Αυτή η αριθμητική φιλοσοφία σου πολύ σε παιδεύει..

37.

Τα ποτάμια κυλάνε ήσυχα προς την θάλασσα
η ζωή κυλά ήσυχα προς τον θάνατο
η ελπίδα κυλά ήσυχα προς την απελπισία
το φως κυλά ήσυχα προς το σκοτάδι..

Φοβάσαι τα ρήματα που κατατρώγουν το φοβισμένο σου υποκείμενο
που κλονίζουν το ένα σου και μοναδικό επιχείρημα
της ανάσας
όπως σου δόθηκε να ζεις.

Μαύρη πρωτεύουσα της θλίψης, μαύρη ώρα
που εσύ είσαι ανεξάρτητος μέσα στον χρόνο
που θα σε ανταμώσει γερασμένο μέσα στο μέλλον μετά..

Ασκεπής από θείο.. Πού πας;
Ταραγμένα τα βράδια σου..

Είσαι ο παρανομαστής των δεδομένων που από σένα
ξεφεύγουν -σαν για να είναι
χώρα της θλίψης η εποχή..

Ένα μαρτύριο φωτιάς που δεν το σταματάει τίποτα -Δυο
λέξεις που και αλλιώς ερμηνεύονται -Τρία
πρόσωπα- όλα σε ένα- όπως
το τρισυπόστατο αλεξίπτωτο για να πιαστεί ο θεός..

Αυτή η αριθμητική φιλοσοφία σου πολύ σε παιδεύει..
Να βρεις
το μέτρο μιας ελευθερίας που νόμισες
πως θα σε σώσει..
Αφήνει υποψίες ενοχής η εποχή..

Καθαρότατος ήλιος, μέρα σημαντική, αυτοφυής
αισιοδοξία..

Ψάξε να βρεις των λόγων σου όλο το φαρμάκι,
να αφαιρέσεις από τις πολιτικές τους εξουσίες
το ψέμα που διατρανώνει ότι έτσι πρέπει να ‘ναι η ζωή.

Πάλεψε!
Φτάσε!

Είσαι σαν πείσμα στριφογυριστό πάνω στο σίγουρο είναι σου…

Σαμοθράκη..12.5.2009

41.

Ωραία η νύχτα, καθόλου άνεμος να φυσά
άστρα πλέουνε και μια θάλασσα αρχαία
τεκμηριώνει το αιώνιο.

Στις παρυφές του βουνού ανάβουν φώτα
του άνω χωριού.

Οι νυχτερίδες που και πάλι συσκέπτονται.
Και μία ησυχία άνευ προηγουμένου.

Εκεί μέσα στην ήρεμη νύχτα γνώρισα πιο καλά το φως
του μοναχικού μου θεού
όπως που έριχνε μες την ήσυχη θάλασσα
σαν και παλιά τα δίχτυα
να πιάσει ψάρια μιας επικής εποχής.

Λιγάκι νότια σμίγανε τα νερά που έρχονταν
από τα Δαρδανέλια της καρδιάς μου.

Ένα Τένεδο ποίημα που έτσι απλά
σε άλλους χρόνους θα γράφτηκε.

Τώρα είναι αλφαβητάριο λησμονημένο.

Κι ένα βουνό φεγγάρι
τόσο ψηλό τόσο τρανό που τρέχουν
δάκρυα τα νερά του-
προς την παλαιολιθική ευανάγνωστη θάλασσα..

Σαμοθράκη..12.5.2009

Από των λόγων το μετάξι κι όταν δεν θα είσαι εν ζωή

52.


Από των λόγων το μετάξι κι όταν δεν θα είσαι εν ζωή
κάτι που επίμονα ακούγεται
πίσω από τις πόρτες των βιβλίων που θ’ ανοίγουνε
οι φίλοι σου οι μελλοντικοί.

Κι εσύ που θα χαμογελάς πάνω σ’ εκείνη
την τορπιλάκατο των ουρανών
περιπολώντας
ύδατα ευαισθησίας.

Θα σου λείπουν εικόνες: στην θάλασσα κοντά
μ’ ένα κορίτσι στα δεκαοκτώ- φιλιά και χάδια..

