Φεύγω από τα λόγια αλλά έρχομαι στην μουσική-

 

Φεύγω από τα λόγια αλλά έρχομαι στην μουσική-

μητέρα αγαπημένη των θαυμάτων·  και ακούω

ορχήστρες τζιτζικιών που ανιχνεύουν τύψη φευγαλέα

μες τον παράδεισο

του άσωστου καλοκαιριού.

Παράλληλα με το βουνό ανεβαίνει ο δρόμος

ο αρχαίος με φραγκοσυκιές και τα ανάρια

λευκά σπιτάκια καρφωμένα πλάι του.

Η κάθε σκέψη μου είναι μελαγχολία.

Ιδρώνω, ξεϊδρώνω, στέκομαι, αντιστέκομαι..

Το τοπίο υποβάλλει γενναία οδύνη. Μόνος

που μένει κάποιος πάντα τελικά!

Μ’ ένα μολύβι, ένα χαρτί και μια ψυχή τραυματισμένη.

Πιο κάτω η θάλασσα είναι η χαρά που ποτέ μου δεν είχα.

Ίσως υπήρξα λάθος τοποθετημένος μέσα σε ακάνθινες

συγκυρίες πραγμάτων·  ίσως

να δαιμονίστηκα νομίζοντας ότι αξίζω έναν εύθυμο ουρανό.

Αλλά όταν νυχτώνει και τα χρώματα γίνονται ζοφερές γεωμετρίες

αγγίζει την ψυχή μου ο ανηφορικός

δρόμος καθώς αποφασίζει

με τ' άστρα τ' ουρανού να μιλά..

Ανοίγεις την πόρτα του νου μου και μπαίνεις

Ανοίγεις την πόρτα του νου μου και μπαίνεις
Πλανόδια σαν σκέψη που δεν έχει ιθαγένεια
Ιερογλυφική τιτάνια και στενογραφημένη…
Με τα πλουμίδια σου και προπάντων εκείνο το πολύχρωμο όνειρό σου
Που φτάνει ως τα κουρασμένα βράδια μου..

Θεότητα που πια εκλείπει
Σώμα φωτεινό για να ο έρωτας μπει
Χρησμέ του αίματος, κώδικα της αθανασίας..

Λέω την παρουσία σου όταν μόνη σου είσαι
Όλα που θα μπορούσα μ' αισιοδοξία να σκεφτώ. Έρχεσαι
Από μέρη σιωπής
Για να με μάθεις να ωραία μιλάω.

Ρυάκι νικηφόρο των χρόνων μου!
Τώρα που με σκουριάζει πια η ζωή
Ξέρω πιο καλά μυστικά να φυλάω..

10.7.2011

Αυτό που είσαι ρέπει προς το σκοτεινό συμπέρασμα των αγαλμάτων..

Τι να το κάνεις αν δεν έχεις πρόσωπα
εκατό ή χίλια;
Βάλε σε κόπο τους μελετητές..

Από τα ασκιά των ανέμων ο ζέφυρος έπνευσε
το φεγγάρι μαγνήτισε όλα τα βήματα
η παλίρροια των χρωμάτων γεύτηκε μισαλλοδοξία ουρανού
κι η νύχτα έγινε μια μάγισσα που ζει ευτυχισμένη.

Αυτό που είσαι ρέπει προς το σκοτεινό συμπέρασμα των αγαλμάτων
έτσι πεθαίνουνε οι ποιητές, να ξέρεις
θα σβήσει πρώτα η φωνή και θα σου μείνει η αιτία
για κάτι ανορθόδοξο να υποφέρεις.

Αλλά τι θα είσαι αν δεν έχεις πρόσωπα εκατό ή χίλια;

Αν θα σε μάθουνε όλοι μονομιάς και κατοικήσουνε την φουκαριάρα την ψυχή σου;

Άστους απέξω- εσύ γεννάς τις αντιφάσεις και κατά περίπτωση αποπλέεις
από την γη των λωτοφάγων προς μια φωτεινή Ιθάκη του μυαλού..

