Θέλω τα ποιήματά μου να έχουν σημασία ξαφνικής νεροποντής-

Θέλω τα ποιήματά μου να έχουν σημασία ξαφνικής νεροποντής-
να ξεπλένουν τον αόριστο χρόνο μιας πράξης που ίσως ποτέ δεν συντελέστηκε
μα έσφιξε τον πνιγηρό κλοιό της γύρω
από μία ελευθερία σθεναρή. Θέλω
αυτό που χάθηκε από μένα μες σε άλλους να βρεθεί
κι αν το σπατάλησα νομίζοντας σε ένα ύψος θα σταθώ
περίοπτου θανάτου. Για την πατρίδα μιλώ
όπως την σταυρώνουν οι φαρισαίοι της παγκόσμιας συμφοράς
παίζοντας στο χρηματιστήριο των διεφθαρμένων τους αξιών
ανθρώπους στα ζάρια..

Τίποτα δεν ξέρεις εσύ από μένα

Τίποτα δεν ξέρεις εσύ από μένα

Τίποτα από τις αμφιβολίες μου

Από τα ουσιαστικά μου διλλήματα

Από τις καυτές πέτρες των αισθημάτων

Εσύ είσαι μια πόλη που ζει με νόμους μελλοντικούς

Κι εγώ φυγαδεύω την σκέψη μου

Κάπου στα περίχωρα μιας πατρίδας που ζει εφιάλτη

Είμαι ρομαντικός ιερέας που σέβεται το δίκιο του κόσμου

Όταν οι κοινωνίες έχουν αυστηρά σκληρό προσανατολισμό.

Τίποτα όμως δεν με σταματά, ελπίζω πάντα σε καλοσύνεψη

Δεν μπορεί, θα ευδοκιμήσει ο άνθρωπος

Και τα λουλούδια τα μέσα του
Θα βρούνε κήπο να ονομαστούν..

Υπήρξα σκληρός δραπέτης απ’ όλες τις αγκαλιές που θα είχα.

Πριν φουντώσει η άνοιξη ένα λαός μελισσών καμώνεται τον καμπόσο πάνω από κάθε μικρούλι ανθάκι.

Σε όλα ενσκήπτει να τα χαριεντίσει μια γλυκιά νοσταλγία.

Η πόλη όμως είναι αδηφάγα εχθρός αισθημάτων.

Θυμάμαι τότε την μητέρα μου.

Υπήρξα σκληρός δραπέτης απ’ όλες τις αγκαλιές που θα είχα.

Χάνομαι στο πλήθος, ο Θεός μου χαμογελά, είμαι αντιρρησίας συνείδησης.

Έχω ένα όπλο μισοχαλασμένο.

Δεν θέλω ούτε να βλάψω κάποιον ούτε να του χαριστώ.

Μπαίνω στην μέρα· μου εναντιώνονται όλα τα απόκρυφα.

Άφωνος τα κοιτώ και δεν τα ερμηνεύω.

Κι αυτό το αναίτιο φονικό που υπαγορεύεται από τους σκοτεινούς δικτάτορες

Αντίθετο πάντα με βρίσκει. Θέλω η ψυχή μου να ζήσει αθώα.

Τρύπησες τα φεγγάρια και τα κάνεις σκουλαρίκια σου

Τρύπησες τα φεγγάρια και τα κάνεις σκουλαρίκια σου
Δίπλα στην θάλασσα σου λένε τόσα τα γερμένα αρμυρίκια
Οι άγγελοι που σε διδάξανε ανάγνωση αποκοιμήθηκαν
Κι όταν ξημέρωσε ο ουρανός είχες στα μάτια σου μια λάμψη από θρύλους των ερωτευμένων.

Εγώ που άγγιξα τα χείλια μου στα χείλια σου
Ξέρω πως καίγονταν απ’ το μαράζι το κορμί σου
Τώρα ανέβα όλες τις σκάλες της κρυφής που μας μαγεύει μουσικής
Εγώ θα σ’ αγαπώ και μην σε μέλει τι θα πουν και τι θα κάνουνε οι άλλοι..

