Κρατώ ένα αρχαίο κάτοπτρο "την όψιν ειδέναι"…

Γεννήθηκα σε πολιτεία που της έλειπαν οι ανθηρές προοπτικές.

Ο χρόνος ήταν πάντοτε ο διάβολός μου.

Δεν αξιώθηκα, πολλές ελπίδες.

Κι όμως είχα πιστέψει τόσο έντιμα το φως που, μέσα μου,

ιδρύονταν τα κράτη κάθε αθωότητας.

Ήπια ελληνικά φαρμάκια.

Φεύγω τώρα σαν ένας ταξιδιάρης πελαργός μες το στερέωμα.

Η πρωινή σκέψη είναι κι η ύστερα σκέψη: είναι σαν ένα τραγούδι υπερφίαλου ανέμου πάνω από την στρωτή καταγάλανη θάλασσα.

Αν δεν σε δω είναι γιατί τα μάτια μου εξασκήθηκαν πιο μακριά

να βλέπω απ' το γύρω μου ρέον…

Κρατώ ένα αρχαίο κάτοπτρο "την όψιν ειδέναι"…

Ποιός είμαι τελικά αφού είμαι ένας άλλος που τις νύχτες δεν κοιμάται γιατί οι λέξεις τον κατασπαράσσουνε;…

Θ' ακουστώ πάνω από κείνα τα κάστρα που ερημώθηκαν και τώρα οι χωσμένες πέτρες τους μόλις που εξέχουν μέσα στην σημερινή πραγματικότητα..

Θα τραγουδήσω τον Αίολο άνεμο.. Οι στίχοι μου

θα λαμπυρίσουν σαν τα λουλούδια στο φως. Θα σβήσω

γινάμενος επιγραμματικός λόγος που μόλις σε μια ανάσα χώρεσε

το λίγο του, το όλον…

                                                                     7.12.2009

ΟΙ ΣΙΩΠΕΣ..

Οι σιωπές είναι μία μανία που πιάνει τις παρουσίες

να μας πουν για την ενδεχόμενη απουσία τους.

Κρούουν τον κώδωνα της επιφύλαξης, ποτέ

γυναίκες ολοκληρωμένες δεν γίνονται- μένουν

παιδούλες

που δεν θα τις αγγίξει και ποτέ κανείς- και κάποτε

αυνανίζονται ηδονικά, όπως τις κάνει

να ερεθιστούν ο εαυτός τους.

Οι σιωπές

δηλητηριάζουν τον αέρα με τοξική βαρυθυμία, κάνουν

ένα βλέμμα να μοιάζει πιο σκοτεινό που μέσα του

η ψυχή αποκαλύπτει την μελαγχολική παρουσία της.

Και δυσκολεύουν ολοένα τον έτσι κι αλλιώς δύσκολο βίο..

Αλλά δεν βρίσκονται ποτέ να νικούν γιατί με τόσο μέσα τους

σύννεφο

από κλαμένα μάτια και στενάχωρης καρδιάς μια χαραμάδα

κάποτε εισβάλλει επίμονο και νικητήριο

λίγο ελπίδας φως..

Ποιός τετέλεσται; …δεν ξέρω…

Δεν θα σε βρω, δεν θα με βρεις κάτω από την σκοτεινή περίπτωση της νύχτας

που νωχελικά γίνεται μια μοναχική γερόντισσα που όλο μοιρολόγια λέει…

Ποιός τετέλεσται; …δεν ξέρω…

Ξέρω ότι με τα μολύβια μου κεντάω τον ουρανό

κι αυτός σταλάζει το γαλάζιο του πάνω στα σιωπηλά τετράδιά μου που μετά

γίνονται σκέψεις που δεν μπόρεσε να πραγματοποιήσει η σελήνη..

Κρατώ ένα αρχαίο κάτοπτρο "την όψιν ειδέναι"…

Γεννήθηκα σε πολιτεία που της έλειπαν οι ανθηρές προοπτικές.

Ο χρόνος ήταν πάντοτε ο διάβολός μου.

Δεν αξιώθηκα, πολλές ελπίδες.

Κι όμως είχα πιστέψει τόσο έντιμα το φως που, μέσα μου,

ιδρύονταν τα κράτη κάθε αθωότητας.

Ήπια ελληνικά φαρμάκια.