Η ζωή σκηνοθετεί

Πάντα στα ψέματα-
Η ζωή σκηνοθετεί μα οι ηθοποιοί της
κομπάρσοι αγράμματοι είναι·
Λείπει το φως της γνώσης κι η ευρεία συνείδηση.
Ελληνικά στοχάζεται η μελαγχολία μου.
Υποβάλει τα γεγονότα μου σε μαρασμό.
Με διδάσκει
αυτοσαρκασμό και κατάθλιψη.
Θέλω να ζωστώ εκείνες τις εκρηκτικές σκέψεις μου και καμικάζι
αυτοκτονίας να εκραγώ ανάμεσα στους λέοντες
«αποθανέτω η ψυχή μου..»
που θέλουνε να με κατασπαράξουν.
Παλεύοντας με τα σεντόνια και που ήρθε, να, πρωί.
Με κούρασαν οι άνθρωποι. Καταφεύγω
στο καβούκι της μοναχικής κάμαράς μου.
Σπατάλησα πολλά αισθήματα-
όλα τα πήρε ο άνεμος.
Αθώος μιαν ανάσα ρήματος
παίρνω κι αυτό που μου ανήκει:
φρικώδη θλίψη. Κι όμως-
αγαπούσα το φως.
Κυκλοθυμικά επάνω μου χτυπιούνται οι που αγάπησα
ιδέες. Με πάνε στην αντίφαση.
Ακροατήριό μου όλοι όσοι τους αγνόησα
κάποτε άθελά μου-
Τώρα ψαύω τα λόγια τους, πολύ προσεκτικός είμαι
απέναντι στο δικό τους φεγγάρι.
Νάτο που ήρθε το πρωί! Την νύχτα
έσβησα όλα τα άστρα κι αμφισβήτησα κάθε αρχιτεκτονική του σύμπαντος-
Νάτο που θες την γόνιμη παρεκτροπή μου!
Παλεύω με μια κούπα
καφέ. Δηλητήριο είναι κάποια ώρα οι λέξεις.
Μπορεί και να πέθανα
κι ίσως δεν το ‘χω καταλάβει. Η φωνή μου έχει αντίλαλο
στον γκρεμισμένο οίκο της μέρας.
Μοναστηριακός τόσο που θα με πάρει ο διάβολος- και δεν φοβάμαι.
Αφήνω την κουτσουλιά του πουλιού πάνω στο καθαρό ρούχο μου.
Πείσμα που έχω!
Μόνο με το πανηγύρι της φύσης διασκεδάζω
και με σένα που θα με διαβάσεις όπως για να μ’ ερωτευτείς..