Γράψε το πάθος σου σε μια σελίδα τ’ ουρανού που πια γαλάνισε
Τίναξε το σεντόνι του για να ξυπνήσουν τα πολλά πουλιά του
Εκεί που πάμε και οι δυο είναι μια άγνωστη παράγραφος
Που οι εγωισμοί μας όσο και να μεγαλώσουν δεν μετράνε.

Και άσε μια στιγμή να μας σκεπάσει αυτή η σιγαλιά
Που εσύ μ’ εμένα εγώ μ’ εσένα για τον έρωτα θα ζούμε
Καθώς για την ζωή που όλοι φοβόμαστε θα κάνουμε όνειρα ανεκπλήρωτα
Και θα στεκόμαστε στον ίδιο δύσκολο που γέμει στίχους όχθο….

                                         29.1.2012

Μαρτίου του ιερατικού, άνοιξη, άρατε πύλας

Μαρτίου του ιερατικού, άνοιξη, άρατε πύλας

Μεσημέρι ευφάνταστο-

Σπουδαίος ο ερχόμενος μες την μελετηρή μοναξιά του-

Αυτός που αλήθεια μπορεί να ‘μουν τότε κι εγώ-

Την γλώσσα όλη ανατρέποντας·

Λαλήσας ο ρήτωρ περί μιαν γαλήνια ψυχή

Που σέβεται για να υπάρχει, το στερέωμα·

Τώρα δρέπει τις δάφνες του γιγαντιαίου αισθήματος

Και το κόστος των ανέμων λογαριάζει

Που πνέουν για να καθαρίσει απρόσκοπτα ο νους του.

Στην ποίηση έφτασα από μακριά, λαθρεπιβάτης·

Γι αλλού με γέννησε εμένα η μάνα. Μα αγάπησα

Τις προσφορές των λέξεων κι όπως ο διαιρέτης

Του παλιού ξυλουργού, μοίραζε

Ίσες νυχιές στο ξύλο

Τα πάθη μοίρασα-

Νύχτες μ’ αγρύπνια, άνισος μες τ’ άνισα-

Μα πάντα φυλακάτορας, θεματοφύλαξ

Των σεπτών του κόσμου…

                                                5.3.2012

Αφήνω το κορμί σου να το σημαδέψει η νύχτα

Αφήνω το κορμί σου να το σημαδέψει η νύχτα

Να το κεντήσει με τα άπειρα άστρα της και να βρεθείς

από την άλλη μεριά της θαλάσσης όπου το κύμα

Σε παίζει σαν απαλή μουσική

Που λειαίνει τον τρόπο των νυσταγμένων κοχυλιών.

Η ακτή στριφογυρίζει πάνω στην αιολική μου προσήλωση

Ένα ομηρικό αεράκι τονίζει στην λήγουσα τα ξεπλεγμένα μαλλιά σου

Προχωράς σαν ιέρεια που θα την απορροφήσει το φως.

Κάθομαι και κοιτάζω και θαυμάζω

Έζησα με επιμονή να μην με οξειδώσουνε οι κακεντρέχειες

Βλέπω που στέκεσαι μπροστά από την ήσυχη ακρογιαλιά

Και μοιάζεις να προσεύχεσαι να μην τελειώσει το κύμα..

Θέλω τα ποιήματά μου να έχουν σημασία ξαφνικής νεροποντής-

Θέλω τα ποιήματά μου να έχουν σημασία ξαφνικής νεροποντής-
να ξεπλένουν τον αόριστο χρόνο μιας πράξης που ίσως ποτέ δεν συντελέστηκε
μα έσφιξε τον πνιγηρό κλοιό της γύρω
από μία ελευθερία σθεναρή. Θέλω
αυτό που χάθηκε από μένα μες σε άλλους να βρεθεί
κι αν το σπατάλησα νομίζοντας σε ένα ύψος θα σταθώ
περίοπτου θανάτου. Για την πατρίδα μιλώ
όπως την σταυρώνουν οι φαρισαίοι της παγκόσμιας συμφοράς
παίζοντας στο χρηματιστήριο των διεφθαρμένων τους αξιών
ανθρώπους στα ζάρια..

