά του,
Οξύμωρο,
Μοιραίο, ω
Που λατρευτικά βρίσκει λόγια- και του έρωτα ζει
Τις λεπίδες, ω
Που σε είπα και σε λέω εντεταλμένος..

Τα μάτια σου λυγίζουν σαν περισπωμένη που την κρατά ο αιώνας,

Τα μάτια σου λυγίζουν σαν περισπωμένη που την κρατά ο αιώνας,
Τα μάτια σου καθαίρουν την ψυχή των ανόμων,
Φυσούν την ευφράδεια των πνευμάτων- τα μάτια σου
Κυνηγούν τον άνεμο έως εκείνος να φυλακιστεί
στα πυκνωμένα κλωνάρια των δέντρων.

Μια η μορφή σου και μια η σκιά
Που κοσκινίζει την ευθεία ως να γίνει τεθλασμένη
Μια της μελαγχολίας οι ομιλίες, κοντά
Στον ταρσανά των φτωχών- του ποιήματος κι η άλλη σημασία
Όπως την δείχνουνε αυτοί που δεν μιλούν ανθρώπινα και με θεούς των άστρων τους παρομοιάζουν…

Νυσταγμένο φεγγάρι, καταμεσίς του μικρού λιμανιού
Σκίρτησε πάνω στα νερά και ασημώθη'
Το διάβασες, το άκουσες, το είπες,
Στα ρηχά των νερών όλα κοιμήθηκαν κι είναι η απαγγελία σου ωραία!

Αν τα μάτια σου αγγίξουν τον παράδεισο που έχει χαθεί

Αν τα μάτια σου αγγίξουν παράδεισο που έχει χαθεί

η μέρα θα ξυπνήσει αποκληρωμένη

απ' την βαθιά περιουσία του χρόνου- κι εσύ

θα μελαγχολήσεις

πίσω από τα όνειρα,

ακολουθώντας

την ορμή της καρδιάς σου

θα στραφείς

κατά τον ήλιο που πρόβαλε,

ερωτευμένη

με τον άνεμο,

σεμνή

και σκεφτική

όπως στο άκουσμα ενός πουλιού γεννιούνται

περίπαθα λόγια,

Κι η αύρα της θαλάσσης

έρχεται

μέσα στον κήπο

που ήσουν και που ήμουν

και

που χάρισε,

καθένας μας στον άλλον,

γλυκό φιλί..

Στον αιθέρα διαφωνούν μαζικοί αντίλαλοι

Τα βράχια τήκονται όπως τα χτυπάει η βροχή-

φθινόπωρο.

Δημητριακές φουρτούνες πληρώνουν το μάρμαρο της αλήθειας εβδομαδιαία.

Ο εορτασμός των σκιών πάνω στα πεζοδρόμια διογκώνει

την χαρά της ψιχάλας.

Ευθύτητες υγρασίας καιροφυλακτούν γύρω απ' τα σώματα των περαστικών.

Στον αιθέρα διαφωνούν μαζικοί αντίλαλοι προτού γεννηθεί

καν μια χαρά.

Βραδιάζει- μετά βραδιάζει.

Και η πόλη νυστάζει πίσω από τα φωταγωγημένα μαγαζιά της.

Σεπτέμβριος.

Ο χρόνος σαρώνει τα πάντα μα

όλα είναι ήσυχα εδώ

που η βροχή συνάντησε την ματιά μας κάτω

απ' τα όμορφα δέντρα.

Σεπτέμβριος.

Φύρδην και μίγδην

δυο λεπτά

και μετά

όλα και πλέουν μες τον αποβροχάρικο ήλιο.

Ακονίζει το σουγιαδάκι της η κάθε ψιχάλα

καθώς εισχωρεί στα σπλάχνα της γης.

για την συνάντηση δίκαιη.

Εξαντλημένο το σύμπαν ως την απώλεια

Εξαντλημένο το σύμπαν ως την απώλεια

κι όμως

σίγουρο για τον εαυτό του

ανασυντάσσεται,

στέλνοντας

μηνύματα λαύρα

σε ό,τι είναι των ανέμων επίδοξο

και

στον ρυθμό της καρδιάς.

Κατά τα άλλα,

κραταιά νέφη εδράζονται πάνω στα ιταμά βουνά

ο ήχος τους είναι βροχή και απόφαση

του φθινοπώρου οι έλξεις κρατούν μαγνητισμένα τα πεδία

ο ήλιος ψηλώνει διεκδικώντας θάλασσα και αναπνοή.