Φεύγω τώρα σαν ένας ταξιδιάρης πελαργός μες το στερέωμα.

Η πρωινή σκέψη είναι κι η ύστερα σκέψη: είναι σαν ένα τραγούδι υπερφίαλου ανέμου πάνω από την στρωτή καταγάλανη θάλασσα.

Αν δεν σε δω είναι γιατί τα μάτια μου εξασκήθηκαν πιο μακριά

να βλέπω απ' το γύρω μου ρέον…

Κρατώ ένα αρχαίο κάτοπτρο "την όψιν ειδέναι"…

Ποιός είμαι τελικά αφού είμαι ένας άλλος που τις νύχτες δεν κοιμάται γιατί οι λέξεις τον κατασπαράσσουνε;…

Θ' ακουστώ πάνω από κείνα τα κάστρα που ερημώθηκαν και τώρα οι χωσμένες πέτρες τους μόλις που εξέχουν μέσα στην σημερινή πραγματικότητα..

Θα τραγουδήσω τον Αίολο άνεμο.. Οι στίχοι μου

θα λαμπυρίσουν σαν τα λουλούδια στο φως. Θα σβήσω

γινάμενος επιγραμματικός λόγος που μόλις σε μια ανάσα χώρεσε

το λίγο του, το όλον…

                                                                     7.12.2009

Η πόλη δεν αντέχει να την εξευτελίζουν μικροί βρωμιάρηδες νάνοι με λερωμένες ψυχές.

Η πόλη δεν αντέχει να την εξευτελίζουν μικροί βρωμιάρηδες νάνοι με λερωμένες ψυχές.

Τα βράδια ανατινάζει τα σπίτια της- τα μπαρουτάδικά της δουλεύουν συνέχεια.

Βρίζουνε περπατώντας πάνω στα φαρδιά της πεζοδρόμια οι αθεΐσαντες.

Οι θρησκόληπτοι

κόπτονται να μην λείψει μια ιδέα εικονολατρίας.

ΑΥΛΙΔΕΙΑΣ ΑΡΤΕΜΙΔΟΣ...

Η ποίηση είναι μια ιστορία θριαμβευτική:

υπόθεση που έχει μύθο και σύμβολο και έρωτα. Είδα

ό,τι απόμεινε απ' τον ναό της Αρτέμιδος

εκεί

στην αρχαία Αυλίδα.

Ένα ψιλόβροχο έκανε πράο το τοπίο

υποταγμένο στο τώρα-  κι όμως εγώ

σκεφτόμουν

έξω απ' το τώρα-

καθώς κοιτούσα τα απομεινάρια του ναού που συντελέστηκε

από το προστατευτικό χέρι της θεάς αυτό το σωτήριο

άξαφνο θαύμα…

Γυρίζοντας άσκοπα μέσα σε ένα λερωμένο πια, αδιάφορο Μοναστηράκι

Γυρίζοντας άσκοπα μέσα σε ένα λερωμένο πια, αδιάφορο Μοναστηράκι,

βρίσκω

να βοσκάει θύμηση, χλόη παρελθοντική η πρωτεύουσα:

τα μνημεία της

μισά θαμμένα και τα άλλα σ' αποκάλυψη

αναδίδουν αιώνων μια φθαρμένη λατρεία

που προσκυνάνε συγκλονισμένα τρανά οι φιλόλογοι.

Από την παιδική μου ηλικία έρχεται αυτό το πάθος:

σπουδάζω όλα τα αρχαία σημάδια-θέλω

οι κίονες να υποβαστάζουν και τα λόγια μου ακόμα.

Και σαν από ανασκαφές που μέσα μου ποτέ δεν τελειώνουν, ανακαλύπτω έναν ήλιο παρελθοντικό που- περίεργο- λάμπει

ακόμα

όπως τον φιλοξενώ μέσα στα λόγια μου - κι όμως

ξεπερνά τα λόγια μου-

πάντα…

...ουκ εά με καθεύδειν..

