Που λέμε, επί του συνόλου…

Αν είναι να δύει κάτι ας είναι ο ήλιος
Χρυσός όταν τον απόκτησα σαν ένα νόμισμα στην τσέπη μου και σίγουρος
Για την αξία του, αήττητος φίλος
Που σκοτίζει την νύχτα και φοβερίζει τα κραταιά πουλιά της
Άστοργα.
Απ’ όπου
Κι αν ήρθα, μύριζε καλοκαίρι και φρούτο
Που παραωρίμασε· η πόλη ήθελε Αττική και παραλίες που γέμισαν κόσμο
Όχι εκείνες που περπάτησα χειμώνα κι ένας γλάρος
Με παρακολουθούσε διακριτικά αξιοσέβαστος
Και μακρινός επιστήθιος φίλος.
Τώρα στην κάψα γδύνονται κοπέλες
Και οι λουόμενοι βουτούν στα ήσυχα νερά της θάλασσας, εμμένοντας
Σε κάτι που δεν είναι εποχή που θα περάσει, αλλά μια φρυκτωρία
Που διαλαλεί τον πόλεμο με την αγρύπνια που είχα- κυνηγώντας
Λέξεις φαντάσματα και φασαρίες στο μυαλό μου επί του συνόλου…

Φόρος βουερός της ζωής…

Τι συμβαίνει που είναι περίπτωση που δεν την αξίζω και

Θάνατος πικρός που μέλλεται να μ’ ανταμώσει, αδέκαστα

Χτυπώντας πάνω μου τα μιαρά φτερά του, σβήνοντας

Μία μία τις ελπίδες μου;

Και η νύχτα, στέλνοντας τις λακωνικές νυχτερίδες της, η νύχτα

Που ξεφλουδίζεται σαν κάστανο ψημένο, ως ν’ απομείνει

Καύκαλο νεκρό και ασύνταχτο γράμμα του ερέβους-

Βοή μέσα στον νου μου, οι έρωτες όλοι βοή-

Τρέμουν το υαλοπέτασμα, στρέφουν αλλού την συνήθεια, μόνο του φιλιού η γεύση πιπερίζει ανάμεσα στα δόντια και υπερασπίζεται

Μνήμες που έσωσε το παρελθόν, ρίμες που έδωσε το μέλλον-

Βοή η ζωή, το άγχος μου για όλα ασυντόνιστη ιερατική βοή…

Η νύχτα…

Η νύχτα…

Η νύχτα είναι ο τρούλος του θανάτου.

Κάθετη πέφτει πάνω στα σεμνά ροδάκινα και τα ημίγυμνα σταφύλια.

Η νύχτα είναι ένα κανιβαλικό φαινόμενο ανυπαρξίας.

Όπως την αναγνώθω, ένα πουλί πετά τρομαγμένο απ’ την φωλιά του.

Τα κυπαρίσσια λυγάνε κατά του φεγγαριού την αοριστία.

Οι αντιφάσεις είναι η μοναδική ενεργή μου κατάφαση.

Λείπω από τον ίδιον εμένα.

Η νύχτα είναι ο τρούλος του θανάτου.

Αδειάζει μέσα της ο ήχος των κοιμητηρίων.

Η γη ανασταίνει τους νεκρούς και τους αποδίδει στο αύριο.

Στα καφενεία παίζουνε πρέφα εκείνοι που δεν "πήραν πρέφα" τι έγινε.

Η νύχτα χαϊδεύει την χλόη της αοριστίας.

Ο άνεμος είναι ένας μπελάς που σκουντά των δέντρων την χαίτη.

Η νύχτα είναι ο τρούλος του θανάτου.

Βαραίνει πάνω της το κρίμα του κόσμου.

Οι πόλεις γεμίζουν πρόσφυγες των αποσκιρτήσεων.

Παντού ένας πόλεμος ένας τάφος ελπίδων.

Ταριχεύουν τις μνήμες μας και θα μας προσποιηθούν καινούρια πατρίδα.

Η νύχτα σαβανώνει την ομοθυμία των πολλών και επαινεί την ματαιοδοξία των λίγων.

Η νύχτα είναι νύχτα και μόνο σαν νύχτα πρέπει παντού να λογαριάζεται.

