Σχεδόν Καμένα Βούρλα..

Στα κλεφτά το απομεσήμερο αφήνει
οσμές θειούχου εφιάλτη στο τοπίο που εγκλωβίζει
ζοφερές Θερμοπύλες.
Γυρίζουν οι σκοτωμένοι ανάμεσα στα δέντρα φιγούρες απόκοσμες.
Μισός μύθος ο τόπος και μισή ιστορία ο άνθρωπος.
Τσακίρ κέφι όμως η γρήγορη ψιχάλα,
Και το πουλί που κάθεται επάνω στο κλαδί τινάζοντας κάθε τόσο τα βρεγμένα φτερά του
είναι η μεταγλωττισμένη αλήθεια της Π.Χ. πραγματικότητας.
Να τι δεν είδα ποτέ με συμπάθεια: να μην μπορεί ο θεατής να αναγνώθει
το πάθος το άμοιρου ηθοποιού. Όπως το φέρει η ώρα η καλή η η κακή μπροστά μας τότε που η συμμετοχή στην πράξη αφήνει μια συνενοχή σαν να πλανιέται γύρω μας,
παντού..

Κουράστηκα- ούτε μια μέρα δικιά μου

Κουράστηκα- ούτε μια μέρα δικιά μου
Πρόταση την πρόταση ξεφούσκωσε μελαγχολικά ο βίος
Δική μου ζωή δική μου αυταπάτη
Πολλές επιδιώξεις κι όμως λιγοστά κατορθώματα
Οικονομία στυγνή και των δυνάμεών μου σπατάλη
Απάνθρωπα συστήματα μακρηγορούν γιατί ελεεινά τα ανεχόμαστε
Πολιτικοί δράκοι φοβίζουν τις φτενές μας ψυχές
Οικουμένη συγκλονισμένη ντροπιασμένη σκληρή πολιτεία
Διάβασε τον ουρανό γελώντας και σάρωσε το ρήμα της κατάθλιψης
Οι λίγοι αν γίνουν πολλοί αναστατώνουν τα πάντα αναζητώντας
μεγαλόπνοη αγαλλίαση..

Ξημερώνει σαν ένα ερωτικό τραγούδι που μιλά στην καρδιά!

Ξημερώνει σαν ένα ερωτικό τραγούδι που μιλά στην καρδιά!
Ο καπνός των ονείρων αποσύρεται μες την κοιλιά του ουρανού.
Τα σπίτια ακόμη νυσταγμένα βουίζουν σαν μέλισσες που επισκέπτονται το αυγινό άνθος.
Ο Θεός κοιτάζει τις λυπημένες μυρσίνες και τους χαμογελά.
Το πρόβλημα λύνεται με αλγεβρικό φως και όλη η μαθηματική αναστάτωση έχει ένα χνάρι απόλυτο σαν στίγμα στο κορμί της μέρας.
Μια λίθινη άποψη των κτιρίων αντανακλάται στο παρόν που υποχωρεί.
Το πείσμα πουθενά δεν ωφέλησε-
Εδώ η πόλη θέλει να την κατοικούνε οι διαλεκτικοί.
Η χώρα είναι σαν μπαγιάτικο ψωμί που μούχλιασε από πολιτικάντικη αηδία.
Μου μένουν οι λέξεις σαν γκέμια στα χέρια μου να τιθασεύω τα άλογα της φρενιασμένης ζωής μου..

Σβήνω το φως και το δωμάτιο μ’ ακολουθεί

Σβήνω το φως και το δωμάτιο μ’ ακολουθεί
στον ύπνο. Συλλαμβάνω
επ’ αυτοφώρω εαυτόν να ονειρεύεται- ω Θεέ μου!
Δεν θα τελειώσει ο σαματάς των επιθυμιών κι ας η ζωή
σκλήρυνε και απέκτησε καβούκι. Στον ουρανό
φεγγάρι ρέει στα βαθιά και οι νομοτέλειες καθ’ όλα συνεχίζονται
ωραία. Ηθικό φρόνημα
της νύχτας ακμαίο. Κι εσύ
που τριγυρνάς στην σκέψη μου σαν πληγωμένη ελαφίνα, εσύ
ψάχνεις το δάσος που φιλοξενεί πουλιά και το δικό σου ταίρι..

Εσπέρα..

Βύθισαν οι στιγμές μες τον νερόλακκο και σαν

τσακμακόπετρα η βιασύνη άναβε των αυτοκίνητων επάνω

στης ασφάλτου το μαντέμι.

Πυρετός των πουλιών να προλάβουν του ήλιου την δοξασία.

Στο χοντρό εξώφυλλο του βιβλίου πολύχρωμες πλεκτάνες

τίποτα δεν πρόδιδαν απ’ τα γραφόμενα.

