Για να κλείσει ο εσμός των συμπερασμάτων

Για να κλείσει ο εσμός των συμπερασμάτων
Ένα αεράκι φύσηξε λαγαρά
Κι ότι έχω μου πήρε.
Κίνησα για να κάνω έφοδο μες την μέρα που νότισε.
Μια δυνατή ψιχάλα πήγε ως μες τον νου μου.
Άγγιξε ολοσχερώς το ποίημα.
Το άλλο πρωί
Ανέτειλε όπως η σκέψη το λουλούδι.
Πόσα σου πρόσφερα φιλιά που έκλεισαν λυρικά τον ορίζοντα;
Έγινε ανάκλιντρο του κουρασμένου η λογοτεχνία.
Βρήκα να ζεις σ' αυτά που δεν υποπτευόμουνα.
Της ζωής χαλασμός..

Αέναο τερτίπι του Εφήμερου να θέλει να νικήσει το Φθαρτό

Ένα κλωνάρι που εξέχει στην αιωνιότητα

Ένα κύμβαλο αλαλάζoν μαγνητισμένο

απ' τους πόλους του ορίζοντα

Συνδιαλλαγή των τοπίων να σμίξουν πάνω

στο λεξιλόγιο μιας καθαρής Συνείδησης

Αέναο τερτίπι του Εφήμερου να θέλει

να νικήσει το Φθαρτό

Κι ο ουρανός

καθαρός ύμνος

πλαισιωμένος από την εκπυρσοκρότηση των αισθημάτων

νενίκηκάς σε μ' ένα ποίημα ω

γαλάζιο νέφος

του Τίποτα..

Ισπανία φαρδύ πουκάμισο της γης

Ισπανία φαρδύ πουκάμισο της γης

Ισπανία λατινικό μικρόφωνο στην οικουμένη

Ο Λόρκα κλαίει πίσω απ' τα καφασωτά, ο λυγμός του

Πλουτίζει κι άλλο την Ποίηση-

Χρώματα ανακατεύει ο Πικάσο να ενώσει την θύελλα

Κι θύελλα δεν ενώνεται γιατί δεν ομονοεί

Με καμία έμπνευση- να το παράδοξο-

Ανοίγουν οι ουρανοί, χαμογελάει ο Νταλί, διαπρέπει·

Ένας θύσανος ηλιαχτίδες ανταμώνουν το πάθος που ιερουργεί,

Δεν σε είδα και σε είδα και σε αγάπησα και σε πόνεσα Ισπανία-

Σαν πρέσβης σου στο ανοικτό ορμέμφυτο των θαλασσών..

Ελλάδα με το υφάκι σου -είσαι κέρδος των ιδεών-

Ελλάδα με το υφάκι σου -κέρδος

είσαι των ιδεών- 

θέλω να πω αξίζεις πάντα

κάτι παραπάνω

ανεξάντλητο

κάτι που προσμετριέται στα φτερά πεταλούδας

που φεύγει

ανέμελη

απ' τα λιβάδια των ονειροπολήσεων· γεννάς

μια θέαινα φωτιά που θερμαίνει

της κοσμοθεωρίας μου την ευλογία

πέρα για πέρα διαλεκτική..

Ουρανόθεν

Τα αισθήματά σου κάνουν προπαγάνδα πίσω απ' την σκληρή πραγματικότητα·

Ουρανόθεν

Η φιλαυτία σου προέκυψε·

Σε τυλίγει ένας καπνός στεντόρειος που ρέπει προς την μυστική πλευρά του κόσμου·

Σημειώνεις την χρωματική συναλλαγή των όπλων της έμπνευσης·

Σιωπάς·

Κραδαίνεις το σπαθί της ειρωνείας·

Στον χρόνο που πονάς δεν αντιμετωπίζεσαι- είναι μελαγχολία ο ύπνος σου, είναι φωτιά·

Σε αναγνώθω κλέβοντας το χνότο σου, όταν η κάθε ανάσα σου με αποδεκατίζει..