Κι όπως ο έρωτας αξίζει να τον πεις.

Μα τώρα αυτό:

Θα χεις να λες που ήσουνα ο τυχερός να μάθεις
των λέξεων το μαράζι-
κι ας σε κατάφαγε.

Αυτό που ήθελες
εν τέλει έγινε.

Λερώσου τώρα μες την σκόνη
του σύμπαντος.

Ο ένας που ήσουν ήταν πολλοί.

Ευτυχώς που σου δόθηκε αυτή η φωνή ν’ αντέξει
ακόμα
κι όταν δεν θα είσαι πια εν ζωή-
μα ούτε κι εν θανάτω…

Όχι ξεκάθαρα: όμως ακούω φωνές

53.

Όχι ξεκάθαρα: όμως ακούω φωνές
σιγανές- λαχανιάσματα
και ψιθυρίσματα γλυκά-
όπως να κάνουν έρωτα
πίσω απ’ τα κλειστά παντζούρια
με τις άσπρες γλάστρες.

Φεγγάρι ασημένιο. Εφτά
φορές πιο καθαρό απ’ το νερό.

Και ένας στίχος καρφωμένος μες την ευφωνία.

Ένα φυτό που άνοιξε
τις πύλες του να βγει το άρωμα: ένα γιασεμί.

Κάτω από τα δέντρα, πλάι στην παραλία, δυο ερωτευμένοι
που φιλιούνται.

Για να φανεί πιο χρήσιμος ο μέσα τους καημός..

Για να ‘ναι ο πόνος τους γλυκό μαχαίρι που πονά..

ΚΑΤΑΓΡΑΦΩ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ..

Αυτές οι μπαλαρίνες των νεφών, υπόλευκες, χορεύοντας
σπρωγμένες από τον μεστό αέρα,
γυρίζουν αέναα μες το μυαλό μου όπως
στων αγγέλων το μυαλό αρχίζοντας
να παίρνουν χρώμα τώρα που του απογέματος η ευρεία συνείδηση ζητά να απεικονιστεί
στα ποιήματα
που μέσα στις σελίδες μου έρχονται-

Και των άλλων μουσικών οι νότες που γράφουν γαλανά πουλιά
που έφεραν την άνοιξη για τα καλά όταν οι εμπνεύσεις
του δειλινού ανάψανε
κεράκια μες τα μανουάλια των ανέμων.

Δεν κατανοώ τίποτα από θάνατο -κι ας κατατρύχομαι
από μανίες πουλιών που ανοίγουν
στην μέρα τους διθυράμβους δοξαστικούς
για τις ηλιόφιλες νεράιδες-

Έχω κρατήσει μέσα μου τα παραδείσια δώρα
και την πρώτη αθωότητα του κόσμου-

Χαρές μιας άλλης ηδονής γεμίζουνε τις τσέπες της ευαισθησίας μου
με άφθονο χρυσάφι

Και καταγράφω αυτά τα αισθήματα που οι πρωτόπλαστοι ευτύχισαν
να έχουν..

Έλα αλήτη ο μέσα μου, έλα επαίτη
φέρε το σκίρτημα που έχεις φέρε
το δώρο του ανυποψίαστου που δεν φαντάστηκε ποτέ
ωραίος που είναι ο κόσμος-

Κι άσε να σε αγγίξει αυτός ο άνεμος που συνεπήρε
τις λέξεις σου πριν γίνουν επεισόδιο φωτιάς
μέσα στην επικράτεια της γλώσσας..

http://lefkoilykoi.blogspot.gr/2009/10/blog-post_06.html

ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ..

Ζάρια της μοίρας που ρίχνονται όταν κάπου αλλού σχηματίζει

μουσικές των φιλιών η χαρά

Μες από θραύσματα στο όνειρό σου και ξανά

ας ορίζεις εσύ το βασανάκι της θλίψης.

Έχεις νιώσει το χάος- τώρα

πονάνε γύρω σου οι πραγματικότητες-

όπως να σκάζουν βόμβες..

Ιδρώνεις αίμα,

μελάνι καυτό-

σε τρώει η απελπισία.