Τίποτα οι λέξεις τίποτα οι σκέψεις

Τίποτα οι λέξεις τίποτα οι σκέψεις που δεν ευδοκίμησαν

Τίποτα οι φτηνές συγκρίσεις των χρωμάτων της δολερής εξουσίας

Τα βουλευτήρια του αίσχους οι άρρωστες τόσες λογοδιάρροιες η όχι παραδοχή

Πως ο καιρός των τίμιων πέρασε, τώρα οι ελεεινοί δεσπόζουν σ’ όλα τα ενεχυροδανειστήρια και οι μοναδικοί

Που αντιστέκονται λευκότροπα είναι οι ποιητές

Που πιστεύουν ακόμα στο κάλλος..

Η εποχή παγιδεύει σωρηδόν συνειδήσεις

Οι αντίπαλοι είναι μονομάχοι διαρκών εμφυλίων

Εθνικό είναι μόνο ένα μνημείο που αναστυλώθηκε για να θυμίζει

Πείσμα και περασμένη αξία.

Υποτιμάται το νόμισμα οι φτωχοί δαγκώνουνε σαν λυσσασμένοι το ψωμί

Μες τις πλατείες στέκονται καπνίζοντας οι άνεργοι

Οι επιπλοκές των χρηματιστηρίων αφοδεύουν πάνω στο κοινωνικό αγαθό

Εγώ σκληραίνω όπως ήθελε η κόρη μου.

Επιβαρύνονται οι πιέσεις μου η καρδιά μου χτυπά γρηγορότερα

Θα παίρνω χάπια ανοχής και αντοχής θα θέλω να επαναστατήσω

Βαριά όπως θα με ξεκαλουπώνει ο καιρός.

Και σ’ όλα αυτά ας μην προσθέσω που αλλάξανε την αριθμητική

Που θέλει κάποιος για να ζήσει

Μένοντας, για την ποίηση που επιβιώνει, οπαδός..

Χρεοκοπούν και οι απόψεις κάποτε-

Χρεοκοπούν και οι απόψεις κάποτε-

Εκεί που ήθελες το άσπρο σε νικάει κατά κράτος φονικό το μαύρο.

Οι κοινωνίες περισυλλέγουνε τις αντιφάσεις τους

Και πάλι ίδια αποτυγχάνουν.

Έτσι όπως πάντα για να το σκεφτώ χάνω τον ύπνο μου.

Ξυπόλυτος μες τον μεγάλο μαχαλά της οικουμένης

Επιβεβαιωμένα θνητός

Αντιδικώ μες της ιστορίας το θράσος.

Τραυματίζονται οι ιδέες μου

Πάντα ανεφάρμοστες είναι

Τι φιλόσοφος να ‘σαι τι και ποιητής

Θα σε σταυρώσουνε τα αγελαία ένστικτα.

Χαμηλώνω τώρα το βλέμμα μου

Προσκυνώ την δική μου ανάγκη.

Κι ακούγομαι όπως να γράφω προσευχή

Σε κάποιον που δεν έφτασε την θέωση ακόμη..

Άνεργοι..

Οι πρωτευουσιάνοι κάθονται τα πρωινά στα μπαλκόνια
και πίνουν καφέ θλιμμένοι και άνεργοι.
Αν δεν ξέρεις απ’ αυτόν τον πόνο
δεν μπορείς να καταλάβεις την καρδούλα τους
που χτυπά δυστυχισμένη.
Η φτώχεια τους διαβάζει την ιστορία ανορθόδοξα.
Ακουμπούν την πλάτη στον τοίχο
και παίρνουν μια βαθιά αναπνοή
που αφήνει να πετάξουν στον ουρανό δύο πουλιά χελιδόνια.
Το φως που τους λούζει με την πολυτέλειά του τους γερνά περισσότερο.
Ακούγεται μια ήσυχη μουσική.
Ανοίγουν την εφημερίδα και διαβάζουν.
Νεκρώσιμα τους φαίνονται όλα.
Σαν να ‘ναι έτοιμα να αναφλεγούν..