Τέθηκαν επί χάρτου οι σκέψεις μου και βρέθηκαν να είναι ποίημα
αυξήθηκαν και πλήθυναν
έγιναν σαν λαός που ουκ εά με καθεύδειν

Στην αρχή
ήταν μια ρίμα της θαλάσσης
ζωντανή
που μύριζε πέλαγο
και που γυαλοκοπούσε
σαν ψάρι
μόλις δυο μέτρα κάτω απ' το νερό

Αυτό που ήθελα πραγματικά
ήταν μια φαντασία
λεύτερη
πιο κι απ' τον άνεμο,
ένας ειρμός
σαν παλαβό αντίσκηνο που παραδέρνει
μέσα στην καταιγίδα που το τυραννά

Αγκάλιασα
το αιώνιο κορμί του πόντου

Κι έμαθα να διαβάζω μες σε μένα
λεξιλογίου την καταιγίδα..

Χασμουριόνται οι ένοικοι των ονείρων.

Τακούνια ακούγονται στην σάλα. Το δωμάτιο
είναι κρύο και άδειο. Η οροφή
οριοθέτησε τα σύνορα της και δεν δέχεται
από τον ουρανό καμιά βοήθεια.

Είναι που ο θεός χωρίς θυσία δεν χαρίζει.
Μια απόσταση μέσα στην νύχτα που συνδύασε τ' αστέρια με την μοναξιά
κι όλες τις λέξεις μ' ένα ποίημα.

Χασμουριόνται οι ένοικοι των ονείρων. Χαμογελούν.
Όλες οι στιγμές που μεταφράζονται μετά σε ησυχία,
τώρα είναι γαλήνη του βραδιού.

Τόση αναπόληση που λιγώνεται η των θνητών ειμαρμένη: αλλάζει
Προς το μειλίχιο.

Η νύχτα έρχεται σιγά σιγά κι είναι κλεπταποδόχος των ελπίδων μας..

Γυμνασμένος σε έναν άθλο αναρρίχησης..

Μόνος που είμαι!
Γυμνασμένος σε έναν άθλο αναρρίχησης..
Με μια ηθική μέσα μου μαργαρίτα
που την φυλλομετρώ και νικητής είναι ο ανεκπλήρωτος
που ανθίσταται στον χρόνο έρωτας
Η φωνή μου εμπνέει
το ζαλιστικό λιγωμένο αγιόκλημα
αλλάζουν οι ώρες φορτωμένες σοφία
μια φορά, μια φορά μόνο
μπορείς να δεις μες τον δικό σου παράδεισο
κι όση ειρήνη σου υποσχέθηκε το μέλλον
τώρα σωριάζεται αιματοβαμμένη μπρος τα πόδια σου
που αρνούνται αυτόν τον πόλεμο των βημάτων να κάνουν..

...πολλαπλασιάζει επί το απίθανο το γινόμενό του το παρόν.

Από ημέρα σε ημέρα
πολλαπλασιάζει επί το απίθανο το γινόμενό του το παρόν.
Αυτή η πίστη που έχουμε και οδηγεί τα πράγματα προς την ασφάλεια
του σωστού χρησμού τώρα είναι
ένας άκαιρος ρυθμός μιας μουσικής που υπαγορεύει
πιο θλιμμένος ο βίος.
Πάω- πού πάω; Έρχομαι-
από πουθενά δεν έρχομαι ούτε αλήθεια πάω..
Όλα είναι πικρά γύρω μου και μυρίζουν ωραίο φεγγάρι!

...ουκ εά με καθεύδειν

Τέθηκαν επί χάρτου οι σκέψεις μου και βρέθηκαν να είναι ποίημα
αυξήθηκαν και πλήθυναν
έγιναν σαν λαός που ουκ εά με καθεύδειν

Στην αρχή
ήταν μια ρίμα της θαλάσσης
ζωντανή
που μύριζε πέλαγο
και που γυαλοκοπούσε
σαν ψάρι
μόλις δυο μέτρα κάτω απ' το νερό

Αυτό που ήθελα πραγματικά
ήταν μια φαντασία
λεύτερη
πιο κι απ' τον άνεμο,
ένας ειρμός
σαν παλαβό αντίσκηνο που παραδέρνει
μέσα στην καταιγίδα που το τυραννά

Αγκάλιασα
το αιώνιο κορμί του πόντου

Κι έμαθα να διαβάζω μες σε μένα
λεξιλογίου την καταιγίδα..

Ένα κορίτσι που έγινε μια πεταλούδα, ένα κορίτσι ηλιόφιλο.