Στο σκαλοπάτι του σπιτιού το κάθε βήμα επίτευγμα,

το κάθε βήμα ρέον φεγγάρι

κάτω από της νύχτας τα καμώματα.

Ένα όνειρο τριξαλίδας μετά και πέρα από τ’ αμπέλια,

οι μνήμες οι καυτές της γης μαρτυράνε ξεσαλωμένο Διόνυσο.

Κοιτώ τα μάτια σου κι οσμίζομαι ερωτευμένη σελήνη

που μπλέκεται στα δίχτυα τα ποιητικά της Σαπφούς κι αρχίζει

να με κεντά να πονάω..

[Η μέρα κάνει την αυτοκριτική της και αυτοκτονεί.]

Η μέρα κάνει την αυτοκριτική της και αυτοκτονεί.
Η ψυχή μαρσάρει να πιάσει το άπιαστο.
Οι γέροι αναπολούν. Τα παιδιά κοιμούνται.
Οι έφηβοι γράφουν γιρλάντες του εγώ πάνω στης ιστορίας το σώμα.
Η λογοτεχνία είναι μια βάρκα που την πήγε ο καιρός πολύ βαθιά.
Διαβάζουν οι μητέρες τον καημό του παιδιού τους.
Η σκέψη είναι πάντα φιλοσοφικό αγκάθι.
Όταν νυχτώνει, η φαντασία είναι μια νυχτερίδα που ψαχουλεύει στα ρηχά-
Και ο πόθος πλοιάριο που εξόκειλε και με την αμμουδιά της παραλίας παίζει..

[Δάκρυα δεν έχω, δάκρυα δεν έχεις]

Λιώνει το σκοτάδι, η ψυχή ευθύνεται για τις λυρικές εκλάμψεις που κάνουν τον ουρανό ντελικάτο.

Στο ακοόγραμμα των νεφών η μουσική που καταγράφεται είναι αρχαίας θεάς που άδει.

Από ίαμβο σε ανάπαιστο κι από φανερό σε κρυφό, η τόλμη να σε αγαπώ πέρα από τα γεγονότα έσωθεν με πονά και με τρώει.

Δάκρυα δεν έχω, δάκρυα δεν έχεις, είμαστε σε ένα χωροχρόνο που τον όργωσαν οι αντιφάσεις και τον περιφράσσουν ατσαλένιες αγωνίες..

Ο ήλιος με λογχίζει αισιόδοξα.

Φωτίζονται οι ουρανοί και στην ανάγνωση του ήθους οι πεταλούδες

υπερίπτανται

Φυτών τε και υδάτων.

Το ποταμάκι κυλάει πανήρεμο και η λίμνη

Βαυκαλίζεται τόσο να ξέρει

Της ομορφιάς της την αξία. Ο ουρανός

Γεμίζει αναπόλησης νομίσματα και μια υπεροψία

Την έχει, πώς δεν την έχει.

Το σπίτι εδράζεται μες την γαλήνη του μεσημεριού.

Πίσω απ’ τις κουρτίνες, που να είμαι διαβάζω.

Ο ήλιος με λογχίζει αισιόδοξα.

Ο χρόνος είναι μύγα ξιπασμένη.

Άντε να συμμαζεύεις τα συμπράγκαλα για να σου μείνει κάτι αόριστο στο ποίημα!

Καρατόμησε τις λεύκες ο ήλιος.

Και για το τρυφερό κορμάκι τους

δεν βρέθηκε κανένας να πει…

Σκεφτόμουν μην αφήσω τίποτα στην τύχη:

να δημιουργήσω

ένα φράγμα πυρός

λέξεων που ζητούν την ελευθερία τους

και μια εξαίσια ουτοπία

νύχτας που ρέπει προς το χάος. Εκεί

που οι αντινομίες είναι κοφτερό μαχαίρι

που πονά.

Με έβγαλε απ’ την φωνή μου το φως. Με στιγμάτισε.

Όπως από τα ρούχα μου η γύμνια πάνω μου έπαιξε

πεσσούς. Τρυφερή γλαφυρότης! Και τότε

Κατάλαβα το νυν και το απώτερο

μέλλον.

Διακρίνοντας των φωνηέντων την υψικάμινο και του νεφεληγερέτη Χρόνου

τις κραιπάλες.. Άντε να συμμαζεύεις τα συμπράγκαλα

για να σου μείνει κάτι αόριστο στο ποίημα!

Είσαι η δεν είσαι εσύ;

Είσαι η δεν είσαι εσύ; στην οθόνη

του τηλεφώνου

το πρόσωπό σου τρεμάμενο,

σαν μπαλαρίνα των νεφών

συγκροτεί

μια μνήμη που με πονά. Μάρτιος

λιόχαρος.