Στάσου ανάλογος με την περίσταση

Το πρωί, χορεύτρια των ουρανών μαθαίνει τα γράμματα της χαράς.

Κλείσε τα μάτια και νιώσε τον άνεμο- η ζωή γελά με τις ατασθαλίες.

Ένα άλμα φωτιάς και πάθους δείχνει το μονοπάτι του έρωτα·

Στάσου ανάλογος με την περίσταση, στάσου
Πιο ψηλά από την λύπη, νίκησε τα εγκλωβισμένα νέφη που μελαγχολήσαν.

Το πρωί, τραγούδι αθάνατο βαραίνει επάνω στα λουλούδια του κήπου.

Ένα δάκρυ χελιδονιού κυλά στο μάγουλο του τριαντάφυλλου.

Κόσμος αθώος και δικαιωμένος, κόσμος του ποιήματος-

Ξυπνά μαζί σου και τονίζει ευθύδικα την Αστραπή..

Πρέπει να τις φυλάς τις μνήμες, πρέπει να τις φυλάς.

Πρέπει να τις φυλάς τις μνήμες, πρέπει να τις φυλάς. Γιατί ετούτο το έθνος πολλές φορές πολεμήθη' και πολλές αναστήθηκε από τις στάχτες του, παρ' ότι δεν του λείπουν οι προδότες, οι Εφιάλτες που πουλούν την τύχη των μαχών του και δεν ντρέπονται να ζουν πάνω σε τόσο δοξασμένα χώματα.

Αλλά η ιστορία δεν σβήνεται. Όπως και να την δεις. Γι' αυτό μην λυγάτε αδερφοί μου, πνίξτε τον πόνο και κρατήστε μια μικρή φλόγα μέσα σας που να είναι όλη η Ιδέα της Ελλάδας!

Και στα παιδιά σας διδάξτε αρετή και διδάξτε γράμματα ελληνικά, διδάξτε μια περηφάνια που μας έρχεται από αρχαιότητα και εμείς θέλουμε να την συναντάνε οι γενιές και στο μέλλον..

Τσαλαπατημένο φωνήεν

Τσαλαπατημένο φωνήεν κάτω από τα πέλματα της σιωπής-
Μεγαλώνει και μικραίνει σαν φεγγαριού δίσκος και στενάζει
Όπως του κουρασμένου η καρδιά·
Ύστερα βρέχει·
Συννεφιάζει και βρέχει·
Το φθινόπωρο αγαπά την όρχηση των πουλιών και συναντά τα ωραία κονάκια τους·
Η εμμονές της μέρας γίνονται ψιχάλες σιγανές που φέρουν τον ήχο της γης ψηλά·
Σε καθετί, άνω τελεία·
Ώσπου, το μεσημέρι,
Αδειάζουν οι υδρίες και παντού μεθοβολά το σύμπαν
από άκρατο οίνο και κεφάτες πεταλούδες που ξεστόμισαν
απ' την θρησκεία των ανέμων..

Μάτια για να ναυαγήσω

Μάτια για να ναυαγήσω
τελείες για να σταματήσει η παράγραφος να είναι λεπίδα
χειραγωγούν οι λέξεις το πυρ
ανάβει φάρος μακρινός μες την καρδιά μου.

Δέονται τα πουλιά στην θλίψη
Σπαραγμός στα κάτω βασίλεια
Νύμφη που τρέχεις στο δάσος
Φίλα με φίλα με.

Κοιτώ όπου κοιτάζεις- (πρόσταζε και το τραγούδι κάποτε)
Ωραία μελαγχολείς- δεν το 'ξερες;
Από τα μέσα σου η φωνή:
"Μαντόνα βοήθα με!"

Όλα μες την ευδία της ημέρας..

