Αναγνωριστικές βολές…

Στρατής Παρέλης, Αναγνωριστικές βολές…

ISSUU.COM

Στρατής Παρέλης, Αναγνωριστικές βολές…

Εκδόσεις ΔΙΑΝΥΣΜΑISSUU.COM

Αλλάζουν οι ευθείες σε απαλές καμπύλες

Αλλάζουν οι ευθείες σε απαλές καμπύλες καθώς
το φως δρέπει την υγεία των πραγμάτων.
Ο υπερθετικός Σεπτέμβριος αφήνει υποψίες για μια θαλερή μέρα.
Ευλογημένος ο ερχόμενος.
Περπατά επί των υδάτων και κρατά μια νόστιμη πίτα 
να γευτούν οι σκανταλιές των παιδιών.
Και οι κοπέλες ζηλεύουν και, κρατούν το φιλί,
για των παλικαριών τον ψίθυρο..

3.9.2016

Ξεθύμανε ο οργασμός του θέρους.

Ο τρύγος έδωσε την μεστή σταφίδα του-
Την ξεραίνει ο ήλιος.
Αθόρυβος κομπασμός μιας συννεφιάς
που διαλαλεί ιεροφάντη Σεπτέμβριο.
Αργοπορώ επάνω στην σελίδα μου.
Το πουλί κουβαλά ένα σπυρί τραγούδι στο ακούραστο ράμφος του.
Αδέκαστη μεγαλειώδης ελευθερία..

3.9.2016

Το φεγγάρι μπερδεύεται στους στύλους του εθνικού δρόμου

Το φεγγάρι μπερδεύεται στους στύλους του εθνικού δρόμου -ένα σεμνό φεγγάρι.
Το πρωί συναντώ την μέρα. Νωρίς. Έχουν υποχωρήσει μέσα μου όλες οι αντιπαλότητες.
Βαφτίζω αυτήν την όμορφη ησυχία κι είναι μια σχέση ηθικής που μου επιστρέφεται.
Γαλήνια. Μικρός κήπος
μιας Αιώνιας Διδαχής. .

Η κλεψύδρα του έρωτα αδειάζει

Η κλεψύδρα του έρωτα αδειάζει και μια ταλάντωση φωτός αθλείται στο φθινοπωρινό μεσημέρι.
Πέφτει η ματιά σου πάνω στις σκιές που μεγαλουργούνε
Ακολουθώντας το γιγάντιο είδωλό τους.
Κατακρημνίζεσαι και ανυψώνεσαι.
Μέσα στον άχρονο χρόνο-
Χωρίς αντάλλαγμα.

Σε κάτι αναλαμπές

Σε κάτι αναλαμπές, να είσαι η να λείπεις, το φως 
εξουσιάζει την όψη σου 
και δέχεται την ερωτική σου παλίρροια.
Το είναι και το φαίνεσθαι:-
δυο ρόδα 
που αναβλύζουν
τα πέταλα τους
ως την καθαρή αναγκαία Αντίφαση.
Πόσο σχήμα ασχημάτιστο περικλείουμε μέσα μας,
Πόσο παιχνίδι καημό!

Θα σμίξουν οι εποχές και θα ορθοποδήσουν οι μνήμες

Θα σμίξουν οι εποχές και θα ορθοποδήσουν οι μνήμες- αλλά εσύ πού θα βρεθείς πατρίδα με τα ασβεστωμένα μνημεία σου, σαν σε σκουντούν οι ιστορίες των θαυμάτων κι ακούγεται απ' τους οίκους σου επιβλητική προσευχή;

Στην λιακάδα τέρπουν την θέα οι καλοκαιρινές ανδραγαθίες,
Αφύτευτα μποστάνια ζηλεύουν οι μέλισσες,

Όλος ο καιρός είναι περίοπτο θέρος.

Θα σμίξουν αυτά που είπα και αυτά που μη, θα κοντέψουν σε νόημα,
Οι ζωγραφικές θα πλουτύνουν μες των μηνών το άγριο θάρρος,
Θα μείνω εμβρόντητος να με διαβάζει πανταχόθεν η θάλασσα.

