Όμορφη..

Πολύ όμορφη!

Εκεί που συναντιέται το Ψέμα με την Αλήθεια, εκεί

Που οι όμορες σκέψεις καταλύουν την ασχήμια της θλίψης.

Και το τοπίο την αναζητά-

Όπως να λείπει μια ψηφίδα του, όπως

Να σχηματίζεται το πάζλ μες τα ωραία της μάτια, τω τρόπω

Που οι θύελλες έχουν

Να μαγνητίζουν το βλέμμα σου.

Των ποιημάτων υπεράνω και στο σημείο το εν που οι μέρες

Εξοστρακίζουν την μιαρότητα του βίου- δεν ξέρω

Κι εγώ πόσο μα πόσο κοστίζοντας αυτό σε Αθωότητα.

Αστην'  εκεί λοιπόν, μην την γυρέψεις

πουθενά

              αλλού:

                          Αστην' 

εκεί που θα την νοσταλγήσεις σαν περάσουν τα χρόνια και

θα την βρεις να στέκεται σαν λυπημένη Αγία δίπλα

στα πιο τιμαλφή σου αποκτήματα-

Αέναα κινώντας τα αισθήματα

κι εσένα..

Όμορφη..

                                                                           Φωτο: Έλσα Κορνέτη. Αστυπάλαια..

Πολύ όμορφη!

Εκεί που συναντιέται το Ψέμα με την Αλήθεια, εκεί

Που οι όμορες σκέψεις καταλύουν την ασχήμια της θλίψης.

Και το τοπίο την αναζητά-

Όπως να λείπει μια ψηφίδα του, όπως

Να σχηματίζεται το πάζλ μες τα ωραία της μάτια, τω τρόπω

Που οι θύελλες έχουν

Να μαγνητίζουν το βλέμμα σου.

Των ποιημάτων υπεράνω και στο σημείο το εν που οι μέρες

Εξοστρακίζουν την μιαρότητα του βίου- δεν ξέρω

Κι εγώ πόσο μα πόσο κοστίζοντας αυτό σε Αθωότητα.

Αστην'  εκεί λοιπόν, μην την γυρέψεις

πουθενά

              αλλού:

                          Αστην'  

εκεί που θα την νοσταλγήσεις σαν περάσουν τα χρόνια και
θα την βρεις να στέκεται σαν λυπημένη Αγία δίπλα

στα πιο τιμαλφή σου αποκτήματα-

Αέναα κινώντας τα αισθήματα

κι εσένα..

[Μυστικά στέργει να ομονοούν τα αντίπαλα ο Θεός!]

Τρέμει ένα λουλούδι μες τον αέρα.

Η γυμνή φλογέρα του αφήνει το λυρικό πάθος της να πλανιέται πάνω στα άοκνα χρώματα των πέταλων.

Μωβ, κίτρινο ροζαλί άλικο κόκκινο.

Των εντόμων η ταξιαρχία που ξέρει

Αγαπά να πλησιάζει την όψη του. 

Μυστικά στέργει να ομονοούν τα αντίπαλα ο Θεός!

Να το διαβάσετε γιατί είναι ο κόπος μου.

Να το διαβάσετε γιατί είναι ο κόπος μου.
Να το διαβάσετε γιατί θα χαρώ.
Ανοίξτε τον σύνδεσμο..
Είναι e-book.
Ευχαριστώ!

Δείτε περισσότερα

Στρατής Παρέλης, Έμπεδο πάθος

ISSUU.COM

Στρατής Παρέλης, Έμπεδο πάθος

ποιητική συ

Φιλί θαλασσινό…

Υπήρξες μια στιγμή που δεν υπήρξα:
σαν να ανοίγει το παράθυρο και
να εισβάλει ο αέρας παρασέρνοντας 
ρήματα ψευδαισθήσεων και ματωμένα φιλιά.

Και το τρέχον δευτερόλεπτο,
κολασμένο από έναν έρωτα που δεν πρόλαβε να γεννηθεί
συσκέπτεται με την θάλασσα και σ' αφήνει
γυμνή μες την αιωνιότητα.

Πουθενά δεν σε βρήκα.

Σε είχε συντελέσει η θάλασσα, σε είχε
παρασύρει ο αέρας, σε είχε πει
η ιστορία πριν κι η ίδια γραφτεί.

Και σε κράτησα
στον νου μου,
ιερή και ιδεατή,
ώσπου με αφάνισε
ο πόνος κι ο θάνατος..