Κλωνάρια ρημαγμένα απ' τον αέρα- σαν παντιέρες της κολάσεως

Ανεμίζουν κάτω από το αδέκαστο φως, ο ήλιος ψηλώνει

Και μάχεται σθεναρά ο Οκτώβριος- σπουργιτάκια τιτιβίζουν την επωδό της ημέρας, ένα λαγωνικό

Στιχάκι, παραμονεύει να τσακώσει την μεγάλη έκπληξη κοντά,

Το ποίημα ιλαρά γαλάζιο

Νουθετεί τις μέλισσες για ορθοφωνία ξιπασμένη,

Εκείνες ξέρουν πού κομπάζει το φεγγάρι και πού

Ο έρωτας υπεραμύνεται της αρετής-

Όλα μες την ευδία της ημέρας..

Αγίου Δημητρίου..

Πρωινό που απεμπολεί υγρασία τρέμουσα

Επάνω στα φυλλώματα και συλλέγει

Ήχο

Επουράνιο πυρ που γυμνώνει

την λαλιά των πουλιών και ματώνει το χάος.

Μια Ελλάδα που ασφυκτιά κάτω από συντρίμμια της προσδοκίας της-

Ζαλίζεται μες του ανέμου την λαχτάρα και αφήνει

Τις πυριτιδαποθήκες της ανοικτές- ω έτσι χάος!

Βλέπω την λιακάδα που συγκλονίζει τα πέρα υψώματα·

Του αγίου Δημητρίου- τακτοποιούνται οι εκκρεμότητες των ουρανών·

Μύρο ανέβλυσε και μύρο αναδύθη'·

Κόκκινο άλογο ο καβαλάρης και αγέρωχη η ηλιαχτίδα που σαλεύει τα μαλλιά του-

Α Λουμπαρδιάρη φίλε μου, πολλά για μένα κατατρόπωσες, πολλά απόψε προσκυνώ..

Να εδώ

Κενό διάστημα κι απολωλότα τα νέφη

Ταραχοποιούν την αντίσταση της νυκτός, παρ' όλα τα φεγγάρια

Που νομιμοποιούν την αγρύπνια μου και εγκαθιδρύουν

Σεβαστά επιφωνήματα χαράς και μελαγχολίας ταυτόχρονα-

Να εδώ

Που η φωνή μου έδυσε μες τα τσαλακωμένα τετράδια και ο ζέφυρος

Απλά στο πατρικό μου με πήγε

Έφηβο πάλι και ξανά παλικαράκι που ζητά τα περιγράμματα

Των πραγμάτων,

στα τυφλά ψαύοντας..

Συμπεραίνω θλίψεις και καταφεύγω στον μοναχικό κόσμο μου,

Μπαλώνει η βροχή το φθαρμένο ρούχο μας,
Ο Οκτώβριος μανίζει με την βιαστική λιακάδα
Άκυρες όλες οι υποσχέσεις,
Σ' ακούω που μιλάς και έρχομαι έτσι κοντά σου,
Ναυαγός.

Συμπεραίνω θλίψεις και καταφεύγω στον μοναχικό κόσμο μου,
Αν κάποτε συναντηθήκαμε ήταν για να ημερώσει η θύελλα,
Το ένιωσες, το ένιωσα μες του φιλιού την απόκριση,
Νεράιδα μου, ομορφοπλασμένη.

Θα βαθύνουν οι πόνοι, θα κεραυνοβοληθεί ο καημός
Όπως θα γράφεται στα ποιήματα, θα αποκτήσουν φτερά οι ελπίδες
Και των λέξεών μας η επανάσταση θα πλημμυρίσει το οποιοδήποτε χάος
Ευτυχισμένα.

Τότε θα είναι η ώρα:
θα σμίξουμε κάθε φωτιά που τεχνουργεί επάνω μας για την αθανασία-
τότε θα είναι η ώρα:
θα ακούμε τις μουσικές που βάλουν εναντίον της μικρότητας-
τότε θα είναι η ώρα:
θα εκδικηθούμε όση φιλαυτία μας απόμεινε, γνωρίζοντας
Ότι για μας επλάστηκαν οι κόσμοι και για μας απέθαντοι χαμογελάνε..