Η Αττική αδέκαστο σύκο περιχυμενο τον υποχρεωτικό ήλιο της,

Η Αττική αδέκαστο σύκο περιχυμενο τον υποχρεωτικό ήλιο της,
Γλαύκα στο κλαδί της Ουτοπίας, γαλή στο νύχτιο δράμα που αρχίζει των συμβόλων το θέατρο,
Εντός των τειχών-
Αρχαίε θεέ, πού καθεύδεις τώρα;
Ποιός σε υμνεί; πού στρέφεις τα θυμωμένα πυρά σου;

Το αμπέλι μεστώνει την γλαφυρή ρόγα του σταφυλιού,
Ο μούστος φτάνει τα τερπνά στιχάκια μου.
Αττική είσαι ζυμωμένη από φωτιά ανάλλαχτη και που την κανοναρχούν οι αύρες του πελάγου και οι τάξεις των αγγέλων-

Άθληση μες τα στάδια της Ομορφιάς, δαίμονα που αρμοζεις στην καρδιά μου.

Αντί επιλόγου…

Στην Ελλάδα
Να οδηγείται αργά
Είναι μικρή
Και προλαβαίνεις να της ρίξεις μια ματιά, έλεγε ο φίλος·
Και, πράγματι,
τώρα που βλέπω αλλιώς,
το τοπίο με ακολουθεί
Κι ο φίλος επίσης
Κι αναγεννιόνται
διαρκώς
και μέσα μου..

Γόνιμη κοιλάδα…

Στον σφυγμό της πέτρας χτυπούν οι φλέβες της ζωής και της άνοιξης
Καψωμένη μες τον ήλιο- σαν μια μικρή καρδιά που θρέφει όλο το σώμα του τοπίου
Και το μεσημέρι
Λαύρο, επινικελωμένο
Με το βαρύ μέταλλο των ηλιαχτίδων
Σφάλλει και ξαναεπιχειρεί
Να δεσπόζει, παντού να δεσπόζει.

Η μέρα προχωρά- σφιγμένη γροθιά που τονίζει απόφαση
Η μέρα απολά τα χελιδόνια της να διαβούν χιλιόμετρα θάλασσες
Και να 'ρθουν στης πατρίδας τον τόπο- όπου οι ευωδιές
Αναθαρρήνουν την μουσική των δέντρων-
Η κοιλάδα μαρτυρά του αέρα τις δεξιότητες
Σμήνη εντόμων ζώνουν τα λουλούδια που ζητούν καρποφορίας χάριν
Θεόσταλτα φωνήεντα κυλούν επάνω στην γαστέρα της γης..

Συντηρητισμός…

Καθόταν αμίλητος συλλογισμένος- ένα άγαλμα καθιστικό·
Κάτι περιστέρια γύρω του τσιμπολογούσαν σουσάμια
Χαρούμενα, έτοιμα να ελαφροπετάξουν
Προς λυρικό ηλιοβασίλεμα·

Η πλατεία γεμάτη κόσμο- φωνές
Και πήγαινε-έλα πάνω στα λερά πλακάκια
Σαββάτου ολόγυμνου, η ζέστα διαμορφώνει τους κανόνες της·
Πρωτεύουσα μου αντιφατική-

Πίνει καφέ στα γύρω μαγαζιά- κοιτάζει πάντοτε βαριεστημένα
Αφίσες μιλούν για συναυλίες που θα γίνουν
Γυναίκες που αγαπούνε να επιδεικνύονται
Μωρά που κλαίνε μες τα καροτσάκια
Καπνιστές που φουμάρουν του σύμπαντος την χοάνη
Καπνός-

Γράφει σε κάτι τσαλακωμένα χαρτάκια- τι στίχους αλήθεια
Σημειώνει και είναι κοφτερά τα σημάδια του; Ακούει
Προσεκτικά: βουίζουν όλα γύρω του- εικόνες
Που τον κατακλύζουν- πώς να μεταφέρει
Τον εγωισμό της πραγματικότητας στα συντηρητικά γραφτά του;