31.7.2011

Η ζωή σκηνοθετεί

Πάντα στα ψέματα-
Η ζωή σκηνοθετεί μα οι ηθοποιοί της
κομπάρσοι αγράμματοι είναι·
Λείπει το φως της γνώσης κι η ευρεία συνείδηση.
Ελληνικά στοχάζεται η μελαγχολία μου.
Υποβάλει τα γεγονότα μου σε μαρασμό.
Με διδάσκει
αυτοσαρκασμό και κατάθλιψη.
Θέλω να ζωστώ εκείνες τις εκρηκτικές σκέψεις μου και καμικάζι
αυτοκτονίας να εκραγώ ανάμεσα στους λέοντες
«αποθανέτω η ψυχή μου..»
που θέλουνε να με κατασπαράξουν.
Παλεύοντας με τα σεντόνια και που ήρθε, να, πρωί.
Με κούρασαν οι άνθρωποι. Καταφεύγω
στο καβούκι της μοναχικής κάμαράς μου.
Σπατάλησα πολλά αισθήματα-
όλα τα πήρε ο άνεμος.
Αθώος μιαν ανάσα ρήματος
παίρνω κι αυτό που μου ανήκει:
φρικώδη θλίψη. Κι όμως-
αγαπούσα το φως.
Κυκλοθυμικά επάνω μου χτυπιούνται οι που αγάπησα
ιδέες. Με πάνε στην αντίφαση.
Ακροατήριό μου όλοι όσοι τους αγνόησα
κάποτε άθελά μου-
Τώρα ψαύω τα λόγια τους, πολύ προσεκτικός είμαι
απέναντι στο δικό τους φεγγάρι.
Νάτο που ήρθε το πρωί! Την νύχτα
έσβησα όλα τα άστρα κι αμφισβήτησα κάθε αρχιτεκτονική του σύμπαντος-
Νάτο που θες την γόνιμη παρεκτροπή μου!
Παλεύω με μια κούπα
καφέ. Δηλητήριο είναι κάποια ώρα οι λέξεις.
Μπορεί και να πέθανα
κι ίσως δεν το ‘χω καταλάβει. Η φωνή μου έχει αντίλαλο
στον γκρεμισμένο οίκο της μέρας.
Μοναστηριακός τόσο που θα με πάρει ο διάβολος- και δεν φοβάμαι.
Αφήνω την κουτσουλιά του πουλιού πάνω στο καθαρό ρούχο μου.
Πείσμα που έχω!
Μόνο με το πανηγύρι της φύσης διασκεδάζω
και με σένα που θα με διαβάσεις όπως για να μ’ ερωτευτείς..

31.7.2011 

Αυτό που είσαι ρέπει προς το σκοτεινό συμπέρασμα των αγαλμάτων..

 

Τι να το κάνεις αν δεν έχεις πρόσωπα
εκατό ή χίλια;

Βάλε σε κόπο τους μελετητές..

Από τα ασκιά των ανέμων ο ζέφυρος έπνευσε
το φεγγάρι μαγνήτισε όλα τα βήματα
η παλίρροια των χρωμάτων γεύτηκε μισαλλοδοξία ουρανού
κι η νύχτα έγινε μια μάγισσα που ζει ευτυχισμένη.

Αυτό που είσαι ρέπει προς το σκοτεινό συμπέρασμα των αγαλμάτων
έτσι πεθαίνουνε οι ποιητές, να ξέρεις
θα σβήσει πρώτα η φωνή και θα σου μείνει η αιτία
για κάτι ανορθόδοξο να υποφέρεις.

Αλλά τι θα είσαι αν δεν έχεις πρόσωπα εκατό ή χίλια;

Αν θα σε μάθουνε όλοι μονομιάς και κατοικήσουνε την φουκαριάρα την ψυχή σου;

Άστους απέξω- εσύ γεννάς τις αντιφάσεις και κατά περίπτωση αποπλέεις
από την γη των λωτοφάγων προς μια φωτεινή Ιθάκη του μυαλού..

Ανοίγεις την πόρτα του νου μου και μπαίνεις

Ανοίγεις την πόρτα του νου μου και μπαίνεις
Πλανόδια σαν σκέψη που δεν έχει ιθαγένεια
Ιερογλυφική τιτάνια και στενογραφημένη…
Με τα πλουμίδια σου και προπάντων εκείνο το πολύχρωμο όνειρό σου
Που φτάνει ως τα κουρασμένα βράδια μου..

Θεότητα που πια εκλείπει
Σώμα φωτεινό για να ο έρωτας μπει
Χρησμέ του αίματος, κώδικα της αθανασίας..

Λέω την παρουσία σου όταν μόνη σου είσαι
Όλα που θα μπορούσα μ' αισιοδοξία να σκεφτώ. Έρχεσαι
Από μέρη σιωπής
Για να με μάθεις να ωραία μιλάω.

Ρυάκι νικηφόρο των χρόνων μου!
Τώρα που με σκουριάζει πια η ζωή
Ξέρω πιο καλά μυστικά να φυλάω..

