Επίκεντρο σώμα ή σώμα μηδέν..., Στρατής Παρέλης

 https://issuu.com/stratisparelis/docs/_3b3012ebf61609...

ISSUU.COM

Επίκεντρο σώμα ή σώμα μηδέν..., Στρατής Παρέλης

Ποιητική συλλογή

Κυριακή...

έρχεται η μέρα από την Ανατολή, γεμάτη πνεύματα και συγκινήσεις, ξαφνιάζεται από τον ρυθμό των ωρών και αφήνει τους ήχους να την διαπερνάνε,

ο ύπνος τελείωσε, πάει ο ύπνος· τα χέρια μου βάφονται με ηλιαχτίδες, εντείνουν την αφή τους, παραμένουν ολοκάθαρα, όπως στην πρώτη μέρα της Δημιουργίας,

και παντού πνέει ένας Έρωτας, ευλογημένος, ζεύει τα κορμιά και κάνει ολόλαμπρη την Κυριακή, καθώς

τίποτα δεν εμποδίζει την μαγεία και ένας άγγελος

ξεφλουδίζει την ατμόσφαιρα να φανεί

το γαλανό το φρούτο του ουρανού!...

μάσησα την αφράτη σάρκα σου το τραγανό περγαμόντο

 μάσησα την αφράτη σάρκα σου το τραγανό περγαμόντο

μοσχοβολούσες λουλουδένια υπόσχεση

και ήσουνα αγέρωχη σαν μια νεράιδα που αλαφροπατεί επάνω

στην ακύμαντη λίμνη-

σε φίλησα θυμάμαι ο ήλιος έλαμπε

και ραγίζονταν σε μυριάδες κομμάτια απρόσιτος κι όλο να κυριεύει

τα δάση τις μυρτιές και την καρδιά μου..

όλος μια γλύκα ο ουρανός!

μιλώ άρα υπάρχω!...

γύρω μου όλες οι ματαιότητες- συντονισμένες· απηχούν ρεύματα μιας ουσίας εξασθενημένης που γεννά μελαγχολίες και λύπη· κάπου με τολμηρή καρδιά πάω· η Αθήνα πασπαλίζεται με γύρη ερωτική και κανακεύει το ζεστό φθινόπωρο. μιλώ άρα υπάρχω! και λιώνω την έχιδνα που με απειλεί, την φονική έχιδνα της απογοήτευσης. θα νικήσουμε πάλι!

ψιχάλισε σιγαλινά

 ψιχάλισε σιγαλινά, βράχηκα, στεγνώσανε επάνω μου τα ρούχα, έχω την υγρασία ενός φιλιού σου

στον νου.

είσαι πολύ ψηλά, μαντόνα των παθών μου, πριγκηπέσα θεοτική!

ταράζεις τους καημούς μου ακόμα, ακόμα και όταν δεν γράφω γράφω

πόθους καφτερούς

στον νου

πάντα στον νου....

κάπου είναι ο λέοντας της γραφής και τον συναντώ...

 κάπου είναι ο λέοντας της γραφής και τον συναντώ, χαράματα Πέμπτης, να βρυχάται ευτυχισμένα. φυσάει λίγο- ίσως από τον φεγγίτη της έμπνευσης. μια τσαλακωμένη βροχή αναδιπλώνεται και νοτίζει την ατμόσφαιρα. στους υπολογιστές τα σπασμένα προγράμματα εκδικούνται σπάζοντας με την σειρά τους τα νεύρα. ανήκω στην χωρία των τροβαδούρων που αγαπούν τα λουλούδια. ανήκω σε τούτο το σύννεφο που λαμπρύνεται όσο ξημερώνει..

χάραμα, μια φωτεινή εξάχνωση πριν απ' το φως-

 χάραμα, μια φωτεινή εξάχνωση πριν απ' το φως-

πλατύτερη Στιγμή, σκέψη πλατύτερη,

ακούω σάλπιγγες ουράνιες, ένδοξο έχουν ύφος, χρυσοί ήχοι ξεχύνονται στην γη-

αιώρες που με μετακίνησαν μες το Διάστημα, σιωπή

όπως εκείνη των κεκοιμημένων

με απάγει στις θύρες της διακονίας, όπου

για μία προσευχή και για μια θέαση παράξενη αγρύπνησα...

η μουσική...

να πω ευτύχημα το φως που έρχεται

όλος ο κόπος μου είναι αίμα

και στο ξημέρωμα που σφύζει από καθαρότητες

νοημάτων, ιεροφάντης είναι ο ποιητής.

σε άγγιξα ηλιόλουστη Ιδέα, σε εγκολπώθηκα

οσμίστηκα τα μυστικά φτερά σου

έστρεψα στην Ανατολή το πρόσωπό μου, σε έφτασα

μοιρασμένος σε πραγματικότητες που με φθονούν και πονάνε.

και τώρα που κατάλαβα ότι χωρίς την μουσική πουθενά δεν θα φτάσω

υιοθετώ μες την αγρύπνια μου τις διδαχές σου,

μουσική μες τον νου μου μες την ψυχή μου μουσική

ολοστρόγγυλη και τελεία που από σένα κανένα ύφος ποτέ δεν εξέχει...