Μαστίζεται ο κόσμος από της απάτης ταμεία.

Η φτώχεια

πείνα γεννά

και πικρότατο δάκρυ. Δωσ’ μου

δικαίωμα να σφάλλω

ασφαλώς

να περιχαρακωθώ μες της αντίφασης την τάξη

να σώσω όσα αταξίας πονήματα

ευεργετούν την ψυχή

και ας τσαλακωθώ στα μάτια των πολλών κι ας γίνω

κάποιος που αρέσκεται

να πίνει την μελαγχολία άσπρο πάτο..

Λιλιπούτειε ουρανέ

Λιλιπούτειε ουρανέ    κοιτώ μες απ’ τα μάτια σου

ρισκάρω όλους τους φθόγγους που θα δέσω

λέξεις μέσα μου

και σου αποδίδω

εύσημα αθωότητας

που πια δεν φτάνω

Αγγελουδάκι αγαπημένο μου,

τερπνή φωτιά 
που ζαλίζει

Ακινητώντας τα φορτία μου

στο ηθικό απόγευμα

παίζουμε μαζί

με τις δικές σου νεράιδες   

πάνω στο χαλί   

και έξω από αυτόν τον κόσμο που είμαι

και που ευτυχώς, ακόμα,

δεν σε αγγίζει..

Ποίηση εντεταλμένη Αγία- πότισέ με!

Ετέρου χρόνου πονήματα και οι αποκαλύψεις

αυτόκλητες. Φωτίζεται ο ουρανός. Η κάθε λέξη

νικά!  Μαρτίου φτερουγίσματα

μες την κοιλιά του κάμπου·

χαρμόσυνο ορόσημο!

Στον γιαλό έλα

κοπέλα με τα ξέπλεκα μαλλιά,  έλα

όπου πεθάναν οι βροχές

και το τρυφερό κλωναράκι

άνθισε.

Φαρμακολύτρα Αλήθεια,   πώς με καψάλισες

και έστειλες τον καημό μου

στα πέρατα

απ’ την δική σου φρυκτωρία.

Ποίηση ανέφελη  φέρε το δάκρυ μου…

Ποίηση εντεταλμένη Αγία- πότισέ με!

Μισός μες την συνείδηση και ο μισός απέξω

γράφω τοκίζοντας τον οβολό που μου ‘δωσες

Θεέ μου!

Της ποίησης το φέγγος..

Να κοιτάζεται το πουλί μες το νερό και να καταλαβαίνει

Την θεόπνευστη τραγωδία του-

Να είναι αυτό το ποιητικό του μεράκι-

Η φιλαυτία του- ο έρωτας

Το ποτάμι συλλαβίζει της αιωνιότητας την σκακιέρα

Η μητέρα γεμίζει αγωνία τις υδρίες

Η γη ζώνεται πόρπες λουλουδιών

Στον πορθμό που τα καράβια περνούν

Η θάλασσα δηλώνει τις προοπτικές της

Η Λυδία γελά μες τον ύπνο της

Ο πόθος την μαλαματώνει

Ο κήπος τελαλίζει την απλότητα του δεντρολίβανου

Η μέλισσα αναζητά λαβύρινθο να καταφύγει..

Σήμερα έτσι: Το Αίγιο έλαμπε

Σήμερα έτσι:

Το Αίγιο έλαμπε

Σήμερα έτσι

Ένα στίγμα ήσυχης πόλης

γέμισε το μυαλό μου εντυπώσεις.

Από τον νου μου

ξεκινά ο λαβύρινθος.

Πόλεις μέσα στις πόλεις και δρόμοι

μέσα σε άλλους δρόμους

και όλα να πυροδοτούνε

την φαντασία μου.

Αυτόβουλα δρω.

Μετακομίζοντας την ψυχή μου

στην ραγισμένη ισορροπία του δειλινού.

Έξω απ’ το ξενοδοχείο οι μηχανές ρονρονίζουν

αφηνιασμένες.

Αυτός που μελετά το υπαρκτό

καταποντίζεται στην μεταφυσική των πάντων.

Αεικίνητος.

Αμετάπειστος.

Πρόσεχε μην ψαύσεις στο αλφάβητο της αποκάλυψης

το βαρύ σώμα της προσευχής

και βγεις από την άλλη

με δυσανάγνωστες επιδιώξεις.

Ο τροχός γυρίζει·

και για όλα οφείλεις.

                             Αίγιο  22 Μαρτίου 2014 

Σε ποιο ύφος άραγε ταιριάζω;

Σε ποιο ύφος άραγε ταιριάζω σε ποιο μυστικό

και παραμένω ένθεος κι ας το αρνιέμαι

σημειώνοντας λέξεις πάνω στο λίγο χαρτί

που πολεμά να αποσιωπήσει την ψυχή μου;

Ακούω τον σφυγμό της μέρας.