10.7.2011

Ανοίγεις την πόρτα του νου μου και μπαίνεις

Ανοίγεις την πόρτα του νου μου και μπαίνεις
Πλανόδια σαν σκέψη που δεν έχει ιθαγένεια
Ιερογλυφική τιτάνια και στενογραφημένη…
Με τα πλουμίδια σου και προπάντων εκείνο το πολύχρωμο όνειρό σου
Που φτάνει ως τα κουρασμένα βράδια μου..

Θεότητα που πια εκλείπει
Σώμα φωτεινό για να ο έρωτας μπει
Χρησμέ του αίματος, κώδικα της αθανασίας..

Λέω την παρουσία σου όταν μόνη σου είσαι
Όλα που θα μπορούσα μ' αισιοδοξία να σκεφτώ. Έρχεσαι
Από μέρη σιωπής
Για να με μάθεις να ωραία μιλάω.

Ρυάκι νικηφόρο των χρόνων μου!
Τώρα που με σκουριάζει πια η ζωή
Ξέρω πιο καλά μυστικά να φυλάω..

10.7.2011

Ανοίγεις την πόρτα του νου μου και μπαίνεις

Ανοίγεις την πόρτα του νου μου και μπαίνεις

Πλανόδια σαν σκέψη που δεν έχει ιθαγένεια

Ιερογλυφική τιτάνια και στενογραφημένη…

Με τα πλουμίδια σου και προπάντων εκείνο το πολύχρωμο όνειρό σου

Που φτάνει ως τα κουρασμένα βράδια μου..

Θεότητα που πια εκλείπει

Σώμα φωτεινό για να ο έρωτας μπει

Χρησμέ του αίματος, κώδικα της αθανασίας..

Λέω την παρουσία σου όταν μόνη σου είσαι

Όλα που θα μπορούσα μ' αισιοδοξία να σκεφτώ. Έρχεσαι

Από μέρη σιωπής

Για να με μάθεις να ωραία μιλάω.

Ρυάκι νικηφόρο των χρόνων μου!

Τώρα που με σκουριάζει πια η ζωή

Ξέρω πιο καλά μυστικά να φυλάω..

                                                          10.7.2011

Γυναίκα…

Το καλοκαίρι καρφώνει την φωνή των τζιτζικιών πάνω στα πεύκα

εκείνα τα πεύκα που ακουμπώντας σε με πλάτη πάνω

στον κορμό τους μια μέρα θα σου κλέψω φιλιά

θα μιλήσω τόσο απλές λεξούλες που θα είμαι

αντιληπτός κι από το πιο μικρό πουλί

και προπαντός θα είμαι πάθος απ' το πάθος σου

γυναίκα από φωτιά που σχίζεις κάθε φαντασία

γυναίκα ύδωρ που δεν ξεδιψά κανένας πόθος

γυναίκα έξαλλη λαίλαπα ή χίμαιρα

που τρυγώ τα συμβατικά λόγια σου για να φτάσω

στο αεί της ελπιδοφόρας ψυχής σου.

Σκαλοπάτι που ανεβαίνω ψηλότερα στον ερωτικό ουρανό!

Ακούω πώς ακούω τα λόγια σου!

Είσαι γυμνή πληγή που δεν θέλω να κλείσει…

Και όταν μέσα στα χέρια μου θα σε κρατώ

ζήσε εντός μου σαν μια ωκεάνια θάλασσα..

Αυτό που είσαι ρέπει προς το σκοτεινό συμπέρασμα των αγαλμάτων..

 

Τι να το κάνεις αν δεν έχεις πρόσωπα
εκατό ή χίλια;

Βάλε σε κόπο τους μελετητές..

Από τα ασκιά των ανέμων ο ζέφυρος έπνευσε
το φεγγάρι μαγνήτισε όλα τα βήματα
η παλίρροια των χρωμάτων γεύτηκε μισαλλοδοξία ουρανού
κι η νύχτα έγινε μια μάγισσα που ζει ευτυχισμένη.