Τίποτα οι λέξεις

 

Τίποτα οι λέξεις τίποτα οι σκέψεις που δεν ευδοκίμησαν

Τίποτα οι φτηνές συγκρίσεις των χρωμάτων της δολερής εξουσίας

Τα βουλευτήρια του αίσχους οι άρρωστες τόσες λογοδιάρροιες η όχι παραδοχή

Πως ο καιρός των τίμιων πέρασε, τώρα οι ελεεινοί δεσπόζουν σ’ όλα τα ενεχυροδανειστήρια και οι μοναδικοί

Που αντιστέκονται λευκότροπα είναι οι ποιητές

Που πιστεύουν ακόμα στο κάλλος..

Η εποχή παγιδεύει σωρηδόν συνειδήσεις

Οι αντίπαλοι είναι μονομάχοι διαρκών εμφυλίων

Εθνικό είναι μόνο ένα μνημείο που αναστυλώθηκε για να θυμίζει

Πείσμα και περασμένη αξία.

Υποτιμάται το νόμισμα οι φτωχοί δαγκώνουνε σαν λυσσασμένοι το ψωμί

Μες τις πλατείες στέκονται καπνίζοντας οι άνεργοι

Οι επιπλοκές των χρηματιστηρίων αφοδεύουν πάνω στο κοινωνικό αγαθό

Εγώ σκληραίνω όπως ήθελε η κόρη μου.

Επιβαρύνονται οι πιέσεις μου η καρδιά μου χτυπά γρηγορότερα

Θα παίρνω χάπια ανοχής και αντοχής θα θέλω να επαναστατήσω

Βαριά όπως θα με ξεκαλουπώνει ο καιρός.

Και σ’ όλα αυτά ας μην προσθέσω που αλλάξανε την αριθμητική

Που θέλει κάποιος για να ζήσει

Μένοντας, για την ποίηση που επιβιώνει, οπαδός..

 

Να η ασχημάτιστη Άνοιξη,

Εγκαινίασα χαρά των νεφών - η απουσία μου πάντα θα είναι αδιάφορη

Από την πλευρά του φόνου έρχεται ο θύτης αλλά ανδρώνεται

στης κοινωνίας την αγκαλιά

Οικουμενικά γεννιέται το ποίημα

κι ας είναι μια μικρή εθνική περιπέτεια

Απ’ τα πνευμόνια μου φεύγει σαν μια αναπνοή που λευτερώθηκαν μιλιούνια χελιδόνια

Ομοϊδεάτες των γλαφυρών παπαρούνων.

Να η νέα γραφή που συμπράττει με την αλήθεια  στο μέλλον

Να η ασχημάτιστη Άνοιξη,

βαθιά και ανάλλαχτη

με την δοξαστική ηλιαχτίδα

Που ζει κατακτητικά και υφέρπει

στον ουρανό της μαζικής λογοτεχνίας.

Ναι οι λαοί που εξημέρωσαν θηρία αλλά τα θηρία τελικά τους κατέφαγαν

Να η σκέψη μου όχι αβρή πια, σκέψη με γρέζι του πόνου

Που πάνω της έχω εναποθέσει ο έρμος τις ελπίδες μου.

Κλείνω τα μάτια μου και κλείνω τα παντζούρια

Το στόμα μου κλείνω αλλά αυτό που είναι να ειπωθεί

Σχίζει των αστραπών τους ορίζοντες

και δυνατότερο από μένα

Στο φως της αποκάλυψης έρχεται

Νυν και αεί..

Αγαπώ την νύχτα έτσι που έρχεται

Αγαπώ την νύχτα έτσι που έρχεται
Γυμνή δίχως πολλές επιφορτίσεις
Αγέρωχη και χωρίς να ‘χει τα πολλά εφέ της μέρας.
       Περπατώ στις σελίδες της κρυμμένος
       Στην σκέψη μου, σχεδόν
       Μοναχικός που γεύεται την αμβροσία νοημάτων.
Και γνώριζε: υπάρχει πάντα ένας κρυφός
Τόπος όπου ευδοκιμεί η ψυχή καθώς
Πλησιάζουμε στον νικητήριο θάνατο.
       Βλέπω το πρόσωπό σου εκεί
       Που είσαι μελαγχολική πριγκίπισσα και στέκεσαι
       Επάνω στο μπαλκόνι τ’ ουρανού.
Εγγράφω μέσα μου την μουσική των φιλιών και ένας ύμνος σπουδαγμένου χάους
Μου δίνει την άλγεβρα των συναντήσεων
Χέρι με χέρι και οδεύοντας προς το γυμνό κορμί..