Η αγάπη πάντα…

Εμείς αγαπιόμασταν και πριν αγαπηθούμε-
Ανάμεσα στο αδιάφορο πλήθος, τις μικρότητες των ανθρώπων, την κακοσμία της πικρής ζωής,
Ανάμεσα στον κακόβουλο θάνατο και την ανηφορική ζωή- εμείς αγαπιόμασταν·
Σε κοιτούσα στα μάτια όπως να βλέπω την γλυκιά Μαντόνα μου, σε κοιτούσα στα μάτια!
Εμείς αγαπιόμασταν και πριν αγαπηθούμε- ανάμεσα στην ανάγνωση της φωτιάς και το αλφαβητάριο του πόθου- εμείς αγαπιόμασταν·
Καρφιτσώναμε στο στήθος μας μια ελπίδα και κυλούσαμε τις μέρες στον λυρικό κατήφορο της αγάπης- εμείς αγαπιόμασταν:-
Όπως και τώρα που βασίλεια σου τάζω εμμένοντας στις δυνητικές ουτοπίες μου- εραστής σου από την πρώτη στιγμή που στον κόσμο ανοίξαμε κι οι δύο τα μάτια!

Διδυμότειχο…

Τσίγκινο φωνήεν μακρινό
Ακμή και παρακμή του κόσμου,
Στον οντά σου ακούγονται γέλια παλλακίδας που την θωπεύει 
ο μπερμπάντης χειμώνας,
Στρατιωτικά εμβατήρια εισβάλουν στην ορμητική έμπνευση των τραγουδοποιών,
Βοά ένα ποτάμι και τα τριζόνια ψελλίζουν φθινοπωρινή υποταγή,
Στα πεσμένα φύλλα, η σήψη μαρτυρά πολεμικά εμβατήρια,
Ερυθροπόταμη όψη Πλωτινόπολη του βορά,
Στις φλέβες σου κυλά ένας Έβρος δυνατός,
Βατράχια κοάζουν στην νύχτα που ντύνεται υγρασία θεοτική,
Στην πυκνή βλάστηση της σκέψης, ξεπροβάλουν αμνοί ακηρύχτου θρησκείας,
Εμβρόντητος μένω μπροστά στο ιερατικό σου μαρτύριο,
Διδυμότειχο των ανέμων αγάπη και άθυρμα..

Φλύαρο νερό ποταμίζει στα υψίπεδα των άστρων,
Αναλαμπές αυτοκρατορικές σώζονται μες τον χρόνο που κύλησε,
Συμβολή θρησκειών και σύμπνοια να ενώσουν οι κόσμοι,
Διδυμότειχο καθαρογραμμένο στο αναγνωστικό του ουρανού..

Περνώ οδοιπόρος ευσεβής από κοντά σου,
Είμαι ο που ήμουν και θα γίνω εκείνος που έφυγε,
Εσύ όμως θα απλώνεις τα κραταιά παραμύθια σου
Στον καιρό που περνά μισογκρεμίζοντας τα τείχη σου και στολίζοντας
τον χρόνο με θρύλους..

Σουφλί…

Μεταξωτό Σουφλί, αρδευτικό Σουφλί,
Οξύμωρο και αρχαίο Σουφλί, ακάματο
Και δικαιωμένο,

Μια υγρασία φωτεινή δρέπει το μουσικό άσθμα σου και στην πρωινή πάχνη
Των χωραφιών, το γάλα της κατσίκας συλλαβίζει πνέοντα πόνο.

Όλο αυτό μεταφρασμένο σε θρησκεία αρχέγονη.

Έντομα ζουζουνίζουν γύρω απ’ τα πνευστά αχλάδια και στο ποταμάκι το νερό
Κυλά μαλώνοντας με την άμοιρη κοίτη.

Διαβάζω όσα διαβάζω τρέχοντας πάνω στα ψέματα της ασφάλτου.

Η υψικάμινος της έμπνευσης κομίζει άφθονα δώρα, κάνοντας
Το βλέμμα πιο οξυδερκές και τον νου πιο αέρινο..

Ορεστιάδα..

Γκαστρωμένη κοιλιά κάτω από το γάνωμα του φεγγαριού,
Κάμπε προσηνή, μυθολογικέ σκύλε που αλυχτάς
έτσι επίμονα στα βορινά σου βράδια,

Στρωτέ σιτοβολώνα, μπαμπακοσυννεφένια πόλη των άκρων,

Κοιμάμαι αφουγκραζόμενος ύμνους του Ορφέα,

Στην τρικυμία του αέρα στροβιλίζονται αρχέγονα φύλλα,
Ο ήλιος κλέβει τα καλαμπόκια του χωραφιού και γελά καυχησιάρικα,

Α δόξα ενός βιολιού που μαγνητίζει τα άστρα και σκορπά ρόδα στο πανώριο κατώφλι σου!

