Όλα είναι ποίημα μέσα μου, όλα φωτίζουν

Ήρθα εδώ από ένα όνειρο εφηβείας, ήρθα
και δεν έχω τίποτα από το παρελθόν να περισώσω..
Το φως ξεχύνεται επάνω στα χτισμένα σαν τ’ αγριοκάτσικα σπίτια
που σκαρφαλώνουν στον άγριο βράχο- ήρθα εδώ
που δεν είναι να ξέρω και κάτι που να έχει αξία- ήρθα
και είμαι με ένα φορτίο λέξεων βραχύβιων ο εντεταλμένος
να ξέρω πόσο κοστίζει πραγματικά στον καθένα μας η θλιβερή μοναξιά.

Ο αέρας είναι ζεστός, η πόλη κοιμάται·
με τον εγωισμό μου περιφέρομαι ανάμεσα στους άδειους της δρόμους:
ανήμπορος να ευτυχήσω με κάτι.

Είναι μια σκευωρία των ιδεών πρώτα να κάνουν πως σου παραδίνονται
και μετά να αυτοκτονούν, όπως οι καμικάζι
εκείνων των «άλλων θρησκειών» πασίχαρες
και αποφασισμένες μέσα στο μυαλό σου.
Δεν έχω αποκρυπτογραφήσει, όπως θέλω, το σινιάλο τους!

Σαν φάροι που αναβοσβήνουν μες την νύχτα.
Όλα είναι ποίημα μέσα μου, όλα φωτίζουν
στα μαύρα σκότη που υφίσταμαι-

είμαι επίμονα φωταγωγημένος
ηλιόδοξος
με λογική που ανθίζει
αθάνατη!

Όλα είναι ποίημα μέσα μου, όλα φωτίζουν

Ήρθα εδώ από ένα όνειρο εφηβείας, ήρθα
και δεν έχω τίποτα από το παρελθόν να περισώσω..
Το φως ξεχύνεται επάνω στα χτισμένα σαν τ’ αγριοκάτσικα σπίτια
που σκαρφαλώνουν στον άγριο βράχο- ήρθα εδώ
που δεν είναι να ξέρω και κάτι που να έχει αξία- ήρθα
και είμαι με ένα φορτίο λέξεων βραχύβιων ο εντεταλμένος
να ξέρω πόσο κοστίζει πραγματικά στον καθένα μας η θλιβερή μοναξιά.

Ο αέρας είναι ζεστός, η πόλη κοιμάται·
με τον εγωισμό μου περιφέρομαι ανάμεσα στους άδειους της δρόμους:
ανήμπορος να ευτυχήσω με κάτι.

Είναι μια σκευωρία των ιδεών πρώτα να κάνουν πως σου παραδίνονται
και μετά να αυτοκτονούν, όπως οι καμικάζι
εκείνων των «άλλων θρησκειών» πασίχαρες
και αποφασισμένες μέσα στο μυαλό σου.
Δεν έχω αποκρυπτογραφήσει, όπως θέλω, το σινιάλο τους!

Σαν φάροι που αναβοσβήνουν μες την νύχτα.
Όλα είναι ποίημα μέσα μου, όλα φωτίζουν
στα μαύρα σκότη που υφίσταμαι-

είμαι επίμονα φωταγωγημένος
ηλιόδοξος
με λογική που ανθίζει
αθάνατη!

[Είναι όλα τα χρώματα πιο ζωντανά και τελικά μύθου πολύχρωμα]

Εκείνο το βυζί το εύρωστο σαν πορτοκάλι
που επάνω του το χέρι μου ηλεκτρίζεται.

Εκείνο το τρεμούλιασμα που κάνει το γυμνό κορμί αγγείο
αρώματος του πόθου.

Πίνει ο έφηβος το νέκταρ του έρωτα, πίνει, μεθάει.

Είναι όλα τα χρώματα πιο ζωντανά και
τελικά μύθου πολύχρωμα

και το αίμα συλλαβίζει το ρίγος
που από κάθε μέλος του κορμιού φλογάτο
εύηχο, σαν συνέχεια του χρόνου, κουρνελίζει..

[Μια στιγμούλα τόσο γαλάζια μια στιγμούλα πολύτιμη]

Μια στιγμούλα τόσο γαλάζια μια στιγμούλα πολύτιμη
όπως κομμένη απ’ το νομισματοκοπείο
το αρχαίο της θάλασσας-
μια στιγμούλα νεράιδας

μες απ’ τον τιναχτό αφρό του κύματος που ξαφνικά
έφτασε να την πάρει ανάμεσα στα πόδια της η αμμουδιά
που μες τον ήλιο ντάλα καλοκαίρι έβραζε-
μια στιγμούλα γαλάζια.