Το ποίημα γράφεται ερήμην μου

όλος ο υποψιασμός είναι αίμα

γράφω με αίμα μέσα σε μια διάρκεια ασάλευτης ζωής

όπως οι προτεραίοι μου λαλήσαν.

εγώ λαχταράω μ' αυτό το μικρό φεγγαράκι

Όσο κι αν κολακεύονται αυτές οι ξεκαλουπωμένες νύχτες
Που τις υμνώ,
εγώ λαχταράω μ' αυτό το μικρό φεγγαράκι
Πιασμένο στην αλάθητη απόχη μου-
πάει για Τετάρτη
Ο ουρανός κρεμάστηκε πάνω
σε ένα αδιάβαστο σύνολο
Εννοιών και μελαγχολίας
καθώς σε βρίσκω
Και σε χάνω
σε μια ρουλέτα που κι η ζωή μου απόψε λες παίχτηκε
Όλα για όλα και να λείπει ο νικητής..

Εικονική πραγματικότητα…

Πώς είναι παράξενο να ακολουθείς
Εικονική πραγματικότητα όταν
η πραγματικότητα σε καθιστά αδύναμο, τελειωμένο!.. 
Να έτσι
Που σου επιβάλουν "διαγραφή" που δεν όρισες
Ή δεν θα αντιληφθείς λουλουδάκι
Που σου γνέφει, εκεί, ξημερώματα,
Κάτω από το φως ενός ένθεου ήλιου.

Σε ακολουθώ:
με τον νου μου,
με την καρδιά μου σε ακολουθώ.
Κι ανοίγω τρύπες στο κουκούλι σου συνέχεια να κατασκοπεύσω
Πώς μπορείς και μεταλλάσσεσαι σε άβουλο πλάσμα
Που του σκηνοθετούν και το ευχαριστιέται.

Και καταγράφω τις οδύνες σου- κι εκείνες
που εσύ ούτε καταλαβαίνεις- μιας
κι έχασες τον παλμό, την ζέση,
του ονείρου την στιλπνότητα, όταν
Οι μέρες περνούν κι εσύ τίποτα τίποτα
πια ουσιαστικά ατόφιο γύρω σου έχεις..

Ευτύχημα!

Θησαυρίζω κάτι μικρές ψηφίδες που παραμένουν στιλπνές και φωτεινές ακόμα και μες τα σκοτάδια της νύχτας. Ευτύχημα! Τις κρατώ στην παλάμη μου, μου μιλούν, τους μιλάω. Είναι το αρχέγονο υλικό των ποιημάτων, είναι ό,τι μου κάνει εντύπωση και δύναμαι να το έχω αποκλειστικό κληροδότημα μιας τάξης πραγμάτων που ενέχει Αθωότητα και θέληση να επιβιώσει.
Όπως ετούτη η ταπεινή ελλαδίτσα μας που βάλλεται και δεν λέει να πέσει…

Αποκαθηλώνει το απόγευμα τα μυστικά μας

Αν ζωγραφίσεις την σκιά που βαδίζει πάνω στην κορυφογραμμή των βουνών

Ο αετός θα βρεθεί κοντά σου ψελλίζοντας την ελευθερία του·

Ένα καΐκι θα γείρει στην μεριά του κόλπου την άλλη

Και θα καθίσουνε οι γλάροι στα ιστία·

Αποκαθηλώνει το απόγευμα τα μυστικά μας

Και μένουμε ερωτευμένοι πίσω από τον θαυμαστό κήπο

Της έκπληξης..

Σε όλα που σε περιβάλλουν ενσκήπτει μέγιστος έρωτας

Ανεμίζουν τα μαλλιά σου ως το ουράνιο τείχος
Και καθίζεις τις θλίψεις στο σκληρό τοιχάκι του λίθου·
Μοιραστήκαμε το φιλί και τα ποιήματα
Μοιραστήκαμε την ερημιά και την γαλήνη της λιακάδας
Σε όλα που σε περιβάλλουν ενσκήπτει μέγιστος έρωτας
Τραντάζεται το νησί και ρίχνει άγκυρα στο πέλαγο της κάθετης έννοιας
Ζεις σαν ένας διθύραμβος λατρεμένα απλός..

[Το δωμάτιο πλημμύρισε λέξεις]

Το δωμάτιο πλημμύρισε λέξεις- κι εκείνες

Βροντούν πάνω στους τοίχους, σφιχτοδένονται

Χωρίς σχέδιο, επικροτούν την σιωπή, σκαρφαλώνουν

Στο ταβάνι και κοιτάζουν υπεροπτικά

Την μελαγχολική φάτσα μου.

