Ομορφούλα μου

Στα ορεινά είναι η ζωή, στα ορεινά..

Εκεί που ο αέρας

είναι λεπτός και ζωτικός

σαν πολυδύναμη μουσική.

Ομορφούλα μου,

η ζωή βραχνή εξουσία
κανονίζει να πονάμε

εντάσσει κι εσένα κι εμένα

στις πυκνές της ταξιαρχίες-

Όλο το κενό της

μέσα μας

επαναλαμβάνεται.

Ομορφούλα μου,

ιδρώνει το φύλλο της καρυδιάς στέλνοντας

τον αέρα πιο πέρα-

τον αέρα που σκλαβώνει

ωραία τα στήθια σου.

Μετά το μεσημέρι,

η βροχή δροσίζει την πόλη κι η κάθε σταγόνα

εξαχνώνεται

κάτω απ’ τα φουστάνια των κοριτσιών
σαν ατμός

της μηχανής του Πόθου.

Ομορφούλα μου,

βήμα βήμα,

απόφαση την απόφαση,

το λυρικό παράπονο που έχεις

φτάνει στ’ αυτιά μου και καταγράφεται

σαν νεόκοπη συλλαβή

από το μάρμαρο που ενέχει

μιας σταματημένης κίνησης
το κίνητρο

και που,

να το νιώσω,

θέλει το καθετί επάνω μου
να το βροντοφωνάξει..

Ομορφούλα μου,

σε κοιτώ μες τα μάτια

κι αναστατώνονται οι κόσμοι μου-

καταρρέουν
άρδην οι αριθμοί,

βαθαίνει κι άλλο ο νοηματικός  ουρανός

πίσω από αυτά που λέμε

είναι μια εικασία στερεώματος,

ένα φως ονείρου,

μια ανυπόταχτη

ισορροπία

πάνω στην επανάσταση των τολμηρών-

είναι μια σιγουριά να σου αγγίζω κάποτε το χέρι

και να γίνομαι εκείνος που να σε διεκδικήσει θέλει

από όλες τις αρσενικές ορδές

που θέλουν το φορτίο τη καρδιάς σου..

Ομορφούλα μου!

                                                        Κοζάνη 28.8.2013

Μνημόσυνο για μια καρδιά...

                                     Στην Ιφιγένεια Αρβανίτη..

Από του Φωτός έναν υπαινιγμό ερχόμαστε και

Στην κοιλάδα των Απόντων πάμε

Με όλες τις σαθρές αντιρρήσεις μας.

          Ήρθες και έφυγες με αγέρωχη όψη-

          Σαν να καμάρωνες για μια δική σου ελευθερία,

          Κυρα-Ιφιγένεια, στα χρόνια που κροτάλιζαν οι άπληστοι,

          Εσύ έγραφες πιο ουσιαστικά κι απ’ την λογοτεχνία

Τα πονήματα της ζεστής σου καρδιάς. Κι όταν

Κανένας δεν μπορούσε να ακούσει ουρανό,

Τίναζες το πρωί τα γαλανά σεντόνια του ύπνου

Και καλημέριζες τον κόσμο που, για σένα, χαμογέλαγε.

 Τι δώρο της γαλήνης να σου φέρει η ερημιά

Του κοιμητηρίου όταν, βράδυ,

Κοιτάς την πρέσβυρα σελήνη την Μυτιληνιά να γνέφει

Σε σένα που την αγαπούσες και στης Λέσβου την περίμενες

Τα ανηφορικά χωριά να κάνει

Τα παιδικά σου όνειρα μεγάλα;

Ανάμεσα στα μνήματα γυρνούν κάτι πουλιά ανέστια-

Σαν να ‘ναι οι ψυχούλες που έφυγαν και που γυρεύουνε

στέγη στον ουρανό-

Σταματά ο χρόνος, ο ήλιος κάποτε είναι μια σήραγγα που πάει

Από το σήμερα στο, πριν ακόμα ξέρω κάτι,

κι εσύ κι εγώ.

Άφησε τον αέρα να ζει στων κυπαρισσιών τα αυτιά

κοιμήσου ήσυχη ότι εσύ το τάλαντο το αξιοποίησες

Και με την σοβαρή ζωή σου μας δίδαξες

τι να αγαπούμε

Και άκου την λαλιά των πουλιών, τώρα που ξημερώνει

Και είναι παρουσία η απουσία σου

Μυτιληνιά μου αρχόντισσα!