Αυτό που είσαι ρέπει προς το σκοτεινό συμπέρασμα των αγαλμάτων
έτσι πεθαίνουνε οι ποιητές, να ξέρεις
θα σβήσει πρώτα η φωνή και θα σου μείνει η αιτία
για κάτι ανορθόδοξο να υποφέρεις.

Αλλά τι θα είσαι αν δεν έχεις πρόσωπα εκατό ή χίλια;

Αν θα σε μάθουνε όλοι μονομιάς και κατοικήσουνε την φουκαριάρα την ψυχή σου;

Άστους απέξω- εσύ γεννάς τις αντιφάσεις και κατά περίπτωση αποπλέεις
από την γη των λωτοφάγων προς μια φωτεινή Ιθάκη του μυαλού..

Φεύγω από τα λόγια αλλά έρχομαι στην μουσική-

 

Φεύγω από τα λόγια αλλά έρχομαι στην μουσική-

μητέρα αγαπημένη των θαυμάτων·  και ακούω

ορχήστρες τζιτζικιών που ανιχνεύουν τύψη φευγαλέα

μες τον παράδεισο

του άσωστου καλοκαιριού.

Παράλληλα με το βουνό ανεβαίνει ο δρόμος

ο αρχαίος με φραγκοσυκιές και τα ανάρια

λευκά σπιτάκια καρφωμένα πλάι του.

Η κάθε σκέψη μου είναι μελαγχολία.

Ιδρώνω, ξεϊδρώνω, στέκομαι, αντιστέκομαι..

Το τοπίο υποβάλλει γενναία οδύνη. Μόνος

που μένει κάποιος πάντα τελικά!

Μ’ ένα μολύβι, ένα χαρτί και μια ψυχή τραυματισμένη.

Πιο κάτω η θάλασσα είναι η χαρά που ποτέ μου δεν είχα.

Ίσως υπήρξα λάθος τοποθετημένος μέσα σε ακάνθινες

συγκυρίες πραγμάτων·  ίσως

να δαιμονίστηκα νομίζοντας ότι αξίζω έναν εύθυμο ουρανό.

Αλλά όταν νυχτώνει και τα χρώματα γίνονται ζοφερές γεωμετρίες

αγγίζει την ψυχή μου ο ανηφορικός

δρόμος καθώς αποφασίζει

με τ' άστρα τ' ουρανού να μιλά..

Η ζωή σκηνοθετεί

Πάντα στα ψέματα-
Η ζωή σκηνοθετεί μα οι ηθοποιοί της
κομπάρσοι αγράμματοι είναι·
Λείπει το φως της γνώσης κι η ευρεία συνείδηση.
Ελληνικά στοχάζεται η μελαγχολία μου.
Υποβάλει τα γεγονότα μου σε μαρασμό.
Με διδάσκει
αυτοσαρκασμό και κατάθλιψη.
Θέλω να ζωστώ εκείνες τις εκρηκτικές σκέψεις μου και καμικάζι
αυτοκτονίας να εκραγώ ανάμεσα στους λέοντες
«αποθανέτω η ψυχή μου..»
που θέλουνε να με κατασπαράξουν.
Παλεύοντας με τα σεντόνια και που ήρθε, να, πρωί.
Με κούρασαν οι άνθρωποι. Καταφεύγω
στο καβούκι της μοναχικής κάμαράς μου.
Σπατάλησα πολλά αισθήματα-
όλα τα πήρε ο άνεμος.
Αθώος μιαν ανάσα ρήματος
παίρνω κι αυτό που μου ανήκει:
φρικώδη θλίψη. Κι όμως-
αγαπούσα το φως.
Κυκλοθυμικά επάνω μου χτυπιούνται οι που αγάπησα
ιδέες. Με πάνε στην αντίφαση.
Ακροατήριό μου όλοι όσοι τους αγνόησα
κάποτε άθελά μου-
Τώρα ψαύω τα λόγια τους, πολύ προσεκτικός είμαι
απέναντι στο δικό τους φεγγάρι.
Νάτο που ήρθε το πρωί! Την νύχτα
έσβησα όλα τα άστρα κι αμφισβήτησα κάθε αρχιτεκτονική του σύμπαντος-
Νάτο που θες την γόνιμη παρεκτροπή μου!
Παλεύω με μια κούπα
καφέ. Δηλητήριο είναι κάποια ώρα οι λέξεις.
Μπορεί και να πέθανα
κι ίσως δεν το ‘χω καταλάβει. Η φωνή μου έχει αντίλαλο
στον γκρεμισμένο οίκο της μέρας.
Μοναστηριακός τόσο που θα με πάρει ο διάβολος- και δεν φοβάμαι.
Αφήνω την κουτσουλιά του πουλιού πάνω στο καθαρό ρούχο μου.
Πείσμα που έχω!
Μόνο με το πανηγύρι της φύσης διασκεδάζω
και με σένα που θα με διαβάσεις όπως για να μ’ ερωτευτείς..