Ορεστιάδα εγκαρδιωμένη μες την φαρδιά πεδιάδα που ωραία σε βρήκα!

Συναπάντημα μέσα στους δρόμους και τους τρόπους του ελληνικού θεού…

Σεπτέμβριος όρτσα

Σεπτέμβριος όρτσα

Επιφορτισμένος βαθύ καλοκαίρι

Γδαρμένος Αύγουστος

Ελληνικό τσεμπέρι σκαλοπάτι ασβεστωμένο

Και θάλασσα που ομιλεί: ιωνική και αιολική θάλασσα

Ουδέποτε περισπάται είναι μανία

και μένος άγουρο που μετασχηματίζεται

Κάθετο μέσα στους αιώνες

Σεπτέμβριος όρτσα

Σαν ορθογραφικό λάθος καλοκαιριού

Κρατάει τις ζέστες του

Σε αναμονή τα φυλλώματα

ξορκίζουν τον άνεμο

Το ατμοσφαιρικό χέρι πλαστουργεί

τριαντάφυλλα καλώς εγνωσμένα

ο ήλιος καρφιτσώνει μια ελπίδα στον φελλό της απόφασης

ανυπερθέτως

Σεπτέμβριος όρτσα

Γλεντά με το μπαρούτι των θερμοκρασιών

Ευχολόγια όρθρου γεμίζουν την ησυχία με σπέρμα

Ανήκουν οι ψευδαισθήσεις στο μυαλό μας το ακούραστο

Ανήκουμε σε μια παραμυθένια τάξη που δημιουργεί αταξία

Η Ποίηση ανήκει στους κρατούντες πόθους μας

που είμαστε οι ίδιοι εμείς..

Νύχτωσα ανάμεσα στις ευωδιές,

Τα λόγια είναι παρουσία αλλά
Η θάλασσα 
Πάντα μεγάλη Απόφαση, καημός
Που δεν χωράει σε στήθια·

Νύχτωσα ανάμεσα στις ευωδιές,
Το φεγγάρι με αναστάτωσε· 
Πώς έκλεισες την πόρτα και ήρθες
Να ξαπλώσεις κοντά μου, κυρά
Με τα θλιμμένα μάτια και πώς, εγώ
Ξέρω τόσο τον πόνο σου! Το κύμα

Ακούγονταν που έσκαζε στην ήρεμη ακρογιαλιά,
Τι φως από το παραθύρι μπήκε και καλά
Ασήμωσε το βορινό ντουβάρι, αγαπούλα μου, και πόσο
Αγαπηθήκαμε που ούτε ο άνεμος το ξέρει, μέχρι
Το πρωινό να στείλει δυο πουλιά να τιτιβίσουνε ευτυχισμένα!

Στην γλάστρα δυο ζουμπούλια σμίγουνε σαν περηφάνιας δώρα·
Και το φιλί σου δεν ξεθύμανε και το κορμί σου ούτε·
Τραγούδι ο φλοίσβος και κινεί τις ρίμες όλες υποτακτικές και στην υγειά σου·
Θάνατο δεν φοβήθηκα και πάλι, όταν σ’ έχω, δεν φοβάμαι για παντού να σαλπάρω..

Θυμάμαι τα λόγια σου,

Το χούι είναι κάτω απ’ την ψυχή, μου έλεγε
Α ρε παππού και τι
όμορφα που με δασκάλευες
όσα ακόμα θυμάμαι!
Τώρα 
είμαι έτοιμος να θυσιαστώ σε μια εκκωφαντική μοναξιά,
μέσα της ευδαιμονίζομαι όπως
να είναι κάθε δευτερόλεπτο μυσταγωγία-
Θυμάμαι τα λόγια σου,
μου γυρνούν στο μυαλό,
ο θάνατος δεν σε έσβησε, ο θάνατος
σε στέριωσε μέσα μου-
Έσω ανίκητος λοιπόν,
φαντάζομαι κι ο ίδιος το ξέρεις
και κρύβεσαι πίσω από τις ανθισμένες που αγαπούσες τριανταφυλλιές,
να μου δείξεις
για μια ακόμη φορά
τις παρομοιώσεις
της λαϊκής σου σοφίας
και
διψασμένος όπως είμαι
τις απορροφώ..