                                                 23.8.2013

Μικρή φιλολογική συμβουλή…

Η φιλολογία ας δει την σύγχρονη ποίηση σαν εργαστήριο όπου ξεκινά το πείραμα για κείνο που ο λαός ονομάζει ´´πατέντα´´. – έτσι μέσα στην γλώσσα λειτουργούν οι απογαλακτισμένοι από την συντήρηση ποιητές. Πρέπει να τολμήσεις να ανοίξεις το παράθυρο για να σε πάρει ο αέρας κι η αρμύρα της θάλασσας που θέλεις να ανακαλύψεις. Με φόβο δεν θα πας πουθενά. Κοίτα γύρω σου και μετά κλείσε τα μάτια- οι αισθήσεις έτσι γυμνάζονται- άσε το κύμα των λέξεων νε σε πάει εκεί που ποτέ σου με λογική δεν θα τόλμαγες. Αυτός είναι ο Τόπος. Άστο να μείνει στο χαρτί λίγες μέρες και μετά, έλα να χτενίσεις αυτό το δημιούργημα. Αν δεν σ’ αρέσει σκίστο...

Αν σου αρέσει, βάλε το νυστέρι να δουλέψει αφαιρετικά και μύρισε το άρωμα που αφήνει το κατορθωμένο σου. Έζησες μια στιγμή ονείρου κι από κει αρχίζει πάντα να ποδοβολεί το ποίημα.

Δέξου το. Σέρβιρε..

Τρώγεται ζεστή και βιταμινούχα η κάθε αληθινή λέξη..

Γουλιά γουλιά πίνω την έξαρση που μπορώ και που μπορείς

Γουλιά γουλιά πίνω την έξαρση που μπορώ και που μπορείς

κι εσύ να αντέξεις.

Ορθογραφία πάνω στην γραμματική, που ακμάζει, της αφής.

Ίριδες ίριδες χαριτωμένες που αυτοκτονούν μπροστά στο άνευ

ορίων δόσιμο τονίζουν
την ιστορία που γράφεται

Στην άπλα του ουρανού
το βράδυ το φεγγάρι οργανώνει

την προσευχή των ταπεινών..

Ομορφούλα μου

Στα ορεινά είναι η ζωή, στα ορεινά..


Εκεί που ο αέρας


είναι λεπτός και ζωτικός


σαν πολυδύναμη μουσική.


Ομορφούλα μου,


η ζωή βραχνή εξουσία
κανονίζει να πονάμε


εντάσσει κι εσένα κι εμένα


στις πυκνές της ταξιαρχίες-


Όλο το κενό της


μέσα μας


επαναλαμβάνεται.


Ομορφούλα μου,


ιδρώνει το φύλλο της καρυδιάς στέλνοντας


τον αέρα πιο πέρα-


τον αέρα που σκλαβώνει


ωραία τα στήθια σου.


Μετά το μεσημέρι,


η βροχή δροσίζει την πόλη κι η κάθε σταγόνα


εξαχνώνεται


κάτω απ’ τα φουστάνια των κοριτσιών
σαν ατμός


της μηχανής του Πόθου.


Ομορφούλα μου,


βήμα βήμα,


απόφαση την απόφαση,


το λυρικό παράπονο που έχεις


φτάνει στ’ αυτιά μου και καταγράφεται


σαν νεόκοπη συλλαβή


από το μάρμαρο που ενέχει


μιας σταματημένης κίνησης
το κίνητρο


και που,


να το νιώσω,


θέλει το καθετί επάνω μου
να το βροντοφωνάξει..


Ομορφούλα μου,


σε κοιτώ μες τα μάτια


κι αναστατώνονται οι κόσμοι μου-


καταρρέουν
άρδην οι αριθμοί,


βαθαίνει κι άλλο ο νοηματικός ουρανός


πίσω από αυτά που λέμε


είναι μια εικασία στερεώματος,


ένα φως ονείρου,


μια ανυπόταχτη


ισορροπία


πάνω στην επανάσταση των τολμηρών-


είναι μια σιγουριά να σου αγγίζω κάποτε το χέρι


και να γίνομαι εκείνος που να σε διεκδικήσει θέλει


από όλες τις αρσενικές ορδές


που θέλουν το φορτίο τη καρδιάς σου..