31.7.2011 

Φεύγω από τα λόγια αλλά έρχομαι στην μουσική-

 

Φεύγω από τα λόγια αλλά έρχομαι στην μουσική-

μητέρα αγαπημένη των θαυμάτων·  και ακούω

ορχήστρες τζιτζικιών που ανιχνεύουν τύψη φευγαλέα

μες τον παράδεισο

του άσωστου καλοκαιριού.

Παράλληλα με το βουνό ανεβαίνει ο δρόμος

ο αρχαίος με φραγκοσυκιές και τα ανάρια

λευκά σπιτάκια καρφωμένα πλάι του.

Η κάθε σκέψη μου είναι μελαγχολία.

Ιδρώνω, ξεϊδρώνω, στέκομαι, αντιστέκομαι..

Το τοπίο υποβάλλει γενναία οδύνη. Μόνος

που μένει κάποιος πάντα τελικά!

Μ’ ένα μολύβι, ένα χαρτί και μια ψυχή τραυματισμένη.

Πιο κάτω η θάλασσα είναι η χαρά που ποτέ μου δεν είχα.

Ίσως υπήρξα λάθος τοποθετημένος μέσα σε ακάνθινες

συγκυρίες πραγμάτων·  ίσως

να δαιμονίστηκα νομίζοντας ότι αξίζω έναν εύθυμο ουρανό.

Αλλά όταν νυχτώνει και τα χρώματα γίνονται ζοφερές γεωμετρίες

αγγίζει την ψυχή μου ο ανηφορικός

δρόμος καθώς αποφασίζει

με τ' άστρα τ' ουρανού να μιλά..

Αυτό που είσαι ρέπει προς το σκοτεινό συμπέρασμα των αγαλμάτων..

 

Τι να το κάνεις αν δεν έχεις πρόσωπα
εκατό ή χίλια;

Βάλε σε κόπο τους μελετητές..

Από τα ασκιά των ανέμων ο ζέφυρος έπνευσε
το φεγγάρι μαγνήτισε όλα τα βήματα
η παλίρροια των χρωμάτων γεύτηκε μισαλλοδοξία ουρανού
κι η νύχτα έγινε μια μάγισσα που ζει ευτυχισμένη.

Αυτό που είσαι ρέπει προς το σκοτεινό συμπέρασμα των αγαλμάτων
έτσι πεθαίνουνε οι ποιητές, να ξέρεις
θα σβήσει πρώτα η φωνή και θα σου μείνει η αιτία
για κάτι ανορθόδοξο να υποφέρεις.