η Ελλάδα θα αγρυπνά και θα σε τραγουδάει!

 φυτίλι ο θάνατος που μας ενώνει φυτίλι ο καημός

πώς ταριχεύει ο αέρας τις ευωδιές και τις επιστρέφει

πάνω από τα κοιμητήρια, πώς

μια πνοή καθαρή βαφτίζει ύμνους τα κελαηδίσματα των πουλιών κι εκεί οι ψυχές ευλογούνται όπου μιλήσανε ελληνικά και πρόκοψαν! έζησες δύσκολη πατρίδα και πικρή

ανάστησες κι έδωσες σάρκα στα όνειρα

πόσες ορχήστρες οργανώσανε τα λόγια σου πόσες νότες

σε έθρεψαν και βγήκες απ 'την άλλη όχθη των τραγουδιών τιτάνας

που σήκωσε τον στεναγμό να τονε απιθώσει

στον Όλυμπο της μουσικής!

κοιμήσου τώρα

η Ελλάδα θα αγρυπνά και θα σε τραγουδάει!

ampouraki

επιστρέφω από την ψυχή σου ξημερώνει

 επιστρέφω από την ψυχή σου ξημερώνει

το κορμί σου είναι μία πλωτή οδός της ουτοπίας

ερωτικά φώτα σε πλημμυρίζουνε χαμογελάς

είσαι το νιοστό φιλί και η άπεφθη ολοκάθαρη νιότη

είσαι η κάθε γενναιότητα!

πέρασαν κι έφυγαν οι εκμυστηρεύσεις

 πέρασαν κι έφυγαν οι εκμυστηρεύσεις έχω μια μνήμη που καίει. ταράζεται μέσα μου το άνθος και στενογραφεί στο λάμπος του ηλιοβασιλέματος. η κουκουβάγια ζαλισμένη πετά κατά την οσμή του ποντικού. η νυχτερίδα κομπάζει. ασύνδετα μάτια φθονούν το πέλαγος. βραδάκι. μια γυναίκα αγαπά να κοιτάζει κατά την προκυμαία. στα στήθη της κοιμάται μια λαχτάρα να γυρίσει κάποιος που κρατάει το φιλί.

το φιλί κουρδίζει το σώμα σαν όργανο

 το φιλί κουρδίζει το σώμα σαν όργανο απτό και φυσάει στον νου απολυμαντικός αέρας

σπιθίσαμε μες το καταμεσήμερο

σε άγγιξα με όμορφα και δυνατά βραχυκυκλώματα

κάρβουνο η φωνή και πριμοδοτεί τον πόθο σου τον πόθο μου

χρώμα στην ύλη δίνουμε και πνοή ταχυτήτων στην ερωτική καταβύθιση εκεί που είσαι είμαι ένα όνειρο σαρκικό...

ένστικτο που καρφώνεται στα πάθη

 ένστικτο που καρφώνεται στα πάθη

μιλώ στην λεμονιά μου μετά το καταλαβαίνω

είναι ο παππούς μου που μιλά

εκείνη αφιονίζει τα άνθη της και με σκλαβώνει

είμαι μια χαμένη φωνή που μένει ακατοίκητη στα όνειρα

εξοβελίζω το κακό και εγκαθιδρύω μια κουβέντα που τα απλά δικαιώνει...

αντίφαση...

 

νύχτα είναι θα περάσει. δάκνοντας τα τρυφερά συμπεράσματα των λουλουδιών. ενός βασιλικού η έξαψη με σκλάβωσε και δεν αντέχω. καρφιτσώνω τις λέξεις μου επάνω στον ντελικάτο κορμό

της μουριάς που ζει με έκπαγλες ματαιότητες! ανθίζει το φεγγάρι. μισοκατεστραμμένο από την υπερβολική προσήλωση στον ουρανό. φθαρμένο είναι και το Ποίημα: ενσκήπτει μέσα του κάθε μεσάνυχτο που δεν χρονολογείται.

ξεχνιέμαι διαβάζοντας κάτι που είναι φωτιά. όπως γεννιέται ένας στίχος έτσι η ζωή καθοδηγεί την τόλμη της. ευτυχήματα μες την καρδιά μου, αποταμιευμένες ελαφρότητες, κρουστές μελαγχολίες πίσω στην αυλή, εκεί που μίλαγε η γιαγιά μου και ορθώνονταν οι ορτανσίες και οι γαριφαλιές.

ένα λιανό αεράκι με εμπαίζει και με συμπονά: ποιός την αντέχει τόση Αντίφαση;

αυτό που περισπάται είναι η οδύνη αυτούσια

 αυτό που περισπάται είναι η οδύνη αυτούσια. στα μάτια

είναι σαν λόγχη η Στιγμή- κρυφακούνε

πίσω απ' τις κουρτίνες οι υποψιασμένοι

και τρέχουν προς την εγκαρτέρηση· συνηθίζεις

αν πεις, να μην σου περισσεύουν όλα και να υπομένεις· στον κορυφαίο ήλιο

της μέρας είναι πολλαπλά τα μαρτύρια· με πόσα ποιήματα να τα απαλείψεις;;;