Οι κόσμοι μου ονειρεύονται...

 https://issuu.com/stra.../docs/__________________________...

ISSUU.COM

Στρατής Παρέλης, Οι κόσμοι μου ονειρεύονται...

Ποιητική συλλογή

Το Ποίημα!...

 

Κάτι συγκρατεί το τοπίο ανάμεσα σε ανθισμένες ματαιότητες

Στην καρδιά μου

Ένα αεράκι που παίζει με τις λεμονιές

Συρράπτει τις επώδυνες εικόνες

Του όρθρου

Ακούγονται βελάσματα

Και ένα ξίφος που θα αποδώσει την Δικαιοσύνη του

Γράφει την Ιστορία αλλιώς

Πλησιάζω

Ο ύπνος έφυγε, ξύπνησα ανάμεσα σε ακαθόριστες εικόνες

Ίσως η Ποίηση να σκηνοθέτησε εδώ, ίσως η Ποίηση

Γλύκανε πάντως ο καιρός, η Ελλάδα

Προφυλακίστηκε σε εικασίες

Όση επιστήμη υποταγής έσπειρες τόση θα λάβεις

Ξημερώνει

Μια γάτα γρατζουνά τον παράδεισο

Αποθηριώθηκαν οι κοινωνίες που ξέρεις

Τελεσίδικα όλα είναι μια Αστραπή που τρέχει κατά το έρεβος

Οι ταξιαρχίες των πουλιών σε λίγο θα κινήσουν για νίκη

Εσύ παρακολούθα βουβός

Τι σου χρειάζονται οι ομιλίες

Αμίλητος θα δεις και όσα γεγονότα καταγράψεις θα είναι το Ποίημα!

Μόνον αυτό!

 

                                          5.2.2021  

Ίχνη μου στον περίγυρο…

Ίχνη πάνω στον χρόνο των ραγισμένων λέξεων

Διαδοχικά ψηλαφώ ακραίες άγκυρες που ακινητοποιούν έωλα πλοία

Η μουσική με συντροφεύει ανοίγοντας κι άλλο τα σύνορα

Έχω πατρίδα φωτιάς

Εκμυστηρεύομαι κάτι και τα δέντρα σοκάρονται να με μεταγλωττίσουν

Ξέρω που είμαι άθεος ένθεος

Όπως και να με διαβάσεις δίκιο θα έχεις να μου αμφιβάλεις τον περίγυρο

Των σκέψεων που εκχύουν νάμα και εκτοξεύονται μες σε ουρανούς ποιητικά ανεστραμμένους…

Ανήκω σε αυτές που δεν προέβλεψες ποτέ σου συγκυρίες!

Υλοτομία ανεπιθύμητου χρόνου..

 

Ορθωμένα τείχη του απογεύματος

Καμιά σάλπιγγα δεν θα γκρεμίσει την Ιεριχώ

Η Βίβλος σου η Βίβλος μου

Λουλούδι πολύφυλλο

Δοξασμένο.

Πέρασαν τα χρόνια, γεράσαμε

Θυμήσου τις ωραίες οξείες

Που σκέπαζαν τις λέξεις μας

Τώρα γυμνά είναι τα επιφωνήματά μας

Γυμνοί είμαστε κι εμείς

Μια γύμνια μας ξεκαλουπώνει…

Θυμήσου τα χρόνια που πράτταμε, που αγαπούσαμε θυμήσου-

Ζούσαμε μέσα στην τόλμη, θαυμάζαμε το άρωμα του ρόδου

Κλαίγαμε και γελούσαμε

Ήμασταν βασιλιάδες των αισθημάτων…

Τώρα γέρνουμε σαν δέντρα που θα υλοτομηθούν.

Γέρνουμε και νιώθουμε κοντά να χτυπούν τα τσεκούρια…

Ο οίκος…

 

 

 

 

Ευάλωτος οίκος σαν ευάλωτη πόλη σαν ευάλωτη ψυχή,

Τις νύχτες ξερνάει δημοκρατία και τις μέρες απλά ονειρεύεται ενώ

Κουρδίζει τον κόσμο να λαλεί φοβισμένος-

 

Πλούτος για να φανεί και πλούτος για να είναι πλούτος,

Η φτώχεια όμως είναι παντού και δεν συμμαζεύεται,

Απόψε τον λαμπρύνει το ασήμαντο φεγγάρι,

Απόψε σπέρνει τις ιδέες του πλατιά

 

Και ένα μήνυμα τσαλακωμένο πέφτει μες τον ύπνο όλου του κόσμου

Από ελευθερία ζαλισμένη που σκλαβώθηκε!

 

 

 

 

 

 

Οι κόσμοι μου ονειρεύονται…

 

 

Οι κόσμοι μου ονειρεύονται…

Κελί αυστηρό ο νους μου αναζητά στα λεξιλόγια την αγάπη.

Συντυχαίνω βουρλισμένα φεγγάρια και ύπνος ποτέ δεν με παίρνει.

Αγγίζω την σκόνη των άστρων

Και πλάθω με πηλό υπερκόσμιο.

Κλαδεύω τις σκέψεις μου και ξαναβλασταίνουν

Ανάμεσα στα πετρώματα μου χαμογελά ο οψιδιανός

Ένα σκοτεινό πορφύρισμα και η κάθε νύχτα λιποθυμά και με θέλει

Συνοδοιπόρο της.

 

Καθώς πηγαίνω απαρηγόρητος προς τις φωταψίες τις ένδοξες, αφήνοντας πίσω μου τον θαυμασμό μιας αυγής, ο κρατήρας των αινιγμάτων ανοίγεται και η φλόγα πηδά στον αέρα

αιθέρια!

 

Περιμένω την χαρμόσυνη αγγελία και όταν τα πράγματα φυράνουν πάλι θα είμαι πλούσιος αγγίζοντας

το στήθος σου, Κόρη του ήλιου, γλαυκή πεταλούδα της σκέψης μου, ιέρεια, πανέμνοστη κυρά!

 

 

 

 

Μελαγχολικός ο ποιητής ζωγραφίζει την αγωνία του στο στέρνο της πατρίδος·

 

 

 

Σουλουπωμένα νέφη που τρεμίζουν στον ουρανό

Γκρεμίζονται σε πανάρχαια χάη και αφήνουν

τον ήλιο εκτεθειμένο

να βελάζει ορθόδοξα.

                                 Μ’ ένα ντουφέκι παρακμασμένο

Ζητά ο κρότος να επιβληθεί στο τοπίο και

σαν φοβερός ημίθεος κλονίζει του μεσημεριού την αντήχηση.

                                           Μελαγχολικός ο ποιητής ζωγραφίζει την αγωνία του στο στέρνο της πατρίδος·

Είναι ο άλλος εαυτός όλων μας!

Που θα τον καταλάβετε μπα!

 

 

Στο χοϊκό μου μαρτύριο

 Στο χοϊκό μου μαρτύριο σφήγκες είναι οι λέξεις και πρήζουν την σάρκα του φωτός·

Μένω με μια φωνή θαλερή στο καλυβάκι των ανέμων·

Θρησκεία οι ελευθερίες το κελάηδημα του πουλιού οι παραινέσεις των ανθέων·

Έχει σώμα η Αγάπη και την αγγίζω κλείνοντας το μάτι μου σε κάθε πόθο!