Αλλά τι θα είσαι αν δεν έχεις πρόσωπα εκατό ή χίλια;

Αν θα σε μάθουνε όλοι μονομιάς και κατοικήσουνε την φουκαριάρα την ψυχή σου;

Άστους απέξω- εσύ γεννάς τις αντιφάσεις και κατά περίπτωση αποπλέεις
από την γη των λωτοφάγων προς μια φωτεινή Ιθάκη του μυαλού..

Ανοίγεις την πόρτα του νου μου και μπαίνεις

Ανοίγεις την πόρτα του νου μου και μπαίνεις

Πλανόδια σαν σκέψη που δεν έχει ιθαγένεια

Ιερογλυφική τιτάνια και στενογραφημένη…

Με τα πλουμίδια σου και προπάντων εκείνο το πολύχρωμο όνειρό σου

Που φτάνει ως τα κουρασμένα βράδια μου..

Θεότητα που πια εκλείπει

Σώμα φωτεινό για να ο έρωτας μπει

Χρησμέ του αίματος, κώδικα της αθανασίας..

Λέω την παρουσία σου όταν μόνη σου είσαι

Όλα που θα μπορούσα μ' αισιοδοξία να σκεφτώ. Έρχεσαι

Από μέρη σιωπής

Για να με μάθεις να ωραία μιλάω.

Ρυάκι νικηφόρο των χρόνων μου!

Τώρα που με σκουριάζει πια η ζωή

Ξέρω πιο καλά μυστικά να φυλάω..

                                                          10.7.2011

Ψίχουλα σκέψης κατορθώνω- ιδρώνω μελάνι και κόπο..

 

Από την μια νύχτα στην άλλη

περνάω και περιφέρομαι σαν σκύλος

που γαυγίζει κοιτώντας τα άστρα

στο μακρινό του διάστημα.

Τρίζω τα δόντια - πεινασμένος για κάτι

που είναι ολότελα άχρηστο

για τον αφέντη ενός ζωντανού.

Ψίχουλα σκέψης κατορθώνω- ιδρώνω μελάνι και κόπο

όπως ως το μεσάνυχτο απομυθοποιείται
βίαια η ζωή.

Έγινε η χίμαιρα που κυνηγάω ουσία

και την αντιπαλεύομαι όπως ουρά που τρέχοντας ξωπίσω της

ποτέ μου δεν την φτάνω

μόνο θυμώνω κι οργισμένα αποκοιμιέμαι.

Τα ξερά χόρτα με τα αγκάθια απειλούν το τομάρι μου.

Λαχανιάζω για μια ανθρώπινη άποψη.

Τι να σου κάνει ένα ζώο που δεν έμαθε ποτέ παρά να υπακούει;

Οι ισορροπίες διαταράσσονται

κάποτε- δεν υπάρχει ασφάλεια

πτήσεων- πετάς

νοητά προς μια ωραία γαλήνη

και είναι προσφυγή σε μια θεότητα ο ουρανός.

Κάτω απ’ τ’ αστέρια, μέσα στην γαστέρα αυτής της νύχτας, κάτσε

λογάριασε πόσο σε κάνει αιθεροβάμονα η ζωή-

Να σέβεσαι τα ένστικτά σου..

Ανοίγεις την πόρτα του νου μου και μπαίνεις

Ανοίγεις την πόρτα του νου μου και μπαίνεις

Πλανόδια σαν σκέψη που δεν έχει ιθαγένεια

Ιερογλυφική τιτάνια και στενογραφημένη…

Με τα πλουμίδια σου και προπάντων εκείνο το πολύχρωμο όνειρό σου

Που φτάνει ως τα κουρασμένα βράδια μου..

Θεότητα που πια εκλείπει

Σώμα φωτεινό για να ο έρωτας μπει

Χρησμέ του αίματος, κώδικα της αθανασίας..

Λέω την παρουσία σου όταν μόνη σου είσαι

Όλα που θα μπορούσα μ' αισιοδοξία να σκεφτώ. Έρχεσαι

Από μέρη σιωπής

Για να με μάθεις να ωραία μιλάω.