Τοις μετρητοίς ο θάνατος

Τοις μετρητοίς ο θάνατος- μπορεί
Και να τον αποζητούμε
Κουρασμένοι απ' όλα.

Ζάλη στον νου, 
Θολό τοπίο,
Η ερημιά η μέσα μας
Μεγαλώνει και άλλο.

Αυτοπερισπώμαι
Χαριτωμένος
Σαν γύφτικο σκεπάρνι
που ξεκαλουπώνει το χάος..

Άστρα στα μάτια σου και στο στήθος σου Τριαντάφυλλο λυρικό ωραία κοιμάται

Άστρα στα μάτια σου και στο στήθος σου
Τριαντάφυλλο λυρικό ωραία κοιμάται

Γεύεσαι την ανάγνωση και των ονείρων ζουμερό κάθιδρο φρούτο

Η ποίηση σ' αγγίζει εκεί που η γαστέρα σου σαν μειδιά σαν κάτι θέλει

Και η νύχτα έρχεται, ο πόθος σου καλά κρατεί..

Θα ντρέπεσαι άραγε αιώνα;

Θα ντρέπεσαι άραγε αιώνα
Μετά 'πο χρόνια, όταν θα ακουμπούν
Τα κρίματα στην πλάτη σου; Θα ντρέπεσαι αιώνα;
Βωμολόχε, αναίσχυντε, κακεντρεχή, κολασμένε-
Θα ντρέπεσαι άραγε;

Ανθούν πέλαγος Αιγαίον νεκροίς… Τι φαίνεται
να είναι και τι
Είναι αλήθεια τελικά; Η δυσωδία
Είναι των ιδεών μας ή το πολίτευμα σάπισε;
Καμώνονται οι λίγοι ότι κόπτονται για των πολλών την ανάσα- μα
Πνίγομαι πνίγομαι ο καημένος, καίγομαι
με εσωτερική φωτιά..

Τσι Κρήτης δρώμενο..

Παλαιάς κοπής τα αισθήματα-

Όσα φιλοξενήθηκαν στο στήθος σου κι ο κόσμος γύρω σου άγιασε.

Έντονα μυστικά και φανερό μόνο ένα λουλούδι που κρατά

το άρωμα

και έτσι ο έρωτας γεννιέται

πασιφανής.

Στης Κρήτης τα νερά, βότσαλο πάνω στο χαμένο κύμα

Μιλά φωνήεντα ομηρικά και των ελλήνων παίγνια ξυλίκι και ξινό λεμόνι.

Πίνουμε τσικουδιές ανέμων και η ψυχή μας θεραπεύεται απ' την φιλία·

Τρώμε οφτό και όχι άλλο- ο αέρας

περνά μέσα απ' τα ρούχα μας

Μινωικός..

Αλλάζουν όλα λες κι ακολουθούν τον δραματικό εαυτόν τους. ..

Αλλάζουν όλα λες κι ακολουθούν τον δραματικό εαυτόν τους. ..

Βίδες να στερεώσω το παν και το παν με παρέκαμψε.

Ίδια μηχανή να σκέφτομαι πουθενά δεν κατέληξα.
Βίδες να στερεώσω το παν και το παν με παρέκαμψε.
Ιδιοκτησίες να σβήνουν τον πόνο και να τον επαναφέρουν ορθόδοξο.
Όταν νυχτώνει είμαι άνεμος εγωιστικός.

Από τον κόρφο σου θηλάζουν οι θύελλες

Από τον κόρφο σου θηλάζουν οι θύελλες
Κρήτη παντέρμη κι ορφανή αιθέρια κόρη 
Στον αφρό του πελάγου ζωντανό μυστικό.