Δυο αρμυρίκια είπανε αθάνατο τον ήλιο.
Μια αλκυόνα χαμηλά ήρθε και πέταξε.

Και το απομεσήμερο
φύσηξε μες την σάλπιγγα της έμπνευσης
μια νότα ήλιο.

[ο νους που ασωτεύει άλλα σκέφτεται]

Τσάγαλα που πρωί πρωί και λυρικά στης μυγδαλιάς τον κόρφο ξύπνησαν
κάπου στην Πάρο

ψηφιδωτά που άφησε η αρχαιότητα να μας θυμίζουν
πόσο ωραία μιλούσε
κάποτε και το δάπεδο ακόμα

ερωτευμένος όπως πάντα ο Αρχίλοχος

ο ήλιος είναι ένα φως
ποιητικό που ξάφνιασε τις τάξεις των πουλιών

τα σπίτια ανηφορίζουνε προς το βουνό
ο ουρανός που αν θέλεις λάμπει
η θάλασσα που υπερυψώνεται για να υπάρξει μες τον χρόνο σαν θρησκεία

αδυνατούν τα όνειρα να μπουν μες το στενό κεφάλι
ο νους που ασωτεύει άλλα σκέφτεται
"θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία"

κι αν πεις πως θα πιστέψεις το αδύνατον
να δεις που ο μύθος που σε δίδαξαν θα ξαναγίνει..

Mirabilis jalapa

Τα λουλούδια λένε περήφανα το όνομά τους
μέσα στον ελεήμονα ήλιο

Λατινική έπαρση βάφει τον λόγο με αίμα
Mirabilis jalapa
όταν ένα νυχτολούλουδο
αρχίζει να χαράζει.

Οι μέλισσες είναι η υποψία της ανθοφορίας

πετούν ζαλισμένες από το νέκταρ του καυλωμένου λουλουδιού

και τότε είναι η άνοιξη, η άνοιξη

με τα πολλά μυστικά της
και τον παλμό που υποδόρια τα πάντα ανυψώνει..

ΛΈΧΑΙΟ..

Είναι πράγματα δύο που το ένα αποκλείει το άλλο και στην σύντηξή τους
είναι σαν ένα ποίημα όπου ομονοούν όλες οι λέξεις και ας είναι πολύτροπες.
Μετά σου λέω "Καλημέρα!"
Και κατηφορίζουμε κατά εκείνο το παλιό λιμάνι που ακόμα φαίνονται
των τειχών του τ' απομεινάρια.
Απόλυτο πρωί!
Ο αέρας σκουντά τα μαλλιά σου:
ζεστός, μειλίχιος- σαν να 'ναι κάτι από σένα να κλέψει.
Υπάρχει μια αντιδικία στον ουρανό:
σμήνος πουλιών ξιφομαχούν αρπάζοντας μια ιδέα γαλάζιο.
Ένα λουλούδι αναμμένο μες την γλάστρα της αυλής
συμβολίζει εκ νέου το έαρ.
Απόλυτο, μεγάλο μεσημέρι!
Και όπως πλέουν τα παλιά σκαριά επάνω στην αρχαία θάλασσα
μια αλκυόνη είναι ζωηρά σκεπτόμενη να αντισταθεί σε όλα
με την πουπουλένια ψυχή της -
πριν γίνει οριστικά μια ρίμα του ανέμου το απόγεμα..
Δύει ο ήλιος. Ξυπνούνε και κινούνται κατά την πλατεία τα αγάλματα.
Ένας τριγμός ανάμεσα στα χόρτα
γεννά την σαύρα της σελήνης που έρπει.
Σκοτάδι των ανέμων- των ψυχών σκοτάδι.
Τα φεγγάρι κρατά τα κλειδωμένα μυστικά του
και τα εγγράφει στον απέραντο ουρανό.
Απόλυτα βάρβαρη διδάσκουσα νύχτα
με τους ηθοποιούς της τραγωδίας της..

[Να το ξέρεις λοιπόν: μας χρησιμοποιεί ο θεός για να υπάρχει!]