Ρυάκι νικηφόρο των χρόνων μου!

Τώρα που με σκουριάζει πια η ζωή

Ξέρω πιο καλά μυστικά να φυλάω..

                                                          10.7.2011

Ανοίγεις την πόρτα του νου μου και μπαίνεις

Ανοίγεις την πόρτα του νου μου και μπαίνεις

Πλανόδια σαν σκέψη που δεν έχει ιθαγένεια

Ιερογλυφική τιτάνια και στενογραφημένη…

Με τα πλουμίδια σου και προπάντων εκείνο το πολύχρωμο όνειρό σου

Που φτάνει ως τα κουρασμένα βράδια μου..

Θεότητα που πια εκλείπει

Σώμα φωτεινό για να ο έρωτας μπει

Χρησμέ του αίματος, κώδικα της αθανασίας..

Λέω την παρουσία σου όταν μόνη σου είσαι

Όλα που θα μπορούσα μ' αισιοδοξία να σκεφτώ. Έρχεσαι

Από μέρη σιωπής

Για να με μάθεις να ωραία μιλάω.

Ρυάκι νικηφόρο των χρόνων μου!

Τώρα που με σκουριάζει πια η ζωή

Ξέρω πιο καλά μυστικά να φυλάω..

                                                          10.7.2011

ΑΠΟΔΟΣΗ ΧΡΩΜΑΤΙΚΗ ΜΙΑΣ ΝΥΧΤΑΣ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ..Ή ΟΠΩΣ ΣΚΑΡΩΝΩ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΠΡΟΧΕΙΡΑ...

ΑΠΟΔΟΣΗ ΧΡΩΜΑΤΙΚΗ ΜΙΑΣ ΝΥΧΤΑΣ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ..Ή ΟΠΩΣ ΣΚΑΡΩΝΩ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΠΡΟΧΕΙΡΑ...

 

Κάνω τις αναμνήσεις μου δώρο στην νύχτα.
Ο λιγοστός αέρας κινεί νωχελικά ένα παράξενο φεγγάρι.
Τώρα που ήρθες να μείνεις, είναι ωραίες οι τριανταφυλλιές
Και ο μουσικός τρόπος του δειλινού να νομοθετεί για μένα και σένα.
Σπάζουν στην βουλιμία των δευτερολέπτων αινιγματικά λογάκια
Παιδιά της νύχτας, σκιές του πορφυρού ύπνου-
Σκάζουν στις ακρογιαλιές του ποιήματος έρωτα λόγια.
Ακουμπώ το μάγουλό μου στο κουρασμένο προσκέφαλο
Ο χρόνος τρίζει, ο αληθινός χρόνος τρίζει
Φεύγω απόψε από όλες τις υποψίες μου
Ακολουθώ τον εγωισμό των πλασμάτων της νύχτας.
Αν μ’ ακούσεις παραμιλώ και ίσως κάποτε κάποιον να πείσω
Που έχει ανάγκη να ακούσει μια διπλανή του φωνή.
Αλλά είναι τερτίπι της επιθετικής μοναξιάς, τρόπος
Να βουλιάζεις αργά μες το ασάλευτο τώρα
Και να χρησιμοποιείς την σαγήνη των λέξεων σαν
μια αποτροπή για εθελούσια φυλακή σου.
Μιλώ γα κείνον τον ανερμήνευτο λόγο που αναζητούν οι ποιητές
Τα λακουβάκια της θλίψης τους για να γεμίσουν
Πλησμονής αίμα.
Κι όταν στο τέλος μείνει απόσταγμα ποίημα ζεστό
Σαν άρτος που θ’ αποδοθεί στους πεινασμένους
Έλα να πεις ότι αυτά που λέω δεν είναι επαναστατικά διδάγματα
Ενός κόσμου που δεν βλέπω αλλά σε κάνω και καταλαβαίνεις..

                                                                              9.8.2011