Θεμέλιο…

Λίθος πάνω στον λίθο, σκέψη

πάνω στην σκέψη- έτσι

γεφυρώνεται η απόσταση

κι ο άνθρωπος που λυπήθηκε

στέκεται τώρα πια ευχαριστημένος

στην πέρα όχθη της πραγματικότητας.

Να ξεχνάς έχει σημασία, να ξεχνάς

και να αφήνεις παραπέρα την λύπη σου, καθώς

αναζητάς μιαν απόφαση από εκείνες

που πονάνε.

Κι η γέφυρα που γίνεται σύμβολο

δονείται από παλμό συγκατάβασης, κι ο λίθος

συζεύει τις αντιφάσεις που δημιουργούν

χωρισμούς

και

δηλητήρια της μελαγχολίας.

Η ψυχολογία απεκδύεται τα αγκάθια της, ο χρόνος

καλπάζει-

                Κι η αυτοκρατορία των ωρών

κυριαρχεί ακλόνητη και

στην ουσία της

παιδαριώδης..

Δυστυχώς εμείς αναιδούμε και σκεφτόμαστε ατυχώς..

Λυσσασμένο σκηνικό που ακυρώνει όλες τις κοσμοθεωρίες,
Βαρυσήμαντο μήνυμα η κοινωνία να φρίττει,
Στα οδοφράγματα παίζεται ο φονικός κυκλώνας και οι έντρομοι 
τον νιώθουν και ακολουθούνε,
Δυστυχώς επτωχεύσαμεν, δυστυχώς
Για το φιλόπτωχο ταμείο τσιμουδιά, του πολιτεύματος
ο σκύλος θα γαυγίσει
Πηδώντας πάνω από τον φρούριο της κακομοιριάς μας..
Δυστυχώς εμείς αναιδούμε και σκεφτόμαστε ατυχώς..

Αμφισβητήσεις…

Κάποτε δεν θα έχω απαντήσεις και θα σου δώσω
απλά μια ευκαιρία να με αμφισβητήσεις
τω τρόπω που τα λουλούδια αμφισβητούν 
την κεραμιδένια φυλακή τους
της γλάστρας
και κορδώνονται
ενώ δεν γνωρίζουν πως το άρωμα
είναι η αξία και η ματαιοδοξία τους, ενώ
σκορπούν μες τον αέρα
την ψυχή τους
πριν δύσει ο ήλιος και αποτυπωθούν
στα χαρτιά μου,
αγκαλιάζοντας
μια σκέψη του βραδιού και ένα αλύχτισμα
του ζώου που ξεμένει
έξω απ' την πόρτα σου,
μες το αγιάζι,
ερωτευμένο με σένα και μην αμφισβητώντας σε
πουθενά
και διόλου..

Του χειμώνα…

Ντούρο ξίφος δεκεμβριανό,

που ξημεροβραδιάζεις την απειλή

έξω απ' την πόρτα μας,

λιγάκι πέρα απ' το αιγαίο, μπαρούτι

που δεν ξεθύμανε,

σκούρε, επίμονε θάνατε-

Στο άκουσμά σου τα πουλιά σιωπούν και

οι αχτίδες του ήλιου λυγίζονται, όπως

σε μια διάθλαση που χάνεται το νόημα κι ο νοητός τους

προσανατολισμός-

Οι ελπίδες,

σφιγμένες μες των προσφύγων τον κόρφο,

επιβιβάζονται

σε μια βαρκούλα βάρκα γιαλό,

κι αναζητούν

μια στεριά που να αγαπά του ανθρώπου τον κόπο-

Χειμώνας μας ήρθε χειμώνας

τράκαρε πάνω μας τα ζοφερά του αυτοκίνητα, χειμώνας

μας περιπαίζει·

Φόρτωσε σ' έναν σάκο τις αγωνίες σου και αποδήμησε

λυπημένο αηδόνι,

φωτίσου από την χαρά που έρχεται απ' τα έγκατα

της ψυχής-

Και ανάσυρε το φωνήεν το λυρικό της Απόφασης,

χόρεψε

μες την παρένθεση

των πραγμάτων,

εκεί που η ζωή

οριστικοποιεί την μαγεία της και ωραία

ποικιλοτροπεί

και επαναλαμβάνεται..