Αφήνω το κορμί σου να το σημαδέψει η νύχτα

Αφήνω το κορμί σου να το σημαδέψει η νύχτα

Να το κεντήσει με τα άπειρα άστρα της και να βρεθείς

από την άλλη μεριά της θαλάσσης όπου το κύμα

Σε παίζει σαν απαλή μουσική

Που λειαίνει τον τρόπο των νυσταγμένων κοχυλιών.

Η ακτή στριφογυρίζει πάνω στην αιολική μου προσήλωση

Ένα ομηρικό αεράκι τονίζει στην λήγουσα τα ξεπλεγμένα μαλλιά σου

Προχωράς σαν ιέρεια που θα την απορροφήσει το φως.

Κάθομαι και κοιτάζω και θαυμάζω

Έζησα με επιμονή να μην με οξειδώσουνε οι κακεντρέχειες

Βλέπω που στέκεσαι μπροστά από την ήσυχη ακρογιαλιά

Και μοιάζεις να προσεύχεσαι να μην τελειώσει το κύμα..

Ουσιαστικά ένα μυστικό θαλάσσης

Ουσιαστικά ένα μυστικό θαλάσσης

Που μπορεί και για να το καταμαρτυρήσουν όλοι κάποτε

Μπορεί κι εγώ εξάλλου ουσιαστικά να μην υπήρξα

Μόνο η φωνή μου σβήνοντας και αόριστη

Τρεμοπαίζει χάνοντας την χροιά της μες την νύχτα..

Κατά βάθος ο πλούτος που είχα είναι μια αέρινη κτήση

Τόσο ανέντιμα χάθηκε

Να η φυσαλίδα που ανεβαίνει από τον πνιγμένο

Στον βυθό κρατούν λυπητερά τραγούδια

Μοιρολόγια οι γοργόνες

Όταν φύγω, όλο το φαρμάκι της σκέψης θα μου χαριστεί

γαλανός ουρανός

Αστεριών που γέμει τρικυμία και μουσικές..

                                                                  6.3.2012

                                                                    

Έτσι που γράψαμε την πυρκαγιά

Έτσι που γράψαμε την πυρκαγιά

Χίλιες φωτιές τον νου κατέφαγαν.

Κορινθία υγρή        μια βροχή νοτίζει

Τα ωραία δωρικά στήθη σου.

Γυαλίζουν οι δρόμοι

Λασπωμένες επάλξεις των σπιτιών και πλάι στην θάλασσα

Αγρίμι ο αέρας μαστιγώνει κουρασμένα αρμυρίκια.

Το πάθος του πάθους μας χορηγός μιας κραυγαλέας πια μελαγχολίας.

Πίκραναν κι οι σιωπές- πώς να μιλήσεις;

Τι να μιλήσεις όταν όλα είναι μια θλιμμένη ρίμα;

Στα κράσπεδα της ιστορίας κατεβαίνουνε πεινασμένα παιδιά

Που δεν ξέρουν στοργή και θα έχουν φτωχό και ταλαίπωρο αύριο…

                                        

                                                 5.3.2012

Μαρτίου του ιερατικού, άνοιξη, άρατε πύλας

Μαρτίου του ιερατικού, άνοιξη, άρατε πύλας

Μεσημέρι ευφάνταστο-

Σπουδαίος ο ερχόμενος μες την μελετηρή μοναξιά του-

Αυτός που αλήθεια μπορεί να ‘μουν τότε κι εγώ-

Την γλώσσα όλη ανατρέποντας·

Λαλήσας ο ρήτωρ περί μιαν γαλήνια ψυχή

Που σέβεται για να υπάρχει, το στερέωμα·

Τώρα δρέπει τις δάφνες του γιγαντιαίου αισθήματος

Και το κόστος των ανέμων λογαριάζει

Που πνέουν για να καθαρίσει απρόσκοπτα ο νους του.