Του κήπου η πλεύση…

Μια φούντωση πάνω απ' τον κήπο- το άρωμα δεν είναι εκεί

Ο αέρας παρέσυρε την φλογερή χάρη του

Ως τους πρόποδες των αινιγμάτων·

Και ο μύθος ο μύθος που είναι ίδιος ο άνθρωπος

Κι όμως τον άνθρωπο υποσκελίζει-

Ατέρμονο εργαστήρι διδαχής·

Στου καιρού τα γυρίσματα,

κλώθουν πεμπτουσία οι μέλισσες

Το ρόδο φουντώνει, το ρόδο είναι μια προσευχή

Που στυλοβατεί των πικραμένων τις αντένες..

Παραμύθι εκ νέου…

Σχεδόν άληκτα τα παραμύθια.
Είναι που έρχονται να προστεθούνε κι άλλες εκδοχές
Στον μύθο που εκ νέου επλάσθη'..
Ίσως να είναι και καλύτερα.
Οι ρόλοι να αλλάξουν- ας γίνει
Ο θύτης θύμα και αντίστροφα: ποιος νοιάζεται
Για καθιερωμένη τάξη;
Όλα σημαίνουν- και τίποτα δεν έληξε αληθινά.
Πλάθεται ολοσχερώς εκ νέου η ιστορία.
Γερνώντας μαθές ίσως κι εμείς να έπρεπε να γίνουμε παιδιά
Και να γευτούμε απ' αρχής καινούρια γνώση..

Φωνηεντόληκτα…

Τα σπίτια αλληλέγγυα ζητούν μια τάξη από μπετόν και σοβάδες.

Ορθογώνια, παραλληλόγραμμα, ρηχά.

Στους δρόμους το καλοκαίρι βάζει εμπόδια.

Γυαλίζει η άσφαλτος, στριγκλίζουν τα φρένα

Των αυτοκινήτων, οι κόρνες ενοχλούν

Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω…

Μνησίκακο τζιτζίκι, επωμίζεται το βάρος όλης της συναυλίας..

Πετά σαν ζαλισμένη η χρυσόμυγα- υψιπέτεια και των γονέων..

Στο γήπεδο κατατίθεται η σοφία ενός λαού που εκμαυλίστηκε-

Χαύνος στους χαύνους, ουραγός των ατάκτων.

Κόβονται οι λέξεις και τσακίζονται όπως τα άχυρα που δεματιάζονται να αποθηκευτούνε:

Ποιός πιστεύει πια ποιόν και ποιόν θα ακολουθήσουμε που μας εμπαίζουν;

Δος ημίν σήμερον και για το αύριο όχι άλλα αδιέξοδα..

Σήμανε των δικαίων Άργος…

Σκληραίνει το κέλυφος και το πουλί το διαπερνά, ανοίγοντας
την είσοδό του
στην ζωή.
Ο ήλιος το παραξενεύει.
Γελούν τα δέντρα.
Μια γάτα κάθεται ανάσκελα και νανουρίζεται
κάτω απ' τις ηλιαχτίδες.
Ο αέρας προσκομίζει μια μουσική
Και τα μικρά τριαντάφυλλα έχουν
τα κέφια τους.
Για να τα πω όλα αυτά, άοκνη Πέμπτη.
Τελειώνει οξύτατος Ιούλιος.
Η μάχη δόθηκε- νικούν οι εραστές.
Απ' το φιλί αναρριχώνται στον ουρανό και
για της καρδιάς τους τα μυστικά κομπάζουν..
Σήμανε των δικαίων Άργος..

Ψυχή τε και θάλασσα..