Κάποτε ανοίγω το παράθυρο- και ορμούν

Μες το χάος της νύχτας, προς τον σκοτεινό ουρανό, λες

Και θέλουν ν' ανταμώσουν των αστεριών τα ύψη- εκεί που κι ο θεός 

αμφιβάλει για την μαεστρία του και κάθεται

Σε ένα πεζουλάκι απόμερο για να σκεφτεί

Τι έπρεπε, τι έγινε, και τι μπορεί να διορθώσει πια,

μια Θέληση..

Να προϋπαντήσω φεγγάρι απόψε

Να προϋπαντήσω φεγγάρι απόψε και να παραβλέψω της βροχής τον άκαμπτο θόρυβο, ή

Να μείνω να κοιτώ που κάτω απ' τον φανοστάτη μία γάτα εκπαιδεύει τα μωρά της και τεχνάσματα

Πολλά έχει να δείξει ο κυνηγός;

Βράδιασε για καλά. Μην είσαι πουθενά αλλά είσαι πάντα εδώ, κοντά μου

Σαν ρίζα που με θρέφει αλλιώτικά κι απομυζώ

Το δυνατό ποιητικό γάλα σου.

Μου χρωστάς μια θύμηση που δεν ξεφτίζει και, αφόρητη, κάτι φορές με συνοδεύει, ως τα ξημερώματα..

Αντί επιλόγου…

Στην Ελλάδα
Να οδηγείτε αργά
Είναι μικρή
Και προλαβαίνεις να της ρίξεις μια ματιά, έλεγε ο φίλος·
Και, πράγματι,
τώρα που βλέπω αλλιώς,
το τοπίο με ακολουθεί
Κι ο φίλος επίσης
Κι αναγεννιόνται
διαρκώς
και μέσα μου..

Κυριακή.

Επίσημα το σκοτάδι μένει γυμνό και νοτίζεται από την υγρασία της νύχτας.
Κυριακή.
Της ιδέας μου όλα τα καθέκαστα:
σκιές σκαρφαλώνουν στο ντουβάρι της πολυκατοικίας.
Μια νυχτερίδα άφησε το σκοτεινό τραγούδι της επάνω στα κλαδιά.
Η χλόη έχει μια μηχανοκίνητη ταχύτητα.
Παράξενο:
απουσία, παντού απουσία.
Σφυγμομετρώ τον χρόνο που χάθηκε.
Χωρά μες το ποίημα.
Και,
στο τέλος,
το ποίημα βελάζει σαν αμνός επί σφαγήν που τίποτα από την αθωότητά του δεν μπορεί να γλυτώσει..

Διάλεξα τον άνεμο

Μπορεί μια ψιχάλα να κρατήσει την αγωνία της μέρας και
Να γουβιάσει τον χωματόδρομο ως να χωρέσει
Των τζιτζικιών το τετέρισμα, του πουλιού
Το τραγούδι, τον ώριμο Αύγουστο, προτού
Κι εσύ λείψεις απ' το τοπίο και μείνει η ακτή
Έρημη σαν ακύμαντη μελαγχολία;

Διάλεξα τον άνεμο γιατί μου παρέσυρε την φωνή
Και την βρήκα ψηλά, στα δροσερά μποστάνια
Όπου οι συντυχίες των αγγέλων σμίγουνε με των παιδιών τις φωνούλες·
Είδα τον αδέσποτο σκύλο που γαυγίζει τον περαστικό και μένει
Κρυμμένος πίσω απ' τα σκίνα όταν πέφτει αγαλινά
το βράδυ και του φεγγαριού καρπώνεται την ησυχία..

Ευδοκίμησαν οι αγρύπνιες μου και σορόπι τις ήπια·

Ευδοκίμησαν οι αγρύπνιες μου και σορόπι τις ήπια·
Ο στίχος φωτοβόλησε και πουθενά δεν γράφτηκε, μόνο
Στο σπίτι των ανέμων η κρυστάλλινη σφαίρα αντιλάμπισε πα'
στα ντουβάρια και στην ανατολική μεριά της κάρφωσε
την άοκνη αράχνη·
Στην γλάστρα μοσχοβόλησε ο βασιλικός·
Μια δεκοχτούρα χαμηλά στον ουρανό κυνήγησε το όνειρό της·
Μάγκωσε ανοιχτή η πόρτα: εισέβαλε
ο ήλιος και σου μίλησε μου μίλησε..