Διάλεκτος…

Χαρούμενο το μεσημέρι τραγουδάει ροκανίζοντας την ηλιόλουστη σιωπή και τα δάχτυλά του
νυμφεύονται τα εϋπλόκαμα πεύκα.
Στιλπνό φύλλο του δέντρου χλιμιντρά τσακίζοντας την φωνή του έως το λυρικό πεντάγραμμο της ατασθαλίας.
Ένοχοι όλοι για όλα.
Κι εγώ επίσης.
Σου πήρα ένα φιλί και με ευδαιμόνισε ο θάνατος για όσο σημείο τον αμφισβήτησα.
Τώρα και τότε.
Των χειλιών ο παφλασμός ως την αιωνιότητα ακούστηκε και γκρέμισε όλα της θλίψης τα τείχη.
Να με πει η διάλεκτος μέσα στους εκλεκτούς της.
Να σ' αγαπώ και εκεί που τρελά σ' αγαπάω..

Τριαντάφυλλο εκατόφυλλο.

Μπούκωσε η ψυχή από την θλίψη της.
Αλλά ο ενεστώτας δεν μπερδεύεται επ' ουδενί με τον μέλλοντα.
Και το ρόδο αποδέχεται το αγκάθι του καθώς 
το πρωινό φως στολίζει με την ατσιδοσύνη του τα απαλά
πέταλα που ευωδιάζουν
πασίδοξα.
Τριάντα ή εκατό- συντελεσμένα
μες το κεχριμπάρι του ήλιου που βαθαίνει την υπόστασή τους έως
ν' απομείνει μόνο το άρωμα
Και το αποφασισμένο χέρι μου να στο προσφέρει,
εδώ.

Γυρίζω από την δουλειά…

Η μέρα μου τελειώνει με μια κούραση πολλή.
Σκέφτηκα, αποφάσισα, σκαρφάλωσα, βίδωσα, είπα.
Γυρίζω σπίτι με πονώντας το κορμί.
Επάνω στο τραπέζι είναι αχνιστά τα γιουβαρλάκια.
Τα ετοίμασες φροντίζοντάς με εκεί που και εγώ ο ίδιος ξέχασα να με φροντίζω πια.
Σε ευχαριστώ! Έτσι λιγόλογα όπως το συνηθίζω.
Κι αν δεν το λέω, το λέω: σ' αγαπώ
πίσω από μία της ψυχολογίας όψη που κι εγώ σε μένα εύκολα ποτέ δεν μαρτυράω.

Μέδουσα…

Λείπουν κάτι ψιλά γράμματα και το ηλιοβασίλεμα

σαλεύει μπουκωμένο θλίψη και τσαλαβουτά

πίσω απ' τα βουνά

στην αγέραστη, τελεσίδικη θάλασσα.

Αγγελίες θεού έρχονται και- δια στόματος αγγέλων-

σκίζουν αποξαρχής τον ουρανό

μελωδικά φωνημένες.

Υπάρχεις λοιπόν- ή

τουλάχιστον,

υπήρξες.

Αυτό δίνει σ' όλα το νόημα…

Κι αν πω να σε αγκαλιάσω

το πέλαγος με τρώει σαν μία μέδουσα που δεν κατάφερα να πολεμώ..

Ασκητικό ύψος…

Ίσια στραβώνει το πέλαγος κι ο νους μου

στραβά περιπλανιέται μέσα

σε μια δύνη που δεν του δείχνει συμπόνια και έλεος-

Ανακουφίζομαι να ξέρω η μουσική ποτέ δεν νοσεί και όλα

τα νοσήματα θεραπεύει-

Και η εικόνα:

αγιάζει το τοπίο και

με εντάσσει στον ηχηρό λυτρωτικό σκοπό της

(πουθενά δεν χαθήκαμε·

περιπλανηθήκαμε αλλά είμαστε πάλι εδώ, πιο

πλούσιοι, πιο γνώστες πιο

ωραίοι)

κι ακολουθούμε τα καινούρια δύσκολα.. Σαν πάντα, δηλαδή…

χαίρομαι, λυπάμαι, ευτυχώ, δυστυχώ, είμαι ζουζούνι που τρυπά το φρούτο κι απομυζά τους χυμούς των ημερών-

βρήκα και έχασα- έχασα και ξαναβρήκα:

αντίφαση μες την πραγματικότητα, βουερό βάσανο που κλονίζει τις περιπλανήσεις μου και φως αόκνου φύσεως σαρκώνει..

Σκηνοθεσίες…

Την σκιά φοβάμαι καθώς πέφτει το βράδυ και ο κόμπος δεν λύνεται του μελαγχολικού μου εαυτού.

Ζητώ την ειλικρίνειά μου κι απ' τις δύο όψεις.

Τηλεφωνώ στο υπερπέραν σου.

Η νύχτα στήνει το θεατρικό σανίδι της και πάνω του
περπατούν οι νάνοι συλλογισμοί μου.

Με εκπλήσσω καθώς είμαι ο ίδιος αυτός
που οργανώνει την παράσταση ενός καυτού ολέθρου.