Να το ξέρεις λοιπόν: μας χρησιμοποιεί ο θεός
για να υπάρχει!
Ταξίδεψα μια μέρα ανάμεσα στα νησιά-
πρωί- έλαμπε ο ήλιος-
και σκεφτόμουνα πόσο παράδεισο χρειαζόμαστε
για να χτίσουμε μέσα μας μια λιανή ευτυχία.
Ακούμπησα τα δάχτυλα στην κουπαστή..
Ήταν ένας μακρύς διάδρομος απογείωσης
προς τον ουρανό το κατάστρωμα.
Εγώ με λέξεις έφτασα να πιστεύω την κάθε θρησκεία..
Έτσι, στο τέλος, δεν είχα ανάγκη κανέναν θεό
μόνο αγγέλους
με μια τεκμαρτή αθωότητα..
Και όπως ανεβαίνουνε την σκάλα τ' ουρανού να θλίβομαι
που δεν μπορώ ν' ακολουθήσω-
γιατί το θνητό μου φορτίο υπαγορεύει αλλιώς.
Ποιώ ό,τι μου επιτρέπουν τα πεπερασμένα μου άυλα λεξιλόγια..
Ορκίζομαι:
είμαι αθώος!

[Δεν σου το είπα και στο είπα..]

Αν κοιτώ μέσα μου είναι γιατί έξω και γύρω κοιτάζω.
Τόσο οξύμωρη ταλαιπωρία να στριμωχτούν μέσα στις λέξεις τα νοήματα
να δικαιώσουν την πρόταση την παράγραφο την σελίδα
και στο τέλος μια φιλοσοφία εκλιπόντος συγγραφέα που απίστησε
στα ιδεώδη του καιρού του.

Δεν σου το είπα και στο είπα..
Κράτησα μυστικό το μυστικό μου..

Και είδα το φως να μου κάνει την σκέψη ωραία..
Όσο περπάτησα μέσα στον κόσμο όσα είδα
είναι από ένα όνειρο που μπόρεσα απομεινάρι
και τα λόγια μου
της ποίησης είναι ένα άστρο
από έναν μακρινό της αγάπης μας ουρανό!

[Κάνοντας τον λογαριασμό και έχοντας τίποτα πια ν' αποδώσω στον μέλλοντα-]

Κάνοντας τον λογαριασμό και έχοντας τίποτα πια ν' αποδώσει
η Ελλάδα στον μέλλοντα-
το ύδωρ της λάλον- και όμως ανθίσταται-
παρελθόντος ακμάζουσα σύνεση-
ποιός είμαι
όταν τώρα με τρόπο στοχάζομαι
λίθου και ξύλου..
Κομίζω μια ανερμήνευτη άνοιξη, ένα ρόδο
γενναία πορφυρό-
βουλευτής στα έδρανα των νεφών και τάζοντας στον κόσμο μια νεφελοκοκκυγία..
Πιστεύω θα ξεγράψω ανθιστάμενος την τραγωδία μου-
ένα ποίημα είναι φως που σπαθίζει- γελώ γαλάζια
θέλω να είμαι μόνος μου μες τον εγωισμό των χρωμάτων.
Έχω δικούς μου θεούς και οι άλλοι γελούν που επιμένω
να λατρεύω τα πάντα ωδικά-
Αλλά όμως είναι παγίδα - θα σε συλλάβουν οι λέξεις σου-
έχασες-
το σαρκίο σου ήδη κρεμασμένο
ανάποδα σήπεται- δεν έχεις
ελπίδα να σε ταριχεύσουν σωστά..
Κάνοντας τον λογαριασμό και έχοντας τίποτα πια ν' αποδώσω στον μέλλοντα-
είναι φως το σκοτάδι μου είναι ύμνος-
με έναν θούριο της Ομορφιάς γράφω
επάνω σε σελίδες λουλουδιών
το ευφωνικό όνομά της..

[Τρείς ώρες δρόμο μέσα στο μυαλό:]

Τρείς ώρες δρόμο μέσα στο μυαλό:
η φωνή της γης μέσα μου υψώνεται

μ' εκατό πύλες το πέλαγο σοβαρεύει, δεν είναι εκείνο που ξέρουμε,
ο λόγος της θάλασσας είναι μια περηφάνια αιώνια..

Κι ας διαλύονται για να συγκρούονται εκ νέου οι εξουσίες…
Οι πολιτικές ας κίβδηλο λόγο κομίζουνε…

Αυτό που επεδίωξα λευκό μες την νηφαλιότητα των ουρανών

κι από τον Δία λες
παίρνει πάλι νόημα
του κεραυνού και φλέγεται
ελληνόπρεπα….