Ένα κορίτσι που έγινε μια πεταλούδα, ένα κορίτσι ηλιόφιλο.
Ενθαρρύνοντας με το πέταγμά της
τον ίδιον ανέμελο έρωτα, τον ίδιον
αχρείαστο χρόνο.
Χωρίς να αποκρύψει τίποτα απ' τον γαλάζιο εαυτό της
σ' ένα λουλούδι δόθηκε κι αφιερώθηκε.
Δέρνουνε τα φτερά της τον αέρα, τον σπαράσσουνε..
Οι πτήσεις της
είναι οι ηλιαχτίδες που επωφελούνται
από περισσευούμενο θεό- και κάνουν
πολλές ανταύγειες με πολύχρωμα μηνύματα
πάνω στο καύκαλο της γης..

Πέφτει το βράδυ

Πέφτει το βράδυ κι οι προορισμοί της μέρας γίνονται
δίχως νόημα εμπιστοσύνης κάστρα.
Ξαφνικά οι σκιές είναι του ουρανού το απόσπασμα
Που φέρει μία αίγλη πάνω σε αυτήν την σκοτεινή
των αστερισμών γεωμετρική ζωοφόρο.
Όλα εκβράζουν σιωπή.
Εγώ ο ίδιος νοσταλγώ να ανασυνταχτούν
Οι λέξεις μου και να νικήσουν.
Η μοναχική μου κάμαρα είναι ισορροπία
Ανάμεσα στον χειμώνα και την επιθυμία.
Νομίζω ζω σύμφωνα με τις κραυγές που έχω εντός μου.
Νομίζω έχω πάντα κατά νου να γυρεύω μια νέα σοδειά..

25.02.2010

Τα χρόνια περνούν- εσύ σε ποιόν απολογείσαι

Τα χρόνια περνούν- εσύ σε ποιόν απολογείσαι
είναι ολόκληρη μια ιστορία τα πεπραγμένα σου-
μάζεψε την ψυχή σου πριν σου την φάει η κολασμένη φωτιά
δες εντός σου και πέρνα
από την άλλη την μεριά του φεγγαριού όπου δεν υπάρχει
ο φόνος
κι ο αδερφοσκοτωμός που απέταξες δεν έχει νόημα
αφουγκράσου:
η σιωπή αφήνει τ' αχνάρια της
πάνω στην απλωμένη άμμο
που καίει ο ήλιος και την καψώνει
το καλοκαίρι που χλιμιντρά..

Η ομορφότερη μουσική που μπορώ ν' αγαπάω

Η ομορφότερη μουσική ένας φλοίσβος της θάλασσας
Η ομορφότερη μουσική που μπορώ ν' αγαπάω

Πλάι στην παραλία περπατώ ~ ο θεός περπατάει μαζί μου
Η μέρα είναι ένα σπασμένο ρόδι που υπόσχεται καλοτυχία

Στα ρηχά της θύμησης είναι μία ιδέα παράδεισος
Στα ρηχά τ' ουρανού δυο αγγέλοι γελάνε

Η όμορφη κοπέλα δείχνει τα ωραία μάτια της στον ήλιο
Η σάρκα της είναι ένας που ευωδιάζει αιώνια βασιλικός

Αν ξέρεις να το πεις, είναι προφορική αποκάλυψη
Το πιο ωραίο που θα σκεφτεί η μέρα το ποίημα!

24.02.2010

Είναι οι βάρκες που, πριν ξημερώσει

Είναι οι βάρκες που, πριν ξημερώσει
ακόμα, πλέουν προς την μαγική σελήνη- κι ο έρωτας
λαχανιασμένος μες τα λουλακιά σεντόνια,
από φιλιά μες σε φιλιά που έζησε..

Τρέμουν τα μέλη που τ' ανάστησε το πάθος
ο αέρας τρέμει που τον έφερε σαν νικητή η θάλασσα
και τα λυμένα σου μαλλιά που επάνω τους γυαλίζει με μια δόξα το φεγγάρι.

Τώρα τι ξέρω ο δόλιος που να έχει διάρκεια
που να μην το χαλά ο χρόνος, που να μην
το πονά η στιγμή
τι ξέρω που ν' αξίζει όλη την ζωή μου;
σαν εισιτήριο που ένα δευτερόλεπτο σου δίνει
για το διηνεκές
κι ακόμα τίποτα δεν θα κατέχεις..