Ομορφούλα μου!



Κοζάνη 28.8.2013

Ομορφούλα μου

Στα ορεινά είναι η ζωή, στα ορεινά..

Εκεί που ο αέρας

είναι λεπτός και ζωτικός

σαν πολυδύναμη μουσική.

Ομορφούλα μου,

η ζωή βραχνή εξουσία
κανονίζει να πονάμε

εντάσσει κι εσένα κι εμένα

στις πυκνές της ταξιαρχίες-

Όλο το κενό της

μέσα μας

επαναλαμβάνεται.

Ομορφούλα μου,

ιδρώνει το φύλλο της καρυδιάς στέλνοντας

τον αέρα πιο πέρα-

τον αέρα που σκλαβώνει

ωραία τα στήθια σου.

Μετά το μεσημέρι,

η βροχή δροσίζει την πόλη κι η κάθε σταγόνα

εξαχνώνεται

κάτω απ’ τα φουστάνια των κοριτσιών
σαν ατμός

της μηχανής του Πόθου.

Ομορφούλα μου,

βήμα βήμα,

απόφαση την απόφαση,

το λυρικό παράπονο που έχεις

φτάνει στ’ αυτιά μου και καταγράφεται

σαν νεόκοπη συλλαβή

από το μάρμαρο που ενέχει

μιας σταματημένης κίνησης
το κίνητρο

και που,

να το νιώσω,

θέλει το καθετί επάνω μου
να το βροντοφωνάξει..

Ομορφούλα μου,

σε κοιτώ μες τα μάτια

κι αναστατώνονται οι κόσμοι μου-

καταρρέουν
άρδην οι αριθμοί,

βαθαίνει κι άλλο ο νοηματικός  ουρανός

πίσω από αυτά που λέμε

είναι μια εικασία στερεώματος,

ένα φως ονείρου,

μια ανυπόταχτη

ισορροπία

πάνω στην επανάσταση των τολμηρών-

είναι μια σιγουριά να σου αγγίζω κάποτε το χέρι

και να γίνομαι εκείνος που να σε διεκδικήσει θέλει

από όλες τις αρσενικές ορδές

που θέλουν το φορτίο τη καρδιάς σου..

Ομορφούλα μου!

                                                        Κοζάνη 28.8.2013

Τα πάθη που χωρώ

Τα πάθη που χωρώ γι αυτά τα ίδια πάθη συγχωρώ

Και τους άλλους..

                           Όταν έρθει

Η ώρα μιας δίκης μυστικής

Στον εαυτό χωρούνε όλοι οι εαυτοί του κόσμου.

Και τότε δεν ζητάς το προπατορικό αμάρτημα, μιας

Και όλοι ίδια φταίξαμε μες το βαθύ παρελθόν κι έτσι

Δεν σώνεσαι από μικρές ισορροπίες πάνω στο μαχαίρι, δεν

Σώνεσαι γιατί αγάπησες πολύ· είσαι

Το ίδιο θύτης με το κύμα που τολμά επαναστάσεις της θαλάσσης 
πάνω στην ακρογιαλιά, είσαι

Του εγκλήματος που δεν καθορίστηκε ο αποδέκτης

Των προϊόντων μιας ανίερης χαράς..

Σεπτεμβρίου ανάγνωσμα..

Βραχύβιο το καλοκαίρι, σαν ειρμός

Ανάμεσα στην συκιά και την βερικοκιά.

Ο Σεπτέμβρης είναι ένας δυναμίτης που όλα τ’ ανατινάζει

Ανάμεσα σε Κυριακή και σε πανσέληνο.

Σκέφτεται η κάθε μέρα να ξεβολευτεί απ’ το κονάκι της

Και κουκουβίζει στις φωλιές τις άδειες των πουλιών.

Ούριος στοχασμός των φυλλωμάτων νοτίζει

Το στεγνό πετσί του Αυγούστου

Και η ώρα όπως θυμοσοφία κυλά

Προς την γυμνή εικόνα των πεζοδρομίων.

Η ταχυδρόμος ζέστη φέρνει την επιστολή μιας ξαφνικής ψιχάλας

Στο γραμματοκιβώτιο της γειτονιάς.

Επιρρήματα φωτός πέφτουν επάνω στο απόγευμα που από φιλαυτία κομπάζει.