[Γιατί αγαπούν τόσο την ύλη οι δέσποτες;]

Να παίρνεις φόρα και να εκσφενδονίζεσαι
καταμεσήμερο που αγνοεί ο θεός
τις αθώες σου τόσες δυνατότητες-
να εκσφενδονίζεσαι
μες τις αλήθειες που θα ειπωθούνε..

Οι ποιητές που ξέρουν, σήμερα σιωπούν
οι λέξεις τους άηχα φύονται
μες τον κηπάκο των λεξιλογίων.

Η εποχή πληγώνει τον ιερωμένο της, δεν έχει
άλλο να επιδείξει από πυρκαγιές πολέμων.

Μες την ψυχή σου σκοτεινιάζει.

Γιατί αγαπούν τόσο την ύλη οι δέσποτες;

Αν άφηναν του οξυγόνου την μοίρα να την ζήσουν δίκαια όλοι
αλλιώς θα γύριζε η γη περί τον άξονα!

5.4.2010

[Τι θέλει ένας χορευτής που δεν ξέρει ότι ο θεός είναι ο μέγας χορογράφος;]

Τι θέλει ένας χορευτής που δεν ξέρει ότι
ο θεός είναι ο μέγας χορογράφος;

Τα πόδια του πια δεν πατάνε στην γη
η μουσική που ακούγεται είναι της "λίμνης των κύκνων"

Α, δέσποτα χρόνε, μαέστρο της απονιάς
εξαργυρώνονται όλα τα ηθελημένα μου

Ξόδεψα την ψυχή μου να πεισμώνω ελληνότροπα
δεν θα με καταλάβουν

Πληκτρολογώ λευκά όταν το ηφαιστειακό τους μαύρο περισσεύει

Και καμαρώνω ένα παιδί που παίζει μ' ένα τόπι ίδιο η υδρόγειος 
που φλογερή και υποσχόμενη πολλά μέσα στο μέλλον πάει..

[Ζήσαμε αβέβαια μεροκάματα γεμάτα βέβαια αγκάθια]

Ζήσαμε αβέβαια μεροκάματα γεμάτα βέβαια αγκάθια

τίποτα δεν είναι εύκολο. της φτώχειας το αίμα κοχλάζει

στον εικοστό πρώτο αιώνα ίδιο άγριοι

όσο και στων σπηλαίων τον καιρό.

Τι κάνεις της αγωνίας μας σκαντζοχοιράκι κι αγκυλώνεις

τόσο βαθιά;

Δεν έχουμε ύπνο.

Δεν έχουμε ελπίδα. Δεν έχουμε θεό.

Μας εγκατέλειψε κι αυτός ο απολυμαντικός

που καθαρίζει το μυαλό μας άνεμος ακόμη.

                                                                                  9.2.2010

[θα σε συναντήσω εκεί που οι ορτανσίες πάλι επαναστατούν]

Θα πάρω την ομπρέλα μου, τον ενικό μου

τα παλιά μου παπούτσια την μαύρη πέτρα μου

τον ήλιο που φόρεσα, το φεγγάρι

που επιθυμούσα

και θα φύγω για άλλον παράδεισο..

Και θα σε συναντήσω εκεί που οι ορτανσίες

πάλι επαναστατούν και χρώματα κι αισθήματα σημαίνουν.

Έλα πίσω από τον τοίχο του παλιού σπιτιού- έλα να πάρω τα φιλιά σου

και ξέγραψε κάθε που είπα λόγο που δεν σ' άρεσε.

Όταν γευτείς την μοναξιά  που ξέρω

θα θέλεις να συνομιλείς μ' αυτόν τον άγγελο

που σου προσφέρει τώρα ανθοδέσμη εφτά πολύχρωμων δακρύων..

Με τόσο ένστιχτο μέσα μου ατιθάσευτο`

Όσο περνούνε τα χρόνια 
το στόμα μου λέει λέξεις που τ' αυτιά δεν πιστεύουνε-
κι εγώ 
το ξέρω: 
τα λόγια μου αδικούν τις αισθήσεις.

Εκείνες είναι τίγρεις που για να επιτεθούνε επιφυλάσσονται
μόνο κοιτούν που ο ήλιος πια δύει 
και ήταν ωραίο σαν αιωνιότητα το μεσημέρι τους.