Αιγιαλεία

νωχελική

σαν να μαζεύει ρούχα να μετακομίσει.

Άτολμα ξημερώματα. Πέντε η ώρα το πρωί. Στο πηχτό

ακόμη σκοτάδι

βουλιάζουν τα λουστραρισμένα όνειρα.

Σε λίγο θα χαθώ μες την κυκλοφορία των δρόμων

και θα βρεθώ, βιδώνοντας την ματαιοδοξία,

να παίρνω ένα πικρό μεροκάματο

από κείνα που, ίσως, δεν ξέρεις…

                                   Αίγιο  23 Μαρτίου 2014 

Μια εκδούλευση στο φως

Μια εκδούλευση στο φως,   να φανούν όλα ξεκάθαρα

σαν

το χνότο σου

στις μέρες της μεγάλης παγωνιάς·

ακόμη

και το μη ορατό

ν’ ανθίσει.

Λυγισμένα λόγια, καλημέρες

λυρικές

γεμάτες την απλότητα της επαρχίας.

                                                           Ο ήλιος ψηλώνει

αργά

η νομοθεσία του

δεν επιτρέπει παρεκκλίσεις:

όλα θα ειδωθούν μες απ’ το πρίσμα

μιας γαλήνης ολοκληρωτικής

που στρογγυλεύει τις αιχμές

όπως να απαλείφει από το κλάσμα τους

τον άξεστο διαιρέτη…

                                     Αίγιο  23 Μαρτίου 2014 

Τα χωράφια του Αιγίου

Τα χωράφια του Αιγίου ανασαίνουν βαριά.

Το χώμα τους είναι θυμωμένο.

Κάτι μου κάνει η γης από αμνησία που δεν κατανοώ.

Σπίτια παλιά, πεζόδρομοι, αυταπάτες.

Κι οι άνθρωποι είναι όπως είναι πάντα ίδιοι οι άνθρωποι.

Γεμάτοι αμφιβολίες και θρίαμβο εγωιστικό…

                                                      Αίγιο  23 Μαρτίου 2014

Νίκα ήλιε μου, νίκα

Υπάρχει ένας αέρας γόνιμος

Κι ένα τοπίο μέσα μου

παραδείσου.

Κι εσύ που είσαι όμορφη

Που δοκιμάζεις στην ένταση την μουσική

Στα ράμφη των πουλιών που γυαλίζουν

Στον ήλιο.

Το μυστικό της θάλασσας, το μικρό κύμα

Που ιππεύει την ήσυχη ακρογιαλιά,

μεσημεριού η ανάπαυλα

Και τίθεται η μνήμη σε εγρήγορση,

αυτά να ‘ρθουν κι αυτά να πάνε

Κι ένα σώμα λιγνό να κελαηδήσει

μες τα ανεμοσκορπίσματα-

Νίκα ήλιε μου, νίκα

Και στεφάνωσε με το χρυσάφι σου

την μέρα αυτή των θνητών…

Των ματιών μου φως, κοριτσάκι μου

Των ματιών μου φως, κοριτσάκι μου

Που σε κολακεύει διαρκώς το φεγγάρι

Έλα στον ύπνο μου, παραγγελιοδόχος της γραφής

Και κάνε με να τρεμουλιάσω μέσα

στον σκοτεινό κήπο της σελίδας

Πλάσμα χαριτωμένο- να σε βρω εκεί

Που σε έχασα

Κάτω από το τρεμάμενο μυστήριο των νερών

Κι ακούγοντας τις μουσικές που δίνουν τέλος

στου θανάτου το εμβατήριο..

Μυστικό τρόπο έχουν τα πράγματα

Μυστικό τρόπο έχουν τα πράγματα

τα αναγνώθουμε σαν φεύγουν οι μέρες

και με λαχτάρα προσεγγίζουμε το σκοτεινό τους κέλυφος

αραδαριά που πάνε να χαθούν

μες το αιώνιο κύμα

της λησμονιάς.

                         Βρίσκω πάντως την αφή παρακμασμένη. Γέρασαν

Και δεν μου ομιλούν όσο θα ήθελα τα Αοράτου. Νιώθω

Μια κούραση βαριά. Μπορεί

Οι δεξιότητές μου να αμβλύνθηκαν, ή

Να μπάζει από κάπου, ο δικός μου ουρανός.

Και γράφω ποιήματα ακολουθώντας τον καημό μου

Ορκίζομαι στις αθωότητες και ζω εκπληρώνοντας

Όρκους αγάπης και, συλλήβδην, αποσαφηνίσεις Αστραπής.