Στο στόμα μου και του ουρανίσκου απόλαυση, σταφύλι-

Γλυκό, σαν του τσαμπιού μιας μουσικής η σύνθεση.

Μόνο το μελαγχολικό φορτίο μου σκορπάει τον ντορό του

γύρω από μένα κι από σένα..

                                                1.1.2013

Γουλιά γουλιά πίνω την έξαρση που μπορώ και που μπορείς

Γουλιά γουλιά πίνω την έξαρση που μπορώ και που μπορείς

κι εσύ να αντέξεις.

Ορθογραφία πάνω στην γραμματική, που ακμάζει, της αφής.

Ίριδες ίριδες χαριτωμένες που αυτοκτονούν μπροστά στο άνευ

ορίων δόσιμο τονίζουν
την ιστορία που γράφεται

Στην άπλα του ουρανού
το βράδυ το φεγγάρι οργανώνει

την προσευχή των ταπεινών..

Αστραφτερή και αισιόδοξη

Σαν μια φυσαλίδα που κρατά το οξυγόνο της

πολύτιμο μες το θαλασσινό νερό-

Η σκέψη σου πότε μελαγχολική και πότε

Αστραφτερή και αισιόδοξη, ξυραφένια

Επιμένει στον καθοριστικό ρόλο της,

Ξορκίζοντας το φάντασμα μιας κοινωνίας που σήπεται,

η σκέψη σου

Λαγαρή και βελουδένια, υγιής

Σαν οπώρα πολύχυμη, με ταξιδεύει

Προς τον Άνθρωπο που πρέπει να είμαι..

Ξέρω την Θυσία σου μέχρις εσχάτων, ξέρω

Πόσα τιμαλφή φιλάς

Μες την καρδιά σου, πόσα

Έχεις αποταμιεύσει ιδανικά και οράματα και γίνεται

Τώρα να είσαι μια καλογριούλα σ’ ένα μοναστήρι

του καημού και που το νιώθω έχεις

Πάθη και έρωτα για όλα που κατανοείς και ανασαίνεις,

φως μου!

Ένα αεράκι βακχικό

Κάτι ακούγεται μες το μεσημέρι που δεν είναι φωνή αλλά η ανάμνηση ενός πουλιού που πεθαίνει.

Λόγια ρουφούν το νόημα και κουλουριάζονται με το παρόν σαν ένα φίδι τεμπέλικο.

Έξω από τον εγνωσμένο χρόνο φυλλάτουν τόπο δικό τους οι μνήμες.

Ένα αεράκι βακχικό δημιουργεί εστίες επαναστάσεων που αναβιώνουν του Διόνυσου τα πανηγύρια.

Εοί και ευάν!

Και σίγουρη αρχή του μύθου όταν τίποτε άλλο δεν με πείθει στην ζωή..

Ομορφούλα μου

Στα ορεινά είναι η ζωή, στα ορεινά..

Εκεί που ο αέρας

είναι λεπτός και ζωτικός

σαν πολυδύναμη μουσική.

Ομορφούλα μου,

η ζωή βραχνή εξουσία
κανονίζει να πονάμε

εντάσσει κι εσένα κι εμένα

στις πυκνές της ταξιαρχίες-

Όλο το κενό της

μέσα μας

επαναλαμβάνεται.

Ομορφούλα μου,

ιδρώνει το φύλλο της καρυδιάς στέλνοντας

τον αέρα πιο πέρα-

τον αέρα που σκλαβώνει

ωραία τα στήθια σου.

Μετά το μεσημέρι,

η βροχή δροσίζει την πόλη κι η κάθε σταγόνα

εξαχνώνεται

κάτω απ’ τα φουστάνια των κοριτσιών
σαν ατμός

της μηχανής του Πόθου.

Ομορφούλα μου,

βήμα βήμα,

απόφαση την απόφαση,

το λυρικό παράπονο που έχεις

φτάνει στ’ αυτιά μου και καταγράφεται

σαν νεόκοπη συλλαβή

από το μάρμαρο που ενέχει

μιας σταματημένης κίνησης
το κίνητρο

και που,

να το νιώσω,

θέλει το καθετί επάνω μου
να το βροντοφωνάξει..