Στην ποίηση έφτασα από μακριά, λαθρεπιβάτης·

Γι αλλού με γέννησε εμένα η μάνα. Μα αγάπησα

Τις προσφορές των λέξεων κι όπως ο διαιρέτης

Του παλιού ξυλουργού, μοίραζε

Ίσες νυχιές στο ξύλο

Τα πάθη μοίρασα-

Νύχτες μ’ αγρύπνια, άνισος μες τ’ άνισα-

Μα πάντα φυλακάτορας, θεματοφύλαξ

Των σεπτών του κόσμου…

                                                5.3.2012

Νέα, πάνω απ’ το κεφάλι των βουνών, επρόβαλε η δραματουργός σελήνη.

Νέα, πάνω απ’ το κεφάλι των βουνών, επρόβαλε η δραματουργός σελήνη.

Μαρτίου του άξεστου-

Χειροδικούν οι ξαφνικές βροχές κι οι καταιγίδες.

Στέκονται απορημένα τα πλατάνια και μορφάζουνε

με τα πεσμένα φύλλα τους·

Κάπου εκεί που τα αγάπησα στην όμορφη Μακεδονία.

Η εθνική οδός είναι μια δύσκολη διάβαση προς τον Νοτιά-

Κι αν πας αντίθετα, μες την ψυχή σου πάντα βγάζει.

Φορτίο ανέκκλητο οι σκέψεις και οι μνήμες-

Δεν βγάζουν πουθενά- θα πεθάνεις.         

Πεντάρφανος και αγαπώντας υπερβολικά τις δύσκολες παρομοιώσεις..

                                     5.3.2012

Απουσίες φίλων εργάζομαι.

Απουσίες φίλων εργάζομαι.
Φωνήεντα πληκτρολογώ που αφήνουν
γεύση πικρή.
Είναι η πατρίδα μου μια νεραντζιά που ολοένα τον καρπό της στυφίζει.
Ζω μ’ ένα ψίχουλο αγαθού ονείρου.
Πάντα την κάθε λέξη σεβάστηκα.
Τώρα ο μήνας τελείωσε
και όπως κάνει κρύο τσουχτερό σκαρφαλώνω
σε κάτι σκαλωσιές που αγγίζουνε την ουτοπία..

                             

                                     30.1.2012

Τρύπησες τα φεγγάρια και τα κάνεις σκουλαρίκια σου

Τρύπησες τα φεγγάρια και τα κάνεις σκουλαρίκια σου
Δίπλα στην θάλασσα σου λένε τόσα τα γερμένα αρμυρίκια
Οι άγγελοι που σε διδάξανε ανάγνωση αποκοιμήθηκαν
Κι όταν ξημέρωσε ο ουρανός είχες στα μάτια σου μια λάμψη από θρύλους των ερωτευμένων.

Εγώ που άγγιξα τα χείλια μου στα χείλια σου
Ξέρω πως καίγονταν απ’ το μαράζι το κορμί σου
Τώρα ανέβα όλες τις σκάλες της κρυφής που μας μαγεύει μουσικής
Εγώ θα σ’ αγαπώ και μην σε μέλει τι θα πουν και τι θα κάνουνε οι άλλοι..

Γράψε το πάθος σου σε μια σελίδα τ’ ουρανού που πια γαλάνισε
Τίναξε το σεντόνι του για να ξυπνήσουν τα πολλά πουλιά του
Εκεί που πάμε και οι δυο είναι μια άγνωστη παράγραφος
Που οι εγωισμοί μας όσο και να μεγαλώσουν δεν μετράνε.

Και άσε μια στιγμή να μας σκεπάσει αυτή η σιγαλιά
Που εσύ μ’ εμένα εγώ μ’ εσένα για τον έρωτα θα ζούμε
Καθώς για την ζωή που όλοι φοβόμαστε θα κάνουμε όνειρα ανεκπλήρωτα
Και θα στεκόμαστε στον ίδιο δύσκολο που γέμει στίχους όχθο….

                                         29.1.2012