Ανάγλυφη θάλασσα, δέρμα

Του ωκεανού, ρυτιδωμένο

Μες την κάψα του ήλιου, οργιές

Κι οργιές, ατέρμονη παρουσία

Κάτω απ' την σκέπη του ουρανού-

Φυγόκεντρος ψυχή, ταραγμένη

Πλέει στα ανοιχτά, όλα την δυσκολεύουν

Το κύμα σηκώνει το άχθος της

Ξημερώνει μεσημεριάζει νυχτώνει

Ένα ντουμάνι από καπνό την ζώνει ελεητικά-

Φάντασμα πίσω απ' την εισβολή των ανέμων

Μελαγχολική αταξία όταν και η ψυχολογία ραγίστηκε

Την ηθική πώς την μπαλώνεις, την ηρεμία, τον τρόπο να ζεις;

Ανάγλυφη θάλασσα, πραϋντική, ολοστρόγγυλη, καθαγιασμένη

Κουλουριάζεται γύρω απ' το σύμπαν και το σύμπαν γίνεται αμετάκλητα ποιητικό..

Κοίλα ερωτικά φωνήεντα…

Στο σώμα σου σμίγουν ερωτικές ανάσες και επιφωνήματα όψιμα-

Τα μεσημέρια συντονίζονται πάνω σε μία διάρκεια

Που σε κάνει τρανή και μέγιστη σαν καταιγίδα·

Όλα κι όλα που μπόρεσα, ένα ρεύμα που τροφοδοτεί τις μελαγχολίες, ένα σημείο

Κενό, μηδενισμένο ανάμεσα στην αρχή και την απόσταση-

Τι βρήκα

Που προσανατολίζεται στου έρωτα τις ανατολές; Τι

Που είσαι εσύ κι είμαι εγώ κι είμαστε στην ουσία οι δυο μας το ένα

Σώμα που πάνω του το φιλί ψαύει όλες της ηδονής της μεριές κι όλα

Τα εγγράφει πάνω στου καιρού τα σημάδια;…

Ορχήστρα των δεήσεων…

Θα συναντηθούν οι κάμαρες πίσω απ' τις μοναξιές, στο ξέφωτο μιας σπασμωδικής νύχτας
και θα λάμψει το φεγγάρι, αμετάθετο, πάνω απ' τα βουνά, ελεητικό και δημώδες
όπως του άσματος η δύναμη που ανασταίνει τους καημούς που είχες και που είχα.

Και η λατινική του όψη θα κρεμαστεί επάνω στα κλωνάρια
των δέντρων που φιλοτιμούνται να κρησάρουν τον αέρα
αέναα.

Και τανάπαλιν πάλι οι εμπνεύσεις θα πίπτουν βροχή πάνω στο κύμα της θαλάσσης
ιλαρές.

Εκεί θα σε βρω ασχημάτιστο άστρο του όρθρου, στα μοναστήρια που πελάζω αφήνοντας του νου μου τα γκέμια
ελεύθερα· εκεί
που θα γεμίσεις γλύκα και των φρένων μου κατάβαθα..

Επισκευές…

Το ξερό φωνήεν στενάζει κάτω από της μελαγχολίας το μαχαίρι.
Και στο αμόνι της σκέψης η καρδιά πονά αλλά δεν αλλάζουν οι όροι.
Το παιχνίδι σκληρά εκτυλίσσεται.
Αν θα νικήσεις αν θα νικηθείς- ακαθόριστο.
Κι ο πόνος, άγουρος ή ώριμος μες τον χρόνο
Σου ανήκει. Ξεπλυμένος σε αβαθή ποιήματα.
Κάποιος ψαρεύει εκεί και είναι που χαλούν οι παρομοιώσεις σου.
Ξεθυμαίνουν.
Όπως τις παραταΐζεις με φως και εκείνες ζητούν σκιές και σκοτάδι για να επιτευχθεί του θεάτρου το δίδαγμα και της νύχτας η σαγήνη..

Καΐκι..

Βυθισμένο καΐκι που πλέκει μνήμες στον πυθμένα του κόλπου·
Οι γλάροι το αναζητούν- τους λείπουν τα κατάρτια του·
Ο αέρας το ψάχνει- σκοτεινιάζει νωρίς πάνω στην πλώρη του·
Και το νερό το νανουρίζει γλυκά αμετάκλητα κάτω από το σάλιο της θαλάσσης που σιγανομουρμουρίζει μοιρολόγια
Που χωρούν την θλίψη ολόκληρου του πελάγους
Απόψε..