Ομορφούλα μου,

σε κοιτώ μες τα μάτια

κι αναστατώνονται οι κόσμοι μου-

καταρρέουν
άρδην οι αριθμοί,

βαθαίνει κι άλλο ο νοηματικός  ουρανός

πίσω από αυτά που λέμε

είναι μια εικασία στερεώματος,

ένα φως ονείρου,

μια ανυπόταχτη

ισορροπία

πάνω στην επανάσταση των τολμηρών-

είναι μια σιγουριά να σου αγγίζω κάποτε το χέρι

και να γίνομαι εκείνος που να σε διεκδικήσει θέλει

από όλες τις αρσενικές ορδές

που θέλουν το φορτίο τη καρδιάς σου..

Ομορφούλα μου!

                                                        Κοζάνη 28.8.2013

                                                        

Μικρή φιλολογική συμβουλή…

Η φιλολογία ας δει την σύγχρονη ποίηση σαν εργαστήριο όπου ξεκινά το πείραμα για κείνο που ο λαός ονομάζει ´´πατέντα´´. – έτσι μέσα στην γλώσσα λειτουργούν οι απογαλακτισμένοι από την συντήρηση ποιητές. Πρέπει να τολμήσεις να ανοίξεις το παράθυρο για να σε πάρει ο αέρας κι η αρμύρα της θάλασσας που θέλεις να ανακαλύψεις. Με φόβο δεν θα πας πουθενά. Κοίτα γύρω σου και μετά κλείσε τα μάτια- οι αισθήσεις έτσι γυμνάζονται- άσε το κύμα των λέξεων νε σε πάει εκεί που ποτέ σου με λογική δεν θα τόλμαγες. Αυτός είναι ο Τόπος. Άστο να μείνει στο χαρτί λίγες μέρες και μετά, έλα να χτενίσεις αυτό το δημιούργημα. Αν δεν σ’ αρέσει σκίστο...

Αν σου αρέσει, βάλε το νυστέρι να δουλέψει αφαιρετικά και μύρισε το άρωμα που αφήνει το κατορθωμένο σου. Έζησες μια στιγμή ονείρου κι από κει αρχίζει πάντα να ποδοβολεί το ποίημα.

Δέξου το. Σέρβιρε..

Τρώγεται ζεστή και βιταμινούχα η κάθε αληθινή λέξη..

Το φως μικραίνει τον κύκλο του

Όταν πεθαίνουν οι μέρες κι ανοίγουν οι παρανομαστές των πολέμων τα σκοτεινά κλάσματά τους

Το φως μικραίνει τον κύκλο του και η ανταύγεια μιας ελπίδας σφάζει

ήρεμα την μοναξιά εκείνου που σκηνοθετεί μες τα ντεκόρ των ονείρων.. 

Ωραία όλα!
Κρεμάμενα στο ξύλο που ηχεί σαν να ‘ναι το Θεού η φλογέρα.

Χωλαίνουν όμως οι επικοινωνίες μας

γιατί από μια τύψη εξαρτώνται οι επιθυμίες…

Οι κοινωνίες

απέτυχαν

στο πιο απλό:

να αφήσουν ν’ ανασάνεις..

Όταν σβήνουν τα φώτα της γιορτής είναι το ίδιο άγριος ο άνθρωπος

με τα αδέρφια του των σπηλαίων..

Τα σχήματα θέλουν να αυτονομηθούν

Τσαλακώνονται οι γεωμετρίες και ανάμεσα στις τιποτένιες συγκυρίες ξεδιπλώνεται ο κώδικας της σιωπής

όταν όλα καταθλιπτικά γύρω πεθαίνουν.

Τα σχήματα θέλουν να αυτονομηθούν και να γίνουν ένα τετράγωνος κύκλος που χωρά το υπερπέραν κι εμάς.

Δουλεύουν τα μυαλά αλλόκοτα.

Αλληλεγγύη στο όνομα μιας πλασματικής αρετής, αλληλεγγύη των πλασμάτων.

Ωστόσο, αυτά που κατορθώσαμε, ολέθρια.

Διασταυρώνονται τα ξίφη του ακαθόριστου χρόνου με τον χώρο του Αγνώστου.

Σιγανά. Παθιασμένα.

Ασάλευτο είναι το επιφώνημα-

Η Κυριακή σχηματίζει μια πρωινή αγκύλη που χωρούν

Η ευδία του Αυγούστου και οι παρανομαστές της ζέστας.