το σώμα σου γέρνει σαν δέντρο που το λύγισε ο άνεμος
το στήθος σου είναι ο ηφαιστειακός κρατήρας
που ετοιμάζει την μεγάλη του έκρηξη
οι μηροί σου τεντωμένοι μιλάνε
με το σφρίγος που μόνο ξέρει η άνοιξη
τα χείλια σου εκπυρσοκροτούν και δεν αντέχω
τόση βαλσαμωμένη γύρω μου απουσία..
έχει και το λουλούδι νόημα
έχει κι ο ήλιος μια παράξενη θρησκεία.
Κι εσύ είσαι η αινιγματική καμπύλη που χωρούν εντός της
Το μηδέν που προσμετράτε πάνω στο ερωτικό έγκυρο άπειρο..

23.02.2010

Το ποίημα είναι ένα γραμματικό κατορθωμένο..

Το ποίημα είναι ένα γραμματικό κατορθωμένο..

Δυνατά ξημερώνει..
Οι παρείσακτες σκέψεις
πάνε να φύγουν μες το άσυλο του αρχαίου δρυμού.
Φώτα.
Ο ήλιος νικά-
όπως να είναι ο μόνος που πρέπει.
Ένα ελληνικό αεράκι κατατρώει τα κλωνάρια
που στέκονται εκεί σαν μία περηφάνια που ξενίζει
τώρα. Τα βρύα πεισμώνουνε.
Είναι όπως μια υποψία που ποτέ δεν ειπώθηκε.
Τα ζώα του δάσους
εξομολογούνται στον ήλιο.
Ό,τι υπάρχει είναι ό,τι θα χαθεί.
Κερδίζει ο θάνατος σαν σε διάρκεια.
Αν δεις μες τον αόριστο χρόνο
τα πουλιά πετούν, τα πουλιά κελαηδώντας
έτσι που να τα προστατεύει η αιωνιότητα.
Όλα γαλάζια.
Και οι λέξεις που κρύβονται σαν τις μικρές πονηρές αλεπούδες
μην και τις δεις, οι λέξεις
που καμώνονται τον αδιάφορο-
τώρα είναι ένας λαός από καχύποπτη έμπνευση
που δεσπόζει παντού
μέσα στην επικράτεια της μετέωρης μέρας..
Όπως το ποίημα είναι ένα γραμματικό κατορθωμένο
που σου εγκλωβίζει τόσο λαβωμένη την ψυχή
που μάτωσε και άλλο δεν αντέχει
πια..

ΧΡΩΜΑΤΙΚΟ..

ΧΡΩΜΑΤΙΚΟ..

Ο ουρανός μιλάει γαλάζια, ο ήλιος του επιμένει χρυσά
ο άνεμος κλέβει τα χρυσά μήλα των εσπερίδων,
ο άνεμος είναι ένας αγύρτης
που ασχημονεί σε βάρος μιας καλοπροαίρετης συνείδησης.
Ο ημίθεος που αγαπά την κόρη
δεν υπολογίζει τον καιρό
ούτε τον κόπο να παλέψει με τα αίματα
που θέλουνε να τον λερώσουν.
Και μέσα στον μεγάλο κάμπο των οράσεων
οι λεμονιές έχουν τεράστια κίτρινα όμορφα μάτια
όπως ψαριών που μας κοιτάζουν
από το πράσινό τους πέλαγο..

22.02.2010

ΩΡΟΛΟΓΙΟ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ..

ΩΡΟΛΟΓΙΟ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ..

Επάνω στα λατινικά ψηφία ένας λεπτοδείκτης
ζαλίζεται να μην μπορεί να αποφύγει την ροή του χρόνου.
Οι ώρες βαραίνουν επάνω του -όπως τον γέρασαν πολύ τα χρόνια.
Το φως του ήλιου το πρωί
επουλώνει τον πληγωμένα βάρβαρα εγωισμό του
που είναι απύθμενος και θέλει σ' όλη την διάρκεια της μέρας
να έχει την δική του άκαιρη άποψη.
Η πλατεία το βράδυ αδειάζει.
Είναι το κρύο που πέφτει πολύ τσουχτερό
δεν το αντέχουν οι θνητοί που ζητάνε
ένα απάγκιο να μπορέσουνε να χουχουλιάσουν
μες την νυχτερινή σιγαλιά.