Καρφώνεις εαυτόν στο δοκάρι του λόγου, νομίζοντας

θ’ αναστήσεις των λεξιλογίων το αρχαίο κουφάρι..

Και πράγματι!

ήμαρ-ημέρα     φάος-φως    ηέλιοιο- του ήλιου..   Προχωρά

        μες τον χρόνο η λέξη-

σαν νόημα που όταν ωρίμασε άλλαξε λίγο την μορφή του..

Εμείς

που στοχαζόμαστε λευκά και ξέρουμε

τι είναι μες τον χρόνο η υπεροπλία

θέλουμε να κρατήσουμε πιο ζωντανή ετούτη την ανάσα

των ψηφίων που ορίσανε

τα φιλοσοφικά χρυσάφια που μας κληροδότησαν σεβάσμιοι γέροντες

που φέραν

αξίες του ανθρώπου πιο ψηλά…

ΕΓΩ..

Ευανάγνωστα τα φύλλα των παρόχθιων δέντρων και ένας ενάλιος

θεός - ο πιο σημαντικός δραπέτης-

από ένα καταργημένο δωδεκάθεο.

Πτήσεις των γλάρων, γαλανές, άσπρες, ραμφίζοντας

το ωραίο μεσημέρι.

Ένας άνθρωπος

απλώνει τις υποταγμένες πια ιδεολογίες του

να στεγνώσουν στην ήσυχη ακρογιαλιά.

Οι επιθυμίες των φώτων έγιναν ένα επίμονο

ποίημα που αφομοιώνει τις χλωροφύλλιες λέξεις του

κάτω από το ακριβό φεγγάρι..

Εγώ…

Που νιώθω τον παλμό ετούτο, εγώ!

ΕΓΩ..

Ευανάγνωστα τα φύλλα των παρόχθιων δέντρων και ένας ενάλιος

θεός - ο πιο σημαντικός δραπέτης-

από ένα καταργημένο δωδεκάθεο.

Πτήσεις των γλάρων, γαλανές, άσπρες, ραμφίζοντας

το ωραίο μεσημέρι.

Ένας άνθρωπος

απλώνει τις υποταγμένες πια ιδεολογίες του

να στεγνώσουν στην ήσυχη ακρογιαλιά.

Οι επιθυμίες των φώτων έγιναν ένα επίμονο

ποίημα που αφομοιώνει τις χλωροφύλλιες λέξεις του

κάτω από το ακριβό φεγγάρι..

Εγώ…

Που νιώθω τον παλμό ετούτο, εγώ!

Όχι ξεκάθαρα: όμως ακούω φωνές

53.

Όχι ξεκάθαρα: όμως ακούω φωνές
σιγανές- λαχανιάσματα
και ψιθυρίσματα γλυκά- όπως να κάνουν έρωτα
πίσω απ’ τα κλειστά παντζούρια με τις άσπρες γλάστρες.

Φεγγάρι ασημένιο. Εφτά
φορές πιο καθαρό απ’ το νερό.

Και ένας στίχος καρφωμένος μες την ευφωνία.

Ένα φυτό που άνοιξε
τις πύλες του να βγει το άρωμα: ένα γιασεμί.

Κάτω από τα δέντρα, πλάι στην παραλία, δυο ερωτευμένοι
που φιλιούνται.

Για να φανεί πιο χρήσιμος ο μέσα τους καημός..

Για να ‘ναι ο πόνος τους γλυκό μαχαίρι που πονά..

Από των λόγων το μετάξι κι όταν δεν θα είσαι εν ζωή

52.


Από των λόγων το μετάξι κι όταν δεν θα είσαι εν ζωή
κάτι που επίμονα ακούγεται
πίσω από τις πόρτες των βιβλίων που θ’ ανοίγουνε
οι φίλοι σου οι μελλοντικοί.

Κι εσύ που θα χαμογελάς πάνω σ’ εκείνη
την τορπιλάκατο των ουρανών
περιπολώντας
ύδατα ευαισθησίας.

Θα σου λείπουν εικόνες: στην θάλασσα κοντά
μ’ ένα κορίτσι στα δεκαοκτώ- φιλιά και χάδια..