Με τόσο ένστιχτο μέσα μου ατιθάσευτο
μόνο να νοσταλγήσω την δύναμη ενός θαυμαστικού θα μπορέσω…

27.3.2010

[Φταίω κι εγώ]

Φταίω κι εγώ που είμαι τόσο

μοναχικός, και κλεισμένος στον τελεσίδικα μελαγχολικό ουρανό μου-

φταίω που ανασκάπτω ολοένα μέσα στα συντρίμμια μου

ένα οξυγονούχο όνειρο να βρω-

στενεύουνε πεισματικά οι ορίζοντες

σ’ αυτό το δάσος των παρομοιώσεων που ζω

τα δέντρα είναι θεόρατα

μπηγμένα μες το χώμα των σοφιλιασμένων σωθικών μου-

δεν τρομάζω

ακουμπώ τον έρωτα κι έτσι σώζομαι

είναι κι η εκκωφαντική κραυγή της μέρας

που τρυπά με αισιοδοξία το ξερό πια κεφάλι μου....

                                                                                          3.2.2010

[Είσαι σιωπηλή κι ένας ευκίνητος άνεμος σκουντά τα μαύρα μαλλιά σου.]

Είσαι σιωπηλή κι ένας ευκίνητος άνεμος

σκουντά τα μαύρα μαλλιά σου.

Είσαι συννεφένια και ονειρική που απ’ την σκέψη μου ξεφεύγεις γιατί η σκέψη μου

από μόνη της είναι σύνορο

ενός ανώφελου τώρα στοχασμού.

Το φως σπαθίζει ολόγυρα!

Το φως είναι ένας αιώνιος ύμνος!

Ακούω την καρδιά των πάντων, τα δέντρα

μεγαλώνουν μέσα μου-

το ποίημα είναι μια θάλλουσα φύση

που ακίνητη κινείται προς τον διαρκή θεό.

"Ναι" είναι το κάθε "όχι" που λέω·

κατάφαση είναι η άρνηση-

μιλώ μια γλώσσα πρωτόγονων που θρησκεύουν αγνά.

Οι λέξεις μου είναι πετρώματα που ιριδίζουν-

σκληρά- όπως οψιδιανού ψιθυρίσματα.

Και γίνεται σιγά σιγά μέσα μου

η αναστήλωση ενός συμπαντικού του έρωτα ναού......

                                                                                   19.1.2010

[Αυτό που γράφω δεν είναι ένα ποίημα που θα το διαβάσουν οι απόκοσμοι καλόγεροι]

Έτσι που οι υπάνθρωποι δοκιμάζουν την άθλια δύναμή τους

το σύμπαν τρίζει, οι κυβερνήσεις

αυτοκτονούν, το κράτος με την άκρατη αναίδεια

νομοθετεί για την μαζική μας φτώχεια.

Εκεί που ο ανυπεράσπιστος άνθρωπος στερείται

τον δωρεάν της χάριτος ήλιο.

Αυτό που γράφω

δεν είναι ένα ποίημα που θα το διαβάσουν

οι απόκοσμοι καλόγεροι- είναι

ένα συνοφρυωμένο πρόσωπο της γλώσσας

που μου ανθίσταται

όταν που θέλω να ευθυμήσω..

                                                 11.2.2010

[Ωραία ναυάγησα!]

Διάπυρο ακόμη μέσα μου το μυστικό

των λέξεων  και όπως αναβλύζει

ύδωρ νοήματος μιας τρισχιλιόχρονης γλώσσας

εκεί

που πάω να κοιμηθώ δονώντας με και σύγκορμο με ανασταίνει

με ξυπνάει..

Ωραία ναυάγησα!

ανάμεσα στα λεξιλόγια των φυτών, των λουλουδιών

τους τρούλους, τις εκκλησίες

των δέντρων...Ωραία ναυάγησα!

Ναι, μ’ αρέσουν ακόμα... το γέλιο των

παιδιών, το φορτισμένο μ’ αθωότητα

κλάμα, το φιλί στα κλεφτά.

Κι όπως χτυποκαρδίζει ωραία η κοπέλα,

η αυγή που μυρίζει σπέρμα της γης

επάνω στα μουσκεμένα με το αγιάζι χόρτα,

το πουλί που κελαηδάει με πάθος μουσικά ερυθρό,

το δέντρο

που στηρίζει την λατινική του ονομασία

ρίχνοντας τον βαριό του ίσκιο πάνω

στην ράχη της φιλόξενης γης...

                                             7.2.2010