Να έτσι γεννιούνται τα παραμύθια, οι μύθοι, τα παράδοξα που πιστεύουν οι άνθρωποι-

Με τι θα ντυθείς άραγε, όταν
απομακρυσμένη από τις πολιτείες των ανθρώπων, θα βυζαίνεις
το πρωινό γάλα και θα ποθείς να σμίξεις
με τον νου, με κείνον που σε αγάπησε και ζει αλλού, στην χώρα
της φαντασίας και του ποιητικού στοχασμού; Να έτσι

γεννιούνται τα παραμύθια, οι μύθοι, τα παράδοξα
που πιστεύουν οι άνθρωποι- να έτσι
μελαγχολώ κι εγώ κάτι στιγμές που μου ξεφεύγει η μοίρα και πάω
να ζωγραφίσω μια χαρά που ελάχιστη είναι- να έτσι
που και οι λέξεις δεν αρκούν να πλάσουνε το σώμα της Αλήθειας, και εκεί
μένουνε μαργωμένες, σαν να μην μπορέσαν να δουν πίσω απ’ τον καπνό που ένα κατιτίς γεννήθηκε μυστήριο και θα μας κατακυριεύσει το δαιμονισμένο..

Και να είναι ευτυχία και που μόνο υπάρχεις..

Εντύπωση μου κάνουν τα στρουθία καλή     και να μαίνεται Αύγουστος      κι Ιούνιος Ιούλιος     ante portas    όλα καθέκαστα.

Σχηματίζω αμετάθετες παρομοιώσεις των νεφών      ροδαλά υφίστανται οι νεφελοκοκκυγίες     ελληνικό νησί που άδει,    ελληνικό ορμέμφυτο     σπουδαιώνει τις έννοιες και γίνονται     τα απλά τιμαλφή.

Κορίτσι που σε συνάντησα για να με σημαδέψεις και να μην σ’ αποκτήσω
Κορίτσι που η μοίρα έτσι μας χώρισε
Θ’ ανταμωθούμε την νύχτα κάτω απ’ το λειψό φεγγάρι
Για να σου πάρω το δονούμενο καυτό σου φιλί.

Ξέρω τις πίκρες σου κι ο πόνος σου δικός μου ατσάλινος είναι
Μοιράσου το βάρος του με την δική μου καρδιά
Κρατώ το χέρι σου σαν νοερά να σμίγουν οι ζωές μας που χωρίστηκαν τόσο
Όσο εκείνα που τα ενώνεις και σε φόβισαν μοιραία τα ανθρώπινα.

Εντύπωση μου κάνουν τα στρουθία καλή
Και να μαίνεται το Αναπάντεχο και το κακό που μας βρίσκει και δεν μας αφήνει
Αύγουστος κλείνει ερμητικά τα μάτια και του έρωτα οι νίκες είναι απαρασάλευτες επιταγές
Όλα καθέκαστα
Και να είναι ευτυχία και που μόνο υπάρχεις..

Απλή και όμορφη-

Απλή και όμορφη-
Σαν να φοράει μια κορδέλα αναμένου ουρανού
Στον ήλιο ομιλεί και στην σελήνη που αντέχει ακόμα

Βρίθει ο αέρας ενοχλητικά μυγάκια
Που τρέμουν ‘πα στην πλάτη του μεσημεριού, βρίθει ο αέρας
Δίνες φωτός που καταπίνουν την ασθένεια της θλίψης

Στον παλμό του κόσμου τον άκαιρο, στον μελαγχολικό
Ρυθμό της καρδιάς μου, έρχεται
φεύγει ιέρεια του γαλανού φωτός
Και τολμά κείνα που κι εγώ ο ίδιος ούτε καν σκέφτηκα

Απλή και όμορφη-
Σαν να φοράει μια κορδέλα αναμένου ουρανού
Στον ήλιο ομιλεί και στην σελήνη που αντέχει ακόμα…

Λυπημένη μου!

Λυπημένη μου!

Και πώς να σου μιλήσω που ο ουρανός γέρνει πάνω στα χείλη σου..

Σε ακούω από μακριά-

σαν να κατάφερε η νύχτα να πολλαπλασιάσει τα πολλά μυστικά σου.

Λυπημένη μου!

Άστρο που γράφει στο σκοτάδι το ομορφότερο που διάβασα ποίημα..

Θάλασσα αμφίθυμη κάμα του ήλιου τόξο τεντωμένο και αναγνωστικό του καλοκαιριού

Θάλασσα αμφίθυμη κάμα του ήλιου τόξο τεντωμένο και αναγνωστικό του καλοκαιριού
Ακοίμητα έντομα θερμές υποδοχές του δυόσμου ταξιδιώτης κολυμβητής
Ελληνικό νησί παράσταση του γαλανού φωτός αειθαλής ουρανός
Ερωτικό μαράζι απέθαντο άνθος ηφαίστειο ξαναμμένο
Πελαγινό αεράκι και το σκαλοπάτι που σε βγάζει κατευθείαν στον ουρανό α νίκη της καθαρής ηλιαχτίδας κόλπο του Οδυσσέα να ξανακερδίσει τους πολέμους όλους
Η βοκαμβύλια άνθισε μες την καρδιά μου και χρώμα έδωσε το ξακουστό!