Κι όπως ο έρωτας αξίζει να τον πεις.

Μα τώρα αυτό:

Θα χεις να λες που ήσουνα ο τυχερός να μάθεις
των λέξεων το μαράζι-
κι ας σε κατάφαγε.

Αυτό που ήθελες
εν τέλει έγινε.

Λερώσου τώρα μες την σκόνη
του σύμπαντος.

Ο ένας που ήσουν ήταν πολλοί.

Ευτυχώς που σου δόθηκε αυτή η φωνή ν’ αντέξει
ακόμα
κι όταν δεν θα είσαι πια εν ζωή-
μα ούτε κι εν θανάτω…

Εκείνο που είναι τα πράγματα

51.


Εκείνο που είναι τα πράγματα-όταν πάψεις την σημασία τους
μέσα σου- παύουν να είναι τα πράγματα.

Θα σου ζητήσουν να είσαι ο εαυτός που θέλουν οι άλλοι.

Αδούλωτο αγαθό! Μέσα μου
αναχαράζει η μέρα
με τα δώρα της

Μαθαίνω απαρχής σαν μία αλφαβήτα ιερογλυφικών την θάλασσα..

Ο θεός
είναι σπουδαία θεός- ο άνεμος
σπουδαία ποιήσας..

Το χέρι
που ζωγραφίζει λόγια μες το τίποτα
σπουδαίο χέρι.

Κι εγώ
μετρώ από τα άστρα που υπάρχουνε
τραγούδια,
μαθηματικά..

Τα λόγια μου πορτοκαλί, πράσινα, κόκκινα- σαν φρούτα

44.

Τα λόγια μου πορτοκαλί, πράσινα, κόκκινα- σαν φρούτα
Που το άρωμά τους αναγνωρίζεις
μόλις να στρίψεις στην γωνιά..

Τα κρατώ
μες τα χέρια σαν ένα άψητο μωσαϊκό καλαμπόκι
που η κάθε ψηφίδα του είναι
νότα
σε μια μεγάλη σύνθεση
γεμάτη ήλιο.

Μυρίζουν άνοιξη..

Μοιάζουν ένα σκαρί που αγαπά να παίζει
τραμπάλα η θάλασσα.

Α, τα φώτα τους τα βράδια
δεν μοιάζουν με τις μικρές πυγολαμπίδες μα με άστρα
που ξεκαρφώθηκαν από τον πάνω ουρανό.

Και λάμπουν
σαν μια γνώμη αγίου
που έκανε σεβάσμιο η ζωή

και τώρα πια κοιμάται μες το λίκνο απαλών ανέμων…

Κατοικούμε μια χαμηλή χώρα ύπνου

43.

Κατοικούμε μια χαμηλή χώρα ύπνου
με βουνά αψηλά με κρήνες
που έρχονται τα μεσημέρια τα πουλιά να πιούνε
του ήλιου το κρασί και της σοφίας.

Καπέλο του βουνού το πεύκο φουρφουρίζει
μέσα στον ζωντανό άνεμο.

Στην μέρα των αποκαλύψεων αυτό που είναι απάντηση ήταν πρώτα ερώτηση

Και πριν πάλι
το φως ήταν σκοτάδι σαν αιώνια
εναλλαγή πάνω στο ίδιο θέμα.

Ιερό των μεγάλων θεών, δώδεκα η ώρα, ντάλα ο ήλιος…
Ένα πουλί
συν θέτει για την μεσημεριανή του συμφωνία
επάνω απ’ τους πεσμένους κίονες.

Ένα τρεχούμενο νερό ψηλώνει ψηλώνει
και γράφει με δροσιά στην κοίτη του με τα σπαρμένα βράχια
πλατάνου κατορθώματα, παρασυρμένα
χειμωνιάτικα φύλλα..

Σαμοθρακη..13.5.2009

Όταν κατορθώσουμε έναν άνεμο δικό μας

42.