Ασάλευτο είναι το επιφώνημα-

Όπως ο εγωισμός που δεν εξαργυρώθηκε.

Τα δέντρα τσαλαπατούν την σιωπή και απλώνουν ρίζες ως το αύριο.

Τα κουνούπια εκνευρίζουν το αίμα.

Από την πόλη δεν μένει τίποτα όταν την αναλύσεις

Μόνο μια άγουσα οδός σε τόπους αγωνίας..

Η μέρα μηρυκάζει συνέχεια τι ιδέες της.

Ό,τι μου υπαγορεύτηκε, αδάμαστος Bουκεφάλας.

Η ζώνη του φωτός σφίγγει το περίγραμμα της στο διάβα του μεσημεριού

Και ο κότσυφας τσιμπολογάει το μάγμα τη χλόης το ανθεστήριο..

                                             25.8.2013

Αχαρναί 2013

Ένας δακτύλιος η σιωπή που σφίγγει γύρω απ’ τα προάστια.

Η ζέστα η μοναξιά η νύχτα… άσχημοι σύμβουλοι.

Τα άστρα αν δε τα βρεις στην θέση τους κάπου θα αλητεύουνε ερωτευμένα.

Τα απορριμματοφόρα κινούν την υποψία τη δυσωδίας.

Πίσω απ’ το βουνό το φεγγάρι κανονίζει ν’ αγιάσει.

Στο ρολόι οι ώρες περνούν αφήνοντας το αλκοόλ τους να μεθά τον κουρασμένο.

Αγαπά του άγχους το φλέγμα η πρωτεύουσα.

Κάτι στιγμές, που δεν καταμετρούνται, βρίσκω το μπόι της Αλήθειας λειψό και σκουριασμένο.

Όπως διδάσκουν  τρόπο επιβίωσης οι κρατούντες, πρέπει να χάνεις σε αξιοπρέπεια για να κρατάς μια ανάσα.

Αυτά που δεν σ’ αρέσουν, αν δεν εγερθείς θα σε πετύχουν κλινήρη κι όταν θα περπατήσεις, ξυπόλυτο.

Θα λείπω

Θα λείπω, θα μ’ ακολουθείς
με τον νου

Θα είμαι
σταγόνα καλοκαιρινής βροχής

Ασήμαντη

Θα με θρυμματίζει το φως

Θα με αναστατώνει

Θα λαμβάνω
τα μακρινά μηνύματά σου

Μαινάδα τη γραφής, ιέρεια

Όταν θα κοιμούνται οι άλλοι

που δεν πιστεύουν

θρησκείες των λουλουδιών

Θα είμαι

αλμυρός και γλυκός,
θα είμαι

πικρός και μελένιος

Θα είμαι

φωνούλα που εκλείπει

μες το σκοτεινό μαύρο στερέωμα..

νοσταλγός της χίμαιρας..

Ετούτα είναι τα ψίχουλα που ρίχνω στα πουλιά-

( εγώ τι χρειάζομαι ένα πλούσιο γεύμα;)

και μ’ έναν στίχο θρεπτικό μπορώ να βιοποριστώ-

νοσταλγός της χίμαιρας..

Όρθιος μες την σιωπή, καλά κρατημένος

από την κουπαστή των ονείρων

έχω χρεία

από ένα δριμύ τριαντάφυλλο που αφήνει

να το αγγίξουν οι μύστες του..

Συνθέτω ένα γλαφυρό τίποτα από τα απομεινάρια της νύχτας

Συνθέτω ένα γλαφυρό τίποτα από τα απομεινάρια της νύχτας

Σε κανέναν δεν ανήκει ο ονομαστός ουρανός.

Γράφω ένα βιβλίο ένδοξης αποτυχίας.

Αν τραφώ με την ματαιοδοξία μου,

ο χρόνος θα με αγκαλιάσει σαν μια κλασική περίπτωση διεφθαρμένου.

Προσδοκώ όμως ένα φως επουράνιο- όχι κατ’ ανάγκη

θεΐκό, ένα φως που γέρνει

μες το ηλιοβασίλεμα

και τονίζει την καρδιά μου

αναπαυμένη.

Ο ποιητής που αγαπώ

είναι ένας κύνας που αλυχτά πικραίνοντας

την ζωή που του απόμεινε..