Είσαι καθαρή λέξη που στολίζει τον κήπο μου

Κόκκινο μείζον φεγγάρι

     Ακουμπά στα στήθια σου

          Η νύχτα βασιλεύει μάγισσα πόθου

               Ο αέρας στέλνει μηνύματα

                     Κοίλος ήχος της σκοτεινιάς     μένει ατιθάσευτος

                          πίσω από τις πικροδάφνες

                               Είσαι καθαρή λέξη που στολίζει τον κήπο μου

                                    Μια ορτανσία που γιορτάζει ώριμα αισθήματα..

Είμαι εδώ…

Είμαι εδώ που δεν το ξέρεις κι όμως σου το μαρτυρούν
τα μάτια μου που συντηρούν αυτήν την φλόγα που την λες της αγάπης.

Κοντινός σου όσο ο αέρας που αναπνέεις και μακρινός
όσο ο ύπνος που δεν έχει όνειρα.

Μοιράζομαι στον χρόνο σου και καταφέρνω να κινώ του νου σου τις ελπίδες.

Αμετακίνητος στο πόστο του έρωτα.

Σε σκέφτομαι τις ώρες που το χέρι μου δεν φτάνει το γλυκό μάγουλό σου
που αυλακώνει ένα δάκρυ από αυτό που κάτι ώρες είναι πικρό και το λες ανεξήγητο..

Καημός ο έρωτας και τον συνάντησες κι εσύ

Έχει περίγραμμα η αρετή, έχει
μύθο
έχει αμφισημία, έχει
όψη ή έχει
το χρώμα που της δίνουν οι απόψεις μας; Εδώ

Που σαν νυχτώνει είσαι πάλι μες τον νου μου, θρυαλλίδα
Που θα ανάψει κοσμογονική φωτιά.

Ήπια την θάλασσα ως να με συναντήσει το γαλάζιο της·
Καημός ο έρωτας και τον συνάντησες κι εσύ
Όταν οι ώρες στα βαθιά συγκλίναν και στα δύσκολα·

Είσαι και είμαι μια γραφή που στεναχώρησε τον χάρο·
Είσαι ημίφως που στολίζει τα απέναντι βουνά
πριν σμίξουν με την δόξα του γυμνού πελάγου..

Νιώθω τα πάθη της ανθρωπότητας

Την σκιά μου χειροκροτά ένα σμήνος πουλιών·
Αδέκαστο πρωινό, πλάστιγγα αποσαρθρωμένη-
Μετεωρίζομαι δίχως βάρος στην δίνη του ορίζοντα·
Κατοίκησαν οι γλάροι τα όνειρά μου-

Βαρύτητα μηδενισμένη
Σύννεφα λυρικά ματώνουν πάνω στην γραμμή των ατσάλινων βουνών
Ο θεός αργεί κάτω απ’ την κληματαριά των ονείρων
Καπνίζει
Παρατηρεί το καλοκαίρι που ακμάζει και καπνίζει-

Νιώθω τα πάθη της ανθρωπότητας
Στοχαστικός ανέκαθεν
Και μένω σιωπηλός μπροστά στο μνήμα της αυταπάτης
Όπου ανέθεκεν λίγα λουλούδια ο πιο καθιερωμένος μου εαυτός..

Κυκλοθυμικός Αύγουστος

Κυκλοθυμικός Αύγουστος
Σαν δάσκαλος που θύμωσε με το παραμικρό
Φύλλα μετέωρα
μελτέμια οργισμένα
Τσακίζουν την διάθεση των επιφωνημάτων
Ποίηση προ των πυλών
de profundis Ποίηση
Κι ανάερα πέταλα λουλουδιών
Ανυπότακτα

Στολίζουν τον λόγο της Νύχτας
με αρώματα καθαγιασμένα·
Μυσταγωγίες αρχαιότροπες
Την ώρα που αναγνώθονται αλλιώς οι κόποι
Κι ο άνθρωπος είναι χαμόγελο της αρετής-

Ακολούθα με στον χορό των θαυμάτων
Εκκινούν όλες οι αλήθειες από το σώμα σου
Ζήσε όπως ζουν οι ηδονολάτρες πόθοι μας
Και χάσου ήρεμα σαν να σε θέλησε κοντά της η αυγή…