Όταν κατορθώσουμε έναν άνεμο δικό μας
Ένα ποίημα της θάλασσας που να μην περιέχει καθόλου στεριά
Όταν βάλουμε την περισπωμένη του φεγγαριού πάνω σ’ ένα ξεσκέπαστο ρόδο
Όταν μάθουμε την πορεία του άλφα προς το συντροφικό ωμέγα
Όταν χτίσουμε χωρίς λίθους μέσα στην ερημιά του ανθρώπου
Όταν μιλήσουμε με τον παντού θεό
Όταν κατανοήσουμε πως γράφεται από το φως το ποίημα
της άνοιξης-
Δεν θα χρειάζεται να κλαίει το μελάνι μου αίματα
γιατί
Θα υπάρχει μια σημασία που θα το κάνει αληθινά πιο απλό..

Σαμοθράκη..12.5.2009

41.

Ωραία η νύχτα, καθόλου άνεμος να φυσά
άστρα πλέουνε και μια θάλασσα αρχαία
τεκμηριώνει το αιώνιο.

Στις παρυφές του βουνού ανάβουν φώτα
του άνω χωριού.

Οι νυχτερίδες που και πάλι συσκέπτονται.
Και μία ησυχία άνευ προηγουμένου.

Εκεί μέσα στην ήρεμη νύχτα γνώρισα πιο καλά το φως
του μοναχικού μου θεού
όπως που έριχνε μες την ήσυχη θάλασσα
σαν και παλιά τα δίχτυα
να πιάσει ψάρια μιας επικής εποχής.

Λιγάκι νότια σμίγανε τα νερά που έρχονταν
από τα Δαρδανέλια της καρδιάς μου.

Ένα Τένεδο ποίημα που έτσι απλά
σε άλλους χρόνους θα γράφτηκε.

Τώρα είναι αλφαβητάριο λησμονημένο.

Κι ένα βουνό φεγγάρι
τόσο ψηλό τόσο τρανό που τρέχουν
δάκρυα τα νερά του-
προς την παλαιολιθική ευανάγνωστη θάλασσα..

Σαμοθράκη..12.5.2009

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΟΠΑΙΧΤΗΣ..

Πίσω από ένα σεντόνι που μας δίδασκε η φωνή σου-

Γεια σου Ευγένιε!

Έχεις ένα μακρύ αεικίνητο χέρι που δαιμονοποιεί
την φτώχια του λαού.

Κι έτσι όπως έφυγες απρόσμενα νομίζω ότι μας βλέπεις τώρα
πίσω από έναν άλλον ουρανό που παίζουν οι σκιές σου
ίδιες όπως τις σκάρωνες περίφημα εδώ…

Αυτή η αριθμητική φιλοσοφία σου πολύ σε παιδεύει..

37.

Τα ποτάμια κυλάνε ήσυχα προς την θάλασσα
η ζωή κυλά ήσυχα προς τον θάνατο
η ελπίδα κυλά ήσυχα προς την απελπισία
το φως κυλά ήσυχα προς το σκοτάδι..

Φοβάσαι τα ρήματα που κατατρώγουν το φοβισμένο σου υποκείμενο
που κλονίζουν το ένα σου και μοναδικό επιχείρημα
της ανάσας
όπως σου δόθηκε να ζεις.

Μαύρη πρωτεύουσα της θλίψης, μαύρη ώρα
που εσύ είσαι ανεξάρτητος μέσα στον χρόνο
που θα σε ανταμώσει γερασμένο μέσα στο μέλλον μετά..

Ασκεπής από θείο.. Πού πας;
Ταραγμένα τα βράδια σου..

Είσαι ο παρανομαστής των δεδομένων που από σένα
ξεφεύγουν -σαν για να είναι
χώρα της θλίψης η εποχή..

Ένα μαρτύριο φωτιάς που δεν το σταματάει τίποτα -Δυο
λέξεις που και αλλιώς ερμηνεύονται -Τρία
πρόσωπα- όλα σε ένα- όπως
το τρισυπόστατο αλεξίπτωτο για να πιαστεί ο θεός..

Αυτή η αριθμητική φιλοσοφία σου πολύ σε παιδεύει..
Να βρεις
το μέτρο μιας ελευθερίας που νόμισες
πως θα σε σώσει..
Αφήνει υποψίες ενοχής η εποχή..