Εγώ, εσύ κι η εποχή μας…

Κι εδώ ένας τρελός καιρός- σαν να μοιράζει
ανάσταση ο ήλιος·
κρατούν μπαμπακοσύννεφα το "φα" των μουσικών που έσπειραν οι ουρανοί κοντά μου·
πού πήγες εσύ και πού σπουδάζει την γραμματική του ο Δεκέμβριος;
Απ' την βροχή μας έμεινε μία μελαγχολία φιλντισένια.

Κάρφωσα την καλή μου γνώμη πάνω στο λουστρίνι της ασφάλτου
και έφτασα πολύ μακριά μέσα στο μεσημέρι που αποφλοιώνεται.
Σε είδα- δεν με είδες.
Κανείς δεν βλέπει αν δεν απογυμνωθεί απ' τα κουστούμια που του ράβει ο καιρός.

Κι η εποχή που φλυαρεί, αινίγματα μου βάζει..

Υποσχέσεις…

Αμελώ μες την μέρα να δω τα πουλιά που πετούν·
ο άνεμος ξέχασε τα σημάδια του επάνω στα κλαδιά της μουριάς·
τον άκουγα το βράδυ που κεκέδιζε μια σκέψη φασαρίας·
το σπίτι μπάταρε μες τον ορίζοντα, έμεινε μόνο το μπαλκόνι του με τον βασιλικό που πότιζα όλο το καλοκαίρι·

Τώρα, Σαββάτο, βγήκε ένας ήλιος κι όλα πήραν από το χρυσάφι του·
κλωστές αχτίδες έραψαν την θλίψη την χθεσινοβραδινή όσο να είναι υποφερτή να την κοιτάζεις·
άκουσα την πόλη που ξύπνησε·
η ζωή μου υποσχέθηκε, όλα μου υποσχέθηκαν κι ελπίζω
οι υποσχέσεις τους να τηρηθούν..

Μετουσίωση…

Τι ζύγι αγαπά ο λίθος και πώς η ησυχία εδράζεται
Πάνω σε κάτι βότσαλα περίεργα και που κρυφομιλούνε;
Σ' αγαπώ και τεχνηέντως εργάζομαι 
Πάνω σε κάτι λέξεις που με δυναστεύουν.
Τα φωνήεντα μου περίσσεψαν και αποφεύγω
Να συγχρωτίζομαι με σκληρά, οκνηρά ογκόλιθα σύμφωνα-
Ευτυχώς, κάποτε, σαν μια ορχήστρα, κάποια απ' αυτά, μου συμφωνούνε.
Σ' αγαπώ και δεν είμαι εγώ- είμαι ο εαυτός μου ο άλλος
Που αποκρύπτει την ασχήμια του κόσμου και μιλά
μια γλώσσα που τον κόσμο μας τον καλλωπίζει..

Αγίου Στυλιανού…

Κανέναν βοσκό των νεφών δεν στεναχωρεί η Αρκαδία.

Οι καμπάνες της 
σημαίνουν 
και οι φλέβες του μαρμάρου 
αντιβοούν διαστέλλοντας κι άλλο το σύμπαν μας.

Ο άγιος κρύπτει την αγάπη κάτω απ' το παλτό του

Παλεύει με του εαυτού του τα λάθη

Παλεύει με την πάλη του-

Τον συναντώ αγουροξυπνημένο να πίνει τον ιερό του καφέ 
και να κοιτάζει το καμπαναριό-

Όση ευλάβεια μου έδωσε σας δίνω-

Όλα μοιράστηκαν τα αγαθά του-

Τώρα ατενίζει το μέλλον 
ενάρετος και πολλαπλά ευτυχισμένος..

Πλησίασμα…

Σαν δυο δέντρα θα ανταμώσουμε κορυφή με κορυφή
Σαν δυο δέντρα θα μιλήσουμε ζωή με ζωή μελαγχολία με μελαγχολία
Σουρουπώνει στα πέρα προάστια 
Ο ουρανός διαβάζεται κι απ' την ανάποδη, τα χρώματά του
Μαζεύουν την γύρη των λουλουδιών και ραίνουν το επιτύμβιο ράσο του-
Τουλίπα του καημού μου μαβί σύννεφο, έλα και σκούντηξε με να συνέλθω
Από το αλλόπαρμά μου, να είμαι ένας αλαφροΐσκιωτος που όλα αλλιώς τα κοιτάει-
Θα μετουσιωθώ σε κείνα που δεν μπόρεσα να φτάσω και θα υπάρξω έτσι σύντομα μακριά και κοντά σου..