Καθαρότατος ήλιος, μέρα σημαντική, αυτοφυής
αισιοδοξία..

Ψάξε να βρεις των λόγων σου όλο το φαρμάκι,
να αφαιρέσεις από τις πολιτικές τους εξουσίες
το ψέμα που διατρανώνει ότι έτσι πρέπει να ‘ναι η ζωή.

Πάλεψε!
Φτάσε!

Είσαι σαν πείσμα στριφογυριστό πάνω στο σίγουρο είναι σου…

Ας μ’ ακούσει ένας θεός!

36.

Αυτή είναι μια γλώσσα νοηματική που έχω εφεύρει
να λέω ‘’σ’ αγαπώ’’ κι αυτά είναι
τα ελληνικά του έρωτά μου.

Πού σε έχω αν δεν σε έχω ξέρει μόνο ο άνεμος
που σκουντά την ανθισμένη έξω από το σπίτι μου
νεραντζιά
κι όλα τα σύμπαντα μοσχοβολάνε.

Φτάνει ως εσένα η ευωδιά;

Ας μ’ ακούσει ένας θεός!

Της νύχτας έστω..

Που μέσα στο μυαλό μου έχει καρφωθεί
ένα τραγούδι που με έκανε απρόσμενα να κλαίω…

ΞΥΠΝΩ ΜΕΣ ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΠΡΩΙ…

Αφράτη ύλη
του πόθου, μυστηριακό πρωί
που σου μίλησα σαν να ήσουν ο άγγελος που ήρθε
με μία μουσική φλογέρας να με συνεπάρει..

Αυτό το μπαλάντσο μέσα στον άνεμο των σκληρών σύμφωνων που κάνουν
την γλώσσα φωτιά, ακραγγίζοντας
την νεανική της ικμάδα φουρκίζοντας το βάθος της, το όλο
νοήματα σώμα της, που έρχεται
από του Ομήρου νησιά και ως τις μέρες μας
όλο και ένα ήμαρ ξαφνικό μες την ημέρα που θα διανύσουμε επιβιώνει..

Και συ
που είσαι στο τώρα μου σαν αέρι απαλό που σκουντά
τις φλύαρες νεραντζιές
που και μες την πόλη ανάβουνε κάνοντας
τον αέρα λιγοθυμικό, αναταράζοντας
της όσφρησης τον κύνα..

Ξυπνώ μες το λευκό πρωί πριν αρχίσει
η μέρα να απλώνει την μπουγάδα της:
ασπρόρουχα πουλιά μες το γαλάζιο..

Και μου είναι οικείο το όνομα
«ύδωρ» όπως κι η θάλαττα το ανεβάζει
μέσα στο διάβα των αιώνων, τρεις
φορές ψηλότερα κι από τους πολεμιστές του Ξενοφώντα..

Η ώρα οκτώ
καμώνεται το τίποτα κάτι πως είναι..

Βάλνομαι να κοιτώ και να το ψάχνω-
ψαύοντας
την υφή του και το νυσταγμένο ακόμη δώρο μου..

ΣΤΕΛΝΕΙΣ ΠΟΘΟΥ ΛΑΜΨΕΙΣ…

Καυτηριάζονται οι επιθυμίες μέσα στο σκληρό τραγούδι της πραγματικότητας

Καμιά φορά
γλιστρούν μέσα στο άνεμο οι μουσικές τους

Εμείς μαζεύουμε την γύρη απ’ αυτά
τα λουλούδια που παράξενα και μέσα μας ανθίζουν
κάνοντας την ζωή σαν μία που έπιασε ευχή.

Δεν ξέρω ούτε που φτάνω- αυτοβιογραφούμενος
μες το λευκό λιβάδι που
τρέχει το αλογάκι μου των λέξεων
σαν πιο χαρούμενο, θέλοντας
να προφτάσει την ζωή.

Κι εσύ μακρινή σαν ένα άστρο που το φτάνω μόνο
με τον νου
μου στέλνεις πόθου λάμψεις να αναγαλλιάζει η καρδιά μου..